Nieuw Zeeland, het roer gaat volledig om

Queenstown , 1 februari 2010

Als je de hele dag alleen in een auto zit heb je voldoende tijd om na te denken. Gisteren was het al gaan broeden en vandaag zou het nieuwe plan uitkomen.

Vanaf vandaag ga ik gewoon rijden en zoek elke avond een slaapplaats, mocht ik het nodig vinden om ergens langer te blijven dan kan dat gemakkelijk. Ik heb wel de veerboot van 17 februari terug gebracht naar 12 februari, zo heb ik vijf dagen meer op het Noord-Eiland. Tot de twaalfde moet ik me wel kunnen vermaken.
Mijn doel voor vandaag was Queenstown, “Adrenaline City”. Hier draait alles om Bungy Jumpen, Parachutespringen, Jetboating en nog meer van die hyperactieve zaken. Niet iets waar ik me nog mee bezig hou! Zeker niet als je de prijzen leest die variëren van € 125,- tot € 500,- per activiteit. Ik hou me liever bezig met rustigere zaken zoals het drinken van een glas bier of witte wijn en een goed gesprek.

Dat goede gesprek kwam toen Alex weer arriveerde, ik heb Alex ontmoet op de boot in Milford Sound”, en we samen naar de keuken gingen om te koken en te eten. Een mooi Aziatisch meisje vroeg om een spatel en zo raakten we in gesprek. Zij kwam uit Taiwan en het bleek dat ze aan de zelfde universiteit in Boston had gestudeerd als Alex. Ze hadden zelfs gemeenschappelijke vrienden! De bordjes waren aan het einde van het gesprek leeg en ook in de fles wijn zat heel weinig meer.

Weer een mooie dag voorbij!

Nieuw Zeeland, de beste show van moeder aarde

Milford Sound (Milford Sound Lodge), 31 januari 2010

Vandaag was ik alweer vroeg wakker. Deze keer van de vreemde geluiden buiten. Ik weet niet wat het was maar het alarmeerde me wel en daarna heb ik niet echt meer geslapen.
Er lagen honderdveertig kilometer voor de boeg toen ik met mijn beker koffie en eieren met spek op brood in mij auto stapte. Ik ben ook een beetje verward en ik weet niet echt hoe het nu verder moet. We zien wel!

Vandaag stond “Milford Sound” op de agenda en de aankomsttijd in combinatie met het weer zouden bepalen of ik vanmiddag of morgenvroeg de cruise op de fjord zou gaan maken.
De rit naar mijn bestemming was adembenemend mooi en met elke kilometer die onder de wielen doorgleed verdwenen er meer wolken. Ik ben echt overal gestopt waar het mooi was of waar een bruin bord aangaf dat er wat te zien was.

Na ruim vier uur rijden boekte ik de “nature cruise” van vier uur. Deze was nz$ 6,- duurder maar was wel een uur langer. De anderhalf uur die ik moest wachten gebruikte ik om te zien wat er verder in Nieuw Zeeland moest gaan gebeuren. Afstanden werden berekend en hostels werden afgewogen. In mijn planning was ik alweer een weekje verder en ik verwacht geen problemen meer.

De cruise was in één woord “FANTASTISCH”, ik kan het moeilijk in woorden beschrijven en daarom moeten de foto’s maar weer jullie fantasie prikkelen.

En na deze mooie dag ging ik nog even wokken en spoelde alles weg met witte wijn!

En zoals jullie kunnen zien eet ik gezond en ik kom niets tekort.

Nieuw Zeeland, Gloeiwormen

Manapouri (Possum Lodge), 30 januari 2010

Vandaag had ik niets anders te doen dan te wachten tot kwart voor zes om met de excursie naar de gloeiwormen te gaan. Heel vroeg óf erg laat zijn de beste opties omdat dan de meeste tourbussen al weer op de terugweg zijn naar hun beginpunt. Een eindje rijden door het eindeloze landschap was de enige optie om de tijd te doden. Zwemmen in het meer was géén optie! Zandvliegen steken je lek, gelukkig heb ik er tot nu erg weinig last van gehad. Misschien helpt de witte wijn ;).

Een half uur voordat de boot naar de grot aan de andere oever van het meer zou vertrekken parkeerde ik de auto op de parkeerplaats. Het grootste probleem van vandaag was eigenlijk dat de boot niet wilde starten en daardoor staken we een kwartier later dan gepland van wal. We namen de kortste weg naar de grotten waar de gloeiwormen leefden.

In die grotten mag er absoluut niet worden gefotografeerd en er wordt zelfs gedreigd met gerechtelijke stappen mocht het toch gebeuren. Helaas kon ik het niet laten en ik heb toch het risico genomen. Samen met Theo Verhoeks, een Nederlandse Canadees, hield ik de gids voor de gek zodat ik toch foto’s kon maken. Het enige wat ik over de excursie naar de gloeiwormen wil zeggen is eenvoudig. Het was voor mij persoonlijk de nz$ 63,- niet waard!

Het eerste wat in me opkwam was: “Oh my god, it’s full of stars!” Uit de film “2001: A Space Oddity”
Maar het hadden net zo goed kleine blauwe LED-lichtjes kunnen zijn! Ik kan heel goed begrijpen waarom er geen foto’s mogen worden gemaakt! Eenmaal een foto gezien van de “Te Anau Glowworm Caves” dan geef je geen geld meer uit om deze wel heel korte grot te bezoeken.

De grootste teleurstelling van vandaag zou nog moeten komen. Alleen, helemaal alleen zat ik in de keuken en at de rest van mijn kerrie van gisteren. De wijn smaakte me ook niet, alleen drinken is nu eenmaal niet zo leuk. Laten we maar hopen dat het morgen weer een betere dag wordt.