Dit is het dus! De zes weken in Bangkok zijn voorbij gevlogen en de cursus is aan een einde gekomen. Veel sneller dan we hadden verwacht. De zes weken samen op een kleine kamer in Bangkok hebben geen noemenswaardige problemen opgeleverd maar hebben aan de andere kant toch ook hun tol geëist.
Zes weken lang hoorde ik een stem op de achtergrond Nederlandse woorden brabbelen. Bij alles wat ik doe! Het stoort me bij het lezen, het schrijven, het TV kijken, het douchen en het bier drinken. Maar ik probeer me, zo goed als het menselijk mogelijk is, er niet aan te storen. Beter nog! Ik stimuleer haar gedrevenheid om de moeilijke Nederlandse taal onder de knie te krijgen met kleine beloningen en cadeautjes.
Het lijkt voor ons allemaal zo gemakkelijk, zo natuurlijk en zo vanzelfsprekend om Nederlands te praten. De waarheid is heel anders, het is verschrikkelijk moeilijk om Nederlands te leren.
Persoonlijk vindt ik de wet inburgering nog steeds een schoolvoorbeeld van discriminatie. Een Pool of Roemeen die geen enkel woord Nederlands of Engels spreekt, zonder enige binding met Nederland, kan zomaar naar Nederland komen en zich hier vestigen. De echtgenote van een geboren Nederlander die goed Engels spreekt moet een moeilijk en duur traject afleggen om zich in Nederland te kunnen vestigen! Maar met als zoveel door de kliek in Den Haag bedachte belachelijke regels en wetten die kant noch wal raken moeten we er gewoon mee leren leven.
De laatste week voor het examen brengen we samen door in de harmonie van een doofstom echtpaar. We lopen voorzichtig als over eierschalen en gaan elke confrontatie diplomatiek uit de weg. De weinige woorden die tussen ons worden gewisseld zijn haast altijd noodzakelijk en onvermijdbaar. Als er al gesproken wordt dan is het kort en bondig tijdens de avondmaaltijd. De Thaise maaltijden smaken ons nog steeds. We wisselen vlees en vis regelmatig af zodat het niet gaat vervelen. Het is wel altijd pittig en dat is soms een reden tot klagen voor Lyka. Mij bevalt het prima zolang ik de vlammen maar kan blussen met een biertje.
Het weekend was rustig en enkel onderbroken door de bekende maaltijd met shoarma en patat. Vanaf zondag sta ik droog om de Mr. Hyde in de alcohol, die heel af en toe de kop op steekt, geen enkele kans te geven. Elke vorm van conflict die de concentratie op weg naar het examen kan verstoren moet tegen elke prijs worden vermeden.
Dinsdag was de dag des waarheid! Een proefexamen, zo natuurgetrouw als mogelijk, wordt door de leraar afgenomen om te zien waar Lyka staat. Ik weet niet wie er meer nerveus is? De examenkandidaat of haar echtgenoot.
Tijdens de lunch bij de gouden bogen laat ze me trots de uitslag van het examen zien. Alle indicatoren staan op groen en na een kort telefoongesprek met de NLB school wordt bevestigt dat ze er goed voor staat.
‘Het zal me zwaar tegenvallen als ze niet slaagt!’, zijn zijn rustgevende woorden.
We kunnen nu niets anders meer doen dan afwachten hoe het examen volgende week dinsdag op de Nederlandse ambassade in Bangkok gaat en Richard bedanken voor zijn inspanningen. Ik geef het je te doen! Een klas met 9 vrouwen in zes weken een onbekende en vreemde taal te leren.
Onze cursus zit er op en maandag begint een nieuwe groep aan de cursus “inburgering in het buitenland”. Een nieuwe groep vrouwen die hun vaderland verlaten om ver weg een nieuw bestaan op te bouwen. Succes, en veel geluk in Nederland.
Het is alweer vrijdag vandaag en week vijf van de cursus zit er voor Lyka op. De tijd gaat snel, misschien wel tè snel, voor mijn vrouw. Afgelopen week zag ik bij haar de eerste tekenen van onzekerheid. Haar taalgebruik en uitspraak worden weer slechter. Gelukkig gaat ze bijna elke middag bij haar klasgenoten, een verdieping hoger, studeren. De kleine groep studenten is fanatiek en begrijpt donders goed dat het diploma “basisexamen inburgering in het buitenland” een opstap is naar een beter leven in Nederland.
De avondmaaltijden waren de afgelopen week allemaal Thais en het ontbijt maak ik op de kamer. Een omelet uit de magnetron is een standaard geworden, al dan niet met schijfjes knakworst of een plakje kaas. Om de motivatie hoog te houden heb ik in mezelf een schema van beloningen opgesteld voor Lyka. Niet dat ik het aan Lyka heb verteld want zo is elke beloning weer een verrassing en een klein feestje.
Om het voor mij ook een beetje aantrekkelijk te houden koos ik ervoor om donderdag weer eens lekker te gaan eten. Vanuit de bus en de skytrain heb ik al vele malen de “Best Beef” reclame op het restaurant gezien.
We zoeken een tafeltje en er zijn meteen al twee aantrekkelijke prijzen op het menu! Een grote koude fles bier kost nog geen twee euro en voor vijf euro per persoon kunnen we twee uur eten zoveel als we door onze kelen naar binnen kunnen krijgen. Het is Thailand, dus het is nieuw en leuk wanneer de kleine kolenkachel op tafel verschijnt. Een gietijzeren plaat erboven op en we kunnen aan de gang.
Het is voor ons even wennen aan deze nieuwe situatie! Ik speur de tafels rondom ons heen af naar aanwijzingen hoe we dit moeten gaan aanpakken. Voordat ik ook maar een idee heb wat me te doen staat komt er een serveerster aan tafel. Lyka wijst het varkensvlees aan voor twee personen en ik besteld de rijst en kimchi. Ja, Kimchi! Dat laat ik me niet ontnemen! Even later verschijnen er twee ovale bordjes met flinterdunne, met vet gelardeerde, plakjes varkensvlees. Het ijs zit nog in het vlees! Achter me, in een extra schone en goed gekoelde ruimte, zie ik een kok onafgebroken met de snijmachine heen en weer gaan. Het is hier erg druk.
Zodra de eerste plakjes varkensvlees klaar zijn gaan ze naast de rijst en worden ombeurten in een pittige chilisaus of de minder pittige limoensaus gedoopt. De fles Leo staat binnen handbereik om de vlammen te blussen. Nog voordat het vlees van het tweede bordje op de plaat beland besteld Lyka opnieuw. Het maakt mij niet zoveel uit maar nu zijn de garnalen en het rundvlees aan de beurt.
Een nieuwe fles bier en we gaan onvermoeibaar verder met het bakken en eten. Voor een moment denken we er aan om ook wat groente te bestellen, maar zo ver komt het niet! We hebben de hele week al groenten gegeten! Nog een bordje rijst en een bordje gemarineerd varkensvlees. Kimchi! Meer kimchi? Echte kimchi, helaas voor het Koreaanse restaurant aan het begin van soi 93. Daar komen tijdens ons verblijf in Bangkok niet meer. En ook twee bordjes rundvlees. We genieten van het eten en de entourage nu er ook een Thaise band begint te spelen. We zijn nog niet eens klaar en we hebben al besloten om volgende week donderdag hier weer te gaan eten.
We raken vol en een derde fles bier verschijnt op tafel. Niet zo koud als de vorige en dat is dan ook meteen de laatste. We overleggen wat het laatste is wat we bestellen, het wordt de inktvis. We zitten tot aan de nok vol wanneer we het restaurant verlaten. Loom slenteren we terug naar ons appartement.
Maandag breekt de laatste lesweek alweer aan! En de dinsdag de week erop is de grote dag. Het is belangrijk dat ik Lyka nu scherp hou. Ik ben er van overtuigd dat ze het kan maar het zal niet de eerste keer zijn dat iemand van de zenuwen niet meer weet wat te doen of wat te zeggen. De laatste vijf lesdagen, ‘s middags oefenen met haar klasgenoten en ‘s avonds een test op de iPad. Meer kunnen we niet doen. Laten we hopen dat het allemaal goed afloopt?
Na de mooie start van het weekend, afgelopen donderdag met de Koreaanse maaltijd, gevolgd door een spetterende avond met de Beatles in “O’Reilly’s Irish Pub” is het weekend uitgedoofd als een kampvuur in een moeras.
‘Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk?’, vraag ik me hardop af.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik op zaterdagochtend een beetje loom was en na de boterhammen met omelet trok ik me terug in een boek van Pieter Aspe. De middag kabbelde rustig voort en ik nam aan dat we een goede afspraak hadden dat we vanavond lekker shoarma zouden gaan eten. We hebben het er tenslotte meer dan één keer over gehad!
Lyka was de hele zaterdagmiddag druk bezig met een vriendin om een afspraak voor zondagavond te regelen en daar was ze helemaal in verdiept. De laatste keer dat ze een afspraak gemaakt had kwam daar niets van terecht, maar als door een wonder was toch alles op zijn pootjes terecht gekomen. Ik had haar nog eens rustig uitgelegd waar ze op moest letten bij het maken van de volgende afspraak om iemand te ontmoeten en ook een valnet in te bouwen voor als het onverhoopt mis zou gaan.
Het heeft natuurlijk ook aan mij gelegen dat ik niet eerder naar een bevestiging van onze afspraak heb gevraagd.
Het was al over half zeven toen Lyka met de vraag, ‘Wat eten we vanavond?’, kwam.
Verbaasd kijk ik haar aan en vraag of ze nog weet wat onze afspraak voor vanavond was.
‘Nee, hadden we wat afgesproken dan?’
En dat was het dan meteen. Het was te laat geworden om nog met de bus naar Banglampoo te gaan, een reis van meer dan een uur, dus kozen we maar voor een simpele oplossing, spaghetti uit de magnetron. Ik kan het wel eten en ik heb tijdens het reizen geleerd om blij te zijn wat er op je bord ligt als er geen of weinig keuzes zijn. Voor een moment denk ik aan de eindeloze serie maaltijden gebakken rijst tijdens mijn trek in Nepal.
De flessen bier die ik op terugweg had gekocht smaakten me prima. Twee afleveringen van Homeland en ik was klaar voor de nacht. Morgen gaan we dus de vanavond verloren shoarma inhalen.
Geen ontbijt op de kamer op deze zondag maar om onszelf een beetje te kietelen hadden we het plan opgepakt om bij de Big C supermarkt maar een een tas vol westerse heerlijkheden voor een brunch te kopen. Voordat we de supermarkt binnen gingen wilde Lyka toch nog wat eten en de enige mogelijkheid was de KFC. De “Twister” ziet er redelijk uit en dat zou ik wel naar binnen kunnen krijgen. We waren helaas wel zo vroeg dat er nog geen koffie te krijgen was, dat maakte me een beetje kriebelig.
Helaas viel ik bijna ten slachtoffer aan een van de oudste trucs in Thailand!
“De buitenlander kent het geld niet en heeft geen idee wat het hier kost!”
Ik bestelde dus twee Twisters, één is een set gecombineerd met een Pepsi cola en de ander apart. In een recordtijd werd de bestelling aangeslagen en ik overhandigde haar een briefje van duizend baht. Nu tel ik altijd mee wanneer de briefjes uit de geldlade komen dus ik kreeg al het idee dat er iets mis ging!
Ze overhandigd mij het wisselgeld en ze draait zich, zonder een woord te zeggen, meteen om en loopt in een stevige pas weg. Wat nu?
Heel eenvoudig! Ik draai me om en de jongen achter mij kijkt mij aan. Terwijl zijn ogen al mijn bewegingen volgen leg ik het geld meteen in een waaier terug op de counter met de kassabon er boven op. En ik wachten, het duurt even en ik breng, terwijl het geld op de counter achterblijft, de twee twisters naar Lyka.
Het meisje keert terug en kijkt verbaasd naar de waaier bankbiljetten. Ze verkleurd, ze is betrapt, zonder een woord te zeggen raapt ze het geld bijeen en telt het nog een keer. Twee briefjes van honderd worden toegevoegd en ik krijg, terwijl ze me niet aankijkt, het juiste bedrag in mijn handen gedrukt. Je één briefje vertellen kan ik nog inkomen, maar twee is wel erg dom!
‘Oh Sorry’, klinkt het emotieloos uit haar mond.
Sorry is in Thailand nog minder waard als een muntje van 25 satang! De Thai zijn heilig overtuigd dat het woord “sorry” voldoende is om alle fouten en verwoestingen te compenseren. Het bekende gezichtsverlies vermijden!
En dan naar boven, de supermarkt in! Een baguette, roomboter, gerookte zalm, runder rookvlees, leverpastei en smokey cheese. Dat is smullen!
De middag kabbelt langzaam voort en Lyka is in een drieweg communicatie doolhof met haar vriendin terecht gekomen. Via de iPad, iPhone en MacBook worden alle moderne elektronische middelen en software aangewend om de afspraak tot stand te laten komen. Gelukkig is de afgesproken plaats al een eind in de richting van Banglampoo zodat de shoarma vanavond niet in gevaar komt.
Ik duik nog maar wat in mijn boek op de Kobo-reader en wacht af wat er gaat gebeuren. Langzaam zink ik weg in het verhaal en verlies al het gevoel voor de tijd. De eerste muggen verschijnen op het kleine balkon en dat is de juiste tijd om op stap te gaan. Het is al kwart voor zes! Ik vraag Lyka waarom ze me niet heeft geroepen om op pad te gaan. We zijn te laat!
‘We zouden toch om zes uur in “Terminal 21 Shopping Mall” moeten zijn? Dat was toch de afspraak?’
‘Ik weet het niet, ik heb niets meer gehoord en ze heeft niet meer gebeld!’, antwoord ze als een emotieloze robot terwijl ze het spelletje “Clash of Clan” speelt op de iPad.
‘Wat gaan wij dan doen vanavond? Het is alweer te laat om shoarma te gaan eten!’
‘Ach, dat is mijn schuld toch niet, Rita heeft niets meer van zich laten horen!’
En dat was het, daar kon ik het mee doen. Cultuurverschillen op het breedst! Dan zat er dus niets anders meer op dan proberen de avond te redden. Thais eten, een beetje TV kijken en nadenken waarom ik de zaterdag en zondagavond op een kamer in Bangkok heb gezeten terwijl er meer dan acht miljoen mensen om me heen wonen!
Morgen week vijf van de cursus. Het gaat steeds beter en Lyka begint er zelf ook in te geloven.
‘Wat vliegt de tijd!’, hoor ik vaak om me heen zeggen.
En inderdaad, de tijd vliegt als je druk bent. Maar als je niets doet de hele dag dan gaat de tijd nog sneller! We hebben er alweer vier van de zes lesweken opzitten in Bangkok en Lyka spreekt al een aardig woordje Nederlands. We oefenen elke dag met de uitspraak wanneer ik ze een stukje laat voorlezen uit een sprookjesboek voor kinderen van zes jaar. Ze begrijpt de strekking van de zinnen nog niet helemaal maar het aaneenrijgen van woorden tot begrijpelijke zinnen gaat haat steeds beter af. Nu bied zich helaas weer een ander probleem aan! Ik weet soms niet meteen in welke taal ze me communiceert. Is het Nederlands, is het engels òf is het een mengsel van die twee? Ik moet steeds goed luisteren en nadenken voordat ik begrijp waar het over gaat.
Na vijf dagen van lezen en herschrijven van mijn boek over Steef is het voor mij ook weekend. Het eerste hoofdstuk is zo goed als af en kan naar de proeflezer om de taal en spellingsfouten er uit te halen. Tijdens de week maken we hier in Bangkok niet veel mee en daar kan ik dus ook weinig meer over schrijven dan de heerlijke authentieke Thaise maaltijden voor een paar euro.
Op donderdag vonden we het welletjes met de rijst en pittige Thaise gerechten. Dus gingen we maar weer eens lekker uit eten. Bij het Koreaanse restaurant aan het begin van de soi. Het smaakte ons goed maar na drie, of was het alweer de vierde keer?, gaat het wel een beetje vervelen. Het is het allemaal net niet. Valse zuinigheid van de Chinese Thai door niet de echte maar een Thaise versie van de kimchi te serveren. Ze zouden het best wel kunnen maken zoals in Korea maar dan moeten ze eerst goed kijken wat kimchi eigenlijk is! Vol met eigendunk gaan ze aan de slag en slaan de plank dan volledig mis. Jammer, want de potentie is er wel degelijk!
En dan is het alweer vrijdagmiddag en we gaan dit weekend niet naar Pattaya en dat geeft een rustig gevoel. In plaats van het haasten naar de bus gaan we lunchen met Richard. Een klein restaurant in Sukhomvit soi 56 is het toneel. Eerlijke Thaise keuken voor een eerlijke prijs. Heerlijk!
Dan gaan we verder naar Pantip Plaza waar we de laatste hand leggen aan de audio voor de cursus “Basisexamen inburgering in het buitenland”. Twee weken brainstormen, testen en overleggen hebben een solide basis voor de toekomt opgeleverd. Misschien iets te laat voor deze groep maar de volgende groep zal er zeker baat bij hebben.
Het is gezellig om met Lyka en Richard op de vrijdagmiddag de stad in te gaan. Het is ook druk in Bangkok, er is geen stoel te vinden om een kopje koffie te drinken zodat we genoodzaakt zijn om bij de gouden bogen een bekertje koffie te drinken. We schuiven aan tafel bij een tandloze man die een Duitser uit Rayong blijkt te zijn.
Na de eerste voorzichtige gesprekken over de bekende koetjes en kalfjes komt de aap al snel uit de mouw. De man zit al twee dagen zonder geld in Bangkok want zijn creditcard is verlopen en het duurt een paar dagen voordat VISA hem een nieuwe kan verstrekken. Een mooi verhaal dat ik al tientallen keren op Khao San Road van lijpe berooide rugzakartiesten heb moeten aanhoren, maar om het nu van een bejaarde Duitser te moeten horen is ten top.
De bekende, herhaaldelijke, omwegen om mij ertoe te bewegen om hem te vragen of ik misschien met wat geld kan helpen worden afgewisseld met vlagen van een onsamenhangend verhaal over drie vrienden die hij op de luchthaven moet afhalen en dat hij geen geld heeft om terug naar Rayong te gaan. Richard kan de man niet langer aanhoren en gaat op zoek naar een toilet op in het grote winkelcentrum achter ons. De tandloze Duitser heeft uiteindelijk door dat hij bij de verkeerde naar geld zit te hengelen. Ik wens hem veel sterkte met zijn probleem en zonder een greintje medelijden gaan wij verder.
Hoewel we al op weg zijn naar onze volgende bestemming blijven we toch nog een tijdje voor het “Central World” hangen waar een speedshow van motorfietsen aan de gang is. Opzichtige tweewielers afgewisseld met vrouwelijk schoon. De moeite waard en de D600 doet haar werk uitstekend.
Al vier weken hebben we het over de Beatles en vanavond gaat het dus gebeuren. Het is nog rustig wanneer we om iets over zeven de Ierse pub betreden. Het grote voordeel van dit vroege tijdstip is dat we een goede plaats kunnen uitzoeken voor het eten en voor het optreden van de band. De twee uurtjes die we moeten wachten tikken rustig weg terwijl de Heineken pinten blijven komen.
Ze vullen ons prima en in plaats van uitgebreid te eten kiezen voor een mandje vol met snacks en patat, de Fisherman’s basket. Vissticks, inktvis ringen, gepaneerde garnalen en patat vinden met een likje tartare saus de weg naar binnen.
Bij de eerste klanken van de band breekt er een feest in de bar los. Iedereen zingt uit volle borst met de bekende liedjes mee waarna de kelen met koude biertjes worden gesmeerd en gekoeld.
Het is een schitterend begin van dit weekend in Bangkok.
Ik weet het zelf ook niet waarom we deze keer terug zijn gegaan naar Pattaya? Eigenlijk hebben we er helemaal niets te zoeken! Eerst haasten om naar het Ekkemai busstation te komen, in een recordtijd je lunch naar binnen werken.
Met de bus naar Pattaya waar we om half zes aankomen en dan snel naar de markt om een paar biertjes met mijn vrienden te drinken. Om acht uur een pizza bezorger bellen, opeten en om elf uur naar bed want je bent te moe om nog uit te gaan. Ik heb er dus mijn twijfels over of we over twee weken weer voor een weekend naar Pattaya gaan.
Op zaterdag wordt het wel wat beter. Een ontbijt bij Crazy Dave’s restaurant. Een vriend helpen met zijn computer en een paar koude biertjes wanneer het werk gedaan is. Lyka is met een vriendin naar de film dus blijf ik maar in de Boxing Roo voor een volgende reeks koude Leo biertjes.
Het is al half negen wanneer we op pad gaan voor het avondeten. De afspraak voor het diner om mijn verjaardag nog een keer te vieren . Een heerlijke biefstuk bij Patric’s Belgian Restaurant.
En dan is het alweer over tienen en drinken we nog een paar biertjes met vrienden en de zaterdag is ook verleden tijd.
Op zondag slapen we wat langer dan gewoon en Lyka moet ook nog op een Filippijnse vriend wachten want ze heeft belooft om kleding voor een vriendin in Bangkok mee te brengen.
En zo komen we pas om half zes weer in Bangkok aan. Een weekend weg en meer geslapen en gereisd dan netto tijd in Pattaya besteed. Ik denk echt dat we de volgende keer gewoon in Bangkok blijven. Dan hebben we in ieder geval drie dagen om wat te doen.
Om half tien gaat op zondag het licht uit want we zijn doodop. Lyka morgen weer nar school en ik verder met de projecten waar ik mee bezig ben.
Buiten horen we het gerommel van de donder langzaam dichterbij komen. Regen in Bangkok, verkoeling in de nacht. Welterusten.
De dagen hier in Bangkok gaan naadloos in elkaar over en ik ben wel met verschillende zaken tegelijk bezig maar er gebeurt niet echt veel op het persoonlijke vlak dat ik hier een verhaal over kan schrijven. De hoogtepunten van de dag zijn nog steeds de heerlijke lokale maaltijden afgewisseld met een magnetronmaaltijd maar daar krijg ik geen bladzij mee vol. Ik help de taalschool van Lyka met het opnieuw opzetten van het audio gedeelte wat een leuke afleiding is wanneer is ‘s morgens alleen achterblijf in de kamer. Ook heb ik het oude script van onze Steef weer van de plank gehaald. Ik durf het niet meer te beloven maar ik ben er druk mee bezig!
Wat wel interessant is is het nieuws wat ik in de krant lees en wat de hele week al populair in Nederland is.
De doping in het wielrennen, met name de val van Lance Armstrong, en de schandalige mishandeling van een eenling door acht jongeren in Eindhoven.
Nederland is in rep en roer terwijl de financiele crisis door raast over de Europese Unie!
Er zijn videobeelden opgedoken over een mishandeling van een jongen in Eindhoven. De Facebook politie helpt de Nederlandse dienders bij het opsporen van de daders. Op het internet heerst geen censuur! Op het internet is er geen daderhulp! Nee, op het internet wordt de koe bij de hoorns gepakt en de daders open en bloot tentoongesteld. Duizenden leden van Facebook delen de foto’s als “Wanted” affiches in het wilde westen.
Het duurt niet lang voordat de lange arm van de wet ook het sociale grensgebied van de daders bereikt. De eerste naam wordt genoemd. Een tweede en een derde naam verschijnen al snel op Facebook.
De eerste geeft zichzelf al snel aan en legt een bekentenis af, op advies van de advocaat van zijn steenrijke vader. Enkele dagen later melden de laatste vijf zich vrijwillig bij de politie. Niet uit angst om te worden opgehangen zoals vroeger in het wilde westen maar om de confrontatie. De sociale Facebook politie is de politie in Nederland te snel afgeweest!
Wat kan er namelijk gaan gebeuren? Een beer van 2 meter 10 uit Lutjebroek kan wel eens op zoek gaan naar een van die lafaards en hem het licht uit zijn ogen stompen. Het zou niet eens zo’n slecht idee zijn! Een oog om een oog en een tand om een tand! Dus de daders zoeken bescherming bij de politie en justitie!
Ik geloof nog altijd in de basisprincipes van de Nederlandse wetgeving!
A: Je bent onschuldig tot het tegendeel is bewezen.
B: Iedere aangeklaagde heeft recht op een advocaat voor zijn verdediging.
En daar houdt het dan meteen voor de verdachten mee op! Ik ben een voorstander van zwaar straffen. In het verleden heb ik wel eens een stukje geschreven over het aanpassen van het Nederlandse gevangeniswezen. Dat is tegenwoordig veel te duur! Dat kan zeker voor de helft! Maar dat terzijde.
Zware gevangenisstraffen dus! Ik sluit voor een moment mijn ogen en maak mijn hoofd met de gevormde meningen en vooroordelen weer leeg. Ik probeer alleen nog maar oog te hebben voor de feiten van deze mishandeling. Ik heb de videobeelden van een bewakingscamera tot mijn beschikking:
Wat zie ik? Een groep van acht jongens die vier man voorop, een man in het hart, de hoofddader, en drie man achterop door een straat lopen.
Is er een toevallige overeenkomst een formatie soldaten in het leger die dient om de vijand op te sporen?
Die jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) trapt zonder enige aanleiding tegen een fiets die niets terug kan doen maar waarvan de eigenaar morgenvroeg wel de schade kan laten opnemen en laten repareren.
Uit het wetboek van strafrecht:
Titel XXVII. Vernieling of beschadiging Artikel 350 Goed onbruikbaar maken 1.Hij die opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielt, beschadigt, onbruikbaar maakt of wegmaakt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie.
Dat lijkt mij duidelijk naar aanleiding van de beelden!
We kijken verder.
De jongen met de zwarte jas en de donkere spijkerbroek (dader 2) valt een voorbijganger aan die de jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) er op attent maakt dat dit niet kan, of mag, in een beschaafde maatschappij.
Een derde met een donkere jas en een gemiddeld gekleurde spijkerbroek (dader 3) geeft de voorbijganger uit het niets onverwachts een paar klappen.
(dader 1) en (dader 3) schoppen het slachtoffer terwijl de jongen met het witte t-shirt (dader 4) zich bedenkt en verzaakt zijn vrienden of bekenden er attent op te maken dat niet kan in een beschaafde maatschappij.
De jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) weet niet van ophouden! Hij wordt haast ontoerekeningsvatbaar!
De jongen met de zwarte jas en de donkere spijkerbroek (dader 2) voelt zich plotseling superieur aan het gewonde en aangeslagen slachtoffer, in plaats van de jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) tot de orde te roepen begint hij op het slachtoffer in te schoppen.
Wanneer het slachtoffer hulpeloos en mogelijk dodelijk gewond op de grond ligt komt de jongen met het zwarte t-shirt (dader 5) terug gelopen om de dader 2 en dader 1 op te halen.
De jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1) trapt het weerloze slachtoffer nog twee keer op zijn schedel.
Het slachtoffer mag dankbaar zijn dat hij zo’n aanval heeft overleeft.
Mijn eis aan de rechter:
Voor de jongen met de witte trui en de lichte spijkerbroek met riem (dader 1)
Delict: Poging tot doodslag (wegens het herhaaldelijk opnieuw aanvangen van de mishandeling)
Maximale straf van 10 jaar gevangenis met verplicht psychiatrisch onderzoek + 2 jaar voor de opzettelijke vernieling.
Niet enkel het voltooide delict doodslag, waarbij het slachtoffer om het leven is gekomen, is strafbaar. Ook poging tot doodslag is strafbaar. Dit is de poging tot het opzettelijk iemand van het leven beroven. Poging tot doodslag is strafbaar met 2/3 van de maximale straf die op het voltooide delict staat. Voor poging tot ‘normale’ doodslag kan dus maximaal 10 jaar gevangenisstraf worden opgelegd, voor poging tot doodslag met terroristisch oogmerk 20 jaar, enzovoort.
Er is enkel sprake van poging tot doodslag wanneer er een begin van uitvoering is. Heeft de verdachte enkel het voornemen gehad, maar is hij nog niet begonnen aan de uitvoering, dan is hij niet strafbaar voor poging tot doodslag. Ook is strafbaarheid uitgesloten wanneer de verdachte wel al was begonnen met de uitvoering, maar uit zichzelf (dus niet door externe omstandigheden) heeft besloten het delict niet te begaan.
Voor de jongen met de zwarte jas en de donkere spijkerbroek (dader 2) en de jongen met de donkere jas en een gemiddeld gekleurde spijkerbroek (dader 3)
Delict: Zware mishandeling
De maximale eis van 3 jaar plus een schadeloosstelling aan het slachtoffer.
Gevangenisstraffen voor verschillende vormen van mishandeling
Voor verschillende vormen van het misdrijf mishandeling en voor het misdrijf zware mishandeling kunnen verschillende maximumstraffen worden gegeven. Hierna zullen deze worden besproken:
Eenvoudige mishandeling: 3 jaren;
Eenvoudige mishandeling met zwaar lichamelijk letsel: 4 jaren;
Voor de jongen met het witte t-shirt (dader 4), de jongen met het zwarte t-shirt (dader 5).
Delict: Het aan zijn lot overlaten van een hulpeloos slachtoffer met de mogelijke dood als gevolg.
De eis van 18 maanden wegens het niet beschermen van een hulpeloos slachtoffer van zware mishandeling.
Dit is een grijs gebied in de Nederlandse rechtspraak. Wanneer het om een overval zou gaan in een woning zou de volgende strafmaat worden gehanteerd
Uitgangspunt: 3 jaar
Strafeisverzwarend: Nachtelijke uren + 6 mnd
De andere drie daders die niet actief aan het mishandelen hebben deelgenomen.
De eis van 200 uur vrijwilligerswerk in een revalidatiekliniek, Wanneer er alcohol in het spel is verdeeld in gelijke dele tussen een revalidatiekliniek en een ontwenningskliniek voor alcohol verslaafden. Elke week melden verplicht melden voor een alcohol en drugstest tot ze de leeftijd van 30 jaar hebben bereikt. Bij het missen van of het verzaken voor de alcohol en drugstest een boete van ten hoogste € 10.000,-- per keer.
Dat zal ze wel leren!
Maar nu komt het allermoeilijkst! De verdediging gaat de zaak goedpraten! Het zijn normaal nette jongens, ze hebben spijt, het zal niet meer gebeuren, enz. enz. De ouders hebben al genoeg geleden. Ze voelen zich niet veilig meer. Misschien moeten ze zelfs gaan verhuizen.
Daar hadden ze tijdens de opvoeding van hun kinderen aan moeten denken voordat ze het laffe delict pleegden.
‘Ik weet eigenlijk niet waarom ik het gedaan heb!’, zegt een van de daders.
Kolder van het zuiverste water!
Nou, dan heb je tijd genoeg om daar over na te denken in de gevangenis!
Wanneer een goede en integere rechter deze filmbeelden bekijkt dan kan hij alleen maar staven of de gevraagde straffen niet in strijd zijn met het wetboek van strafrecht. En als die daadwerkelijk niet in strijd zijn is de veroordeling een feit. Een klap met de hamer en de volgende zaak!
Beste rechter, laat deze lafaards er alsjeblieft niet met een lage taakstraf vanaf komen?
Doping in de wielersport!
In een sport waarvan iedere normaal denkend persoon wist dat je niet zonder prestatieverhogende middelen kon winnen heeft er maar een persoon verzaakt. En dat is de voorzitter van de ICU (Union Cycliste Internationale). In een sport waar je na een slokje hoestsiroop of een verkeerde biefstuk je positief kon testen op doping waren de regels te ver doorgeschoten!
Oké, doping is strafbaar, maar is het wel houdbaar in een wereld waar de beste van alle zondaars wint zo’n slechte wereld? Wanneer een kopgroep van acht renners ons twee uur, tijdens de beklimming van een onmenselijke berg, aan de buis gekluisterd houdt, is het dan slecht dat alle acht EPO hebben gebruikt? Nee, voor mij niet!
Het is namelijk slecht als er zeven, achteraf na vele jaren, worden geschorst en die ene, ja, den dieë, er ‘s nachts niet van kan slapen omdat hij ook heeft gebruikt maar nog niet is verraden of betrapt. Die overwinning smaakt nu niet meer zoet, hij smaakt meer naar azijn!
Wie hebben de gebruikers in gevaar gebracht? Alleen zichzelf!
Wie hebben de gebruikers ten tijde van de overwinningen fortuin gebracht? De sponsors!
Wie heeft het meeste geld aan de Tour de France verdient? De organisatie en de ICU!
En nu de spelers van het miljoenen ball aan de schandpaal knopen omdat de hele ICU top 50 van elk jaar aan de pillen en de spuiten was?
Hou toch op?
Het is nog vroeg in 2013 en de enige manier om de sport te redden en te zuiveren is simpel. Iedereen die ooit een overwinning wegens doping is afgenomen krijgt die terug! Want zestien jaar later, wanneer je daar teleurgesteld als tweede in Parijs op het podium stond op de Champs-Élysées, heeft die virtuele gele trui en een vermelding in een programmaboekje ook geen waarde meer!
Vanaf 1 februari 1900 is alles met terugwerkende kracht toegestaan. Er zijn in de toekomst slechts twee regels.
A: Ieder die gebruikt draagt een rode wielerbroek!
B: Wanneer als niet gebruiker toch wordt betrapt dan zit je fiets carrière er voor altijd op!
Wanneer dit wordt ingevoerd ben ik ervan overtuigd dat 75% van het peloton beter slaapt en een rode broek draagt aan de start van de Tour de France 2013 in Porto-Vecchio (Corsica) van start gaat.
En wie herinnerd zich niet de handbal van Maradona tijdens het WK voetbal in Mexico in 1986 tegen Engeland?
Oneerlijkheid troef!
Zou FIFA zich zoveel boter op het hoofd durven te smeren om de uitslag na 28 jaar te schrappen en Duitsland, die zelf in 1966 slachtoffer tegen Engeland waren, tot wereldkampioen voetbal 1986 te kronen? Ondanks een bekentenis van Diego Maradonna, al was die niet bij Oprah Winfrey!
Ik denk het niet! Sport is een momentopname. Je bent op dat moment, al dan niet eerlijk, de beste! En dat hoort zo te blijven. Zeker voor een atleet die op zijn spierkracht wint.
Een hulpmiddel of een voertuig kun je eenvoudig aan reglementen onderwerpen en wanneer je niet aan de hand van die reglementen, bijvoorbeeld, een auto hebt gebouwd dan is die auto onreglementair en wordt die dus naderhand uit de uitslag geschrapt.
En waarom dan niet? Omdat de ICU geblunderd heeft en nu met alle beschikbare vingers naar het peloton, het kloppend hart, van de wielersport kijkt. Niet naar de sponsors, die er ook baat bij hadden, niet naar de bestuurders en niet naar de toeschouwers.
Lance Armstrong is voor mij nog altijd een van de grootste aller tijden!
Dit was voor mij het meest opzienbarende nieuws van de week van 21 tot 28 januari 2013.
Een groep sportmannen die niemand, behalve zichzelf, in gevaar hebben gebracht worden tot aan de grond toe afgebroken en geruïneerd. En dat terwijl straattuig, dat met z’n achtten een eenling halfdood schopt en gewond achterlaat, vraagt om sympathie van het Nederlandse volk en waarschijnlijk wegkomt met een taakstraf.
Ik vraag U?
Is dit gerechtigheid in de ogen van de eerlijke hardwerkende man?
De derde lesweek is vandaag ingegaan en we zijn op weg naar de helft van het aantal lesdagen. De motivatie is bij Lyka nog steeds aanwezig, ik hoor dat het steeds beter gaat met de uitspraak van moeilijke Nederlandse woorden. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat Lyka wat sociale vaardigheden heeft ontwikkeld. Ze zit niet meer alleen op een eiland tussen de Thai maar gaat nu met ze om alsof het om hartsvriendinnen gaat.
Drie en vijftig jaar alweer werd ik geboren op de Nonnenstraat in Zaltbommel. Mijn verjaardag zegt me eigenlijk weinig meer, vroeger hadden de getallen een betekenis! Met 6 naar de grote school! Met 12 naar een echte school! Met 16 een brommer! Met 18 rijlessen en een motorfiets! Met 21 was je volwassen! Tegen de 30 zou je toch wel getrouwd moeten zijn! Als vrijgezel van 40 was je of homoseksueel of hopeloos vrijgezel. Met 50 komt Abraham en nu is het een getal op een teller dat niets meer zegt. Alleen de 65 had nog wat kunnen betekenen! Vroeger was 65 de verjaardag dat je in aanmerking kwam voor je AOW. Nu - met een liberale socialistische roversbende als regering - weet ik niet eens meer wanneer ik aan de AOW toe ben, misschien bij 67 of waarschijnlijk zelfs 69 of 70. Elk ander nummer in de toekomst is onbelangrijk, alleen je leeftijd in de overlijdingsadvertentie voor diegene die achterblijven telt nog mee. Je bent nu eenmaal zo oud als je je voelt of de vrouw die naast je loopt. Natuurlijk hangt dit ook af van je gezondheid, laat ik maar hopen dat ik veel van die ziektes bespaart blijf.
Lyka springt op uit het bed en roept: ‘Happy birthday darling!’
Opvallend fris en goedgehumeurd loopt ze zingend naar de badkamer. Het geluid van lopend water en tandenpoetsen neemt de plaats van het zingen over. Een speciaal ontbijt vandaag! Croissants met kaas! Hollandser kan het toch bijna niet? Ik zou bijna wensen dat ik elke dag jarig was. Niet dat het zo’n speciale dag gaat worden want daar hebben we geen tijd voor. Alles is en moet aan de kant voor het ultieme doel. Het slagen voor het basisexamen inburgering! Deze eerste twee maanden van 2013 staan volledig in het teken van dit doel. Feesten doen we later wel!
Ze wordt opgehaald en vertrekt terwijl ik de verhalen van afgelopen week nakijk en een nieuwe over het weekend schrijf. De foto’s worden gecatalogiseerd en verwerkt. Het is heerlijk om een paar uur alleen te zijn elke ochtend. Tussen het schrijven door pauzeer ik af en toe om wat te lezen in “Gangreen, de cyclus”.
Het is vreemd om te lezen hoe 53 jaar geleden een Belgische jongen - van gegoede afkomst - als reserve kapitein tegen beter weten in vocht voor het behoud van de kolonie Congo terwijl ik in een kleine wieg op Nonnenstraat 56 overgoten werd met liefde door mijn moeder en grootouders.
Nadat ik deel 1 en de helft van deel 2 uit de “Gangreen serie” heb gelezen ben ik gisteren overgegaan tot de aankoop van de complete serie, in ebook formaat. Wat zijn de tijden toch veranderd! Klik, klik, klik en klik! Je hebt besteld, betaald, gedownload en je leest. ‘Wie durft nog te zeggen dat eboeken niet de toekomst zijn?’
Hoewel ik wel verwacht dat het systeem nog enigszins zal veranderen. Een elektronische bibliotheek zou wonderen verrichten. Een vaste prijs van bijvoorbeeld € 25,-- per jaar voor alle eboeken die er te krijgen zijn.
Om twaalf uur ga ik richting de school van Lyka omdat ik mijn ideeën met Richard wil bespreken. Er is flink gebrainstormd en ik denk dat ik er uit ben voor de oplossing van het moderniseren van de audio toepassingen voor de cursus. Richard kan zich er in vinden en deze week zal ik gaan testen met de verschillende mogelijkheden. Zo heb ik ook wat te doen wanneer Lyka met haar neus in de schoolboeken zit.
Ik mag dan wel jarig zijn maar het is een gewone maandag. Een lunch uit de magnetron die een foto niet waard is. We vieren het wel komend weekend! Ondertussen ben ik aan deel 3 - Het teken van de hond - uit de Gangreen Cyclus begonnen. Herinneringen uit de jeugd van de schrijver. Een speurtocht in zijn verleden om te ontleden waarom de persoon van de schrijver is wie hij is. Over zijn angsten en zijn opvoeding. Over zijn seksuele uitspattingen die in de vrije jaren ’70 koren op de molen waren van de vrijdenkenden. Het boek zou vandaag de dag weinig opzien baren dus moet ik me in de tijd dat het voor de eerste keer is uitgegeven inleven. “Turks Fruit” van Jan Wolkers heb ik toevallig ook klaar staan op de virtuele boekenplank.
Drie en vijftig jaar, op een balkon in de buitenwijken van Bangkok. Een elektronisch boek en een koude fles bier binnen handbereik.
‘Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?’
‘Wat is voorafgaand in mijn leven allemaal gebeurt dat ik hier terecht ben gekomen?’
‘Waar heb ik dit allemaal aan verdiend?’
Ik geniet met volle teugen van het leven. Voor het eerst heb ik ook èchte innerlijke rust gevonden. Ik kan stilzitten met mijn neus in een boek terwijl in mijn hoofd plannen en ideeën rondtollen.
We verlaten de kamer alleen voor een korte wandeling. Het avondeten wordt opgepikt en voor nog geen € 4,-- zitten we met z’n tweeën te smikkelen en te smullen. Mijn verjaardag is bijna voorbij en we gaan op weg naar de 54st versie van het feest van mijn geboorte.
Twee! Ja, twee! Da’s alles voor vandaag! Een van de lunch die erg laat was en een van het diner dat met een fles bier is weggespoeld. Lui, moe en een lichte kater. Alleen wat hoognodige boodschappen doen bij de “Tesco Lotus”.
Voor het avondeten sjok ik alleen naar de kleine markt aan het begin van de soi. De keuze is groot genoeg maar het is moeilijk om het Lyka naar haar zin te maken.
Het smaakt goed.
Van tv kijken komt niets, ik ben bezig met een project voor de school van Lyka. Dan heb ik ook wat te doen. En dat is meteen het einde van deze rustige dag.
Ik ben een zwervende jongen van halverwege de zestig jaar jong. Ik probeer er zoveel mogelijk met mijn iPhone 17 Pro Max er op uit te trekken en veel van Azië te zien. Mijn verhalen kunnen misschien een inspiratiebron zijn voor anderen. Ik hou vooral van eten en drinken, dit zul je dan ook vaak aantreffen in mijn verhalen.
Het weekend was rustig en enkel onderbroken door de bekende maaltijd met shoarma en patat. Vanaf zondag sta ik droog om de Mr. Hyde in de alcohol, die heel af en toe de kop op steekt, geen enkele kans te geven. Elke vorm van conflict die de concentratie op weg naar het examen kan verstoren moet tegen elke prijs worden vermeden.
