Japan, de laatste verplaatsing

Yokohama, 04 juni 2009

Dit moet zeker de meest intensieve reis zijn die ik ooit heb gemaakt. Van zeven uur ‘s morgens tot laat in de avond zijn we onderweg of bezig met dit schitterende land. Japan heeft al onze verwachtingen overtroffen op alle gebieden die maar denkbaar zijn.
Ik schrijf dit stukje terwijl ik met 260 km/u in een trein door het Japanse landschap raas. Het is niet te beschrijven!
In een eerder stukje heb ik geschreven dat de geschreven delen korter zouden worden. Nu moet ik helaas nog een stapje verder terug doen. Er is gewoon niet genoeg tijd!
Ik plaats nu gewoon elke dag één foto met de verklaring wat er op de foto staat. Natuurlijk komt er later nog wel een geschreven stukje bij.
Het belangrijkste nieuws is echter dat ik eindelijk een grote fotocamera heb gekocht. Ik ben sinds twee dagen de trotse eigenaar van een Nikon D90 met een 18-200 mm zoomlens. Mijn foto’s moeten dus wel wat beter worden.

Japan, de Boeddha’s van Usuki

Fukuoka, 03 juni 2009

Wat kan het weer hier snel omslaan! Zo loop je een paar dagen in de stralende zon en zo komt de regen met bakken uit de hemel.
Het is onze laatste dag in Fukuoka en als ik naar buiten kijk dan wordt ik er niet echt blij van. Tettje is erg moe en oppert zelfs het idee om er vandaag maar een rustdag van te maken.
“We komen hier zeker nog een keer terug!”, weet hij zeker.
Voor mij is een rustdag onbespreekbaar! Ik heb een nieuwe camera en die moet aan het werk worden gezet. In Tettje zijn reisgids heb ik gelezen over de mysterieuze stenen Boeddha’s van Usuki. Nadat ik gisteren even had gegoogled wist ik zeker dat dit vandaag onze, en misschien wel mijn bestemming zou zijn. Tettje wist het nog niet zeker. Ik legde hem uit dat we de meeste tijd wel in de trein zouden zitten, minstens twee uur heen en twee uur terug. Twee uurtjes om de Boeddha’s te bezoeken en misschien zelfs wel een korte stop in Kokura. Tettje dacht nog eens goed na en bij de keuze uit:
een dag alleen in het hostel in Fukuoka, of
samen een dagje treinen en de Boeddha’s bezoeken.
Het duurde niet lang of hij koos voor de tweede optie.
Zo gingen we toch samen op pad door een druilerige regen. Zelfs de gouden bogen waren we nu zat! We kochten wat voorverpakte sandwiches in een supermarkt en naast het station kochten we nog een grote beker koffie bij de Starbucks.

De trein voor vandaag trein was dus helemaal anders. Geen kogeltrein maar een trein die met onze intercity is te vergelijken. Wat me nog het meeste opviel was dat de trein in het “Subaru Impreza” blauw was gespoten. Tijdens het overstappen in Beppu kwamen we zelfs in een trein terecht die nog veel meer lijkt op het materieel dat we in Europa gewend zijn. Japan is een mooi land voor treinfanaten.
Bij aankomst in Usuki stonden we alleen voor het kleine stationgebouw en keken naar een uitgestorven stad. Het was tijdens onze treinreis alleen nog maar harder gaan regenen. Er was niets en niemand om aan te vragen hoe we bij die Boeddha’s konden komen. Uit de reisgids wist ik dat ze een kilometer of vijf buiten de stad lagen maar het weer was niet erg uitnodigend om op de bonnefooi te gaan lopen.
“Can I help you”, vroeg een vriendelijke mannenstem achter ons.
Een oudere man met een veel jongere vrouw aan zijn zijde vroeg of we misschien ook naar de beroemde Boeddha’s van Usuki wilden. Ze zagen hier namelijk niet zo heel veel toeristen.
“Yes”, antwoordde ik.
De man zei vriendelijk en op een zachte toon dat we hem maar moesten volgen, zij gingen de Boeddha’s ook bezichtigen. Na een busrit van een minuut of tien kwamen we bij de parkeerplaats voor de ingang van het park aan. Die parkeerplaats was helemaal leeg! We waren de vier enige bezoekers van het hele park!
“Wel mooie foto’s zonder al die mensen”, dacht ik in mezelf en greep een gratis paraplu uit de paraplubak.
Tettje deed hetzelfde en zo gingen we op zoek naar de oude stenen Boeddha’s die hier een zevenhonderd jaar gelden uit de vulkanische rotsen zijn gehakt. Ze waren van ongekende schoonheid en ondanks het feit dat onze hoofden nu een beetje vol begonnen te raken met wat we allemaal hebben gezien en meegemaakt genoten we van de wandeltocht door de regen. Vooral het bamboebos met grasstelen zo dik als dijbenen maakt altijd weer indruk.

Het weer werd niet beter en onze stop in Kokura werd wegens het slechte weer afgelast. Met een flinke pas gingen we na aankomst in Hakata meteen naar ons favoriete restaurant zodat we er vandaag niet meer uit hoefden.

Tijdens het eten werd de regen minder en we kwamen bijna droog aan bij het hostel. Nog één nachttje slapen en nog één verplaatsing en we zijn op de laatste bestemming van deze reis. Vijf nachten in Yokohama en ik heb geen idee wat ons te wachten staat.

Japan, een beetje leven in de Asahi brouwerij

Fukuoka, 02 juni 2009

Vandaag is een bijzondere dag, het is namelijk de enige dag van onze reis dat we niet met de trein kunnen reizen. Omdat we 29 dagen in Japan zijn, 28 nachten dus, moeten we één dag rust nemen tussen de twee Japan Rail Passen.
De bieren en de Sake van gisteravond zaten nog in mijn hoofd toen de wekker om acht uur af liep. Ja, acht uur, we zouden uitslapen vandaag. Omdat de trein taboe was zouden we vandaag eerst het hoogste gebouw van Fukuoka bezoeken en in de middag was er (voor Tettje) een mysterieus bezoek gepland. Tenminste als de manager van het Khaosan Fukuoka Hostel het niet vergeten was. Ik had met hem afgesproken om half twee bij de receptie te zijn en Tettje wist hier nog niets van.
Nadat het broodje ei en de koppen koffie in onze keelgaten waren verdwenen stapten we op bus 42 richting de “Fukuoka Tower”. Na een minuut of tien begon ik toch te twijfelen. In de wijde omtrek was er geen enkel hoog gebouw te bekennen en met zijn 234 meter zou je de toren toch niet over het hoofd kunnen zien?
Bij navraag aan de buschauffeur, die weinig of geen engels sprak, bleek dat we in de bus met het juiste nummer zaten maar die wel in de verkeerde richting reed. We mochten de bus zonder te betalen verlaten en slenterden in onszelf lachend weer terug in de richting vanwaar we waren gekomen.
En hier op dit moment kreeg in de ingeving dat ik de Nikon D90 met het 18-200mm originele Nikkor objectief wilde kopen. Met de kredietkaart in de aanslag stapten we een half uur later de enorme Yodobashi Camera Hakata winkel binnen. Één van de redenen voor mijn plotselinge besluit was dat Tettje mijn vier weken oude Canon SX10 IS voor een mooi prijsje overnam.
Binnen dertig minuten stonden we samen weer buiten met allebei een nieuwe camera om de hals. De dozen en al het papierwerk waren achtergebleven op de toonbank, alleen de gebruiksaanwijzing in het Japans had ik meegenomen omdat ik die later in Tokyo weer kon omruilen voor een gebruiksaanwijzing in het Engels.

De manager stond al op ons te wachten en met zijn drieën gingen we op pad om de Asahi brouwerij te gaan bezoeken. Het zal jullie niet verbazen dat ik bijna elk merk bier wel lekker vindt maar er is toch één uitzondering aan deze regel. (Ja Kris, jij weet het al!)
Na een trektocht van een kilometer of vijfentwintig door de bergen ergens diep in China een hele lange tijd geleden had ik een enorme dorst. We vielen neer op de stoep van een klein restaurant dat werd gerund door een “Crazy Mother” en een handjevol dochters. “Green Dali Beer” was het enige gerstenat dat ze verkochten. Nadat ik een slok had genomen van het koude vocht zette ik de fles naast me neer en beloofde aan de goden van het universum dat wanneer “Green Dali Beer” het laatste bier op aarde was ik onmiddellijk zou stoppen met drinken. Kris, mijn reisgenoot, had het allemaal gadegeslagen en vond mijn reactie een tikkeltje overdreven. Ik overhandigde hem de fles en nadat hij zelf een slok had genomen uit de grote groene fles sloot hij zich bij mijn belofte aan. Dat was het einde van “Green Dali Beer”!

Tettje en ik vinden hier Asahi wel lekker bij het eten dus was de uitnodiging erg welkom. Met de nieuwe camera's in de aanslag gingen we op pad voor een erg interessante rondleiding door een Japanse bierbrouwerij. Een brouwerij is een brouwerij maar omdat het in Japan was op een verloren dinsdag met een nieuwe camera en een lichte kater was dit toch een heel bijzondere ervaring.

Van Japan 2009, deel 2