Singapore, een verloren dag?

Singapore, 16/08/2008

Nee, zo erg als de titel je wil doen geloven was het niet. Het begon dus allemaal met die verschrikkelijk slechte nacht slaap. Na het lawaai voor het slapen werd het nu lawaai na het slapen. De telefoon van één van de meisje begon een populair liedje te spelen om half zes in de ochtend. Één voor één stonden ze op en begonnen tassen en kleine koffers open en weer dicht te ritsen, een verschrikkelijk lawaai dus in de maagdelijke stilte. Het duurde niet al te lang en ze begonnen ook nog met elkaar te praten en de opera was compleet.
Ik kneep mijn ogen nog maar eens stevig dicht en probeerde verder te slapen. Het was voor mijn gevoel maar heel even en toen liep mijn wekker, die op acht stond, ook af. Toen het geluid was verstomd sloot ik met de intentie om nog een kwartiertje te blijven liggen mijn ogen en werd twee uur later wakker. Ik was te laat voor het ontbijt in het hostel en dat van McDonald's zou ik ook niet meer halen.
De ochtend zat er al bijna op toen ik de zon in stapte op weg naar de stad. Mijn plannen waren dus in het water gevallen en verder dan een beetje rondlopen op Orchard Road kwam ik niet. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat ik niet veel trek had om wat te gaan doen, het lijkt wel of mijn lichaam even rust nodig heeft. Waar ik wel last van had was een enorme eetlust. Na twee broodjes, een lunch van zes sushi had ik zelfs nog plaats voor een Indiase vegetarische maaltijd als snack. Later die avond at ik nog een flink bord Mee Goreng als diner.
De zaterdagavond bracht ik door op de Quay’s aan de rivier en keek sport, af en toe dacht ik aan de mensen die het hier erg duur vinden. Dat valt eigenlijk best wel mee als je bedenkt waar je je bevindt. Na het rugby en de eerste helft van een onbeduidende voetbalwedstrijd werd het tijd om naar de trein te gaan want de afstand die ik nu zou moeten lopen naar mijn bedje is een beetje te groot.
Wat bleek toen ik bij het hostel aan kwam? De drie Filippijnse meisjes lagen al als roosjes te slapen. Zo stil mogelijk kleedde ik me uit en kroop onder het dekbed. Helaas speelde mijn blaas het spelletje niet mee en moest ik na ruim een uur alweer naar het toilet met als gevolg dat ik de drie ook wakker had. Sorry, maar het kan nu eenmaal niet anders. Het slapen op een slaapzaal is geven en nemen. Maar ja, voor € 9,-- per nacht inclusief ontbijt kun je ook niet klagen.
Morgen gaan we wel wat doen! Ik wil in ieder geval naar Fort Canning Park en de geschiedenis van Singapore in de tweede wereldoorlog bekijken.

Singapore, mijn eerste ontmoeting met een Couch Surfer

Singapore, 15/08/2008

Het is weer even wennen om met een vreemde op de kamer te slapen. Gelukkig waren we maar met zijn tweeën. De andere gast was een jongen uit de USA die een tijdje in Vietnam las had gegeven in het Engels. Hij stond op het punt om terug te keren naar de USA, hij had het er zichtbaar moeilijk mee.
We werden samen om acht uur wakker van mijn wekker en het was in de keuken en woonkamer van het hostel al veel drukker dan ik had verwacht. De worsteling om de boterhammen bleef uit maar het grootste gedeelte wilde toch niets missen van het ontbijt, je had er tenslotte voor betaald. Zelf vond ik een kop koffie al genoeg terwijl ik mijn email controleerde, ik had een rommelende maag. Ik was een beetje zenuwachtig en realiseerde me dat ik niet veel kon doen in de ochtend. Onze afspraak was om 12:00 uur in Vivo City aan het Harbour Front. Nu had ik dat laatste al honderden malen gelezen omdat het het einde was van de North-East line. Na mijn gebruikelijke ontbijt bij de gouden bogen ging ik dus eens langzaam richting de plaats waar we hadden afgesproken. Ik was echt zenuwachtig en ging wel drie keer in een uur naar het toilet. Voor een moment speelde ik nog met idee om snel af te zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid overwon. Ik inspecteerde het nummer 02-147 en dat bleek een Pacific Coffee Place restaurant te zijn.
Helaas heb ik daar ruim een half uur staan te wachten. Toe het 12:20 op mijn horloge was heb ik maar opgegeven en hoopte dat ze verhinderd was en dat ze geen tijd had om te komen. Helaas heeft ze het moment van schrijven (16/08, 17:30) nog niets van zich laten horen en ik hoop dat het niets ernstig is. Dat was dus een tegenvaller en ik hoop op maandag nog iemand te ontmoeten voor een koffie.
Nu werd het tijd om te gaan winkelen en eens even, voor een goed advies, bij mijn vriend Gordon Tan van Adventure 21 in Chinatown langs te gaan. Anderhalf uur later stond ik weer buiten met precies de spullen die ik nodig had voor mijn reis naar Marokko. Alles is licht, klein en 100% noodzakelijk om het reizen zo aangenaam mogelijk te maken.
Na twee dagen kan ik eigenlijk al wel zeggen dat het me goed bevalt in het hostel. Het hostel ligt aan de Oost-West lijn en is maar een kwartiertje met de trein vanuit het centrum. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik de volgende keer weer hier slaap.
De avond verliep natuurlijk weer eens zoals ik het niet had verwacht. Van de geplande gebakken noedels kwam weinig terecht en van de wandeling langs de rivier nog minder. In plaats van dit alles bleef ik tot tien uur in het Foodmore zitten drinken met een paar oude Chinezen en een Indiase man. Het was uitzonderlijk gezellig en de Becks biertjes smaakten me uitstekend. Becks bier zal ik het laatst in december 1981 hebben gedronken. Hoe ik dat zo zeker weet? Het was mijn laatste maand van de dienstplicht die ik bijna in zijn geheel in Seedorf in Duitsland heb doorgebracht.
Bij terugkomst in het hostel bleek mijn kamer nu vol te zijn. Ik lag om elf uur onder de dekens met de airconditioning op 22 graden. Drie meisjes uit de Filippijnen hadden zich bij mij gevoegd en haalden me uit mijn slaap toen ze luidruchtig naar bed gingen.

Singapore, gratis internet

Singpore, 14/08/2008

Ik weet niet wat het is maar ik kan nog steeds niet slapen voordat ik ga vliegen. Bussen en boten deren me niets maar het missen van een vliegtuig houdt me uit mijn slaap. Zo ook afgelopen nacht, na een paar biertjes en wat eten zou het toch niet moeilijk moeten zijn om in slaap te vallen? Integendeel, ik was om drie uur wakker, om vier uur wakker en om vijf uur al uit bed voordat de twee wekkers net na elkaar een hoge pieptoon schreeuwden. Ja, om vijf uur op want ik had een kaartje voor de bus van zes uur. Normaal had ik de bus van acht uur genomen maar die bestaat niet en negen uur vindt ik te laat. Het risico was te groot en de tijd te kort want mijn vlucht zou om 11:40 vertrekken. Het zou dus een lange zit worden op de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok. Het is niet één van de gezelligste luchthavens waar ik ooit ben geweest maar er zijn nog slechtere.
Van de busrit kan ik me weinig herinneren omdat ik eindelijk voor het eerst wat slaap kreeg. Een klein incident kreeg me voor een moment uit mijn slaap maar dat was dan ook alles. Het licht reizen, m.a.w. één rugzak van 47 liter die een kilo of tien weegt, heeft als voordeel dat je bijna altijd meteen kan inchecken en doorlopen omdat er niets onder in de buik van het aluminium monster hoeft. Vier uur voor mijn vertrek was ik de immigratie al gepasseerd en ging op weg naar mijn favoriete koffieshop op de luchthaven. Drie uur lagen er voor me, drie lange uren gevuld met het kijken naar passagiers die voorbij liepen. Een mengelmoes van kleuren, maten en seksen.
Na een uurtje in mijn Lonely Planet van Maleisië/Singapore te hebben gekeken haalde ik uit verveling toch maar mijn laptop tevoorschijn en wat bleek tot mijn verbazing? Er was een netwerk Free_Internet aanwezig met als kanaal 11 en het bleek nog te werken ook. Dit was dus echt het allerlaatste wat ik hier had verwacht. De luchthaven steeg een paar plaatsen op mijn lijst van favorieten en ik kon heerlijk met het Couch Surfen aan de gang. Er was heel wat activiteit in de groep Singapore en na enkele afspraken heb ik in ieder geval een leuke zondagmiddag. Een Chinese film over Hongerige Geesten! Het is namelijk de zevende maand van de maankalender en dat is de maand dat de poorten van de hel opengaan en de geesten een maand terugkeren naar de aarde voor de geneugten en andere zaken die ze hebben gemist. Althans, zo geloven de Chinezen.
De vlucht naar Singapore was een heel aangename die letterlijk omvloog, mijn buurman was Harry. Een Kiwi (persoon uit Nieuw Zeeland) die al een hele lange tijd in Australië woonde en die net een week of wat Bangkok achter de rug had. Hij wist duidelijk waar Abraham de mosterd haalde en we hebben samen hartelijk gelachen om de verhalen over de Thaise meisjes en de domme buitenlanders. Op Changi namen we afscheid en je weet nooit of we elkaar ooit nog zien maar ik hoop het wel.
Nu kwam het grootste avontuur van de dag! Ik ging op weg naar het Skyorchid Hostel. Het was snel gevonden en op het lichtjes bijbetalen na werd het een aangename ervaring. Eerlijk gezegd is het wel even wennen maar met zijn tweeën op een vier persoon slaapzaal is niet echt slecht, zeker niet als je weet dat ik nog geen negen euro per nacht betaal.
De dag was al bijna ten einde toen ik de stad in ging, maar niet zonder eerst te eten. Al met al was het best te pruimen alleen het in mijn ogen lijkende rundvlees bleek varkenslever te zijn. Toch maar doorgegeten en geprobeerd mijn bordje leeg te maken. De spijsvertering werd gestimuleerd door een wandeling door de stad en een kort bezoek aan het stratencircuit van Singapore waar over enkele weken de eerste nachtrace zal worden verreden. Het was al laat toen ik weer in het hostel arriveerde.
Pas om acht uur verliet ik de kamer om nog wat te gaan eten, de vermoeidheid had de kop op gestoken en ik was liever naar bed gegaan. Helaas, het is nu eenmaal slecht slapen met een lege maag. De Mee Goreng smaakte me uitstekend en werd weggespoeld met een grote fles Carlsberg bier die me minder smaakte. Om elf uur ging het licht uit, morgen om twaalf uur het ik de eerste afspraak ooit met een Couch Surfer. Ik ben best een beetje zenuwachtig, het is als een blind date!