Singapore: De aankomst

Singapore (Shing Hotel (414), donderdag 4 maart 2004

Het had gisterenavond geen nut meer om vroeg naar bed te gaan. Nadat ik klaar was met het pakken van mijn rugzak besluit ik dus om nog maar een paar biertjes te gaan drinken. Dat gezellig een paar biertjes drinken loopt in de “Diana Dragon” gemakkelijk uit de hand. Het is heel gezellig en al snel heb je een half dozijn flesjes bier in je kraag. Ik zat er na het gezellig samenzijn met mijn vrienden al helemaal doorheen toen ik om twee uur in de ochtend het huisje binnen stapte.
‘Taxi om drie!’, dacht ik nog.
Nog even snel onder de douche en een paar broodjes voor onderweg smeren. Ik moet wel wat te eten meenemen want aan boort van het vliegtuig van die prijsvechters, ook hier in Azië, wordt niets gratis geserveerd. Nog geen plastic bekertje water is gratis! Maar dat kan ook niet in het nieuwe verdien model.
De taxi staat om half drie precies voor de deur, er wordt niet getoeterd en de motor wordt afgezet. Het licht uit de woonkamer met een bewegend silhouet er achter is voldoende om de chauffeur gerust te stellen dat zijn klant klaar is voor het ritje naar de luchthaven in Bangkok. Beter te vroeg dan te laat! Zo denken de meeste taxichauffeurs gelukkig hier in Pattaya ook.
Ik loop nog rond in mijn blote kont wanneer de chauffeur aanbelt. Ik schiet snel in een zijden boxer en laat de aardige man binnen. Ik ben nu bijna klaar en na een laatste wandeling door het huis, ter controle dat alles uit is, zitten we samen in de ijskoude taxi. We rijden de stille donkere Thaise nacht in. Voordat we Sukhumvit Road hebben bereikt zie ik ook enkele voorbeelden van de duistere zijde van Pattaya. Twee meisjes ondersteunen een dronken toerist op weg naar zijn hotelkamer. Hij verwacht misschien een hete nacht maar voor hetzelfde geld wordt hij morgen eenzaam wakker met een lege portemonnee. En groepje kinderen van een jaar of veertien is op jacht naar eenzame mannen. Twee oudere animeermeisjes zitten te eten in het licht van een oude koplamp, hun dag zit er ook weer op. Een bewaker staat tegen de muur te slapen. Hij wordt alleen maar wakker wanneer de muur achter hem wordt weggehaald. Pattaya, je moet er ècht van houden, anders zal je het hier niet overleven.
Ik heb erg veel moeite om tijdens het schudden en wiegen van de taxi mijn ogen open te houden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik een onafgebroken serie van hazenslaapjes in de taxi produceer. Ik ben blij wanneer we eindelijk op de luchthaven arriveren. Het inchecken gaat gelukkig op dit vroege tijdstip erg snel. Geen computers achter deze incheck balie maar het ouderwetse potlood en papier. Dat werkt ook wanneer de elektriciteit op de luchthaven weer eens uitvalt. We worden door een sacherijnige omroeper via de luidsprekers van de luchthaven drie keer naar een andere gate geleid voordat we in een bus kunnen stappen die ons naar het gereedstaande vliegtuig brengt.
Met vele andere passagiers beklim ik de oude trap die tegen het spiksplinternieuw vliegtuig is aangereden. Noem het vermoeidheid, noem het slaap, maar ik kan mijn stoelnummer niet vinden op de instapkaart! De oplossing voor dit raadsel heb ik snel gevonden! Geen vaste toegewezen stoelnummers op deze vlucht! Dus wie het eerst komt die het eerst maalt. Zoek zelf maar een plaatsje. Geen ruzie over een stoel aan het gangpad of aan het raam! Dit werkt ook zonder problemen. Zo gelijk de vlucht naar Singapore die ook probleemloos verloopt.
Ik maak maar direct van de mogelijkheid gebruik om weer een paar hazenslaapjes te doen. Maar die enkele tientallen minuten met mijn ogen dicht zijn niet genoeg. Ook zodra het vliegtuig het beton van de landingsbaan in Singapore raakt zit ik er nog steeds helemaal doorheen. De immigratie is maar een formaliteit met een Nederlands paspoort. Na een bezoek aan de ATM voor wat lokale Singapore dollars ga ik op zoek naar de bus die mij naar het centrum zal brengen.
De eerste persoon die ik vraag waar ik de bus naar de stad kan vinden kijkt me vol ongeloof aan en draait zich zonder een woord te zeggen om en loopt weg.
De tweede persoon beantwoord mijn vraag met een vraag! ‘De bus, waarom?’
‘Eh, nou, om in de stad te komen’.
‘Waarom neemt u de metro niet vanuit Terminal 2?’
‘Metro?’, vraag ik hem op mijn beurt met veel verbazing, mijn, waarschijnlijk verouderde, Lonely Planet reisgids spreekt niet over een metro.

Dus dan maar naar Terminal twee en met de extra lange roltrap naar beneden de metro in. Alles is hier in Singapore hypermodern en schoon. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Al die sterke verhalen over gevangenisstraffen omdat je een wikkel van een snoepje op straat hebt gegooid kan ik maar moeilijk geloven. Het is hier mooi, het is hier veilig en het is hier schoon! De 35 minuten in een langzaam heen en weer wiegende metro zijn heel moeilijk. De overstap na tien minuten brengt me weer tot leven en het daglicht haalt me uit mijn trance. Ik voel me als een vampier. De vijfentwintig minuten daarna zijn moeilijker. Mijn ogen vallen constant dicht en ik val steeds bijna om. Ik wil eruit, ik wil bewegen en niet meer in slaap vallen!

Ik heb mijn huiswerk in Pattaya gedaan en een paar hotels van het internet af geplukt. Dat lijstje is mijn leidraad op zoek naar een slaapplaats, en naar die hotels zou ik eerst op zoek gaan. Eenmaal boven de grond in het felle zonlicht slaat de angst me om mijn hals. Ik kan geen touw vastknopen aan de omgeving en van een herkenning is helemaal geen sprake. Ik ben verloren en verdwaald midden in een betonnen jungle met miljoenen mensen. De winkelcentra gaan hier naadloos in elkaar over en een gewone straat kan ik niet vinden.
“Chinatown” dus, suf van de slaap loop ik rond in de winkelcentra en ik kan niet meer denken. Ik weet het gewoon niet meer. Eenmaal terug in koelte van de metro wordt mijn belevingswereld kleiner en weer overzichtelijker. De koelte en schemer van de ondergrondse schenkt me een innerlijke rust. Hier zou ik zo de nacht kunnen doorbrengen! Maar ik realiseer me ook dat dit niet de oplossing is. Mijn rugzakken worden met de minuut zwaarder en ik krijg het gevoel dat ik onder hun last ga bezwijken als ik niet snel met een oplossing kom. Weer omhoog, terug naar buiten en snel een taxi in. Binnen een paar minuten heb ik er een gevonden. Deze brengt mij in een flits naar het hotel dat ik voor ogen heb. Voor een paar euro lijk ik gered.
Het eerste hotel vraagt gewoon de dubbele prijs van wat ze adverteren! Ik ben geen stap verder gekomen dus moet ik weer op zoek naar een ander hotel. Mijn shirt kleeft ondertussen kletsnat op mijn uitgeputte lichaam. Ik loop richting het volgende hotel op mijn lijst wanneer ik pal naast het "New Park Hotel" een klein chinees hotel zie. Ik zal en moet het bekijken! En het was de moeite waard. Mooie, maar kleine, schone kamers. € 22,- p/n, een koopje in Singapore.
Aan de receptie van het hotel voel ik al welk gat in de markt hier wordt gevuld. Prostitutie mag dan officieel verboden zijn in Singapore maar een hotel boven twee massage salons, een Thaise en een Chinese, trekt mijn wenkbrauw omhoog. Maar óf het me wat kan schelen? Zolang ze ’s nachts niet schreeuwen vind ik alles goed. Ik sleur mezelf uit de lift naar kamer 414.
Ik lig uren op mijn bed en probeer de batterij weer op te laden voor vanavond. Gelukkig liggen er twee koude flesjes drinkwater in de kleine koelkast. De middag breng ik door half in slaap en half in trance. Ik slaap met mijn ogen open. Mijn vermoeidheid doet pijn, veel pijn. Maar het ergste is nog de twijfel, de onzekerheid. Die was nergens voor nodig! Ik moet opnieuw leren om ten aller tijden de rust te bewaren en niet in paniek te raken.
Eenmaal opgeladen slenter ik aan het einde van de middag de stad in. Het Chinese hotel ligt aan de rand van “Little India”, een naam die ik niet hoef uit te leggen. Ik ben uitgerust en geniet met volle teugen wat mijn netvliezen naar mijn hersenen sturen.Een mooi Indiaas maal met een paar blikjes frisdrank vullen mijn lege vermoeide lichaam. De batterijen zijn weer vol en ik heb zin in een avondwandeling door de zwoele avondlucht.
De geur van wierook vermengd met specerijen, de kruidnagel sigaretten en de overal aanwezige muziek van de Bollywood films. Klein India, een bijzondere wereld in een bijzondere stad.
Ik loop en loop en herken steeds meer van mijn omgeving. De stad uit mijn eerdere bezoeken wordt weer zichtbaar en is herkenbaar.

Ik slenter langs de rivier en drink een ijskoude cider in de “the Penny Black”, een lokale kroeg in het toeristengebied. Ik maak het niet te laat op deze zwoele avond. Ik ben nog steeds vermoeid en heb een goede nachtrust nodig. De taxichauffeur legt me netjes uit dat de tarieven om middernacht zullen veranderen, ze gaan wat omhoog. Dat is voor deze keer niet belangrijk. Voor nog geen tien euro sta ik weer voor mijn hotel. Morgen lekker vroeg op.

Australië, de laatste loodjes

Sydney, 10/12/2003

Ik wist niet goed hoe ik aan dit hoofdstuk moet beginnen. Dat is dan ook de reden waarom het zo lang heeft geduurd voordat dit laatste hoofdstuk op mijn weblog staat.

Ik was blij en verdrietig nadat ik de mensen van mijn tour naar het noorden vaarwel had gezegd. De afspraak met enkele van hen voor die avond was slechts een pleister op de wonde. Eenzaam slenterde ik door de straten van Perth die avond. Ik at eenzaam en alleen in een Chinees restaurant en ging later op zoek naar mijn vrienden. We hadden een afspraak in the "Brass Monkey", ze waren een half uur te laat. Even speelde de gedachte door mijn hoofd dat ze me zouden laten zitten. Uiteindelijk werd het een leuke avond, alleen jammer dat we in een bar kwamen met live muziek. De muziek stond een beetje te hard, elke vraag werd beantwoord met een knik. Ik had problemen om het gesprek te volgen, ik ben namelijk een beetje doof aan het worden. Ik was moe en wilde het niet te laat maken. Opnieuw een moeilijk afscheid. En ik was echt niet blij. Ik had een afspraak gemaakt met Vicky om haar op de luchthaven te ontmoeten en samen naar Sydney te vliegen de volgende dag. Maar dat was niet wat mij dwars zat.
Een vriendin van mij, uit Pattaya, waar ik tientallen malen mee uit eten was geweest ging trouwen in Perth. Haar moeder en een goede vriendin van ons waren overgekomen om de ceremonie bij te wonen. Ik was uitgenodigd om ze te ontmoeten en een kopje koffie met ze te gaan drinken. Ik was echter niet uitgenodigd op de bruiloft. Dit deed pijn, heel veel pijn. Is dit dan de ware Thai achter de glimlach, vroeg ik mijzelf af? Ik wist het niet. Nachten had ik liggen te denken over het waarom. Een vriend die 4000 kilometer van huis is zou ik op mijn bruiloft uitnodigen!
Dat was dus niet gebeurd en ik had dan uiteindelijk ook mijn ticket van Perth naar Sydney geboekt. Maar toen ik dat eenmaal bekend had gemaakt werd ik plotseling via via wel uitgenodigd. Zouden ze hebben geweten dat ik mijn geld niet terug kreeg als ik een nieuw ticket bestelde? Ik weet het niet. Weer een vriend verloren, maar één waar ik niet om zal treuren.
De vlucht verliep even goed als op de heenweg en binnen een paar uur stond ik weer in Sydney waar het weer goed was op dat moment. Blij om mijn familie nog een paar dagen te zien en mijn reis te evalueren. Mijn laatste dagen bracht ik door met eten en slapen. Natuurlijk deed ik ook wat inkopen in de stad. De tijd was te kort en binnen een paar dagen nam ik afscheid om vijf uur s'morgens op de eerste trein naar de luchthaven te stappen. Een gewone vlucht terug met weinig bijzonderheden. Singapore Airlines, degelijk en goed.

Alweer een mooie reis achter de rug. Waarheen de volgende keer? Dat was de vraag die in mijn hoofd speelde. Meer dan 8200 kilometer afgelegd in Australië. Erg veel maar echt de moeite waard.

Australië, een pijnlijk afscheid

Perth, 04/12/2003

We werden al vroeg gewekt door Rob die zijn "Walzing Mathilda" neuriede buiten op de veranda. Er lag vandaag nog een lang stuk weg voor ons, ook zouden we nog de nodige attracties gaan bezoeken. Het waaide verschrikkelijk hard! Vermoeid stapten we in de bus. Ontbijt was nu gedegradeerd tot een droge boterham of gewoon niets. Er was ook nog maar heel weinig te eten over. We reden met zijn allen in een stilte naar het zuiden. We realiseerden ons dat het einde van deze trip nu steeds sneller dichterbij kwam. Dee vertelde zachtjes dat ze die nacht naar gedroomd had. Ze droomde dat de conciërge op haar middelbare school haar steeds peste. Als de conciërge zich dan omdraaide en Dee aankeek dan had hij het gezicht van Brian. We moesten hier zachtjes om lachen.
Als in een ruimtevaartuig gleden we door de leegte van de wildernis. Buiten bewoog er niets en er was ook geen geluid. Een stop bij een kangoeroe weeshuis draaide uit op een teleurstelling voor enkele van ons toen we te horen kregen dat er maar één bewoner was. De meeste hadden dan ook al genoeg kangoeroes gezien.
We reden de bewoonde wereld weer binnen. De auto's werden talrijker. De bush veranderde in bewerkt bouwland. De graanschuur van Australië. Bergen graan langs de weg die moeilijk te beschrijven zijn.
We reden Perth door de buitenwijken voorbij en belanden ten zuiden van de hoofdstad van WA. Een stop bij een wijngaard dreef ons allemaal de bus uit naar de proeverij. En er werd er flink op los geproefd. Totdat we niet meer kregen en de hele groep, een beetje aangeschoten en blij weer richting de bus ging. Een dierenpark was het volgende doel. Ik vraag je, een dierenpark? Opvulling voor de laatste dag. Een paar van ons gingen ongeïnteresseerd het park in en liepen het bijna verplichte rondje. Ik bleef achter bij de receptie waar ik mijn computer mocht aansluiten op het lichtnet.
Ik brandde cd's voor iedereen die zijn foto's beschikbaar had gesteld. Ondertussen stond er een mooie verzameling foto's op mijn computer en ik was erg blij dat ik hem had meegenomen. Vanaf nu zou ik altijd met mijn laptop op reis gaan. Ondanks het extra gewicht is het voor mij zeker de moeite waard om de computer mee te nemen.
We kwamen één voor één weer bij de bus aan en gingen in de bus zitten. Behalve? Jullie raden het al, Brian. Hij had een taxi gebeld en ging er vandoor. Zonder afscheid te nemen natuurlijk. De oude lul zal het waarschijnlijk nooit weten dat hij de tour voor sommige deelnemers verpest heeft.
Een chocolade fabriek was dan echt het laatste wat we gingen doen. Chocolade proeven!! Nou daar was iedereen wel voor te vinden. Kleine ronde chocolaatjes die je met een lepel op je hand schepte. In een geairconditioneerde ruimte natuurlijk. Ik kocht mijn laatste souvenir en was dankbaar dat het allemaal de moeite waard was geweest.
Iedereen van de groep waarmee we waren begonnen waren blij dat het een mooie reis was geweest. Met een brok in de keel nam ik afscheid van de meeste en met een paar zou ik nog een biertje drinken die avond. De groep werd verdeeld over gereedstaande auto's en we werden naar onze guesthouses gebracht. Mijn kamer was klaar, Indy had de sleutel. Ik nam mijn intrek in mijn ondertussen vertrouwde kamer en ging even op mijn bed liggen. Ik liet de trip nog een keer door mijn gedachten gaan. Ik was vermoeid maar erg blij.
Rob zocht mij een dag of twee later nog op in mijn guesthouse. Ik had niet genoeg cd's bij me gehad dus had ik Rob belooft dat hij er later één zou kunnen komen ophalen. Hij was samen met zijn vrouw. Een vrolijk stel.
Daisuke heeft mij later nog bezocht en heeft de kerstmis bij mij doorgebracht.
Neil is nog wel in Thailand geweest maar helaas heb ik hem niet kunnen treffen.
Het ergste vindt ik nog dat Rob een paar weken later werd ontslagen. Ik veronderstel dat het wat met Brian te maken heeft gehad. Aan de andere kant ben ik ook blij dat Rob daar niet meer werkt. Een goede gids als hem hoort niet bij zo'n krenterige touroperator te werken.



Perth - Exmouth - Perth = 3000 + 5246 = 8246 km. Totaal.

Speciale dank aan iedereen die zijn foto's beschikbaar heeft gesteld, de foto's bij dit verhaal zijn dan ook een mix van verschillende camera's met verschillende fotografen.