Taiwan: Chang Kai Shek Memorial Hall

Taipei (Camel’s Oasis), woensdag 12 mei 2010

Dit is veruit het slechtste bed waar ik ooit tijdens mijn reizen op heb geslapen! Met een rug als een pakezel en zere heupen wordt ik na een tweede slechte nacht op rij in Taipei wakker. Het is dus wennen om weer eens in een hostel te slapen. Vanavond moeten we maar eens over dit slechte matras praten met de manager want om op zo’n dun matras nog vijf nachten te slapen lijkt mij zeker geen optie. Ik heb alle hoop dat het zonder enig probleem zal kunnen worden opgelost.
‘Ontbijt bij McDonalds!’, roep ik naar Tettje.
‘Hiep hiep hoera!’, het echte reizen in Azië is begonnen.
‘Bewaar het beste tot het laatste!’, is een gezegde.
Maar wij kiezen het beste als het eerste. Al heel lang droom ik ervan om de “Taipei 101” te bezoeken. Een wolkenkrabber van 508 meter hoog! Daar moet ik dus op hebben gestaan! Met een omweg zouden we door de stad naar het gevaarte lopen om onderweg zoveel mogelijk van het echte Taipei op te snuiven.
Dat opsnuiven van de sfeer heeft deze  ochtend hoofdzakelijk met eten te doen. De geur van vers brood en gebakken eieren hangt overal in de smalle straten van Taipei. We kijken onze ogen uit en zien dat de Chinezen van Taiwan heel bekend zijn met brood. Overal zie je kleine winkeltjes waar voor je neus verse sandwiches worden belegd met van alles en nog wat.
Brede straten zoals je alleen in China kan zien met vijf rijbanen in beide richtingen. Overal staan regeringsgebouwen die omringt zijn met bewaking in strakke uniformen en inburger. Niets wordt aan het toeval over gelaten want de grote broer op het vaste land is niet voor honderd procent te vertrouwen. Toch straalt het geen wantrouwen uit. Het straalt veiligheid en zekerheid uit.
Taipei is een moderne vrije en bijna westerse stad. Moderne kunst valt meteen op en verfraaid de leefomgeving. De leefomgeving die op het eerste oog schoon en veilig lijkt. We zouden ons zo maar in Singapore kunnen kunnen bevinden. Een glanzend chroom kunstwerk nodigt natuurlijk uit voor een zelfportret van de twee reizigers!
Tettje is een gemeentewerker en een verlaten handkar van een straatveger trek zijn aandacht. De bijzondere geeloranje helm maakt de foto helemaal compleet. Onder de brede straten van Taipei lopen de metrolijnen. Daarboven zijn belangrijke monumenten bewaard gebleven. Wij krijgen de eerste oorspronkelijke oosterse architectuur aangereikt in de vorm van de oude “Taipei South Gate (LiZheng Gate)” en het “Nationale Theater”.
We gaan de hoek om en staan voor een park met de eerbiedige naam: “Chang Kai Shek Memorial Hall”. Het park is een uitspatting van overdaad voor de leider die Taiwan naar een hogere trede heeft geleid. Geen kitsch, zoals je misschien van de Chinezen zou verwachten maar een eerbiedig en zelfs een beetje sober plein.
Uit enorme luidsprekers aan het plein klinkt marsmuziek waarop de erewacht het marcheren oefent. Elke stap, elke beweging met het geweer moet tot op een honderdste van een seconde synchroon zijn.
‘Oefening baart kunst!’, en daar weten ze hier alles van.
Met strakke gezichten vol toewijding oefenen de speciaal voor dit doel geselecteerde soldaten van de presidentiële erewacht de bewegingen. De belangrijke gebouwen om het plein weerspiegelen zich op de chromen helmen. Een onvergetelijk schouwspel!
Geen mausoleum waar een gebalsemd lichaam van een heilige grote leider in vals licht ligt maar een enorm bronzen beeld van de grote leider. Misschien is het erom te doen maar je voelt je heel klein worden wanneer je onder de indruk van de enorme marmeren ruimte de witte trappen naar de hemel beklimt.
Onder het monument is er een groot museum, gratis toegang, waar een ontelbare hoeveelheid attributen, die ooit met de leider in aanraking zijn geweest, staan tentoongesteld. Een wassen beeld aan het bureau in de werkkamer van “President Chiang Kai-shek” is een beetje spookachtig. Misschien leuk voor de Taiwanezen maar een beetje teveel van het goede voor een boerenjongen uit Zaltbommel.
Voordat we de “Chang Kai Shek Memorial Hall” verlaten passeren we nog een galerij waar een groepje oudere Chinezen hun authentieke Chinese instrumenten bespelen. De muziek zal niet bij iedereen in de smaak vallen maar ik weet uit het verleden dat de plaats waar je de muziek hoort ook bijdraagt aan het waarderen van die onbekende wereld muziek.
Het is net half elf geweest wanneer we de “Chang Kai Shek Memorial Hall” verlaten. Als laatste maak ik een foto van de blauwe keramische dakpannen. Een heel dierenrijk balanceert op de rand van het dak!

Taiwan: Aankomst in het donker

Taipei (Camel’s Oasis), dinsdag 11 mei 2010

Na een verschrikkelijke onrustige nacht, met een natte plek op mijn hoofdkussen van het zweten, sta ik eindelijk om kwart over zes op.
Eindelijk? Ja, eindelijk!
Vanaf half drie heb ik liggen woelen in mijn bed en kon ik de slaap niet meer vatten. Ik heb een enorme dorst en trek. Waarvan is mij ook een raadsel, speelt mijn diabetes weer op? Deze reis kan ik de bloedsuikermeter maar beter meenemen om mijn diabetes goed in de gaten te kunnen houden.
Ik ben vrijwillig van de 1000mg naar de 500mg Metformine gegaan en ik twijfel of dat wel een goed idee is geweest. Ik heb natuurlijk alle goede voornemens om gezonder te gaan leven maar dat is op reis in het verre oosten niet altijd even gemakkelijk. Het is er bijna altijd lekker weer dus een biertje in de zon smaakt er altijd. Ook het aanbod van de overheerlijke gerechten maakt het moeilijk om minder te eten.

Na een korte douche pak ik snel op de automatische piloot mijn kleine rugzak in. Tettje staat ruim op tijd klaar en nadat ik een laatste back-up van mijn laptop heb gemaakt gaan we op pad. De minibus van “Bell Travel Service” is tien minuten te laat maar na de geruststellende bevestigende email van gisteren geeft dat geen probleem. Ik heb bewust gekozen voor deze service omdat je met een minibus wordt opgehaald die je naar het grote busstation in Noord-Pattaya brengt. Daar stap je over op de grote bus naar het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok.
In de bus op weg naar Bangkok vallen mijn ogen meteen dicht en ik vecht niet tegen de slaap. Ik ben nu echt weer op reis, dus niet met vakantie, dus neem ik elke minuut slaap die ik kan krijgen met twee handen aan.
Op de enorme Suvarnabhumi luchthaven is het rustig, heel rustig en nog rustiger! Er staat niemand voor ons bij het inchecken voor de vlucht naar Taipei! Er staan twee personen voor ons bij de immigratiedienst en helemaal niemand voor ons bij de “Burger King”. Dit heb ik in twaalf jaar op Bangkok Airport nog nooit meegemaakt! En iedereen in Thailand maar zeggen dat het toerisme na alle binnenlandse en buitenlandse problemen weer oppikt?
Voor mij een zakje kleine “Hash Browns” met extra zout en een grote beker koffie voor Tettje bij Burger King en wij zijn klaar om richting de gate te gaan. We zijn toch wel een beetje opgewonden om weer met z’n tweeën op pad te gaan.
Tijdens het taxiën naar de startbaan zeggen we gedag tegen een blauwwitte zwaan van onze nationale luchtvaartmaatschappij. Er was een tijd dat de KLM, een van de oudste luchtvaartmaatschappijen ter wereld, onze nationale, en overal zeer gewaardeerde, trots was. Helaas ligt die tijd alweer een in een ver verleden. Ik ken persoonlijk maar een persoon die altijd met de KLM naar Bangkok vliegt.
Ook in het vliegtuig vecht ik niet tegen de slaap. Ik heb voor ons extra goede stoelen geboekt, we hebben veel ruimte om ons heen en het is gelukkig rustig. De tijd vliegt om en het invullen van het formulier voor de immigratie is de meest opwindende bezigheid van de hele vlucht.
‘Welcome on Taoyuan Airport in Taipei’, klinkt de stem van de stewardess blikkerig uit de omroepinstallatie van het vliegtuig.
We zijn op de plaats van bestemming en het avontuur zal nu gaan beginnen!
Aziatische discipline en precisie, in combinatie met mijn ervaring, met als direct gevolg dat we binnen een uur van het vliegtuig naar de bushalte lopen vanwaar een bus ons naar het centrum van Taipei zal brengen.

Maar voordat we naar ons hostel gaan moeten we Taiwanese Dollars uit een ATM zien te halen. Zoals verwacht zijn er op de luchthaven voldoende ATM’s om snel een pak Taiwanees geld te pinnen. De koers van de Taiwanese Dollar is ongeveer een op een met de Thaise baht. Dat maakt het gemakkelijk omrekenen naar Euro’s maar je ziet ook meteen de prijsverschillen. Het zal hier in Taiwan ongetwijfeld duurder zijn dan in Thailand!
Onderweg naar het centrum van Taipei zien we vanuit de bus, in het halfdonker, al wat van Taiwan We probeerden dit te vergelijken met andere landen die we al in Zuidoost-Azië hebben bezocht. Maar niets is vergelijkbaar met wat we hier zien. Taiwan lijkt een land op zich zonder enig vergelijkbare buurman. Maar het zijn wel echte Chinezen, dat heb ik wel al heel snel in de gaten.
Een “Easycard” voor het openbaar vervoer is in Taipei ook snel gekocht. Deze kaart vergemakkelijkt het reizen met de bussen en de metro in de hoofdstad. De beschrijving van de route naar het “Camel’s Oasis” is veel moeilijker dan het op het eerste gezicht lijkt. Om kwart over acht stappen we bezweet en vermoeid het “Camel’s Oasis” hostel binnen. Het is op het eerste oog een plezierige plaats op een mooie locatie. Na een kort telefoongesprek weten waar we slapen en de betaling gaan we morgen wel met de manager regelen.
‘En nu op pad om te eten!’, giert er door mijn hoofd.
Na een korte zoektocht in de omgeving van het hostel waar ons een paar keer ‘Nee’ word verkocht schieten we het eerste de beste restaurant binnen dat ons accepteert.
Ik bestel twee hoofdgerechten, groente met twee soorten inktvis en pittige kip, met een bord gebakken rijst voor Tettje en een bord gebakken mie voor mezelf. Alles omringt met een koud “Taiwan” biertje. Het eten smaakt ons uitstekend en wanneer dit de standaard van het eten in Taiwan is dan gaan we zeker niet omkomen van de honger! Nog een tweede biertje om wat gemakkelijker in slaap te komen en onze dag van aankomst zit er op.
Vermoeid, heel vermoeid zoeken we om elf uur onze bedden op. Morgen gaan we er dus serieus tegenaan!

Thailand: Wordt het minder leuk in Thailand?

Pattaya (Boxing Roo) 8), maandag 10 mei 2010

Alsof de financiële crisis niet bestaat worden er hier in Pattaya hotels en winkelcentra gebouwd in een tempo dat zelfs de meest gelauwerde hardloper niet kan bijhouden. Tijdens de drie dagen die ik nu hier ben kan ik mijn ogen niet geloven. Braak liggende terreinen veranderen ongekend snel in schone zandplaten, die veranderen dan weer in bouwputten en het beton klimt de lucht in als de bonenstaak van Jaap op weg naar de (financiële) hemel.
De Euro brengt op dit moment gelukkig nog ruim veertig Baht op en dat is zo’n twintig procent minder dan een jaar geleden! Dan is het verblijf in Thailand ook meteen twintig procent duurder dan een jaar geleden. Vergelijk dat maar met het idee in je achterhoofd dat je vanaf deze maand nog maar tachtig procent van je salaris van de vorige maand op je bankrekening krijgt gestort?

Maar is het in Thailand dan nog wel leuk?

Jazeker, Thailand is nog heel erg leuk! Het is natuurlijk wel zo dat de toeristen lang zijn verwend met hoge wisselkoersen voor de Euro en het Britse Pond in combinatie met de lage prijzen in Thailand. En diezelfde toeristen konden het niet laten om van de daken te schreeuwen dat het leven in Thailand zo ‘verschrikkelijk goedkoop’ is.
Bij de lokale ondernemers is de boodschap goed aangekomen en de prijzen zijn recht evenredig mee verhoogd. Nu de koersen de andere kant opgaan gaan de prijzen natuurlijk niet mee omlaag want ook de regering heeft, met soms vreemde, belastingmaatregelen heerlijk meegegeten van de grote schaal Engelse Ponden, Amerikaanse Dollar’s en Euro’s die de goed bedeelde toeristen hen voorschotelde.
Een wandeling langs het water van de baai in centraal Pattaya leert me dat er toch nog heel wat toeristen aan het lauwe zoute water liggen en genieten van hun welverdiende vakantie met een ijskoud Singha biertje. Ook de populaire drie sterren hotels zijn nog steeds voor zeventig procent gevuld en aan het zwembad van de hotels is het een drukte als nooit tevoren.
Als de zon in de zee aan de overkant van de baai onder de horizon verdwijnt verdwijnen ook de toeristen als sneeuw voor de zon! En waar zijn die toeristen ’s avonds dan te vinden? De duizenden barretjes, waar je nu meestal € 2,- voor een flesje bier betaald, en in de honderden Duitse, Deense, Hollandse en Belgische restaurants blijven de tafeltjes en stoelen beangstigend leeg!
De grote winkelcentra in Thailand, met hele verdiepingen restaurants in alle soorten en smaken, doen nog wel goede zaken. De budget restaurants, als ik ze zo oneerbiedig mag noemen, zitten ook nog steeds vol en wij moesten zelfs bij het Japanse Oishi restaurant wachten tot er een tafeltje vrij kwam.
Drie Euro voor een kom gevuld met heerlijke noedels met vlees of vis in een Japans restaurant inclusief een drankje is natuurlijk nog te betalen. Ook de “All You Can Eat” buffetten bij de bekende hotels zoals het “Lek Hotel” en het “APEX Hotel” doen het nu goed in deze moeilijke tijden. Voor een Euro of vijf per persoon kan je prima ontbijten of dineren en dan blijft er ook nog financiële ruimte om wat te gaan drinken. Er is minder te besteden en wat er nog aan vakantiebudget over is wordt met veel voorzichtigheid besteed.

Maar wat als de Euro nog verder zakt?

Daar kan je maar beter niet aan denken als je al een vakantie hebt geboekt naar Thailand. Neem het zoals het komt. Het is nu eenmaal zo dat je niet meer kan uitgeven dan je in je portemonnee hebt. De enige slachtoffers zijn dan de gewone man/vrouw in de straten van Pattaya die zorgen voor hun familie op het platte land van Thailand, de “Isaan”, het noordoosten van Thailand waar rijst, suikerriet en cassave de grootste bron van inkomsten zijn.
De wanhoop kun je nu al op hun gezichten aflezen. Hoewel de Thai alleen in de dag van vandaag leven zien zij ook een zware toekomst in het verschiet. Zeven Euro om je schoenen te laten poetsen wordt dan plotseling een hoop geld. Ook voor de rijke toerist uit Europa.
Gelukkig draait de toeristen industrie gewoon door in de hoop dat het allemaal weer goedkomt en ze een fantastisch hoogseizoen zullen beleven. Voor Tettje en mij is het een heel andere zaak. We zijn op weg naar Taiwan dus zijn de buidels goed gevuld en genieten van onze dagen en avonden in Pattaya. Het heerlijke Thaise eten is een voorproefje van wat we straks in Taiwan zullen eten.

Zeldzame Deense Nimbus Motorfiets