Japan, hier is geschiedenis geschreven

Fukuoka, 01 juni 2009

De atoombom op Hiroshima is bij iedereen bekend en het is één van die plaatsen die je absoluut niet kan en wil overslaan tijdens je bezoek aan Japan. Natuurlijk gingen we op pad met de Hikari Shinkansen, die tegen alle voorafgaande beslissingen in weer op de foto werd gezet.
In mijn achterhoofd speelde de Nikon D90 opnieuw. Een nieuwe bezoeker van het hostel was ook in het bezit van zo’n kanon met een 18-200mm telelens er op. Ik had een paar foto’s van hem en zijn vrienden geschoten en om eerlijk te zijn zie ik zo’n apparaat best wel zitten. Ik heb hem al een paar keer geprobeerd en ik ben er zeker van dat hij in mijn tas past maar ik weet nog niet zeker of ik wel met zo’n zwaar fototoestel onderweg wil zijn. De kwaliteit van mijn Canon SX10-IS is ook uitstekend.
Vanaf het JR station in Hiroshima bracht een korte rit met de tram ons naar het park waar het symbool van de atoombom op deze stad als monument staat. Eigenlijk is het hetzelfde verhaal als gisteren. De stad was totaal verwoest en eigenlijk is er dus niets meer te zien. Toch weet ik dat heel veel mensen de kale stalen koepel meteen herkennen en kunnen plaatsen als ze hiervan een foto te zien krijgen.

Van Japan 2009, deel 2

Na een korte wandeling door het park besloten we om het museum maar over te slaan en snel op weg te gaan naar de tweede bestemming van vandaag. De rode tori van Miyajima en de eeuwenoude schrijn op het eiland. Met de tram terug en met een boemeltrein, 110 km/u, naar de pier vanwaar de veerboten naar het eiland vertrekken. Japan Rail heeft zelfs een eigen veerdienst waarmee we gratis op en neer naar het eiland kunnen.
Ik durf weinig over het mooie weer te zeggen omdat de weergoden me dan misschien wel in de steek laten, maar het was weer een stralende dag met blauwe luchten.
Vanaf de veerboot kregen we voor het eerst de rode poort te zien met de schrijn op de achtergrond. Het is minder indrukwekkend dan je zou verwachten. Dat lag ook aan de zon die hoog aan de hemel stond en de rode kolommen in een donkere harde schaduw zette.

Eenmaal voet aan wal waren we weer omgeven door herten. Ik had nooit geweten dat de Japanners zo gek waren op deze schattige dieren. Helaas zaten onze mutsjes in onze rugzakken, deze hadden hier niet misstaan.
De Itsukushima Shrine ligt op het eiland en hierover zijn er wat verwarrende zaken. Zo was Itsukushima vroeger de naam van het eiland en Miyajima was een populaire bijnaam. Nu worden ze door elkaar gebruikt. Voor ons maakt het allemaal weinig uit want het is een indrukwekkende lokatie.

In de tempel is op het moment dat wij hem betreden en ceremonie aan de gang. Een Japans stel wordt in de echt verbonden en met veel vertoon en muziek worden de boze geesten die hun pril geluk kunnen verstoren verdreven. Een dansende demon gestoken in een kleurrijk kostuum steelt de show.

Als we klaar zijn met het bezichtigen van de tempel is het pas kwart over twee! Een beetje te vroeg om terug te gaan en een korte blik op de brochure van de VVV brengt me op het idee om met de kabelbaan naar de top van de Mt Misen te gaan. Er is alleen een klein probleem. Tettje heeft hoogtevrees en ik weet zeker dat ik hem nooit in een reuzenrad krijg, maar een kabelbaan?
Voorzichtig opper ik het idee en tot mijn grote blijdschap antwoord hij niet meteen negatief op het idee. Hij wil eerst even kijken. Tijdens de korte wandeling bergopwaarts praat ik geruststellend op hem in. Hij stapt even later zonder twijfel in de kleine gondel. Nu moet ik ook in mijn eigen eerlijkheid vermelden dat ik er ook niet echt gerust op ben maar je moet nu eenmaal leiden om wat te kunnen zien.

Op de terugweg genieten we nog van het mooie weer op het grote plein voor het JR station van Hiroshima. Ik koop zelfs een blikje bier en geniet met volle teugen na van al het moois dat we vandaag en ook tot nu toe in Japan allemaal hebben gezien.

Terug in Fukuoka gaan we maar meteen eten. Dan hoeven dat hele stuk weer niet terug te lopen! Bij terugkomst in het hostel worden we aangenaam verrast door het spontane feest dat er is georganiseerd. Het duurt tot in de kleine uurtjes en opnieuw krijg ik de Nikon D90 in mijn handen geduwd. Ik schiet en schiet!

Licht beneveld door het bier en de Sake besluit om morgen nog maar een keer in de Yodobashi Camera winkel te gaan kijken.

Japan, 40.000 zielen in één klap

Fukuoka, 31 mei 2009

We zitten nu in Fukuoka en dat is onze uitvalsbasis voor het uiterste westen van Japan. Zes nachten in totaal met vijf drukke dagen. Nadat we gisteren weer hebben genoten van “het Nederland in den verre” gaan we vandaag naar een plaats waar het noodlot op een afgrijselijke manier heeft toegeslagen.
Hier viel om 11:02 op 9 augustus 1945 de tweede atoombom op Japan. Een noodlottige samenloop van omstandigheden omdat
a: het dikke wolkendek boven Kokura het onmogelijk maakte de oorspronkelijke doelen te lokaliseren.
En b: een kleine opening in het wolkendek boven Nagasaki.
Maakten dat de leider van de operatie “Charles W. Sweeney” besloot om de bom “Fat Man” op Nagasaki te laten vallen. Vanuit de “Bockscar” zag de bemanning de paddestoel wolk boven de wolken verschijnen en de missie was geslaagd.
Wanneer een stad met de grond is gelijkgemaakt valt er natuurlijk niet veel meer te zien. Maar toch, een stad die zo belangrijk is geweest in de moderne geschiedenis kan niet worden overgeslagen. Er is natuurlijk een monument en een museum aan dit afschuwelijke moment uit de geschiedenis gewijd.
Opnieuw een snelle trein en een comfortabele rit naar Nagasaki. We konden onze ogen niet geloven! Houten parketvloeren en leren bekleding in de trein! Waarom kan dat nu niet in Nederland? De zon stond aan een stralend blauwe hemel toen we het station verlieten. We hebben het hier enorm naar ons zin en genieten met volle teugen.
Na het indrukwekkende bezoek aan het park en het museum ging ik achter Tettje aan die nu het kaartlezen al aardig onder de knie begon te krijgen. Een oude brug die het bombardement had overleefd was nog het laatste wat we wilden bezoeken. Koffie en een koekje, lekker eten en een paar biertjes voor het slapen gaan. Tettje heeft het heel goed naar zijn zin in de hostels. Dit zal zeker een vervolg krijgen.

Japan, een Nederlands tintje

Fukuoka, 30 mei 2009

Meer dan 400 jaar zijn er contacten tussen Japan en Nederland. Eerst natuurlijk alleen voor de handel en het was zelfs zo geregeld dat Nederland als enig westers land handel mocht drijven, mits ze niet probeerden missionarissen aan land te zetten. Die handel was geconcentreerd op een klein eilandje in de baai van Nagasaki.
Deze onbelangrijke plaats zou nooit bekendheid hebben gekregen als het wolkendek zich om 11:02 op 9 augustus 1945 niet had geopend. Maar hierover later!
De Japanners hebben ook een fascinatie voor Nederland en de naam Anton Geesink werd zelfs nog een keer genoemd toen we vertelden dat we uit Nederland kwamen. Ze zijn hier nog steeds niet vergeten dat onze Anton hier in het land van de Judo op de Olympische Spelen van 1964 in Tokyo de gouden medaille wegsnoepte voor de neus van honderdduizenden fanatieke Japanners. Hij wist in de finale de Japanner Akio Kaminaga te verslaan en dit verlies kwam hard aan bij het Japanse thuispubliek.
Na een lange reisdag en een goede nacht slapen in het Khaosan Fukuoka Hostel was het dus weer tijd om op pad te gaan. Vandaag gingen we een pretpark bezoeken! Niet de “Japanse Efteling” of “Disneyland Japan” maar een park met de toepasselijke naam, “Huis ten Bosch”.
We moeten “Huis ten Bosch” niet verwisselen met “Huis ten Bosch”! In de eerste woont de koningin en de tweede is een pretpark met Nederland als thema.

Natuurlijk gingen we weer “kogelen” zoals we nu het reizen met de snelle treinen oneerbiedig noemen. Bij aankomst op station “Huis ten Bosch”, het park heeft een eigen station, konden wij onze ogen niet geloven. In de verte achter het Rijksmuseum zagen we molens met draaiende wieken in bloemenvelden en de Utrechtse Dom toornde hoog boven dit alles uit. We keken elkaar verbaasd aan en de Japanners die met ons de trein verlieten keken op hun beurt ons weer verbaasd aan.
De rondwandeling was langs bekende plaatsen en het is teveel om het allemaal te vertellen. Dus hier zijn de foto’s:

Van Japan 2009, deel 2

Van Japan 2009, deel 2