Maleisië, little India en het Jade Museum

Kuala Lumpur, 24 juli 2009

Met een kopje koffie en een paar boterhammen met pindakaas op de kamer had ik een heel ander begin van de dag dan anders. Het zou een rustige dag worden met een bekende wandeling door Little India en een bezoek aan een onbekende attractie, het “Jade Museum”.
Net na de middag stond ik onder een blauwe hemel aan het begin van mijn excursie voor de dag. Ik maakte mijn gedachten leeg en probeerde me voor te stellen dat ik hier voor de eerste keer was. Het was wel moeilijk maar het lukte me wel.
Aan het Onafhankelijkheidsplein, Merdaka Square, keek ik eens goed om me heen en realiseerde me dat Kuala Lumpur een mooie en een vriendelijke stad is. Rond het plein lijken de gebouwen uit een sprookje uit duizend en één nacht te komen. Mooie Islamitische architectuur in haar oude en nieuwe vorm. Persoonlijk heb ik wel iets met het postkantoor.
Nadat ik door Little India was gewandeld, waar de moskeeën uitpuilden met gelovigen, werd het tijd voor de lunch in het KLCC. Maleisisch deze keer, de Nasi Kandar ging er goed in en ik spoelde het laatste restje weg met een Coke Light.
Tijdens het eten had ik het kaartje van het “Jade Museum” zitten bestuderen en ik kwam er niet uit. Ik herkende verschillende straatnamen maar ze leken niet te kloppen, of beter gezegd, ze lagen niet op de juiste plaats!

Ik programmeerde de GPS en volgde de aanwijzingen die op het kleine scherm verschenen. Na een vermoeiende wandeling, die niet via de kortste weg ging, kwam ik bij het museum aan. Het museum is gevestigd in een groot huis in een wijk met veel restaurants. Ik kon de torens van “Times Square” goed zien en zo had ik ook een goed idee hoe ver ik van mijn hotel was.
Buiten stonden een paar kunstwerken van jade en je had een vorkheftruck nodig om ze te stelen. Ik rammelde aan de deur maar die was gesloten. Op een bordje naast de deur stonden de openingstijden en ik was zeker binnen de tijd! Teleurgesteld liep ik het erf weer af naar de weg toen ik een vrouw hoorde roepen.

Ze waren dus wel open maar de deur was op slot geweest. Binnen was het een rommel als in een antiekwinkel. Het museum is een bonte verzameling van alles wat er maar uit de jade gesneden kan zijn. Van levensgrote stoelen tot de kleinste amuletten. Alles wat je ziet hangt een prijskaartje en is te koop! Het is dus eigenlijk geen museum maar een winkel. Dat neemt niet weg dat het toch wel een interessante plaats is om te bezoeken. Ben je op zoek naar iets speciaals gemaakt van jade dan is dit de plaats! Opnieuw zeg ik, “je hoeft er geen dag voor uit te trekken maar als je wat tijd over hebt is het zeker de moeite waard.”

Na een Koreaanse maaltijd en een paar biertjes was deze vrijdag ook weer tot een goed einde gekomen. Met veel vragen in mijn achterhoofd keek ik naar het bordje op de receptie in mijn hotel. “Full House.” Wat was er mis gegaan in Thailand?

Maleisië, als het een keertje mis gaat

Kuala Lumpur, 23 juli 2009

Elektronica is onvoorspelbaar en als het mis gaat dan gaat het meestal ook goed mis.
Het Fortuna Hotel*** is een goed hotel in Kuala Lumpur. Het is niet te duur voor de RM 178 (€ 37,-) per nacht en het ligt net achter Bukit Bintang aan een rustige straat. Het is gemakkelijk te bereiken met het openbaar vervoer en een perfecte uitvalbasis voor een paar dagen in Kuala Lumpur. Helaas hebben ze alleen Wi-Fi in de lobby en dat staat me soms een beetje tegen. Ik relax graag aan het einde van een drukke dag met de laptop op schoot op mijn bed in de koelte van de airconditioning.

Tijdens een kort bezoek aan het BB-Plaza zag ik bij de DiGi stand een aanbieding liggen die ik moeilijk kon voorbij lopen. Een portable modem, een soort dongel, die met een vooruit betaalde simkaart geladen kon worden. € 80,- voor het modem en dan één Euro per dag voor onbeperkt internet in Maleisië. Een perfecte aanbieding voor mij. De snelheid is niet echt hoog maar het is altijd beter dan niets.
Gisterenavond werkte het allemaal perfect maar vanochtend ging het mis. Na mijn ontbijt bij McDonald’s dacht ik het allemaal snel op te lossen en op zoek te gaan naar het Jade Museum. Helaas, met nog slechts 11% in de batterij kwamen we na ruim drie uur erachter wat er mis was. Software! We voelden ons allebei dom maar ook opgelucht dat het weer werkte. Ik weet nu in ieder geval hoe en wat en dat maakt dat ik weer erg blij ben met mijn laatste aanwinst.
Een erg late lunch van Bami Goreng met een flinke schotel garnalen stilde mijn trek. De dag was al voorbij en ik kon weinig meer gaan doen. Dan maar weer relaxen!
Voor het avondeten had ik gisteren al gezien dat ik weer naar het KLCC zou gaan. De verschillen kerrieschotels zagen er heerlijk uit. Bangladesh stond er met grote letters boven de counter, maar ik heb hier wel mijn bedenkingen bij. Het smaakte er in ieder geval niet minder om! Het eten was voortreffelijk!

Mijn dag zat er op en op de terugweg heb ik zeker een half uur naar één van de mooiste fonteinen staan kijken die ik ooit heb gezien. Een spel van water en licht voor de hoofdingang van “the Pavilion” aan Bukit Bintang.

Maleisië, over vogels en vlinders

Kuala Lumpur, 22 juli 2009

Na die lange dag van gisteren moest ik natuurlijk wel goed slapen. Hoezo goed geslapen? Ik heb geslapen als een os en de wekker werd twee keer uitgedrukt. Zo was ik maar net op tijd voor mijn gebruikelijke McDonald’s ontbijt.
Rond het middaguur schakelde ik mijn GPS aan en voor de eerste keer kon ik hem nu ook gebruiken waarvoor ik hem heb gekocht. De gratis kaart van Malsing bleek perfect te werken en het kleine hoopje slimme elektronica stippelde de kortste route te voet voor me uit. Na ruim een half uur arriveerde ik bij het vogelpark. Ja, ik had jullie beloofd dat ik nu echt de toerist zou gaan uithangen. De entree van RM 42 was een beetje aan de hoge kant maar je hoeft niet altijd zuinig te zijn. ☺
Eenmaal door de gazen deur naar binnen was het best leuk, helaas waren de horden Arabieren met hun verwende kinderen een beetje luid en jaagden de vogels weg. Je loopt namelijk in een enorme kooi waar veel volgels gewoon vrij rond kunnen vliegen. Een beetje stil zijn is dan wel belangrijk omdat de vogels dan dichterbij naar het voedsel komen.

Kooien met dubbele deuren met kettinggordijnen zorgen ervoor dat de verschillende soorten vogels niet bij elkaar kunnen komen. Ze moeten elkaar tenslotte niet opeten. Zo schuifelde ik in anderhalf uur langs de gevederde dieren in de diverse kooien. Van kleine parkieten tot de grote struisvogels. Het was best een interessante wandeling maar ik zal nu niet meteen zeggen dat je het niet mag missen. Mocht je met kinderen zijn dan is de kleine speeltuin met het terras natuurlijk wel een aangename afwisseling.
Op de terugweg liep ik langs de butterfly farm en voor RM 26 mocht ik daar met mijn camera naar binnen. RM 4 was de toeslag omdat ik een camera bij me had. Leuk bedacht, maar iedereen loopt tegenwoordig met een camera dus kunnen ze beter gewoon de prijs aanpassen!
Onder een hemel bespannend net fladderden honderden, zo niet duizenden, vlinders rond. Erg mooi om te zien maar een goede foto maken bleek enorm moeilijk. Ik moest hard lachen om een Arabier die heel demonstratief een bloem opraakte en verwachtte dat er honderden vlinders op zouden neerstrijken. Het roedel kinderen en in zwarte gewaden gestoken vrouwen keken zwijgend naar wat er bij hun vader zou gaan gebeuren. Niets dus! Hij leek heel erg teleurgesteld en probeerde het nog een keer met precies hetzelfde resultaat.
Binnen een half uur stond ik weer buiten met toch nog een handvol foto’s. Het werd tijd om een Roti Canai te gaan eten. Één van de nationale gerechten van Maleisië. Ja kan en mag veel in Maleisië maar wanneer de prijs van de Roti Canai omhoog of naar beneden gaat dan is het voorpagina nieuws. In een klein restaurantje genoot ik van de het eenvoudige gerecht.
Ik slenterde nu rustig naar het hotel waar ik lekker een uurtje genoot van de airconditioning en de foto’s die ik vandaag had geschoten.
Een moeilijke discipline met de Nikon D90 is het fotograferen in het donker zonder de flits. Er zitten zoveel mogelijkheden op deze camera dat je flink moet studeren en experimenteren om te leren het resultaat te behalen dat je ook werkelijk voor ogen hebt. Je kunt nu eenmaal niet altijd op je geluk vertrouwen.
Onderweg naar mijn avondeten schoot ik een berg foto’s in het donker van de verlichte gebouwen. Het ging best lekker als ik het zelf zeggen mag. Na mijn fantastische Nonja Laksa kon ik het niet laten om nog even naar China Town te gaan voor een paar biertjes waar ik op het terras nog een leuk gesprek met Jan, Elly en Janny uit Wieringenwerf had. Ook Mr. Lee, mijn oude vriend was weer aanwezig en samen dronken we aan het einde van de avond nog een Guinness. Morgen ga ik twee museums bezoeken.