Taiwan, koude groene spaghetti

Taipei (Taipei Backpackers Hostel)

Dit was één van die dagen die je niet kan plannen. De reis zit er eigenlijk al op en wij vullen de dagen met niets en veel wat we niet kennen. Aan het einde van de blauwe lijn ligt Yongning en dat was onze bestemming. Een vreemd museum zou de eerste stop zijn. Het museum op zich trok niet al te veel bezoekers maar de manden gevuld met zoetigheid wel. Het “Nougat Museum” was geen plaats die ik zou aanbevelen maar ook geen plaats die ik gemist zou willen hebben.

Ergens ver weg verstopt achterin een industrieterrein vonden we de fabriek van de zoetigheid. Binnen tien minuten waren we er doorheem gelopen maar de laatste halte konden we niet doorstaan. Een groepje oudere dames schonk thee in kleine kartonnen bekertjes.
‘Lekker Bakkie’, riepen Tettje en ik in koor.
‘Lekker Bakkie’, riepen de meisjes als papegaaien.
Het tweede bakkie was maar karig en in speelde daar meteen op in.
‘Haags Bakkie’, riep ik.
De oude dames keken vreemd en voelden het verschil in de taal.
‘Haags Bakkie’, klonk het met minder enthousiasme.
De derde, en laatste keer, zaten onze bekers tot de rand vol.
‘Lekker Bakkie’, riep ik opnieuw.
‘Lekker Bakkie’, riepen de oude dames.
En dat was het moment om de fabriek te verlaten.

Nu gingen we verder wandelen en we hadden geen idee waarheen.
‘Dat is ook een halve waarheid!’
We wisten wel waarheen maar we hadden geen idee wat we nog zouden gaan zien. We liepen langs een snelweg en keken van links naar rechts om te zien of er wat was dat nieuw en onbekend was. Jullie willen het niet geloven maar de eerste stop was een overdekt zwembad waarin een groep Taiwanezen fanatiek zat te vissen. Ik moest echt een paar keer met mijn ogen knipperen om zeker te zijn dat het allemaal echt was wat ik zag. En wij naar binnen!
Rond om de betonnen bakken zaten de mensen lekker relaxed te vissen op garnalen of een zoetwatervis. Inclusief sigaretje en flesje bier.

‘Misschien zou dat een goede oplossing zijn voor het zwembad in Zaltbommel?’
We liepen wat rond en de vissers keken ons met scheve ogen, letterlijk en figuurlijk, aan.
‘Wat moeten die vreemde vogels hier?’, stond er op hun gezicht te lezen.
We gingen na een kwartiertje rondneuzen weer verder en passeerden de halte van de metro.
‘Nee, we zouden verder gaan lopen!’
Het was een rechte weg met één splitsing en we verwachtten niet dat dit fout zou gaan. De geur van eten hing in de lucht en mijn horloge wees tien voor één aan. Natuurlijk had Tettje geen trek maar een kleinigheidje zou er wel in gaan. Binnen vijf minuten zaten we aan tafel in een restaurant met maar een beperkt aantal plaatjes aan de gevel. Maar het was voldoende voor ons om te kunnen bestellen. Deze keer ging ik voor de groene spaghetti. En een gepaneerde varkenssnitzel die ik bij een andere klant op zijn bord had zien liggen.

Nadat het eten geserveerd was kreeg ik twee keer een schok. De grote varkensschnitzels gingen in paren van twee over de toonbank en de spaghetti was koud. Het was anders maar niet vreemd. Koud eten heeft ook andere smaken dan warm eten. Niettemin was het heerlijk en mijn bordje was zo leeg. Van de schnitzels bleef er toch nog wat over, het was te veel voor me. Tettje peuzelde ook een paar reepjes van het goudbruin krokante voedsel op maar het bord ging niet leeg. Na afloop keken we nog door het etalageraam hoede kok een pan tomatenrijst verborg in een omelet. Een mooi schouwspel en de kok waardeerde onze duimen omhoog voor hetgeen dat we gegeten en gezien hadden.
Goed geluimd en met goed gevulde magen trokken we weer verder. Nu wisten we niet meer wat ons te wachten stond en we keken om ons heen of er misschien wat te zien was. Gelukkig zijn er ook in de afgelegen gebieden voldoende bruine borden met toeristische bezienswaardigheden! We bezochten eerst de “Zhenan Temple” gevolgd door de “Wuguxiandi temple”. De laatste was de meest bijzondere omdat daar een ritueel aan de gang was met zang en muziek. We bekeken het een kwartiertje en genoten van dit ongebruikelijk schouwspel.




Nog even door de tempel zelf struinen en dan op pad naar “Taipei 101”.


Daar waren we het samen honderd procent over eens. We wilden allebei nog eenmaal naar de top van dit bijzondere gebouw. In de trein maakten we ons al lekker met de koffie die we op de top zouden drinken. In het winkelcentrum was het heel druk en alle stoelen bij het Salzburger Café waren bezet. Gelukkig maar. Want zes Euro voor een kopje koffie vindt ik best aan de prijs. Ook als ik op reis ben!

De top hebben we nooit bereikt! Het is zondag vandaag en dan is het superdruk. Het is moeilijk te schatten maar er stonden zeker driehonderd mensen te wachten om met de lift naar boven te gaan.
We keken elkaar aan en ik koor zeiden we, ‘Morgen dan maar!’

Van Taiwan 2010

We draaiden ons om en gingen terug naar het hostel. De MacBook lag te wachten op de foto’s. Vanavond is het ook MotoGP weekend op Misano. We hadden de woonkamer voor onszelf en we genoten van de race, het was vreemd zonder “Valentino Rossi”.

Laten we maar hopen dat hij weer snel fit is.

Van Taiwan 2010

Taiwan, Stoom

Taipei (Taipei Backpackers Hostel)

Dit was veruit mijn slechtste nacht van onze reis in Taiwan en ik kan me ook niet zo’n slechte nacht herinneren sinds Singapore een jaar of zo geleden. Wat een mafkezen kunnen die Aziaten zijn! Van oneindig ritssluitingen openen en sluiten midden in de nacht tot douchen om vier uur ‘s ochtends. Bedlampjes aan en uit en toiletbezoeken om de tien minuten en een groot raam richting het trappenhuis waar een lamp automatisch aan gaat wanneer er iemand op de trap loopt. Ik was blij dat het tijd was om op te staan en om acht uur precies klikte ik het licht in de dorm aan. ‘En wie durfde daar iets van te zeggen?’
‘Precies, niemand!’
Eerst een kopje oploskoffie van ons zelf en toen ging Tettje op pad om wat sandwiches en koffie voor ons te halen. Helaas was de koffie verwisseld met warme zoete chocolademelk en dat kan ik nu eenmaal niet verdragen.
‘Ze begreep er geen moer van!’, mopperde Tettje.
Ik haalde gewoon nog even een beker koffie voor mezelf en zo was dit ook weer opgelost. Tettje zijn bestelling van “Hotte Koffie” werd nu bijgesteld naar “Hotte Koffie Americano”. Dan zou het in de toekomst waarschijnlijk niet meer fout gaan.
We waren zo moe dat Tettje heerlijk ging liggen sudderen op de bank in de woonkamer van het hostel en ik weer door de stapels foto’s heen ging die nog lagen te wachten op hun verwerking. Een verhaal schrijven en publiceren en het was zo kwart voor twaalf. Nog voordat we het hostel verlieten konden we onze rugzakken op de kamer plaatsen. Een kamer voor twee personen voor de laatste vier nachten in Taipei. Vanavond wordt er zeker goed geslapen!
Als bestemming voor vandaag had ik gekozen voor de “hete bronnen van Beitou”. De chipkaart voor het openbaar vervoer in Noord-Taiwan was weer met honderd Nieuwe Taiwan Dollars opgeladen en ik maakte me geen zorgen over de privacy! Ze mochten best weten waar ik naar toe ging want ik heb tenslotte niets te verbergen. Als het zo gemakkelijk kan vraag ik me altijd af waarom het in Nederland zo moeilijk moet!

De ondergrondse komt aan de oever van een rivier weer boven en dan is het ook meteen veel interessanter. De stad raast aan je voorbij en om de anderhalve kilometer wordt er gestopt. Tettje houd nu met veel plezier de route bij en waar we moeten uit of overstappen en ik kan lekker rustig naar buiten kijken.
Er was deze keer wel een heel vreemde overstap! De trein die ons naar onze bestemming bracht reed zo langzaam dat ik het idee had dat we beter hadden kunnen gaan lopen. Zelf had ik het idee dat we in een park terecht zouden komen maar de bebouwing was net zo dicht als in het centrum van Taipei, inclusief de schreeuwende reclames van de internationale fastfoodketens.
Mijn maag rammelde meteen bij het zien van al die reclames en we zochten eerst een restaurant om wat lekkers te eten. We vonden tegenover het station een restaurant dat een goede mix is van Japans en Taiwanees eten. Alleen de menukaart was volledig in het Chinees en dat was een beetje moeilijk voor twee boerenjongens uit Nederland. Ik liep door het restaurant om te zien wat er zo allemaal op tafel stond bij de andere gasten. Tettje zwaaide vanuit de verte en ik ging eerst eens kijken wat daar aan de hand was. Op tafel lagen twee menukaarten in het engels inclusief foto’s. Ik koos voor de Japanse kerrie met varkensvlees aangevuld met ingelegde groenten en Tettje had een flink bord noedels.
Nu onze magen gevuld waren trokken we het dal van Beitou in. Er loopt een klein beekje door het uit zijn voegen gegroeide dorpje dat gevoed wordt door heetwaterbronnen hogerop in de bergen. Het water is echt warm! Op plaatsen tot 96 graden Celsius! Tettje wilde het eerst niet geloven maar toen hij aan een rotswand gevoeld had riep hij uit.
‘Je kan er een ei op bakken!’

En het is warm! Er zijn natuurlijk verschillende plaatsen rond de heetwaterbronnen waar je in het geneeskrachtige water kan baden. Openbare baden voor TWD 20 tot aan vijfsterren hotels waar de prijzen kunnen oplopen tot tweehonderd Euro per nacht.
We slenterden wat rond en dronken een heerlijk kopje koffie met een “Portugese Eggtart” zoals die gebakjes zo mooi heten. Ik heb die taartjes leren waarderen toen in in Macau was. Oh ja, mijn suikerspiegel is nog steeds op peil maar de stoelgang is weer verstoort. Ik weet het nu ook niet meer! Als ik strak weer terug ben dan moet ik maar eens met de huisarts om de tafel gaan zitten.

OP de terugweg liepen we nog even over de beginnende “Shilin Nightmarket”. Ik wilde wel zo’n markt bezoeken maar niet laat op de avond. Dat is misschien erg vreemd maar ik hou er nu eenmaal niet meer van om ‘s avonds laat nog over straat te gaan in plaatsen die ik niet zo goed ken. Misschien is het nog een overblijfsel van die overval door die Marokkanen in Fez? Op die markt, die bekend staat om zijn uitgebreide aanbod van etenswaar, probeerde ik natuurlijk wat kleine hapjes. Maar ik wilde niet al teveel eten want vanavond stond er biefstuk op het menu.

Ik wist zeker dat ik een “Sizzler Restaurant” had gezien! Alleen ik wist niet meer waar! De gedachte aan de biefstuk die bij ons de hele dag door het hoofd had gespeeld ging niet meer weg en met minder zouden we geen genoegen nemen! Na een drie kwartier denken en zoeken zag ik een Japans restaurant die ook een mooie biefstuk voorgeschoteld. Alleen werd de patat vervangen door rijst. Het was niet anders en de biefstuk smaakte er niet minder om! Samen met een heelijk koud blikje Heineken was het een perfecte afsluiting van deze zaterdag.

Taiwan, terug bij af

Taipei (Taipei Backpackers Hostel)

Het was vanochtend toen we vertrokken in ieder geval weer droog! Dat was een beter beeld dan gisterenochtend. We hadden geen haast en bleven nog even liggen nadat de wekker om half acht was afgegaan. Tettje heeft nu zoveel zelfvertrouwen opgebouwd dat hij bij de McDonald’s het ontbijt voor vandaag ging ophalen, inclusief de koffie.
Vandaag werd het dus verplaatsen en het was iets meer dan zestig kilometer hemelsbreed, we zouden vanmiddag in Taipei dus ook nog wat moeten gaan doen. Iets over twaalf stapten we het hostel binnen. Het is een aangename plaats die wel iets groter aanvoelt dan het andere hostel in Taipei waar we geslapen hebben, maar zonder de huiselijke sfeer te verliezen. Onze rugzakken gingen in de kast en wij gingen op pad.
Een museum in het centrum, National Taiwan Museum, werd een onverwacht doel omdat het toch weer begon te motregenen. En we kunnen waarschijnlijk nog meer regen verwachten tijdens de laatste dagen van onze reis. Het museumgebouw op zich was mooier dan de collecties. Oude Japanse architectuur uit het begin van de vorige eeuw.

Na terugkeer hebben we onze bedden ingenomen en dan nog even een korte internetsessie. Vanavond op pad naar de buurt waar we onze eerste stappen op Taiwan hebben gezet om te eten. De uitbater van het restaurant was blij verrast om ons weer te zien. Het eten was zoals we het ons herinnerden, lekker! Na een paar biertjes gingen we weer terug naar ons hostel om te slapen. Het was nog vroeg maar vannacht slapen we nog één nacht op een dorm, daarna hebben we samen weer een kamer.

De laatste dagen zullen toch nog wel druk zijn omdat we niet van tijdverspilling houden. Bij het ontbijt morgen kijken we wat we gaan doen. Welterusten.