Thailand, ik heb er genoeg van

Pattaya, 22/07/2008

Het heeft even geduurd, een kleine drie weken, voordat ik mij laatste verhaal over deze trip publiceer. Er zijn diverse redenen voor de late publicatie, bezoek van oude vrienden en de depressies hadden weer hun kop op gestoken. Ik hoop dat het verhaal jullie ook duidelijk maakt wat er aan de hand was.

Om precies zes uur liep de wekker af en binnen tien minuten was ik gepakt en klaar om op pad te gaan. Helaas ging het restaurant pas om acht uur open dus iets eten zat er niet in, wel had ik voldoende tijd om voor mezelf een kopje instant koffie te maken.
Tien voor zeven stond ik klaar voor de receptie, de taxi zou me om daar om zeven uur komen ophalen. Om vijf over zeven arriveerde er een motor met twee mensen erop.
“Eh, ten minutes”, riep de mannelijke helft van het stel en reed lachend verder.
Mijn dag begon dus niet al te best!
Toen er om vijf voor half acht nog niemand was ging ik voor de zekerheid maar eens even in de keuken kijken of er misschien iets geregeld kon worden. Helaas niet, desondanks de 10+ medewerkers die in de keuken bezig waren met de voorbereidingen voor vandaag. Mijn verzoeken werden allemaal weggewuifd.
Toen er om vijf over half acht nog geen taxi was verschenen ging ik maar eens op onderzoek uit om te zien wat er mis was gegaan. Met de rugzak steeds op mijn rug en een lege maag voelde ik me niet al te best. Mijn bloedsuikerspiegel was tot in het rood gezakt en ik voelde me slap en duizelig.
Daar was de chauffeur en die deelde mij doodleuk mee dat we nog even moesten wachten want er hadden zich een paar mensen verslapen en die zouden over een half uur wel klaar zijn om te vertrekken. Prikkelbaar is waarschijnlijk niet het woord maar ik explodeerde in een storm van woorden waarvan ik er enkele hier niet zal/kan herhalen. De chauffeur was duidelijk onder de indruk van mijn argumenten en binnen twee minuten waren we op weg naar Thongsala vanwaar de boot om half negen zou vertrekken. Onderweg realiseerde de chauffeur wat er allemaal was misgegaan en dat ik hem voor gek had gezet voor het oog val al die goedkope (illegale) gastarbeiders uit Burma. Hij had duidelijk gezichtsverlies geleden en dat is niet goed in het Thaise denken! Het was dan ook tijd om terug te betalen. Met snelheden tot wel 110 Km/u reden we over de smalle wegen van het eiland. Ik moest me met drie armen vast houden en elke plas water op de weg werd geraakt zodat ik zeker een paar keer een flinke golf spray over me heen zou krijgen. Helaas voor hem verspeelde hij zo wel de fooi die ik al apart had gelegd in mijn notitieboekje. Bij aankomst ging zijn gezicht van triomfantelijk naar teleurstelling toen de 100 Baht van mijn notitieboekje naar mijn beurs werd verplaatst. Natuurlijk vertelde ik hem hardop wat ik aan het doen was.
“Eh solly, no service, no tip! Say hello to Chai from me, I will call him next week.”, en weg was ik.
Gelukkig stond er iets verderop een verkoopster die broodjes tonijn en broodjes kaas verkocht.
“Één van ieder graag?”, en ik had wat te eten.
Het was nog vroeg maar in de verte kon je de aluminium catamaran al zien aankomen. Ik vroeg me af of ik misschien verkeerd had gehandeld. Nee, ik was juist geweest om zo snel mogelijk hier te komen. Nu had ik rust en kon genieten van de reis die me naar Hua Hin zou brengen.
Op het bovendek van de boot bleek het veel te winderig en ook achterop had je teveel last van spray die de golven de lucht in blies. Dan maar naar binnen waar het ijskoud was en oude videofilms werden vertoond.
Zoals ik daar aan het raam zat naar buiten te kijken begon ik weg te dromen en na te denken over de reis die ik tot nu toe achter de rug had. Het was geen echt plezierige reis geweest. Veel zaken zoals bijvoorbeeld het weer hadden tegen gezeten en de gedachte dat ik nu ergens in China had moeten zitten stemde mij niet vrolijker. Onderweg in Koh Tao verliet een groep de boot en werd op haar beurt afgewisseld met een nieuwe groep die mee naar Chumpon zou gaan. Ik dronk een Nescafé en een koude cola en dacht na over de week die nog voor me lag. Hua Hin, Cha Aam, en nog een paar andere dorpen. Ergens tijdens deze bootreis brak er iets in me en ik besloot te proberen om vandaag weer in Bangkok te komen. Ik had wel een kaartje naar Hua Hin maar ik hoopte dat ik dat aan de wal kon veranderen, eventueel met bijbetaling.
Op de wal was alles snel geregeld en ik kreeg een gekleurde sticker met Bangkok op mijn shirt geplakt. De eerste hindernis was genomen! Eindelijk zat het eens me mee.Vanaf hier verdween ik steeds ik mijn gedachten met de muziek van mijn iPod in mijn oren. Er spookte één vraag door mijn hoofd. Waarom wilde ik zo snel mogelijk weer naar Pattaya? De tijd kroop en de busreis werd gelukkig onderbroken voor een maaltijd en een toiletstop. Mijn hersenen draaiden op volle toeren om het antwoord op deze moeilijke vraag te vinden. Nog voordat we Bangkok binnen reden had ik het antwoord: Ik ben Thailand helemaal zat! Overal waar ik kom is het hetzelfde liedje. Je kan ze niet vertrouwen. Ze zeggen maar wat. Ze proberen je altijd op te lichten en van die tempels gaan er voor mij nu dertien in een dozijn. Helaas voor de goede mensen heb ik het gehad met Thailand. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat ik hier nog veel tijd zal doorbrengen. Bangkok is natuurlijk wel dé plaats om héél goedkope tickets te kopen en dat is dan de enige reden om hier weer een paar dagen te vertoeven.
Na een onverwachte meevaller in de vorm van een taxirit arriveerde ik om elf uur in Pattaya. Een bed was snel gevonden en ik ging nog even wat drinken en een biertje drinken. Deze reis had een heel ander verloop gekend dan ik had verwacht. Nu ga ik veel slapen, rusten en eten.
Voor augustus staat er een week Singapore op het programma om een nieuwe uitrusting te kopen en ik ga dan voor het eerst echt Couch Surfen. Zeg maar lokale mensen ontmoeten die contact willen maken met andere reizigers en een bed beschikbaar stellen. Het is voor mij ook allemaal nieuw maar ik moet er nu eenmaal, met het oog op de toekomstige reizen, maar aan beginnen. Natuurlijk gaan we ook studeren voor Marokko, mijn bestemming voor September. En kijken naar de bestemming van November, maar dat is nog een verrassing. Welterusten en tot volgende maand.

conclusie:

Het land als bestemming:
Maleisië is een fantastisch land om rond te reizen. De beste argumenten zijn de veiligheid en bijna iedereen spreekt engels.



Het openbaar vervoer:
Het openbaar vervoer is gemakkelijk en goedkoop. Bussen vertrekken veelal zonder over te stappen naar alle uithoeken van het schiereiland.



Het eten:
is het beste in zuid-oost Azië. De enorme keuze die je kan maken door de samensmelting van al die culturen is enorm. Elke maaltijd is een feest!



Het drinken van een biertje:
Een biertje is gemakkelijk te vinden. Elk Chinees restaurant in Maleisië verkoopt heerlijk koud bier geïmporteerd vanuit de buurlanden.



Het overnachten:
We hebben veelal in voor mij bekende plaatsen geslapen. Ik hou van iets meer luxe zodra ik in Kuala Lumpur ben. In het algemeen kun je goed slapen vanaf RM 25 tot RM 75 (€5 - €15)



Wat kost het allemaal?
Maleisië is niet echt duur. We hebben voor € 30.- p.p.p.d., op basis van twee personen, rondgereisd. Een mix van dure en goedkope hotels, lokaal en soms bij een goed restaurant gegeten, een paar biertjes gedronken en veel gezien. Het kan goedkoper en als je weinig drinkt en afdaalt in het goedkopere segment van hotels dan kan je zelfs voor € 20,- per dag met twee personen door dit schitterende land reizen.

Kom ik hier nog wel eens terug?
100% zeker, ik ben gek op dit land en als ik ooit met pensioen ga dan staat het zeker hoog op mijn lijstje.

Thailand, een dag op Koh Phangan

Koh Phangan, 21/07/2008

Na een rustige nacht slaap werd ik wakker in een wereld die niet meer de mijne was, m.a.w. De wereld waar ik nu in terecht was gekomen was niet de wereld zoals ik mij herinnerde uit 2001.
Mijn hut was nu een zeer comfortabele bungalow van twee verdiepingen. Tijdens mijn langzame gang naar het restaurant analyseerde ik de beelden op mijn netvlies met mijn linker hersenhelft en projecteerde de beelden van 2001 in mijn gedachten met de rechter hersenhelft. Hier was dus heel veel veranderd en het was een wereld van verschil.
Na het ontbijt verliet ik het Coral Bungalows resort om eens te gaan kijken hoe de rest van bungalows langs het strand er nu uit zagen. Gelukkig was Pi Chai, voorlopig, de laatste in de rij langs Had Rin Nai die zijn oude gezellige bungalow complex had omgewisseld voor een betonnen geldfabriek.
Er was ook goed nieuws! Jaren geleden toen Pi Chai aan zijn levenswerk was begonnen had Yao, zijn trouwe medewerker, de meester verlaten. Hij werkte nu een paar honderd meter verderop bij een bungalowcomplex oude stijl. Bij aankomst werd ik warm onthaald door zijn vrouw en hoewel Yao nog op bed lag moest ik mee om hallo te zeggen. Tegenstribbelen hielp niet, het kon niet wachten tot vanmiddag!
“Yao”, gevolgd door een woordenvloed in het Burmees.
Ik hoorde wat gebrabbel en niet veel later stak de nog slaperige Yao zijn hoofd om de hoek van de deur. Dat was dat, het contact was gelegd en ik zou later op de dag terug komen.
Tijdens de aankomst bij de pier en mijn avondwandeling gisteren had ik al gezien hoe het dorp was veranderd. Daar waar vroeger een enkel gebouw van twee verdiepingen stond waren nu de oude bungalows zeldzaam. Een 7-11 op elke hoek en eigenlijk het enige wat onveranderd was gebleven waren de aanvangstijden van de illegaal gekopieerde films op DVD. “Dark Knight” om 10.00, The Mummy III – Tomb of the Dragon Emperor om 12.30, etc. etc. Nog steeds lagen de uitgeputte feestbeesten als zombies op een bedje naar films te kijken. De meeste tuinen waren nu vol gelegd met zwembaden en er was een heuse poging ondernomen voor een hotel met een shoppingcomplex. Dat laatste was om de één of andere reden mislukt, een betonnen/stalen casco lag nu verlaten langs de weg.
Na deze ochtendwandeling had ik het wel gezien. Ik zal wel een oude romanticus zijn geworden maar ik herinner me het eiland liever zoals het zeven jaar gelden erbij lag. Bij gebrek aan wat anders zocht ik mijn heil in een flinke wandeling. De hoofdstad van Koh Phangan is Thong Sala maar die is feitelijk kleiner dan Haad Rin waar de beroemde/beruchte Full Moon Parties worden gehouden. Een paar flinke heuvels maakten de twintig kilometer lange wandeling uitdagend en de mooie vergezichten over zee aangenaam.

Na een kleine vier uur wandelen stapte ik om half zes bij “Sea Side Bungalows” de bar binnen. Dit was de wereld zoals ik me herinnerde! Yao was druk bezig met de voorbereidingen voor de avond en het strand en de zee lagen er vredig bij. Dit was Koh Phangan op zijn best! Het werd een hele mooie en fijne avond. We dronken bieren en haalden herinneringen op over de oude tijden. De meeste oude vrienden en bekenden passeerden de revue. Ik had er één teveel op toen mijn hoofd om ongeveer tien uur het hoofdkussen raakte. Met gedachten over de fijne avond viel ik in slaap. Morgen om zes uur op en een heel lange reis naar Hua Hin voor de boeg.

Thailand, op zoek naar een oude vriend

Koh Phangan, 20/07/2008

Na mijn late broodmaaltijd van gisteravond was er niet erg veel meer over van het halfje wit dat ik had gekocht. Met een nuchtere maag ging ik op zoek naar de plaats waar ik de bus naar Don Sak zou vinden. Ik was zeker niet erg fit en scherp zonder ontbijt. De bushalte was ik, ondanks een enorm reclamebord, zo voorbij gelopen en belandde daardoor op het lokale busstation. En hier was het dus weer typisch Thailand zoals ik al in één van vorige verhalen heb beschreven. Prijzen van 350 tot 500 baht vlogen me om de oren en ik werd van het kastje naar de muur gestuurd.
Kleine reisbureaus hadden dezelfde tactiek en ik kwam geen steek verder.
“Only 400 baht to Samui”, schreeuwden ze me na.
Mijn redding kwam in de vorm van wel een eerlijke taxichauffeur die me haarfijn uitlegde waar ik moest zijn voor de boot van tien uur naar Koh Samui. Op dit busstation was ik helaas onbeschoft en geloofde geen woord van wat ze me allemaal vertelden. Minibusjes en meer van dat slap gelul ging er bij mij niet meer in. Nadat ik een colaatje had gedronken en mijn bloedsuiker weer op pijl was gekomen kon ik alles wel weer duidelijk zien. Deze mensen waren oprecht geweest en hadden geprobeerd me te helpen.
Ik bood mijn excuses aan en kocht een gecombineerd kaartje voor de minibus en de boot naar Samui. De busjes zaten vol met de lokale bevolking en dat is bijna altijd een goed teken. In de minibus op weg naar de veerboot zat ik na te denken over wat ik zou aantreffen op Koh Samui. Zou Dave the Pieman nog wel in zijn kleine restaurant werken? Zou Haad Chaweng nog wel om aan te zien zijn? Ik had geen andere keuze dan het langzaam op me af te laten komen.
Op de boot had ik andere problemen. Regen! Ik wordt er ondertussen wel heel erg moe van. Het lijkt alsof de regen me achtervolgd.
“Welcome to Koh Samui”, hoorde ik in mijn gedachten en direct werd ik geconfronteerd met een echte vakantiebestemming. De prijzen zijn hier door het dak gegaan en ik dacht dat het in Pattaya al duur was. De taxi vroeg gewoon 500 baht voor een ritje van ongeveer 15 kilometer en een Heineken biertje met Happy Hour kostte slechts 85 baht. “Slechts” stond bijna voor elke prijs die ik zag.
Eigenwijs als ik ben begon ik gewoon maar te lopen richting Haad Lamai en hield een oog op de weg om te zien of er geen goedkopere minibus zou passeren. En inderdaad, voor 60 Baht werd ik afgezet bij de jachtclub en dat zou niet ver zijn van Dave’s Little Oasis Restaurant. Na een paar minuten rondkijken had ik de aandacht getrokken van een paar meiden die in een massagesalon werkte aan de overkant van de weg. Met z’n tweeën gingen we dus verder op zoek. Een klein restaurant met een andere naam voldeed aan de beschrijving die Dave me vijf jaar geleden had gegeven. Bij navraag, in het Thai, bleek het juist te zijn. De zaak was drie jaar geleden gestart nadat de Falang ervoor was vertrokken. Mijn laatste aanknopingspunt was een telefoonnummer en dat was helaas ook opgeheven. Met het verkreukelde kaartje in de hand stond ik zo een paar minuten in het lege restaurant. Ik wreef het nog een keer over mijn hart en gooide het in de prullenmand.
“Vaarwel Dave, misschien zien we elkaar ooit nog wel eens”.
Nu dit achter de rug was begon ik na te denken over wat ik verder wilde en kon doen. Lamai zag er voor mij niet erg aantrekkelijk uit dus het meest voor de hand liggende was om maar verder naar Chaweng te gaan. Vroeger was ik er enkele keren geweest om geld te pinnen maar ik had er nooit geslapen. Een minibus was nu snel gevonden en terwijl ik in de verte verdween stonden de meiden van de massage me na te zwaaien. Chaweng is nog meer van de toeristenkwaliteit voor de vakantiegangers, drie kilometer van restaurants, bars en winkeltjes die gekopieerde rotzooi verkopen. Spanje, Griekenland en Turkije maar dan anders. Tijdens het eten, gecombineerd ontbijt/lunch observeerde ik de weinige witte gezichten die voorbij kwamen. Verveeld door de regen, net als ik liepen ze door de eenzame lege straten van Chaweng. Nog voordat ik de laatste hap van mijn Sheppeard’s Pie naar binnen had gewerkt stond mijn besluit vast.
Er was nog voldoende tijd om de boot van vier uur naar Koh Phangan te halen. Op de GPS stond de magische afstand van 5,74 Km en desnoods zou ik er gewoon heen lopen. De enorme hoeveelheid stilstaande taxi’s vroegen allemaal dezelfde prijs, 300 Baht voor de korte trip. De motortaxi’s maakten het nog bonter, 150 Baht voor een enkele reis. Vastberaden stapte ik het dorp uit op weg naar de pier vanwaar de boot zou vertrekken. Je zou toch verwachten dat de prijzen gaan dalen als je dichterbij je bestemming komt. Op Koh Samui daarentegen gaan ze juist omhoog.
Na een korte rit voor 50 Baht achterop bij een oude man belande ik bij de pier. In de verte aan de overkant van het water lag mijn bestemming. In mijn gedachten ging ik zeven, acht, negen jaar terug. De mooie herinneringen die ik heb van Coral Bungalow’s met Kris, Dean, Chai en nog ontelbare anderen. Zou Coral Bungalow’s er nog wel zijn? Zou het erg veranderd zijn? Gewoon afwachten en gaan kijken, er zat niets anders op.
Aan boord ontmoette ik een jongen uit Tilburg, Glen. Nadat ik hem het hele verhaal had verteld liep hij met me mee. Wat was het hier veranderd! Het enige wat nog hetzelfde was was het stratenplan. Hoge betonnen bunkers vol met volgevreten en volgedronken jongeren. Resorts die zeker niet aan de Spaanse Costa’s zouden misstaan. Bij Coral Bungalow’s aangekomen kon ik mijn ogen niet geloven. Het was in de loop van de jaren ook doorgegroeid tot een resort met wel 80 kamers, van bungalows was allang geen sprake meer.

In het restaurant zat Chai als een koning temidden van zijn onderdanen de zaken te regelen. Één blik naar mij was voldoende. Hij sprong meteen op en liep me tegemoet. Het was een moment om nooit meer te vergeten. Oude vrienden, het leek wel of ik nooit was weggeweest. Chai vertelde het verhaal over de laatste zeven jaar, hoe het allemaal zo was gegroeid en dat zijn formule nu een succesformule was geworden. 80 kamers, een zwembad, 30 brommers, jetski’s en nog veel meer. We dronken een paar biertjes en spraken over de oude tijden. Ondertussen had ik al besloten om hier twee nachten te blijven. Morgen ga ik het dorp verkennen en misschien met de gratis brommer op pad die Chai me heeft belooft.