Nieuw Zeeland, Auckland, een stad met heuvels

Auckland (Lantana Lodge), 15 januari 2010

Het was later geworden dan ik had gepland en de eerste fles witte wijn smaakte ook uitstekend. Ik hoop dat het voorboden zijn van wat me nog te wachten staat. Om iets voor acht werd ik de eerste keer wakker. De gordijnen in de dorm zijn van uitstekende kwaliteit en laten geen straaltje licht door. Na het toilet te hebben bezocht ging ik nog even liggen. Dat werd dus uiteindelijk anderhalf uur!
Om kwart voor tien greep ik mijn eerste kop koffie en probeerde mijn telefoon of ik nu op het internet zat. Nee dus! Dat was dus het eerste probleem dat ik nog moest oplossen. Maar eerst moest ik nog wat eten en dat werd een ontbijt sub van Subway met een koffie. NZ$ 6,40 was een eerlijke prijs. Vanochtend had ik mijn geld geteld en ik had al heel wat gespendeerd! Natuurlijk was mijn kamer al tot maandag betaald en ook de NZ$ 70,- voor de telefoonkaart was een stevig bedrag. Een paar flessen witte wijn, en twee biertjes in de Ierse Pub en ik zat al dik boven de NZ$ 300,-.
Aangekomen bij de Telecom shop kon ik niet worden geholpen, ook de Vodafone winkel kon me niet helpen en mijn laatste kans was bij de Apple Shop. En daar was het zo gepiept! In de settings van mijn iPhone moest “internet.telecom.co.nz” worden ingevuld. Nu kon in ongehinderd door Auckland gaan wandelen.
Nou ja, ongehinderd? De heuvels in een stad als Auckland maken het niet echt een stad waar je even lekker ga wandelen. Heuvels die niet voor de trek in Nepal zouden onder doen liggen door de hele stad verspreid. Steile afdalingen worden bijna gevolg door hele steile beklimmingen. Ook in de vele mooie parken die Auckland heeft is het stevig aanpoten.
Eenmaal aan de waterkant werd het allemaal wat gemakkelijker. Toch was het ook vermoeiend, het lijkt wel of mijn in Nepal opgebouwde conditie weer helemaal verdwenen is. Na een heerlijke Maleisische lunch kocht ik nog een goedkoop paar flip-flops en ging op weg naar mijn hostel. Met lood in mijn schoenen beklom ik de heuvel aan het begin van Parnell road, ik werd zelfs ingehaald door een oude vrouw die haar hondje uitliet.
Gisterenavond was er een kaart besproken in de groep. Het ging over de “BBH kaart” die flinke kortingen zou geven op heel veel zaken zoals bezienswaardigheden en hostels. Een korte blik op de website haalde me over en daar vloog weer NZ$ 45,- uit mijn zak. Maar wel met de wetenschap dat het veelvoudige van dat bedrag zou worden uitgespaard.
Na twee dagen was ik dus klaar met de belangrijkste voorbereidingen en ik kon me nu op het plannen richten. Ik boekte nog wat hostels vooruit en dronk heerlijke witte wijn op de veranda van mijn hostel.

Morgen sta ik echt vroeg op om een boottocht naar een vulkanisch eiland te maken. De eerste korting is morgen dus al meteen binnen!

Nieuw Zeeland, op de plaats van bestemming

Auckland (Lantana Lodge), 14 januari 2010

De eerste indrukken van Auckland zijn erg positief. Het is zelfs erg rustig in deze miljoenenstad. Vanaf de achterbank van een kleine Honda bekijk ik de langskomende bebouwing. Ik heb een lift van de luchthaven naar de stad gekregen. Sherman, een Kiwi met Maleisisch bloed in de aders, zat naast me in het vliegtuig. Na een powernap van een klein uur was ik er weer helemaal bovenop en het gevolg was een leuk gesprek met mijn buurman.
Mijn eerste indrukken zeggen “Ierland”! Nieuw Zeeland lijkt vanuit de auto op Ierland. Bij aankomst blijkt de “Lantana Lodge International Backpackers” een juiste keuze. De dorms zijn een beetje beklemmend en zouden best met een stapelbed minder kunnen doen. Voor de rest is het precies wat je van een hostel verwacht. Het is wel drukker dan ik had verwacht. De vakanties in NZ, zoals ik het vanaf nu ga noemen, zijn nog in volle gang en duren tot 1 februari.

Slaperig loop ik de stad in op zoek naar een ATM, de wisselkoers op de luchthaven was te slecht om er gebruik van te maken. Ik heb nog steeds geen NZ dollars op zak en dat terwijl ik mijn bed nog moet betalen en wat moet gaan eten. Een broodje shoarma met patat voor € 7,-- is mijn eerste avondmaal en de kwaliteit is verrassend goed, maar het is niet wat ik van de komende maaltijden verwacht.
De eerste druppels regen dalen neer terwijl ik terug naar het hostel loop. Het voelt een beetje als thuis! Het is heerlijk fris, het regent en er is geen hond op straat. Om tien uur gaan de oordoppen in en terwijl er nog een handvol mensen in de dorm met hun laptop bezig zijn probeer ik te slapen.
Elf uur later gaan mijn ogen weer open en ik voel me goed. Nog wel een beetje vermoeid, maar wel goed. Mijn Kiwi avontuur gaat nu echt beginnen!
Met een lijst kleinigheden te doen trok ik de stad in. De indrukken van gisteren werden verstrekt. Dit was geen miljoenenstad maar een groot dorp. Het was nu net zo druk als in Zaltbommel op een zaterdagochtend. De blauwe lucht was bezaaid met witte wolken die door de zuiderwind werden opgejaagd. Het was fris, maar dan aangenaam fris. In het wilde weg en zonder op de kaart te kijken liep ik zo goed als mogelijk richting de “Auckland Sky Tower”, het hoogste gebouw van het zuidelijk halfrond.
De ene na het andere autoverhuurbedrijf kwamen aan mij voorbij en de prijzen in de etalage logen er niet om. Het waren of lokkertjes, of ik had echt teveel betaald. Deze vraag moest beantwoord worden en ik stapte één van de bedrijven binnen. De eigenaar was druk aan het sleutelen en een vriendelijke vrouw, Gina, stond me te woord. Het duurde niet lang of ik had een schitterend aanbod op zak. In plaats van NZ$ 1145,- kon ik voor NZ$ 570,- een kleine auto voor dertig dagen huren. De auto’s waren misschien niet zo nieuw maar ik had ook 24/7 bijstand van de NZAA. Het verschil was genoeg om twintig dagen accommodatie te betalen!! Jullie begrijpen dat ik dit aanbod met twee handen aannam.
Met een warm en voldaan gevoel liep ik verder de stad in. Het saucijzenbroodje met een kop koffie waren voldoende voor de lunch. Bij een jetlag is het namelijk niet alleen de slaap die van slag raakt maar ook je spijsvertering.

De “Auckland Sky Tower” doemde op aan mijn rechterhand en met mijn hoofd in mijn nek liep ik richting het gevaarte. De toren lijkt minder hoog dan hij in werkelijk is en de mensen die er vanaf springen in een harnas zijn in mijn belevingswereld helemaal gek! Maar het blijft wel mooi om naar te kijken!

De rest van de dag was zo voorbij en na een korte internet sessie en een douche ging ik weer op pad voor het avondeten. En dat was twee keer een verrassing! De eerste was de voortreffelijke kwaliteit en de tweede was de prijs. Het was niet echt duur maar € 25,- voor het avondeten kan ik me niet elke avond veroorloven. De gedachte dat ik nog in het “Veel duurdere Auckland” was verzachte de pijn.

De plannen voor morgen zijn nog een beetje onduidelijk omdat ik
A) Nog erg vermoeid ben, en/of
B) Ik nog geen moment in de LP heb gelezen.
We zien wel wat ik moren ga doen, het hangt er ook vanaf hoe uitgerust en hoe laat ik morgen opsta.

Australië, in transit!

Sydney (Kingsford Smith International Airport), woensdag 13 januari 2010

De eerste vierentwintig uur onderweg zitten er op!
De vlucht met de Airbus A380 is minder spectaculair dan je zou willen geloven. Het is lijkt eigenlijk dat je vliegt in een Boeing 777 met nog een vliegtuig er boven op. Het enige dat echt opvalt zijn de wanden van de cabine die boven je hoofd niet terug buigen maar recht omhoog gaan. Je hebt geen gevoel dat je in een ronde koker zit.
Ik was natuurlijk al erg vermoeid toen we uit Singapore vertrokken. De drie uur die je onderweg verliest door het tijdsverschil maakten het opnieuw een korte nacht. Een paar keer ben ik weggezakt maar van echt slapen is er weinig van gekomen.
Het krijgen van een instapkaart voor mijn laatste vlucht van Sydney naar Auckland met “Aerolineas Argentinas” bleek een groter probleem dan ik me ooit had kunnen voorstellen!
Eerst werkt de computer niet en daarna word me de hemd van mijn lijf af gevraagd over wie ik ben en waarom ik naar Nieuw Zeeland ga.
Ik moet alles zwart op wit overleggen en nadat het allemaal gecontroleerd is kan ik het doen met de mededeling dat mijn instapkaart bij de gate, die ook nog niet bekend is, klaar ligt. Vol goede moed loop ik ruim een uur later de vertrekhal binnen. Ik ben allang blij dat de spelfout in mijn achternaam onopgemerkt was gebleven. Mijn achternaam is fout ingevuld bij het boeken, Kuijnthes staat er op het ticket!
De waanzin van de 9-11 controles hebben hier “Down Under” hun hoogtepunt bereikt! Het flesje drinkwater dat ik tien minuten geleden in de luchthaven heb gekocht moet worden weggegooid bij een van de vier controles. Het is de waanzin ten top wanneer je je beseft dat 9-11 een nieuwe beveiligingsindustrie heeft gecreëerd waar tienduizenden verliezers zich belangrijk kunnen voelen!
Het eerste wat me in Sydney overviel was de enorme hoeveelheid blanke mensen om me heen. Na zo’n lange tijd in Azië te hebben doorgebracht valt dit meteen op. Ook de prijzen op de luchthaven van Sydney behoren waarschijnlijk tot de hoogste in de wereld. Het lijkt hier veel duurder dan op veel plaatsen waar ik het afgelopen jaar geweest ben. Dat belooft nog wat voor de laatste drie weken van deze trip.
Met een uitzicht op de skyline van Sydney op de achtergrond zit ik nu knikkebollend in de terminal te wachten op mijn vlucht naar Auckland. Ik denk dat ik tijdens de drie uur durende vlucht mijn ogen nog wel even dicht knijp.
Hoewel? Ik verlies weer twee uur tijdens de vlucht en ik moet er natuurlijk wel voor zorgen dat ik vanavond goed slaap. Morgen is het tenslotte de eerste échte dag van mijn reis naar Nieuw Zeeland.