Thailand: De eerste schooldag

Bangkok (93 Building (210)

Ik weet niet wie er vanochtend zenuwachtiger is! Lyka of ik? Al voor half zeven ben ik klaar wakker en neem mijn plaats achter de computer in om het laatste nieuws uit Nederland te lezen. De eerste koffie is nog niet uit mijn oude roze babybeker verdwenen of mijn wekker op de iPhone loopt af. Zonder een spier te vertrekken blijft Lyka liggen en slaapt verder. In mijn gedachten zie ik de donkere onweerswolken al aan de horizon verschijnen. Een tweede koffie en een boterham met plastic kaas. De klok tikt langzaam verder terwijl ik het verhaal van gisteren nog een keer nakijk en hier en daar verander.
Om half acht gaat de andere iPhone af, die van Lyka. Er is opnieuw geen beweging! Oh, wacht eens even? Ze draait zich om en een oog gaat zelfs voor een moment open. Ik grijp haar telefoon en zet het geluid harder, over negen minuten zal hij weer laten horen dat het tijd is om op te staan. De telefoon schreeuwt het nu uit en een verwarde Lyka kijkt om zich heen. Ze heeft enkele seconden nodig om zich te realiseren waar ze is en wat er aan de hand is. Ze glimlacht naar me en zet de telefoon uit. Ze blijft tien minuten met haar ogen open roerloos op het bed liggen terwijl ze naar het ritmische klikken van de toetsen op het toetsenbord van mijn MacBook luistert.
Iedereen heeft zijn eigen ritueel van wakker worden en opstaan! Dit gaat niet over goed of slecht maar over hoe lang een persoon nodig heeft om gereed te zijn voor het begin van de dag. Als getroffen door de bliksem springt ze plotseling op en verdwijnt in de douche. Enkele minuten later klinken de tonen - met het geluid van vallend water op de achtergrond - van top 40 liedje uit de badkamer. Ik ben erg verbaasd en gelukkig met wat er tot nu toe gebeurd. Een boterham met Nutella wordt gesmeerd, een kop Milo gemaakt en ze is klaar voor haar eerste Facebook sessie van de dag.
Ik hoef haar op geen enkele manier te motiveren of te haasten! Om kwart over negen stappen we deur uit voor haar eerste schooldag.
‘Zijn we niet te vroeg?’, vraagt ze onwennig.
Voor een moment hou ik mijn hart vast en ben ik bang dat het net voor de start mis gaat. Maar nee, in harmonie lopen we samen naar de school waar de cursus voor het basisexamen inburgering wordt gegeven. Ik heb gekozen voor “Nederlands leren in Bangkok”, een school waar in kleine overzichtelijke klassen les wordt gegeven. Het eerste contact met de leraar per email was heel zakelijk en zeer plezierig. Nadat ik de docent persoonlijk had gesproken wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Richard zit al in het klaslokaal als we arriveren. Het is goed om hem weer na ruim een maand de hand te schudden. Een kort gesprek en we spreken af dat ik hem vrijdag na afloop van de les even spreek over de vooruitgang van Lyka. Er is nog een Nederlandse jongen met zijn vriendin aanwezig. Tom is een vriendelijke jongen uit Heerlen, maar dan zonder een zachte géé. We drinken samen een koffie bij McCafé - het antwoord van McDonald’s op de Starbucks koffieketen - en ik laat hem onze kamer zien. De ochtend is zo om en we gaan onze meiden op school ophalen.
Lyka is heel uitbundig na de eerste lesdag en loopt en aan een stuk te zingen en hele Nederlandse zinnen op te zeggen. Als dit de norm is voor onze zeven weken in Bangkok dan zit het wel snor! Bij de gouden bogen gaan we nu eens niet een burger maar een rijst mét eten! Kip met een pittige saus en witte rijst. Het portie is niet groot naar westerse normen maar het is genoeg voor mij. Misschien kan ik wat gewicht verliezen in Bangkok! Hahaha! Ik moet hier zelf om lachen. Veel en lekker eten is hier overal te vinden, dus dat afvallen zal wel meevallen!
Na het eten volgt de middagrust op de kamer. Lyka neemt haar tekst van vandaag in de hand en begint hardop voor te lezen. Ik luister goed en verbeter haar waar nodig. Ik leer haar om lange woorden in tweeën te knippen om zo de uitspraak beter te maken. Ze heeft het spelletje meteen door! Maar ze wil niet de betekenis van de Nederlandse woorden in het engels op het papier schrijven.
‘Ik moet dat eerst aan de leraar vragen!’, zegt ze serieus.
Mijn opmerking dat dat niets uitmaakt wordt resoluut van tafel geveegd. Morgen weet ik dus meer.
Twee overgebleven magnetron maaltijden zijn het avondeten op deze maandag. Ik heb nu eenmaal een hekel aan eten weggooien. Het is pittig op zijn Thais! Een koud pilsje ddoft bij mij de vlammen en Lyka rent naar de koelkast voor een flesje cola. Pittig in Thailand is Nederlandse sambal in het kwadraat! Dus voor de meesten van jullie niet geschikt.
‘We gaan later nog wel wat buiten eten!’, zeg ik tegen Lyka terwijl ik in de ene hand mijn Kobo-ereader heb en in de andere hand een vork.
Ik heb het hier in Bangkok prima naar mijn zin, een goed boek en een koud biertje. Straks nog even op pad om wat te eten en een vrouw die blij is dat ze op school zit. Het is in ieder geval een goed begin van de cursus.
Van dat avondeten buiten de deur komt in ieder geval niets meer terecht. Een korte wandeling in de zwoele avondlucht van Bangkok. Overal hangt de geur van eten en zwarte dieselrook. Het is een surrealistische wereld. De laatste halve kip in een stalletje langs de weg kunnen we niet laten liggen, een zakje rijst erbij voor Lyka en de snack voor later op de avond zit in de tas.
Het was een prima eerste schooldag voor Lyka en ik heb er alle vertrouwen in dat ze volgende maand haar diploma met vlag en wimpel zal halen.

Thailand: Zondag is rustdag

Bangkok (93 Building (210)

Het is al over tienen wanneer ik mijn ogen voor de eerste keer serieus open. De twee vorige keren - om de wekker uit te zetten en om naar het toilet te gaan  - tel ik niet mee. Er ligt een zwaar gevoel als een deken over me. Het is geen kater maar het heeft wel met het bier van gisterenavond te maken! Zonder te douchen neem ik plaats op het balkon en drink mijn eerste koffie van de dag terwijl Lyka er nog een uurtje aan vastknoopt.
Ik kijk om me heen en denk: ‘Wat is dit toch een heerlijke kamer!’
Na enkele bladzijden in “De bloedigste oorlog” van Robert Stiphout neem ik mijn MacBook ter hand en schrijf een verhaal. Discipline is belangrijk! Het verhaal rolt uit mijn vingers en na een klein uurtje is Lyka ook wakker. Vandaag doen we niets!
Lyka gaat op pad voor een paar magnetron maaltijden en zelf vermaak ik me met mijn Kobo-ereader. Ik heb in ieder geval rust gevonden in Bangkok. De dag kabbelt langzaam verder als kleine golven op een enorm meer. Alleen de dagelijks douchebeurt onderbreekt de rust.

Om vijf uur vindt mijn verhaal over gisteren zijn weg naar mijn weblog op het internet. Het eerste biertje van de dag smaakt uitstekend! Vandaag zullen er zeker minder dan gisteren volgen. De tv blijft uit want daar steek ik niets van op. Schrijven en lezen hebben de middag gevuld.
Het is al bijna zeven uur wanneer we op pad gaan voor het avondeten. Lyka is opvallend vrolijk! Er is geen greintje faalangst meer te bekennen. Ze is zelfs zelfverzekerder dan ooit en ze denkt dat het wel zal gaan lukken met de basiscursus inburgering. In een foodcourt tegenover de Tesco Lotus vallen we neer en bekijken de menu’s van de handvol restaurants. Japans eten met een Thais biertje. De kwaliteit is net onder voldoende, maar wat kan je verwachten voor twee euro per persoon?
Deze dag is aan een einde gekomen en morgen gaat het dus echt beginnen. We moeten vroeg op voor de eerste schooldag. Het is dan ook de belangrijkste dag van deze maand.

Thailand: Weekend

Bangkok (93 Building (210)

Het is weekend en wij hebben het weekend gevoel!
‘Wat kun je dan beter doen dan naar de grootste weekend markt van Bangkok?’
We zijn al aardig geacclimatiseerd en voelen ons goed thuis op onze nieuwe kamer in  Bangkok. Dit goede gevoel zal ongetwijfeld positief bijdragen aan het voorbereiden voor het basisexamen inburgering en laten we hopen met een goede afloop?
Lui, en heerlijk op ons gemak drinken we eerst een kopje koffie op de kamer en eten een boterham met plastic kaas. Onze kamer ligt gelukkig aan de goede kant van het gebouw, de schaduwkant dus. We hebben gisteren al gezien dat de kamers aan de andere zijde de hele dag de zon op hun ramen hebben. Wat zal het daar warm zijn! Al vroeg gaat bij ons de balkondeur open waarna er een verfrissende bries door de kamer blaast.
Voordat we op de BTS springen drinken we eerst een koffie met een begeleidende Bavarian doughnut bij Dunkin Donuts en bespreken de plannen voor vandaag. Niets hoeft en alles mag. Dus we zijn dus zo klaar met de bespreking. Lyka heeft nog een flinke waslijst van wat ze allemaal nog nodig heeft en dat verbaast me niets. Bangkok is het goedkope shopping paradijs voor de jonge vrouw.
Het is druk in de trein die hoog boven de drukke straten van Bangkok over de rails zoeft. Er stappen vandaag maar weinig mensen uit! Er stappen alleen maar meer mensen in die allemaal op weg zijn naar de enorme “Chatuchak weekendmarkt” in het noorden van Bangkok. De aanleg van de skytrain en de metro heeft het aantal bezoekers aan de markt  verveelvoudigd maar het karakter van de markt ook een beetje aangetast. De romantiek van de vlooienmarkt heeft plaats gemaakt voor een goed geoliede verkoopmachine van allerlei prullaria uit alle uithoeken van Azië.
Maar dat kan voor ons de pret niet drukken. Lyka struint van oorbellen via de schoenen en de laatste trend in de kleding van kraam naar kraam. Ik volg haar langzaam in het midden van het wandelpad en kijk links of rechts of ik niet een foto kan schieten. Ze roept me een paar keer om wat te laten zien maar na een tweede blik besluit ze dan maar om verder te lopen.
Met zoveel winkelend publiek is het vanzelfsprekend dat er een breed scala aan eettentjes op en rond de “Chatuchak weekendmarkt” aanwezig zijn. Mij vrouw eet nu bijna alles maar bij een nieuw gerecht wil ze nog wel eens onzeker worden. Ze blijft bang dat ze iets niet lekker vindt en dan geld te verspillen. Maar voor de prijs - tussen één en twee euro per gerecht - heeft ze niets te vrezen. De gele rijst met een stuk kip op de foto ziet er heerlijk uit maar ik moet haar toch nog wat overtuigen om het te proberen.
De zoetige gele rijst lijkt een beetje op een Indiase Biryani maar is toch anders. De bordjes zijn snel leeg en wij gaan weer verder. Slenterend langs de kramen kan Lyka toch niet precies vinden waar ze naar op zoek is. Wat we wel vinden is een enorme - misschien voor de kredietcrisis op de vlucht geslagen - Spanjaard die een nog grotere pan Paella aan het koken is. Lyka kijkt haar ogen uit en ik vindt het een beetje jammer dat we net gegeten hebben. Ik had wel zo’n bordje willen proberen!
Met twee plastic tasjes vol - een spijkerjasje voor Lyka en voor ons ieder een paar sandalen voor in Nederland - gaan we eerst nog even terug naar de kamer. Ik heb geen zin om de hele avond met die spullen te gaan lopen zeulen. Het is koel in de metro. Nu het openbaar vervoer zo goed is in Bangkok maakt het eigenlijk maar weinig uit dat we in soi 93 van Sukhumvit zitten. De skytrain en bushalte zijn aan het einde van de soi en dat is een groot pluspunt van onze lokatie.
Waar we donderdag verzaakt hebben om de shoarma bij Shoshanna te gaan eten moet het er vanavond natuurlijk wel van komen. Het drukke weekendverkeer in Bangkok maakt dat de rit met buslijn 2 meer dan anderhalf uur duurt. De rit is gratis vandaag en ik heb geen idee waarom dat eigenlijk zo is. Het nadeel is wel dat we een flinke dorst hebben als we eindelijk bij het “Democracy Monument” uit de bus stappen.
Bij de eerste de beste 7-11 kopen we wat te drinken en op de rand van een betonnen bloembak genieten we van de koele drank en het voorbij razende verkeer.
‘Hoe vaak heb ik hier wel niet gezeten?’, raast er door mijn hoofd.
Het is bijna 14 jaar geleden dat ik hier voor de eerste keer arriveerde. Groen als gras en met Jan en Marieke als mijn reisleiders. Nu is het wel anders! Maar Ratchadamnoen is geen steek veranderd. Nog steeds omlijnd met twee rijen troosteloze leegstaande gebouwen die een fortuin waard moeten zijn. Mensen haasten zich naar huis of naar een afspraak. Een verdwaalde toerist vraagt aan een Tuk Tuk chauffeur de weg. Bangkok op zijn mooist. Een tweede biertje en een paar knakworstjes om de hartige trek te stillen volgen.
Een derde biertje gebruiken we in de Thanon Rambuttri - de straat achter Khao San Road - omdat de prijzen daar nog wat gemoedelijker zijn. Een leuk terras bied een grote San Miguel aan voor 75 baht. Dat kan ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Een tweede fles volgt en we gaan dan op pad voor de shoarma.
Het is een drukte van jewelste in het kleine shoarma restaurant. Ook buiten worden er steeds meer tafels onder het afdak geplaatst. Ik wil zelf graag binnen zitten, ik zit daar wat gezelliger. Je moet tegenwoordig wel gewoon aanschuiven want een tafel voor jezelf is zeldzaam geworden. Tegenover ons zit een Thais echtpaar - de man heeft opvallend slechte tanden - die ons verteld dat ze in dit restaurant terecht zijn gekomen omdat ze het op de tv hebben gezien. Dit verklaard meteen waarom er tegenwoordig zoveel Thaise klanten op de heerlijke shoarma afkomen.
Het heeft ons goed gesmaakt en het zal zeker niet de laatste keer zijn dat we tijdens ons verblijf in Bangkok hier eten. Een laatste biertje op de Khao San Road en we gaan weer op huis aan. We hebben een klein misverstand uit de weg geruimd over het winkelen van vandaag. Ik heb namelijk nog een paar sarongs gekocht die op de kamer en rond het appartement goed van pas zullen komen. We hoeven ons dan niet de hele tijd aan te kleden of op zoek naar badhanddoeken te gaan! De mensen van de kleine buurtwinkel zijn bijna familie van me. Met weemoed denk ik aan het moment dat steeds dichterbij komt dat ze de zaak zullen verkopen. De kleine winkel aan de Khao San Road is miljoenen baht waard en wordt met de dag nog meer waard. Er komt een moment dat ze voor het aanbod zullen bezwijken en voor altijd zullen verdwijnen.
De rit terug naar soi 93 is een martelgang. De airconbus 511 kwam als eerste en gaat met een slakkengang door het verkeer. Na ruim een uur kan ik het echt niet meer houden en ik moet de bus uit op zoek naar een toilet. Een winkelcentrum vol uithangborden met Arabische tekens geeft verlichting! Het moet een vreemd gezicht zijn geweest: Een dronken westerling omringt door dikke Arabieren omringt door hun in zwarte burka’s gestoken vrouwen!
Morgen doen we in ieder geval rustig aan want maandag gaat het ècht beginnen!

Thailand: Acclimatiseren

Bangkok (93 Building (210)

Na al die biertjes van gisteren heb ik als een os geslapen, dat kon ook niet anders natuurlijk. De eerste nacht heeft ook gelijk de gebreken van de nieuwe kamer aan het licht gebracht. 93 Building ligt aan een drukke doorgaande straat. Bangkok komt al vroeg tot leven en dat brengt nogal wat mechanisch geluid met zich mee. Auto’s, brommers en meer gemotoriseerd verkeer komt al vroeg op gang en maakt je wakker. Leuk voor volgende week wanneer we vroeg op moeten, maar in het weekend zal het allemaal wat minder zijn.
Een bakkie koffie op de kamer en we komen pas laat op gang om de eerste inkopen te gaan doen. Het hoognodigste is op een lijstje geschreven en zo gaan we naar de “Tesco Lotus” om te lunchen en te shoppen. De eerste lunch in het foodcourt van de supermarkt wordt gekenmerkt door haast. Mijn bloedsuiker is bijna onder nul wanneer we roltrap in de supermarkt op gaan. Ik koop snel een betaalpas - waar ik 1000 baht op parkeer - en bij de eerste de beste counter is het raak. Rijst met taugé en Thaise varkenskerrie. Lyka neemt wat meer de tijd en komt even later terug met een visje, groente en rijst op haar bord. Mijn bord is dan al half leeg want ik trek krom van de honger.
Het is even wennen in het onbekende doolhof van stellage’s in de enorme supermarkt annex warenhuis. Hier wordt alles verkocht van haring in tomatensaus tot breedbeeld kleuren tv’s. Thaise “One stop shopping” op zijn best! Zodra de lijst afgewerkt is - en de winkelwagen vol - gaan we terug naar de kamer om te wennen aan het niets doen. Lyka grijpt de lijst met tegenstellingen en leest mijn verhaal van gisteren hard op voor. Ze begrijpt geen woord van wat ze zegt maar ze spreekt het wel goed uit. En daar gaat het in eerste instantie om. De goede resultaten hebben een positieve uitwerking op haar. Ze is een en al lach en begint steeds minder te twijfelen aan een slecht resultaat op het examen.
Het boek van Pieter Aspe - Het vierkant van de wraak - op de Kobo-ereader zorgt voor de ontspanning in de middag. Afgewisseld met de verhalen voor “Travels and Troubles”. Er liggen nog genoeg verhalen van Zuid-Korea en Maleisië op me te wachten en met een kop koffie kom in in de schaduw op het kleine balkon de middag wel door.
De Alleen voor het avondeten verlaten we nog onze kamer. Het mag dan wel vrijdag zijn maar wanneer je onderweg bent is het een dag als alle andere dagen. Gisteren heb ik voor twee dagen van de god Bacchus gehad. Dat was voor mij voldoende, een pauze is wel op zijn plaats. Rondom onze nieuwe verblijfplaats is het opvallend rustig. Een klein kaal lichtpuntje werpt hier en daar een strook warm licht op straat. Maar voor het merendeel is het donker. Dichtbij Sukhomvit zijn er veel mobiele afhaal karretjes. Driedubbel dik staan de forensen te wachten totdat ze aan de beurt zijn om hun avondeten te bestellen waarna ze zich naar huis snellen. De plaatsen om een hapje te eten en een biertje te drinken zijn schaars.
Als we er eindelijk een gevonden hebben is het menu erg kort! Pad Thai, een Thaise variant op de gebakken noedels. Deze keer zijn het rijstnoedels wel te verstaan. Het smaakt mij prima maar Lyka wat minder. Terwijl de zwaar opgemaakte vrouw de noedels staat te bakken snel ik naar de “Family Mart” om de hoek om een cola en een bier Leo te halen. Een biertje bij het eten kan zeker geen kwaad en bij een pittige maaltijd smaakt een biertje nog altijd het best.
Lyka is nu verwend met het eten. Zodra het bordje verschijnt kijkt ze naar mij met een blik van: ‘Is dit het?’
Pad Thai is een uniek gerecht uit de Thaise keuken dat je nergens anders in Azië tegenkomt. Persoonlijk vindt de flinke schep pinda’s en de gedroogde garnalen er in hemels. Maar voor nieuwkomers is het altijd even wennen aan de kleverige kluwen rijstnoedels. Hapje voor hapje dwaalt Lyka door de smaken van het voor haar nieuwe gerecht. Ze zal de komende twee maanden nog veel nieuwe gerechten leren kennen!
‘Als we alleen maar Thais eten verlies ik gemakkelijk vijf kilo!’, lacht ze hardop terwijl de kokkin vreemd onze kant opkijkt.
Dat was het dan over onze eerste hele dag in Bangkok. Nu nog een bakkie koffie en wat tv kijken. Wat we morgen gaan doen is nog niet bekend.

Thailand: Een vreemd gevoel

Bangkok (93 Building (210)

Toen ik vanochtend wakker werd en naar de ingepakte rugzakken keek voelde ik meteen dat er een einde aan een tijdperk was gekomen. Mijn eens zo geliefde Pattaya wordt verwisseld voor Bangkok. Niet zo maar voor tijdelijk! Nee, het is vandaag het begin van een lange moeilijke weg die uiteindelijk naar een Nederlands paspoort voor mijn vrouw Lyka moet leiden. Pattaya zal nooit worden vergeten - daar heb ik er teveel tijd doorgebracht en teveel meegemaakt - maar ik zal Pattaya niet zo vaak meer bezoeken. Af en toe een paar dagen om mijn oude vrienden te bezoeken en onder het genot van een koud biertje oude verhalen op te halen, maar meer zal het niet zijn. Een snel ontbijt van de 7-11 en we gaan met de motortaxi richting het busstation van Pattaya.
De Russen, Indiërs en Chinezen hebben het toerisme voor altijd veranderd! Precies zoals Kris en ik ruim tien jaar geleden hebben voorspeld. Je plaats zoeken in de bus van Pattaya naar Bangkok is voor de buitenlandse passagiers nog net zo moeilijk als twintig jaar geleden. De stoelnummers staan achter op de stoel! Voor de eerste rij is dat logisch maar voor alle volgende rijen is het zoals gewoonlijk een stoelendans.
Een stevig uit de kluiten gewassen Rus - die spieren zijn waarschijnlijk uit een chemisch preparaat gekomen - laat iedereen in zijn moedertaal weten dat hij het er het niet mee eens is dat hij voor de tweede keer van plaats moet wisselen. Hij is groot en hij is luid! Hij spreekt geen woord engels dus is er niemand in de bus die hem de helpende hand zal toesteken.
Een Thais meisje met een kilo of tien overgewicht - het grootste probleem in de opkomende economieën van Azië - komt met een sjacherijnig gezicht op het kabaal af en trekt zonder een woord te zeggen de kaartjes uit de hand van de razende Rus. Er valt een stilte in de bus want de twee zijn nu het leidend voorwerp en de medepassagiers willen graag weten hoe dit afloopt. Een dikke bruine vinger gaat naar het papieren kaartje en wijst het stoelnummer aan. De rus brengt zijn grote kop dichter naar het buskaartje terwijl zijn hoofd rood van woede kleurt. Vervolgens gaat dezelfde dikke bruine vinger naar een nummer achterop de stoel die zich direct naast de twee kemphanen bevind.
Ze kijkt hem recht in de ogen met een blik van: ‘Wat zijn jullie toch ongelofelijke domme imbecielen!’
Een minderwaardige blik naar het paar volgt en zonder een woord te zeggen draait ze zich weer om en verlaat de bus. Het Russische echtpaar zoekt in alle stilte hun stoelen op en kijken elkaar onbegrijpend aan.
Zodra de stoelendans over is worden de koppen geteld en als alle stoelen gevuld zijn gaan we op weg naar Bangkok. Een nieuw avontuur tegemoet. Er raast van alles door mijn hoofd terwijl de bus over de snelweg naar het noorden raast. Zeven weken Bangkok, 49 dagen in een wereldstad die ik altijd lief heb gehad. Nieuwe ervaringen maar ook veel veranderde ervaringen sinds ik hier 14 jaar geleden voor de eerste keer arriveerde. Weinig is gelijk gebleven. Dat is de tand des tijds in de naam van vooruitgang.
In de kan ik mijn ogen niet openhouden. Ik sluit het boek op mijn Kobo-ereader af en kijk naast me. Lyka ligt met haar ogen dicht naar de muziek op haar iPhone te luisteren. Vandaag - als hoge uitzondering - vecht ik niet tegen de slaap en sluit voor een moment mijn ogen. Dan gaat de reis ook sneller! Met een grote bocht zwaait de bus Sukhomvit Road op als teken dat we nu dichtbij onze bestemming zijn gekomen. Ik hou mijn ogen open om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over de buurt waar we nu terecht zijn gekomen.
Daar is de “Tesco Lotus” naast het “On Nut” BTS station! Hier moeten we eruit. Het is warm in Bangkok, warmer dan in Pattaya dat aan zee ligt. We gooien de zakken op onze ruggen en gaan op weg naar Soi 93. Het is een stevige wandeling en ik merk aan Lyka dat er een vleug van enthousiasme in haar opkomt als ze de Soi (zijstraat) ziet waar haar school is gevestigd. Linksaf en de verte zien we het witte gebouw liggen dat voor bijna twee maanden ons thuis zal zijn.
Alle officiële zaken worden aan de balie afgehandeld en met een extra sleutelkaart op zak gaan we naar de kamer die al op ons ligt te wachten. Ik kan me de plaats van de kamer in het gebouw nog goed herinneren maar het interieur is toch weer een verrassing. Voor de 5000 Baht per maand excl. elektriciteit is het meer dan zijn geld waard! Deze kamer is completer dan vele kamers waar ik in de afgelopen 15 jaar heb geslapen.
We pakken onze rugzakken een beetje uit om de eerste plaatsen voor onze spullen te vinden. Handdoeken hier, medicijnen daar, instant koffie op de magnetron enz. enz. Het valt wel meteen op dat er niet al teveel stopcontacten zijn dus een verdeeldoos moeten we zeker niet vergeten te kopen!
Bij het eerste de beste restaurant waar er wordt gebakken - er zijn hel veel restaurants met noedelsoep en gewoon rijst met een lauw bijgerecht - vallen we neer en bestellen de Thaise klassieker “Pad Krapow Moo, Kai Dao”. Vol onbegrip kijkt de vrouw me aan waarna er een man verschijnt die - nadat ik het nog een keer tegen hem heb herhaald - bijna hetzelfde tegen de vrouw zegt. Maar toch klinkt het anders en ik vermoed dat ze van buiten Bangkok zijn en hier zijn neergestreken om hun geluk te beproeven. Het eten smaakt er niet minder om hoewel het wel een beetje pittiger is dan we gewend zijn.
‘Laten we onze eerste dag in Bangkok vanavond maar meteen vieren!’, stel ik voor en Lyka stemt er zonder probleem mee in.
Bus nummer 511 - met airconditioning - brengt ons samen voor 38 Baht naar Banglampoo waar de wereldberoemde “Khao San Road” ligt. Een paradijs voor Backpackers die de tand des tijds heeft doorstaan en waar ik veel vrienden heb. Shoarma van Shoshanna staat er vanavond op het menu, het is nog te vroeg voor het eten dus gaan we eerst maar een biertje drinken.
In een zijstraatje achter de tempel vallen we neer en bestellen een grote bier Leo. Er is al een groot gedeelte van de spanning van ons afgevallen. Lyka is ontspannen en nipt van haar ijskoude biertje met een klontje ijs. We kijken samen naar de optocht van mensen die aan het terras voorbij trekt. Het lijkt wel een circusoptocht! Mensen uit alle uithoeken van de planeet gestoken in bonte kledij trekt aan ons voorbij. Maar zij kijken ook naar ons en af en toe zie ik er een over zijn schouder kijken.
‘Een oudere man met zo’n jong meisje! Het zou niet mogen!’
Van een biertje komt een tweede en wie mij kent weet dat de serie biertjes gewoon verder gaat totdat ik er genoeg op heb. Dus er zit niets anders op dan hier te eten! Zonder het menu te raadplegen bestel ik een salade van glasnoedels met zeevruchten en Lyka zoekt een vis uit die op de BBQ gaat. Nog een biertje voor tijdens het wachten en de avond kan voor ons niet meer stuk.
De salade heb ik wel eens lekkerder op - ik denk dat hij niet op het menu voorkomt en dat een geïmproviseerde salade is geserveerd - maar de vis voldoet aan alle eisen die je aan een vis op je bord kan stellen. We hebben een flinke trek dus het eten is zo verdwenen.
Het wordt tijd om verder te gaan en een paar mensen hallo te gaan zeggen op “Khao San Road”.
Ik ken Nok al 14 jaar. Altijd op dezelfde plaats bezig met dezelfde jongleer ballen. Haar assortiment wisselt wel van jaar tot jaar en van de opbrengst kan ze er nog steeds komen. We gaan samen op de foto en ze fluistert in mijn oor: ‘Happy New Year for Kris, Hennie (Loch), Tettje en Henk (de Vries)!’
Warme momenten in de zwoele avondlucht van Bangkok.
Na een biertje vertrekken we weer want het is anderhalf uur met de bus naar ons hotel. Terwijl we staan te wachten aan de brede straat komt er voor een moment de twijfel in me op om toch maar een taxi te nemen. Maar gelukkig brengt Lyka me op andere gedachten. Even later razen we in bus 2 door de verlaten straten van Bangkok.
Sneller dan verwacht stappen we uit net voor Soi 91 en lopen samen voldaan naar ons hotel. De verplaatsing is geslaagd en we hebben beiden een goed gevoel over ons nestje voor de komende zeven weken. Welterusten.

Thailand: Een jaar in eten

Pattaya (Boxing Roo (5)

Het afgelopen jaar was een jaar van veel veranderingen. Ook in 2013 gaat er - tenminste daar ga ik vanuit - ook veel veranderen. Morgen verhuizen we naar Bangkok waar Lyka op 7 januari aan de inburgeringscursus gaat beginnen. Zes weken intensieve begeleiding bij het Nederlands leren spreken en de Nederlandse geschiedenis en cultuur verkennen. Vier dagen na de laatste lesdag heeft ze dan op 19 februari op de Nederlandse ambassade het examen. We gaan er vanuit dat ze de eerste keer zal slagen waarna we de volgende dag een MVV gaan aanvragen. Zodra die wordt afgegeven komen we naar Nederland waar we het traject om Nederlander te worden voor haar opstarten. Een lange en tijdrovende procedure die een Nederlands paspoort voor mijn vrouw moet opleveren.

Maar nu nog even een terugblik naar 2012! Er zijn 55 minder verhalen op mijn blog verschenen dan in 2011. Dat heeft zijn redenen, wij zijn minder op reis geweest en een vrouw heeft ook veel aandacht nodig. Ik heb het lezen herontdekt en geniet elke dag wel een uurtje of twee van mijn Kobo-ereader. In 2013 hoop ik weer voldoende te kunnen schrijven en jullie te vermaken met onze avonturen.

Het thema van de terugblik naar 2012 is eten en voedsel in de landen die we bezocht hebben. Vroeger werd er nog wel eens geklaagd over al die foto’s van mijn eten maar tegenwoordig zie ik ook veel foto’s van de borden vol met heerlijkheden bij mijn vrienden op Facebook voorbij komen. Misschien heb ik wel aan de wieg van een trend gestaan?

Januari 2012

Mee Goreng op een terras is Kuala Lumpur

Februari 2012

Onbekend voedsel op een avondmarkt in Maleisië

Maart 2012

Gestoomde broodjes gevuld met kip en varkensvlees voor ontbijt in Singapore

April 2012

Bitterballen in Nederland

Mei 2012

Tortellini met rauwkost thuis aan tafel

Juni 2012

Haring op toast in de rust van het EK voetbal

Juli 2012

Gebakken visje eten in Thailand

Augustus 2012

Shoarma met patat in Bangkok

September 2012

Kip met Griekse salade thuis in Zaltbommel

Oktober 2012

Kip Tandoori met lamskerrie is Kuala Lumpur

November 2012

Dolsot Bibimbap in Jeonju (Zuid-Korea)

December 2012

Diner in de slaaptrein van Alor Setar (Maleisië) naar Bangkok

Op tweede dag van 2013 en met een heel nieuw jaar voor de boeg wens ik jullie een sprankelend, gezond en vooral smakelijk 2013 toe. Wij gaan morgen op stap en worden overmorgen wakker in een nieuwe wereld die “naar school in Bangkok” heet.