Maleisië, verbaasde gezichten

Kuala Lumpur, 08/01/2008

Na een hele korte slechte nachtrust was ik om kwart voor vijf al wakker. Daar lag ik dan met mijn ogen wijd open en kon niet meer slapen, dan maar opstaan. Wat was de oorzaak van deze slechte nacht? Een mengsel van spanning, angst en gisteren veel te laat opgestaan. Mijn schakelaar stond al vanaf midden december in de stand uitgaan en dat betekend laat naar bed en niet al te vroeg opstaan. Ik ben blij dat die feestdagen nu achter de rug zijn. Een ander, voor mij bekend, probleem is dat ik altijd angst heb om mijn vlucht te missen. Het is bijna een obsessie geworden.
Om tien voor vijf stond ik naast mijn bed. Ik liep de laatste puntjes na en kon niets meer ontdekken dat ik was vergeten. Ik was er klaar voor. Ik kon nog steeds niet begrijpen dat Henk op het laatste moment had afgezegd. Maar ja, het was en bleef zijn eigen beslissing. Hij kon zijn "grasparkieten" niet alleen laten was zijn uitleg. Als ik voor mezelf op pad was gegaan dan had ik een andere bestemming gekozen. Maar ja, dat is allemaal achteraf en verleden tijd.
Mr. No Nob, mijn vaste taxichauffeur, was tien minuten vroeger dan afgesproken en zijn nieuwe Toyota stond fluisterstil met draaiende motor op mij te wachten. Na een laatste inspectie stapte ik in de ijskoude auto en we gingen richting Bangkok. De nieuwe auto snorde over de nieuwe weg, er zijn nu nog maar twee viaducten die niet klaar zijn. De vernieuwde weg verkort de rit met zeker dertig minuten. Zonder enig oponthoud stapte ik om ongeveer half acht de vertrekhal binnen.

“Waar liggen de verantwoordelijkheden voor de medepassagiers van een vliegtuig?”

Ik zal mij nader verklaren. Ik stond nog geen seconde in rij bij balie E08 toen een jonge Indonesische vrouw aan mij vroeg of ik bagage voor haar wilde inchecken. Ik ben niet gek, ieder checkt zijn eigen bagage in! Je weet nooit wat er in zit! Ze liep de passagiers in de andere rij ook af totdat ze eindelijk een slachtoffer had gevonden. Met lede ogen zag ik de camel kleurige nep Burberry tas op de band vallen en in de verte verdwijnen. Met de tweede tas had ze minder succes en helaas moest ze die zelf inchecken. Althans, ze deed een poging om die in te checken.
Hier werd het vreemd!
De vier vrouwen en één man hadden niet de juiste documenten om aan boord van het vliegtuig te mogen. Het oudere Zweedse echtpaar voor mij, die ook alles hadden gadegeslagen, keken mij verbaasd aan en mochten voorgaan omdat de groep in overleg was. Net voordat het mijn beurt was arriveerde er een medewerker van Air-Asia die in het Engels een korte uitleg gaf. De baliemedewerker was het er niet mee eens met het gevolg dat de groep daar nog steeds stond en zich niet kon of mocht inchecken.
Nadat mijn ticket en paspoort waren goedgekeurd en de boardingpas was geprint kreeg ik het hele pakket in mijn handen gedrukt.
“Have a nice trip”, lachte de magere man naar mij.
Ik keek over mijn schouder en de groep was verdwenen. Verdwenen? En ze hadden bagage aan boord! En het waren Indonesiërs! Misschien was ik een beetje te veel achterdochtig maar ik vertrouwde er niets van. Wat moest ik nu doen? Met de Bali bommen in mijn achterhoofd besliste ik uiteindelijk om de beveiliging maar op de hoogte te stellen over wat er was gebeurd. En dat was een heel groot probleem!
Vanaf het begin had ik het idee dat ik niet serieus werd genomen. Medepassagiers die toevallig ook aan de balie stonden om voor teveel bagage bij te betalen vielen mij bij en de veiligheidsdienstmedewerker had geen andere keuze om het te onderzoeken. Gelukkig was het allemaal een storm in een glas water.
Met twijfels en vraagtekens in mijn hoofd liep ik richting de immigratiedienst.
Had ik verkeerd gereageerd?
Had ik mijn mond moeten houden?
Ik denk dat ik het juiste heb gehandeld en ik zou de volgende keer weer zo reageren. Ze maken zich druk om een flesje contactlensvloeistof van 120 ml maar een hele tas kon zo aan boord?

Precies op tijd koos de nieuwe Airbus 320 het luchtruim. Het duurde niet lang en ik zat al te knikkebollen, gevolgd door een hazenslaapje. De vlucht was had een poep en een scheet geduurd toen enkele seconden van heftige turbulentie mij ontwaakte uit mijn slaap. “Dames en heren, wij zullen over enkele ogenblikken landen op het Kuala Lumpur International Airport”, klonk het in het Maleis en Engels terwijl mijn hart in mijn bonkte. Even later raakten de wielen het beton en asfalt van de landingsbaan.
Dat was dat, ik was in ieder geval veilig aangekomen. Terwijl de regen langzaam begon neer te dalen reed de bus weg bij de LCCT op weg naar het “Kuala Lumpur Sentral Stesen”. Er was in de drie maanden sinds ik hier was geweest al weer heel veel veranderd. We reden over een spiksplinternieuwe tolweg recht naar het centrum van Kuala Lumpur. Links en rechts van de weg schoten wolkenkrabbers als paddenstoelen uit de grond. Zelfs midden in het centrum waren nieuwe torens gebouwd die ik me niet kon herinneren. Het is ongelofelijk hoe snel plaatsen kunnen veranderen. Voor een moment gingen mijn gedachten terug naar januari 2001 toen ik hier samen met Kris en Duncan mijn verjaardag vierde. (Kris, je zou het niet meer herkennen)
De warme vochtige middaglucht omarmde mij toen ik de ijzige bus verliet. De regen daalde nog steeds langzaam neer terwijl ik naar de “Monorail” slenterde. Ik dacht na wat ik zou gaan doen zonder Henk. Het programma was op hem geënt. Natuurlijk stond de brug tussen de “Petronas torens” weer op het programma en waarschijnlijk zou ik ook de “Batu Caves” weer voor de zoveelste keer bezoeken. Voor de andere dag in KL zou ik wel wat in de Lonely Planet opzoeken.
In het “Fortuna Hotel” keken verbaasde gezichten mij aan en iedereen wilde, na het gelukkig nieuwjaar wederzijds, weten wat de reden was voor mijn bezoek. Ze begrepen mijn uitleg en snel was ik weer op weg om wat te eten. Ik trok ondertussen krom van de honger. Rijst met bijgerechten in het “Suria KLCC”. Een langzame wandeling door bekende straten en stegen liet me zien dat er overal gewerkt was en dat ze druk bezig waren om KL op te kalefateren. Zelfs het oude “Puduraya Busstation” had een lik verf gekregen.
Het was wel droog geworden maar er dreigde meer regen, ik at snel nog een “Mee Goreng” bij “Yussoof” en was weer op weg naar mijn hotel. Ik was echt kapot van vandaag en niet te vergeten van die slechte korte nacht. Ik keen naar het laatste nieuws op CNN en kroop onder de dekens, half tien. Welterusten.

Maleisië, alleen op pad

Pattaya, 07/01/2008

Nadat we deze reis al in augustus hadden gepland en op 19 september hadden geboekt koos Henk ervoor om op het laatste moment niet mee te gaan. Een onbegrijpelijk besluit in mijn ogen maar aan de andere kant vindt ik het wel heel fijn om weer op pad te gaan.
Het is maar naar “Maleisië” en de meeste plaatsen zijn voorgekauwde koek voor mij. Er zit wel één oude bestemming en één geheel nieuwe bestemming bij. Na “Kuala Lumpur” en “Melaka” ga ik de “Cameron Highlands” weer met een bezoek vereren. Het is acht jaar geleden dat ik daar voor de laatste keer was, samen met een groep Hollandse jongens die ik in Melaka had ontmoet. Nu gaan we meer wandelen. De nieuwe bestemming is “Ipoh”, niet zo’n bijzondere stad maar het kleine oude gedeelte van de binnenstad is bijzonder. Het herbergt veel oude koloniale panden die zijn betaald met de opbrengsten van de tinmijnen zo rond 1900. Als afsluiting kijk ik nu alweer uit naar de “Dim Sum” en “Tandoori” in het oude “Penang”. Natuurlijk wordt hier weer wat gewandeld en mijn verjaardag gevierd.
Al met al lijkt het maar een klein uitstapje maar voor mijn gevoel is het meer dan welkom na de drukke feestdagen.

Thailand, Thai Boxing met Nederlandse inbreng

Pattaya, 04/01/2008

Het was al heel lang geleden dat ik het echte "Thaise boksen" oftewel "Muay-Thai" in het echt had gezien. Natuurlijk had ik het nog wel een keer op de TV gezien als op een zaterdag of zondag een groepje Thaise mannen bij elkaar zaten en oe en aah geluiden produceerde. Maar dit werd het echte werk!
Tijdens één van mijn wandelingen zag ik grote spandoeken hangen over de op handen zijnde gevechten. Twee wereldkampioenschap gevechten met een middelmatig voorprogramma. Bij Rini van de “Pinocchio” kwam het ter sprake en door het enthousiasme was het zo beklonken. We zouden met een flinke groep de wedstrijden gaan bezoeken. Nestor regelde de kaartjes en niets stond een mooie avond “Thai Boxing” in de weg.
Om zeven uur zouden we verzamelen bij de “Pinocchio” en gelukkig was iedereen net op tijd.
Bernie en Peet, Nestor met zijn vriendin, Arjen en een Belgische vriend van Nestor gingen samen met mij op zoek naar een taxi die ons bij het “Fairtex Boxing Stadium” zou afzetten. Na onderhanden in het Thai had Arjen het geregeld en we waren onderweg. Helaas is Arjen zijn Thai niet zo goed als hij zelf denkt en zo kwamen door een foutje in de communicatie terecht bij een sportschool met dezelfde naam aan de andere kant van de stad. Na tussenkomst van Nestor’s Thaise vriendin reden we even later weer naar dé andere kant van de stad.
Deze kleine vertraging kon de pret niet drukken en we allemaal klaar voor de avond. Het zou een opwindende avond worden met in totaal acht gevechten waarvan twee titel gevechten. Bij aankomst in het “Fairtex Boxing Stadium” viel de drukte mij enigszins mee. Later bleek dat er elke week wel twee van die boksavonden worden georganiseerd en zo zie je dan meteen dat er niet al teveel van de toeristen in deze sport zijn geïnteresseerd. Wel veel Russen in de zaal met de gebruikelijk overmaatse elektronica. “Je kan je het veroorloven dus koop je het grootste dat op voorraad is”, lijkt hier de slagzin te zijn.
Nog voordat de eerste partij was begonnen zaten we met een koud biertje in de hand aan de ring. De omroeper was druk bezig in het Thai en via de vriendin van Nestor kregen we te horen dat de eerste partij wat later zou beginnen omdat één van de boksers nog zat eten. “Een paar frikadellen speciaal?”, flitste er door mijn hooft.
Een trompettist van een kwaliteit die bij de fanfare alleen maar mocht playbacken opende de avond met een deuntje waarvan ik verdenk dat het het volkslied van Thailand was. Iedereen stond netjes op en applaudisseerde enthousiast aan het einde van het treurig slechte optreden van de trompettist. De arme man kreeg zo waarschijnlijk de indruk dat hij weer een goede solo op de trompet achter de rug had.
De meeste partijen waren tussen een blanke en Thai. Zo waren de organisatoren er in ieder geval zeker van dat er ook in de zaal twee partijen ontstonden en dat zou de sfeer zeker verhogen. Ongemerkt werd je langzaam supporter van je eigen soort. Met uitzondering van een neger uit Amerika die was ingevallen voor een geblesseerde Rus.
Natuurlijk kon je ook een illegaal gokje wagen bij een onbetrouwbare Thaise man. Alhoewel gokken ten strengste verboden is bij de wet en zodoende altijd onbetrouwbaar is. Één van de jongens ondervond dit aan den lijve. Hij won zijn weddenschap maar de Thaise man zei dat hij had verloren. Ik zat er zelf naast toen de weddenschap werd afgesloten. Na een beetje aandringen werd de inleg teruggegeven en was het probleem voor de jongens opgelost. Een staatsloterij oplossing met een “eigen geldje”. De Thaise man had niets verloren en mijn vriend had zijn geld terug. Allebei blij dus! Alleen Arjen was niet al te blij en bleef doorzeuren over deze oplossing. Heel vreemd want hij had er weinig mee van doen.
Adrenaline werd langzaam toegevoegd aan je bloed en elk gevecht werd spannender en feller totdat je bij het titelgevecht onbewust zelf zat mee te schoppen. Het laatste gevecht was een klapper. De Nederlander “Ricardo van den Bos” versus de Pool “Tomaz Wozack”. Na het klinken van het eerste belsignaal stormde Ricardo op de Pool af en het was duidelijk dat de Nederlander niet in de stemming was om vijf ronden te vechten. Binnen een minuut vloeide er uit een gescheurde wenkbrauw voldoende bloed om het hoofd van de Pool in een rood witte Poolse vlag te veranderen. De verlossende bel kon voor de grote man uit Polen niet snel genoeg komen. Grote kerels van ruim honderd kilo die op elkaar klapten met de kracht als van kleine personen auto’s.
Ik had geen gulden meer overgehad voor de kansen van de Pool na het zien van de eerste ronde. Maar de tweede ronde had een verrassende wending en volgens Peet en mijzelf was die zelfs gewonnen door de Pool. Vanaf de derde ronde ging het allemaal gelijk op en de tijd leek sneller te gaan.
Vijf ronden lang vlogen deze kemphanen op elkaar af en uiteindelijk was het voor ons niet duidelijk wie de uiteindelijke winnaar zou zijn. De meningen waren verdeeld en gespannen luisterden we naar de uitslagen van de drie scheidsrechters langs de ring. 48-46, 48-47 en 48-46. Het titelgevecht was beslist in het voordeel van “Ricardo van de Bos”! Duidelijk teleurgesteld verliet “Tomaz Wozack” de ring met de kleine zilveren medaille in zijn hand de ring. Maar dit zal zeker niet het laatste zijn wat we van hem zullen horen.

Het was een leuke en opwindende avond geweest die ik iedereen te volste kan aanbevelen als je ooit in Thailand bent.

Thailand, Thai Boxing met Nederlandse inbreng