Zaltbommel
Laat ik eerst beginnen met te zeggen dat het me ontzettend aan mijn hart gaat wanneer er een eind komt aan een jong óf oud leven. Het feit dat het gaat om een twintigjarige man uit
"Burundi" doet er niets aan toe. Ook niet omdat het om een politieke of economische vluchteling gaat. Dit alles voordat ik als racist wordt afgeschilderd en als gematigd aanhanger van Geert Wilders in een verkeerde box wordt geplaatst.
Zolang ik me kan herinneren zwem ik al in de Waal. Vroeger had mijn grootmoeder een oude schoenendoos met zwart/wit foto’s en op één van die foto’s stond het hele gezin in badpak en zwembroek. We waren met z’n allen op een mooie zomerdag in het midden van de jaren zestig op een standje aan de Waal.
Natuurlijk werd ons als kind met de paplepel ingegoten dat de Waal een gevaarlijke plek was als je je niet aan de regels hield. En zo’n zomermiddag kwam er ook! Er was een jongen bij ons uit de buurt in het water van de haven geraakt en verdronken. De verslagenheid in de buurt was groot maar ik moet er wel bij vermelden dat de knaap lichtelijk geestelijk gehandicapt was. We woonden toen in een echte volksbuurt met veel grote gezinnen. De verbondenheid was van een sterkte zoals je die nu weinig meer ziet.
Natuurlijk ging de tijd verder en wij bleven zwemmen in de Waal. Daar kwam pas verandering in toen mijn zus verhuisde naar de Prins van Oranjestraat.
“Het Sportfondsenbad” was toen voor een paar jaar “The Place to Be”.
‘Wie van mijn leeftijd, zo rond de vijftig, heeft er niet leren kussen op de afgeschermde achterweide?’
Als ik nu terugkijk naar wat er van over is dan kan ik weinig anders concluderen dan bar weinig. De altijd in geldnood verkerende gemeente Zaltbommel had jaren geleden de grootste plannen om de grond maar te verkopen aan een projectontwikkelaar en zo twee vliegen in één klap te slaan. Helaas voor de ouders én de kinderen werden de twee buitenbaden gesloten. Van de kosten was er maar weinig meer over en de baten zouden voor een kort moment de bodem van de geldkist bedekken.
De volgende attractie om de mooie Hollandse zomervakanties door te brengen werd “de put van Zanen”, ondertussen was ik al een jaar of dertien en ik begon de anatomie van de meisjes nu wel leuk te vinden. De plas lag ver buiten Zaltbommel en was omgeven met maïsvelden en bomen. Een zandzuiger die midden in de put lag had natuurlijk ook een onweerstaanbare aantrekkingskracht op jongens die in de pubertijd waren. Hier kon je je bewijzen door onder het toeschouwend oog van tientallen meisjes aan de waterkant van de zuiger af te duiken. Het liefst met een sierlijke salto waardoor je soms met een smak op het water terecht kwam. Zolang als ik me kan herinneren is er nooit iemand in de put van Zanen verdronken.
Na de avonturen aan de put van Zanen trokken we met z’n allen richting Oensel. “ ‘t Zandgat” was groter, lag nog verder verwijderd van de beschaving en we konden er zomers kamperen. Vanaf 1975 tot zeker 1982 hebben we hier de mooiste zomers van mijn leven beleefd. Één keer is het misgegaan, als ik de zelfdodingen niet meetel. Een Marokkaans kind was met vriendjes het water in gegaan en had het contact met de opgeblazen binnenband verloren. Helaas kwam er ook aan het leven van dit kind veel te vroeg een einde.
Nooit zijn er borden geplaatst dat het zwemmen in de put van Zanen of het Zandgat gevaarlijk was!
‘Waarom?’
Omdat iedereen met een beetje gezond verstand wist en door zijn ouders of opvoeders er op was geattendeerd dat het gevaarlijk kon zijn. Bij mij persoonlijk was het er zo sterk ingewreven dat ik nooit ‘t Zandgat heb overgezwommen, niet in de lengte en niet in de breedte. Menig keer ben ik uitgelachen maar ik dat deerde me niets.
Op 11 juli 2010 was er een twintig jarige Burundese vluchteling met zijn vrienden naar de Waal gegaan om te zwemmen óf te pootje baden. Vele onduidelijke speculaties over of het slachtoffer nu wel óf niet kon zwemmen heb ik in de afgelopen week aangehoord. Het is natuurlijk een tragedie als zo’n jong leven abrupt en ongelukkig wordt beëindigd.
‘Maar wat ik niet begrijp is de lobby die er na ontstond om borden te gaan plaatsen dat het zwemmen in de Waal gevaarlijk is!’
OK, elke dode door een ongeval is er één teveel maar een verkeersslachtoffer op de Steenweg leid ook niet tot een kostbare overdaad van waarschuwingsborden:
“Pas op! Oversteken is gevaarlijk!”
Want iedere verkeersdeelnemer met een beetje gezond verstand weet dat hij bij het oversteken van een drukke weg goed moet opletten!
De hamvraag is dus:
‘Wat heeft er toe geleid dat er een lobby voor die waarschuwingsborden is ontstaan?’
‘Het antwoord is volgens mij nog veel eenvoudiger dan menigeen denkt.’
Een groep mensen grepen deze kans met twee handen aan om eindelijk weer eens in het middelpunt van de belangstelling te kunnen staan. Zoals zoveel strijders die vechten voor onzinnige zaken en rechten. Ze hebben weinig of niets om voor te leven. Het is niet het doel dat belangrijk is maar de belangstelling voor een totaal onbelangrijk persoon die de drijfveer is.
Maar wat mij verbaasd is dat er ooit één woord gerept over de overbetaalde sociaal werker of hulpverlener die hier te kort is geschoten.
‘Had dit persoon niet opgelet of de juiste voorlichting gegeven?’
‘Is zijn aanstelling ooit in gevaar geweest omdat hij heeft gefaald?’
Ik ben bang van niet. En zo hebben we nu dus horizon vervuilende borden langs onze mooie pittoreske rivier staan betaald door de inwoners van de gemeente waarvan het geld beter besteed had kunnen worden aan een uitje voor de bejaarden of een project voor de autochtone Zaltbommelse jeugd. Maar wat mij nog meer verbaasd is de ongelofelijke snelheid waarmee de bijna altijd lakse gemeente hierop heeft gereageerd!
Toen er vijftien jaar geleden een probleem ontstond in de binnenstad met als broeipunt de Omhoeken had de gemeente borden moeten plaatsen! Zelf ben ik in mijn eigen huis mishandeld en buiten meerdere malen bedreigd als er weer één tegen mijn voordeur aan stond te pissen. Het ging zelfs zo ver dat ik de wethouder van Engelen, die toen nog om de hoek in de Nonnenstraat woonde, een keer midden in de nacht uit zijn bed heb gebeld zodat hij met zijn eigen ogen kon aanschouwen wat er honderd meter van zijn huis allemaal gebeurde.
De politie reikte mij ook een hand, hun advies was:
‘Je kan beter geen aangifte doen in verband met represailles!’
En daar sta je dan als hardwerkende belastingbetaler.
‘Voordat U als lezer mij ook als aanhanger van Geert Wilders gaat afschilderen verzoek ik U om nog één keer diep na te denken?’
‘Waarschijnlijk heeft U als lezer ook niets tegen al deze zaken zolang het maar niet bij U voor de deur gebeurt!?’
Vijftien jaar geleden had de gemeente deze borden moeten plaatsen op de plaatsen waar er overlast was! Dan was de bewoners van de binnenstad en bezoekers van Zaltbommel veel ellende bespaard gebleven en waren deze borden nu ook alweer uit het straatbeeld verdwenen.
Maar ik blijf bij mijn mening dat het pure geld verspilling die die ook nog eens het mooie gezicht op onze rivier verstoort.
En ook die overdaad aan waarschuwingsborden en verbodsborden in het algemeen is mij een doorn in het oog.
‘Kijk eens naar deze voorbeelden?’
Had één bord niet voldoende geweest? De hele mentaliteit van de maatschappij en de bestuurders moet aangepast worden.
‘Neem de trein eens als voorbeeld?’
Een treinstel heeft zestien deuren. Twee van die deuren hebben een voorziening waar je fietsen mag plaatsen. De Nederlandse Spoorwegen hebben gekozen voor twee gebodsborden in plaats van veertien verbodsborden. En dat is de juiste oplossing voor deze roodwitte horizon en historische binnenstad vervuilende problematiek.
Bron ongeval zwemmer
Bron verkeersbord Marokkaan verbod
