Maleisië: Zeg nooit? ‘Nooit!’

Kuala Lumpur (Fortuna Hotel (102))

Ik was opgewekt en blij toen ik om kwart voor negen mijn huis verliet. Het was wel te vroeg maar dat maakte me niets uit, ik zou gewoon de trein van kwart voor tien nemen. Buiten was mistig en somber, ‘een mooie dag voor een begrafenis’, dacht ik nog terwijl ik over de buitengracht naar de half, door de mist, verhulde Bommelse toren keek.
Met het treinkaartje in mijn hand en mijn gedachten al in Azië zag ik de gele sprinter voor mijn neus stoppen. Ik twijfelde voor een moment om te blijven zitten. Maar het had toch geen nut om nog een half uur te wachten op een verlaten station en dus stapte ik aan boord. In Utrecht was het snel wisselen van trein en ik was onderweg naar Schiphol. Eenmaal op de luchthaven was de stress weg want toen had ik het lot weer in mijn eigen hand.
Ik doodde de tijd op Schiphol met een broodje en een flesje cola dat ik van huis had meegebracht. Ruim drie uur van te voren kon ik inchecken en daar kreeg ik een welkome verrassing. Wilco, een oude bekende uit Thailand zat ook op de vlucht CI0066 van Amsterdam naar Bangkok. Er werd wel wat gezeurd over het gewicht van mijn cabinebagage maar toen ik meldde dat het om kostbare fotoapparatuur ging was het geen probleem.
Natuurlijk ploften we neer in de bal waar Cees de Snor al op ons stond te wachten. Wilco is ook een bekende van Cees en zo was het ijs al snel gebroken. We dronken de nodige biertjes met een paar andere reizigers die op weg waren naar Japan. Ik zonk voor een moment weer weg in mijn gedachten en beleefde enkele mooie momenten van mijn reis naar Japan opnieuw. Japan is en blijft heel bijzonder.

China Airlines is nu een drama! Ik had het al zien aankomen maar wat ik nu zag overtrof al mijn verwachtingen. Het vliegtuig leek nu een soort dubbele touringcar op weg naar Spanje. Dit waren hoofdzakelijk Krassers en Foxers. Luide mensen in zomerkleding die een arrangement hebben geboekt dat bijna net zo duur is als het ticket van mijn buurman. Na de landing werd er zelfs in het vliegtuig geapplaudisseerd, de laatste keer dat ik dat heb meegemaakt was tijdens een vakantie met Petra van der Kraan naar Griekenland in 1994. China Airlines was niet meer dan een slechte chartermaatschappij geworden. In het verleden heb ik wel eens beter meegemaakt als ik met ze vloog.

Het eten was middelmatig, het drinkwater had een smaakje en na één blikje bier was de koelkast leeg.
‘Dan kan je nog beter met Air Berlin vliegen!’
Je betaald dan misschien wel € 2,50 voor een blikje bier maar het is ijskoud en het bier raakt in ieder geval niet op. De mentaliteit van de vakantieganger is natuurlijk om zoveel mogelijk gratis te drinken. Ik had door het lawaai en de slechte airconditioning moeite om de slaap te vatten en zo kwam ik na een ontbijt van noedels, de eieren waren op, erg vermoeid rond half zeven op Bangkok International Airport aan.
Tweederde van de reis zat er op en ik kon niet wachten om aan boord van de Airbus 320 van AirAsia te gaan. Boarden om 09:20!
Mijn kleine reiskoffertje kon met Wilco mee naar Pattaya en dat scheelde me al veel gesleep. Tijdens het inchecken werd het nu ook voor mij moeilijk bij AirAsia om mijn rugzak mee de cabine in te krijgen. Met argwaan keek het meisje naar het label van de KLM, ‘Checked Cabin Luggage”. De mededeling dat er dure lenzen en andere elektronica in zat was ook hier voldoende om door te kunnen lopen richting de vertrekhal.
Mijn oogleden werden weer zwaarder en een kop koffie moest verlichting brengen. Als ik zo alleen op een vreemde luchthaven mijn verhalen zit te schrijven besef ik goed dat ik een bevoorrecht persoon ben! Soms heb ik het er moeilijk mee dat ik alleen op reis ben, maar de gedachte alleen al aan een slechte werkgever die altijd klaagt geeft me weer voldoende energie om door te gaan.
Het uurtje wachten was zo om en ik kon aan boord van het vliegtuig richting Kuala Lumpur. De SMS die ik kreeg van Al, een goede vriend, was een tegenvaller. Hij was op weg van Kuala Lumpur naar Bangkok en ik ging precies de andere kant op. Jammer! Want ik had graag een biertje met hem gedronken in Chinatown.
De honderdvijfentwintig minuten in het vliegtuig waren zo om mede doordat ik na mijn sandwich en cola light meteen in slaap viel. Het kan nooit een diepe slaap zijn geweest maar ik voelde mijn droge contactlenzen en dat was genoeg om te weten dat ik een flinke tijd had geslapen.
‘Oude gewoonten zijn er om gebroken te worden!’

Dus vandaag ging ik met de trein! Normaal neem ik de bus naar het centraal station van Kuala Lumpur die RM 9 kost maar die bus zit altijd helemaal vol en vandaag had ik daar echt geen zin. Voor RM 12,50 kon ik met de trein en dan had ik voldoende ruimte voor mijn vermoeide lichaam en geest. Die bus vertrek om het half uur op xx:25 en xx:55. Ik heb toch voldoende tijd dus waarom zou ik haasten?

De trein was dus precies wat ik verwachtte, we werden alleen op het eerste station, Salak Tinggi, na vertrek van het KLIA gedropt. Dit om de mensen die de volle prijs voor het kaartje, RM 35, niet tegen de haren in te strijken. De treinrit is me zo goed bevallen dat ik misschien daar maar gebruik van blijf maken. De kansen op vertraging, zeker bij het vertrek, worden zo alleen nog maar kleiner.

Om drie uur precies stapte ik het “Fortuna Hotel” binnen, precies vierentwintig uur nadat ik Zaltbommel had verlaten. Ik kon niet meer, ik was helemaal op, en ik moest eerst even liggen. Ik kan niet zeggen dat ik heb geslapen maar ik voelde me wel een stuk beter. Eerst eten, dan boodschappen doen en dan naar bed.
Er was nog steeds weinig energie in mijn lichaam dus koos ik maar voor een diner in het Pavillion Shopping Center. Er moest ook nog boodschappen worden gedaan, maar dat liet ik maar voor morgen. Mijn eerste maaltijd smaakte me uitstekend!

Op de terugweg passeerde ik Lot 10, ook een shopping center, dat nu halverwege de renovatie was en een groot bord nodigde me uit om het foodcourt in de kelder te bezoeken. Ik was er niet echt van onder de indruk maar wat wel fijn was was dat de supermarkt ook weer open was. Ik kon meteen shoppen voor mijn ontbijt en snack! Een schaal sushi voor twee Euro! Een heerlijke lichte snack voor het slapen gaan en ik denk persoonlijk niet dat vanavond de laatste keer was op deze trip.

Morgen heb ik dus mijn eerste dag in Kuala Lumpur. Ik moet nog wel even bezien wat ik ga doen, dat hangt natuurlijk van mijn nachtrust af!

Nederland: Toen wij uit Rotterdam vertrokken

Zaltbommel

“waren we zeker allemaal lam!”

Nou, het was me het traditionele dagje uit weer wel! De laatste vrijdag voor mijn vertrek naar het verre oosten stonden we om negen uur op het perron. De trein samen met een mooie dag uit is de perfecte combinatie voor succes. De zon klom voorzichtig omhoog aan een blauwe hemel. Het werd wel tijd voor een mooie droge dag! Het weer had me tijdens mijn tijd in Nederland wel tegen gezeten. Op een paar verdwaalde dagen na heb ik hoofdzakelijk dagen met regen en/of buien gezien.
Jan stond aan de uitgang Blaak al op ons te wachten en een bakkie koffie in Restaurant Engels was welkom. Het was ook belangrijk dat mijn creditcard werd geprobeerd want ik wil natuurlijk niet dat ik op Schiphol er achter kom dat de kaart niet werkt.
Vanzelfsprekend gingen te voet richting de “SS Rotterdam”, maar toch moest er eerst voor Tettje een OV-Chipcard worden gekocht. Later zouden we nog wel een keer gebruik maken van de Metro of de RET-Tram.
Links en rechts schoot ik mijn foto’s op deze mooie herfstdag, de combinatie van de zon en de blauwe lucht zorgt voor mooie beelden.

De eerste stop was het stadhuis. Het schitterend mooie “stadhuis van Rotterdam” uit 1914 is één van de weinige gebouwen die het bombardement van van 14 mei1940 hebben doorstaan.

Slenterend en kletsend passeerden we de “Erasmusbrug” en liepen we het eiland naast de Rijnhaven op om als eerste “Hotel New York” te bezoeken. Vroeger was hier het hoofdkantoor gevestigd van “de H.A.L. (Holland-Amerika Lijn)”. In de jaren dat deze passagiersdienst tussen Rotterdam en New York voer zijn er heel veel immigranten hier hun reis naar het verre land met ongekende mogelijkheden begonnen.

Nu gingen we dan echt richting het hoofddoel van vandaag. “De SS Rotterdam” is nu open voor het publiek en we konden nu eindelijk de schuit bezoeken. Twee jaar geleden waren ze nog hard aan het werk om het passagierschip in haar oude glorie te herstellen. Aan boord was het eerst weer tijd om wat te eten en te drinken. De kroketjes met patat smaakten heerlijk en het gesprek viel maar zelden stil.

Nu werd het wel erg vreemd! Aan het einde van het gangboord was er een kleine receptie bemand door drie medewerkers. En dat was het! Mijn ogen konden geen prijslijst ontdekken en zo kwam ik in de verontstelling dat toegang tot de boot gratis was. Veel ruimtes in de boot worden nu apart verhuurd voor recepties en andere bijeenkomsten, daar kom je gewoon niet binnen omdat er voor een fortuin aan kristal op tafel staat. Door het trappenhuis volgden we de pijlen van de tour en een behulpzame man stuurde ons in de richting van het theater in het achterschip.

Daar was de ontvangst niet zo vriendelijk meer! Wij hadden namelijk geen kaartjes voor de tour gekocht! Toen ik de twee medewerkers meldde dat het allemaal heel onduidelijk was werden we met z’n drieën onder een geforceerd escorte weer naar het trappenhuis geleid. Met een vreemd gevoel in mijn lichaam gingen we weer naar beneden waar we de receptie aan een tweede onderzoek verwierpen. Geen prijslijst, geen informatie en het duurde toch wel even voordat er een medewerker klaar was met zijn privé zaken en aan ons vroeg of hij ons misschien kon helpen.
Ik legde ons probleem voor maar de antwoorden die we kregen waren niet bevredigend. Er moest dus een entreebewijs worden gekocht die gekoppeld was een audio gids. Er werd een geel pamfletje in mijn handen gedrukt en daar kon ik het mee doen. De medewerker begon weer aan zijn privé zaken die voor hem misschien belangrijker zijn dan zijn werk. Wij hadden het ondertussen al wel gezien en besloten om maar richting “Café Verschoor” te gaan.

Het verbaasd mij niets dat een bedrijf met zulk onverschillig personeel in de toekomst verlies zal leiden. Een simpele prijslijst is voldoende om aan te geven dat er entree moet worden betaald. Nadat we Zuid-Korea, Japan en Taiwan zonder kleerscheuren hebben doorreist lopen we in Rotterdam met onze neus tegen een halsstarrige deur aan. De verloedering van de Nederlandse mentaliteit.

Bij “Café Verschoor” zaten er al aardig wat oude bekenden binnen en het duurde niet lang voordat de eerste goudgele rakker voor me stond. Theo en Joke hadden weer een warm buffet voor de gasten klaarstaan en live muziek van “Rene M” en zijn vrouwelijke compagnon zorgde voor een vrolijke noot. De Hollandse smartlappen werden uit volle borst meegezongen en toen Theo een paar dozen “Tiger Beer” uit zijn persoonlijke voorraad tevoorschijn toverde was de mooie avond compleet.

Goed gevuld verlieten we rond kwart over acht het café, het was weer een mooie dag geweest.

Van Nederland 2010

Tot ziens en bedankt

Nederland: Linkse stemmingmakerij

Zaltbommel

De linkse socialistische kliek kan het maar niet laten om de kabinetsformatie te bestoken met suggestieve en nietszeggende misleidende berichten over de PVV. Wouter Bos zijn vier ton per jaar voor vier dagen werk per week, bruto € 271,74 per uur, moest het doen met een klein stukje naast een hoofdkolom! Je schiet niet op je eigen volgels.

Lees dit stukje uit “de Volkskrant” van vandaag eens rustig en zonder vooroordelen door?

PVV-Kamerlid nacht in cel om mishandeling

Van onze verslaggever John Wanders op 30 september '10, 14:21, bijgewerkt 30 september '10, 14:35

PVV-Tweede Kamerlid Marcial Hernandez (ANP)

DEN HAAG - Het PVV-Kamerlid Marcial Hernandez (36) is gisteravond in Den Haag aangehouden op verdenking van geweldpleging. Hij heeft de nacht doorgebracht in een politiecel.
Het opgepakte Kamerlid zou een 30-jarige medewerker van het ministerie van Economische Zaken door het geven van een kopstoot hebben mishandeld bij een ruzie op het Plein, een bekend uitgaansplein bij de Tweede Kamer. Bij het incident dat tot zijn aanhouding leidde, zijn geen andere personen gearresteerd. Hernandez werd toen de politie arriveerde door omstanders aangewezen als de amokmaker.
Oud-militair Hernandez is de eerste defensiewoordvoerder in de Tweede Kamerfractie van de PVV. Hij begon zijn militaire loopbaan als soldaat bij de Luchtmobiele Brigade. In zestien jaar tijd klom hij bij de Koninklijke Landmacht op tot de rang van majoor, meldt de PVV op haar website.
Het nieuws over de arrestatie van Hernandez komt voor de PVV op een ongelukkig moment, met het kersverse regeerakkoord net op tafel. Als gedoogpartner van de beoogde kabinetspartijen CDA en VVD wil de PVV nu vooral gezag uitstralen.

Ik lees het op deze manier:

Er zijn problemen geweest en het is niet geheel duidelijk wat er is gebeurd. De omstanders wijzen Marcial Hernandez aan als de dader.
De dader heeft het tijdens een zestien jarige imposante carrière bij de Luchtmobile Brigade geschopt van soldaat tot majoor geschopt. Niet écht iets dat veel asociale vechtersbazen kunnen zeggen! Maar wat nog het ergste is dat aan het einde van het bericht de kabinetsformatie erbij wordt gehaald.
Die heeft met dit op zich staande geval net zoveel te maken als de verdrinkende Taliban soldaten in Pakistan.

Zelf ben ik de afgelopen weken in Nederland ook meerdere malen gewaarschuwd voor de gevaren van het politiek getinte schrijven op mijn weblog.
‘ ???????????????’
‘Wat?’
‘Ik?’
‘Wat doe ik dan in hemelsnaam verkeerd?’
Ik lucht mijn hart en zet mijn ideeën en gevoelens op papier. Ik durf een iedereen aan te kijken en eerlijk en oprecht te zeggen dat ik alle mensen waardeer mits ze eerlijk, open en niet onderdrukkend zijn. Ik wil niemand opzettelijk kwetsen want de vrijheid van meningsuiting is een groot gemeenschappelijk recht dat ook de linkse stemmingmakers niet mag worden ontnomen.
Maar heden waar de arme arbeiders, aanhangers van de SP, PvdA, CP en Groen Links, meer en meer geschoold zijn en toegang hebben tot de meeste (on)waarheden op het internet en ook de zieltjes die vroeger drie keer per weekend liedjes zaten te zingen naar een halfnaakte man met een baard die aan de muur hing worden geconfronteerd met de misstanden van de militaristische leiding van de socialistische staten en de katholieke kerk wijzer zijn geworden wordt het steeds moeilijker om de nieuwe orde van politici te weerstaan.

Even wat geschiedenis!

In een ver verleden werd er op 26 augustus 1894 een politieke partij opgericht die de afkorting SDAP, “Sociaal Democratische Arbeiders Partij” kreeg. De oprichters trokken terecht ten strijde tegen de erbarmelijke leefomstandigheden en wantoestanden in de fabrieken en bedongen sociale wetten voor de armen en arbeiders waarvan er enkele nu nog van kracht zijn. Het idealisme en het doel waren goed maar ze zijn anno 2010 wel te ver doorgeschoten!
Hun tegenstander in de politiek was de RKSP, de “Roomsch-Katholieke Staatspartij”. De RKSP baseerde zich op bijbelse normen, volgens de katholieke leer. Op sociaal gebied was voorts de pauselijke encycliek “Rerum Novarum” uit 1891 van groot belang. Daarin was staatsingrijpen bepleit om een sociale samenleving te krijgen. Socialisme werd daarin krachtig afgewezen. Het hanteren van bijbelse normen kwam onder meer programmatisch tot uiting bij de zedelijkheidswetgeving en het familierecht, en verder bij zaken als het bevorderen van de zondagsrust, en bij het 'beteugelen' van bioscopen en schouwburgen, en het tegengaan van alcoholisme.

Na de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, veranderden beide politieke grootmachten en gezworen vijanden beiden hun naam.
De SDAP ging over in de PvdA. De vijand uit de verschrikkelijke oorlog met Duitsland heette de “NSDAP” en dat leek natuurlijk als anderhalve druppel water op de oude naam van de strijders voor sociale gelijkheid.
De RKSP veranderde haar naam in de KVP, de S was nu een pseudoniem voor het Socialisme geworden en daar wilde katholiek Nederland niet mee geassocieerd worden. Er waren immers nog genoeg zaken die de doofpot in moesten!

Hitler zijn moeder, Klara Hitler, was vroom katholiek en voedde Hitler op volgens haar eigen strenge geloof. En ook de rijkscommissaris die Nederland in zijn ijzeren greep had gehad, de Oostenrijker Arthur Seyss-Inquart, was een devoot katholiek.

Als er één partij zou zijn geweest die recht had gehad om na de bevrijding van de Nazi’s haar stem te verheffen was het de Communistische Partij. Zij waren als eerste ondergronds gegaan en waren tot midden 1944 de ruggengraat van het verzet geweest. Maar zij worstelden nu met het grootste probleem uit hun geschiedenis, het communisme was nu de vijand geworden van de geallieerden die ons bevrijd hadden en daarmee veranderden ze van bevrijders tot spionnen voor het verderfelijke Rusland.
Dus het mocht niet zo zijn want de twee geboren aartsvijanden sloten een pakt! Het is nu eenmaal beter om de macht te delen met de vijand dan met lege handen te staan!

Van de vijftien Ministers-presidenten, titel vanaf 1945, die Nederland sinds de tweede wereldoorlog heeft gehad zijn er twee niet uit dit pakt voortgekomen, maar als ik de fusie uit 1980 van KVP, CHU en ARP in ogenschouw neem dan wordt de score 100%. Dus op zijn boerenlullen Nederlands gezegd zijn de PvdA en het CDA voor 100% verantwoordelijk voor de situatie waar ons mooie Nederland zich in bevindt. In hun ogen zijn haar politieke afvalligen en de oppositie onder leiding van de VVD de oorzaak van alle problemen.

‘Macht maakt onverschillig en zachte heelmeesters maken stinkende wonden!’

‘Maar waarom zijn die twee partijen dan zo bang voor de PVV en de VVD?’

Het antwoord is eenvoudig! Stel dat het nieuwe, nog te vormen, kabinet wel de goede weg inslaat? En het volk ziet dat er een nieuwe verfrissende wind overr het binnenhof waaid. Dat zou dan meteen de nekslag zijn voor de socialisten die toch al op een historisch dieptepunt staan.

‘Maar waarom wil het CDA dan plotseling wel in zee met die twee?’

Dat antwoord is ook heel eenvoudig! Het regeren met de vijand is vijfenzestig jaar goed gegaan, en waarom zouden we het dan niet de komende vijfenzestig jaar met de VVD/PVV proberen? Als die in de toekomst ook nog eens gaan fuseren dan hebben we de touwtjes de komende jaren weer strak in handen. En niets smaakt naar meer dan macht!

Voor de kleintjes en de Socialisten,
nog een stripverhaaltje voor het slapen gaan!

In een land ver weg woonde eens een striptekenaar die voor een onschuldige tekening van een man met een tulband door honderden miljoenen gelovige mensen de dood werd toegewenst!

Nadat de tekenaar openlijk bedreigt werd en door de linkse Europese kliek het zwijgen werd opgelegd kwamen zijn wereldberoemde vrienden uit het buitenland in actie!

Het tekenen was nu een gevaarlijk vak geworden! Je kon maar beter al je potloden, pennen en penselen weggooien want voordat je het wist was je verkeerd begrepen!

Maar gelukkig leven we in een verenigd Europa waar de Socialisten en de Katholieken het in de meeste landen voor het zeggen hebben. Samen zouden ze de verrechtsing wel kunnen weerstaan! Gewoon gezellig een kopje thee drinken en de probleemschoppers een beetje hun zin geven, net als vroeger met kleine kinderen.

Als we onszelf maar een beetje zouden aanpassen aan die vriendelijke arme mensen van ver hier vandaan die gebrekkig onze taal spraken dan kwam het allemaal wel goed.

En van een beetje aanpassen gingen we steeds verder naar wel een beetje veel aanpassen! Het kwaad was bijna geschied en dan was er écht geen tijd meer geweest om onze eigen cultuur te redden.

Maar de aanpassing was ongemerkt zelfs zo ver gegaan dat er nu ook al politieke zelfmoordterroristen binnen de eigen gelederen van de Katholieke politieke partij rondliepen. Zouden zij dan ook tientallen maagden ontvangen en eeuwig leven in de hemel waar Halal voedsel elke dag op het menu staat?

Ab Klink

Vanaf een afstand keek een erg boze eenzame meneer die met iedereen in de wereld ruzie heeft mee, en hij zag dat het goed was.

Maar gelukkig heeft dit verhaal ook een goed einde. Er zijn voldoende terroristische organisaties in de wereld dankbaar dat de PvdA ontwikkelingshulp en subsidies van ons belastinggeld stuurt zodat er wapens en bommen kunnen worden gekocht om onschuldige mensen die anders denken te doden.

Probeer nu lekker slapen gaan en droom niet van de stille Jihad! Zij zullen tenslotte overwinnen want zij hebben alle tijd en allemaal minimaal vier kinderen.

“De Islam is Vrede”

‘Ze zijn een aanwinst voor onze samenleving en cultuur!’

Naschrift:
In mijn belevingswereld is iedereen die bijdraagt aan een vreedzame samenleving welkom in Nederland, ongeacht zijn kleur, zijn afkomst of geloofsovertuiging. Maar er is in mijn Europa geen plaats voor extremisten dan ook in welke vorm die openlijk geweld, moord en onderdrukking prediken.
Ik ben het er zelfs niet mee eens dat die mensen zich aan ons moeten aanpassen want dan vermoord je je eigen cultuur. Maar als je je niet wil aanpassen verwacht dan ook niet extra hulp bij die gevallen waarin je denkt extra hulp nodig te hebben! Chinezen en Molukkers zijn hier prima voorbeelden van.

Over enkele dagen ga ik weer op reis en zal geruime tijd doorbrengen in Islamitische landen, ik heb daar veel vrienden met wie ik veel leuke momenten zal hebben. En het leukste is dat óók zij het gebruik van geweld afwijzen. En als ik een keer een biertje drink dan is dat voor hun geen probleem! Want ik ben tenslotte geen moslim dus hoef ik me niet aan de regels uit de Koran te houden.

En in het geval van Marcial Hernandez? Vier Marokkanen beroven een man op een fiets. De politie arriveert en de omstanders, allen Marokkanen, wijzen de gewonde fietser aan als dader.
‘Meekomen jij’, sommeert oom agent.
‘En mijn fiets dan’, antwoord de gewonde man.
‘Die is van mij!’, roept Mohammed terwijl hij langzaam in de verte verdwijnt.


(Alle cartoons zijn ongewijzigd geplaatst zoals ik ze op het internet heb aangetroffen)