Zuid-Korea: In de trein langs de kust

Busan (So Yu Hotel) 609), donderdag 14 mei 2026

Na een kort verblijf op de kamer gaan we meteen weer op pad om een ritje met een toeristisch trein langs de kust te maken. We hebben gisteren de omgeving al verkend dus we weten precies waar we aan toe zijn en waar we moeten zijn.
Een van de beste dingen die we hebben geleerd is dat bus 1003, een soort van snelbus, de beste verbinding is naar het Haeundae Blue Line Park vanwaar de trein om 16:00 zal vertrekken. Het is vandaag donderdag en het is rond het middaguur erg rustig is de bus. Vanzelfsprekend neem ik plaats aan het raam zover als mogelijk voorin de bus. We zijn pas een week in Busan en we houden nu al van deze mooie, schone en veilige stad. Vanuit de bus zie veel wat misschien later tijdens ons verblijf een doel kan zijn om te bezoeken.
Na een uur en twintig minuten loopt de bus letterlijk leeg voor het SEALIFE Busan Aquarium aan Haeundae Beach. Er blijft maar een handvol passagiers achter en ik vraag mij af wat hun reisdoel is. Na enkele stappen staan we opnieuw oog in oog met verblindende kunstwerken gemaakt van het zand van Haeundae Beach. Het Haeundae Sand Festival is een interessante en aangename kennismaking met een ander deel dan de oude stad.
Een dag later zijn de zand kunstenaars alweer een stuk verder. De meeste kunstwerken voor het Haeundae Sand Festival naderen hun definitieve vorm. Ik sta me te verbazen over een Koreaanse zanger met een hoog Heino gehalte. Poseidon met de nationale sport van Korea, honkbal, gesponsord door Lotte op de achtergrond. Golven op het zand en een figuur die rijdt op een zeedier. Er is enige herkenning in mijn geheugen maar Lyka moet mij helpen.
‘Het is Avatar!’, roept ze opgewonden.
Dan zie ik het ook en kijk voor het eerst op mijn horloge. We moeten de tijd goed in de gaten houden want anders is de trein voor ons letterlijk en figuurlijk vertrokken! Het is pas half twee dus hebben we nog twee uur voordat we de kaartjes gaan ophalen.
Er is zelfs een speciaal kunstwerk gemaakt met de skyline van Busan om het Haeundae Sand Festival zelf te vieren. Het is allemaal indrukwekkend en ik kan het geloven dat het festival veel Koreaanse toeristen naar deze speciale plaats zal trekken.
Wij slenteren langzaam over de boulevard langs het goudgele zandstrand naar het Mipo treinstation vanwaar onze trein zal vertrekken. Met nog anderhalf uur te wachten kijken we elkaar aan om te zien of de ander een idee heeft over wat we nu gaan doen. Lyka heeft geen trek om wat te eten en ik heb ook weinig trek om zwaar te tafelen en ons te haasten om de trein te halen.
Een stukje verder gaat het asfalt over in een vlonderpad langs de zee. Het is heerlijk wandelen met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de spoorlijn waarover de trein straks zal rijden. Laten we maar zien hoe ver we komen en op tijd omdraaien om de trein te halen.
Er is sprake van een teleurstelling. De schuld van die teleurstelling ligt bij mij. Het gaat namelijk over de trein die ik via Agoda al in Nederland heb geboekt. Lyka wilde graag met de Busan Sky Capsule en ik heb de Beach Train voor een enkele reis geboekt. Een schoolvoorbeeld van slechte communicatie terwijl de ander met de mobiele telefoon wat anders aan het doen is! De capsules gaan over een andere spoorbaan boven de Beach Train. Het traject is precies hetzelfde dus je ziet ook hetzelfde!
Er was al enige verbazing bij mij toen ik € 11,50 moest betalen voor twee personen. Ergens had prijzen gelezen tot wel € 50,- voor twee personen. Ik heb het gisteren nog eens nagekeken en de Busan Sky Capsule had ons € 30,- gekost voor een enkele reis. Ook waren de data en de tijden moeilijk in te vullen, bijna alle capsules waren al weken vooruit geboekt. Vooral de capsules die tijdens de zonsondergang rijden! Van het prijsverschil kunnen we in ieder geval samen een keer lekker eten.
Wat mij is opgevallen is dat in Busan is er een fascinatie om over een halfronde brug over de branding te lopen. Bij elke brug vragen ze om een paar duizend Koreaanse won. Dat is geen groot bedrag maar wij kunnen beide maar moeilijk begrijpen waarom we over die brug zouden gaan lopen. Om een selfie te maken? Laten we dat dan maar vanaf de vlonder maken. Mijn eerste biertje aan het einde van de middag zit al in de zak!
We slenteren wat verder en draaien dan om om weer terug naar het Mipo treinstation te gaan. Er staat een korte rij bij het raam waar je de kaartjes kan ophalen en het lijkt dat iedere klant zijn eigen problemen heeft! Ik laat het nummer van mijn voucher op de iPhone zien en enkele minuten later staan we met de vervoersbewijzen in de hand vooraan in de rij om de wachtruimte te betreden. Ook in Korea hebben oudere inwoners voorrang in de trein.
Daar is dan onze gele trein en enkele minuten later hebben we onze zitplaatsen gevonden voor de toeristische rit langs de kust van Busan.
Het duurt even voordat alle passagiers aan boord zijn. Dan komt de trein met schokjes in beweging en de rit naar het Cheongsapo treinstation is begonnen. Het is lekker weer en het is niet te druk in de trein. Goed geregeld dus!
Hoewel het traject van de trein niet zo erg lang is zijn erg toch enkele haltes waar de trein stopt! Natuurlijk is er een halte bij de Haewol Skywalk. Er stappen een paar passagiers uit en nieuwe komen weer aan boord. We rijden weer verder en stoppen bij de rode en witte vuurtorens van Cheongsapo. Het uitzicht is niet spectaculair maar de rit met de trein is toch leuk. Het is weer eens wat anders. Dan stoppen we ook nog bij de Cheongsapo Daritdol Skywalk. Hoeveel van die skywalks gaan we de komende drie weken nog zien?
Het ritje in de gele trein heeft nog geen vijftien minuten geduurd maar het heeft ons wel bijna twee dagen bezig gehouden. Het belangrijkste is dat mijn vrouw blij is. Ze geeft ronduit toe dat ze blij is dat we niet in de dure Sky Capsule’s boven ons hebben gereden.
De dichtstbijzijnde bushalte is snel gevonden met behulp van Google Maps. En wat blijkt? We kunnen straks weer in bus 1003 stappen die ons direct naar Busan Depart zal brengen. We kunnen nu al terug kijken naar een geslaagde dag in Busan.
Na een comfortabele rit in bus 1003 ga ik meteen wat biertjes drinken voor de GS25. De oude vrouw ontvangt met een warmte en vriendelijkheid van een oude vriendin. Die in de egocentrische westerse wereld bijna ongebruikelijk is geworden. Met een koude halve liter bier in de hand geniet is van het dagelijkse leven van Busan dat aan mij voorbij trekt. Drie biertjes later krijg ik van Lyka een Whatsapp berichtje dat het tijd is om te gaan eten. We gaan niet te ver van het hotel! Om de hoek is het Yeongbingwan Restaurant en daar voelen wij ons thuis.
Ook hier worden we weer met open armen en vriendelijkheid ontvangen. Nog voordat we het eten hebben besteld staat de tafel vol met Koreaanse Banchan. Mijn oog valt op een afbeelding van een fabeldier. Het lijkt me een leeuw, symboliek in heerlijke Aziatische kunst.
Lyka heeft de menukaart bestudeert en kiest voor het eenvoudige pittig varkensvlees. Wij kennen het gerecht omdat ik zelf thuis ook wel eens pittig Koreaans varkensvlees maakt. Een gebakken visje als “service” is ook weer van de partij!
Persoonlijk ben ik helemaal gek van de Bibimbap, in welke vorm dan ook. Een kom rijst bedekt met verschillende groentes, soms ook rul gebakken gehakt, met een flinke klodder Ssamjang, is voor mij het lekkerste gerecht uit de Koreaanse keuken.
Morgen hebben we weer een speciaal vervoermiddel op het programma staan.
Proost!

Zuid-Korea: Voorbereidingen voor een treinreis

Busan (So Yu Hotel) 609), donderdag 14 mei 2026

Na de voorbereidingen voor het ritje met de trein vandaag in Haeundae Beach, gisteren, moet ik vanochtend vroeg op pad om een treinreis te onderzoeken naar een wel heel bijzonder houten paviljoen in Jinju.
Het moderne paviljoen aan de rivier is een fusie van oude technieken met moderne materialen. Wanneer je binnen staat lijkt het dat houten bomen het dak dragen! Dat moet ik met mijn eigen ogen gaan zien!
Voor mij is de architectuur in het verre oosten meer dan interessant. De eeuwenoude houten tempels en kastelen zijn gebouwd met een vakmanschap dat de samenleving in het westen helemaal heeft verloren. Anonieme betonnen torens met veel glas en metaal zijn de foeilelijke norm geworden in de moderne wereld.
Zoals gewoonlijk sta ik naast mijn bed zodra de zon zich vertoont. Het minste geringste straaltje zonlicht op mijn gezicht is voldoende om mij te doen ontwaken. Eerst een bakkie vers gezette koffie en dan aan de foto’s en verhalen. Korea, ik vertik het om nog over twee staten te spreken binnen dit fantastische door socialisme verscheurde land, is een fascinerende bestemming die mij nog elke dag verbaasd.
Om zeven uur gaan de gordijnen, en het raam, open waarna er een frisse bries schone zeelucht naar binnen stroomt. Lyka slaapt nog als een baby en ze maakt mij jaloers dat ik op mijn oude dag niet meer zo goed, en vast kan slapen. Mijn gedachten gaan uit naar een boek waar we enkele maanden geleden in de boekbinderij aan hebben gewerkt.
Tijdens het vouwen, vergaren, naaien, binden en omslag aanbrengen riepen Lyka en ik regelmatig tegen elkaar: ‘Hier zijn wij ook geweest!’ We herkenden gebouwen die we zelf hebben bezocht. Onze herinneringen tijdens het werk zijn de beloningen voor onze reizen. Niet vakantie! Reizen is heel wat anders! Lange periodes weg van je geboortegrond is niet voor iedereen weggelegd. Dat vergt een bijzondere emotionele instelling die maar weinig mensen hebben of kunnen zichzelf kunnen opleggen.
In het boek “Timbercraft, lost tectonics from East Asia” worden de eeuwenoude, en ook moderne, houten monumenten van Zuid-Oost Azië beschreven inclusief een duidelijke uitleg over de gebruikte technieken door de timmerlui.
Om het Pavilion of Floating Lights in Jinju te boeken zullen we met de trein moeten reizen. Het is een stevige dagtocht maar een die ik zeker wil maken om dit bijzondere bouwwerk te kunnen bezoeken.
Na de gebruikelijke boterhammen met koffie laat ik Lyka achter in de hotelkamer want ze heeft wat tijd voor zichzelf nodig. Ik vindt dat niet erg omdat wanneer ik alleen zwerf meer tijd en oog heb om mijn omgeving te observeren. In een stad als Busan is er zoveel te zien dat je gemakkelijk over bijzondere zaken heen kijkt. Sociaal, cultureel en historisch is Busan een stad waar ik maanden zou kunnen rondzwerven.
Op een korte afstand van het hotel kom ik in een buurt terecht die mij enigszins verward. Het gebied heet de 40 traptreden. Een beeld, of monument, dat lijkt op een bal waar vlammen uitkomen kan ik niet thuisbrengen. Ook niet later wanneer ik het dieper onderzoek. De Chinese krijger is een verschijning die je overal in de wereld kan tegenkomen. Chinezen zijn nu eenmaal door de gehele geschiedenis goede krijgers en militaire strategen geweest.

Wat gebeurde er met de reiziger die huilend de Veertig Trappen afdaalde, weg van zijn geliefde thuis?
De Veertig Trappen waren een toevluchtsoord voor vluchtelingen die ernaar verlangden terug te keren naar hun geboortestad. Beklim de veertig treden en ervaar hoe het verdriet van het leven voor deze vluchtelingen moet zijn geweest.
De Veertig Trappen, gelegen vlakbij station Jungang van metrolijn 1 in Busan, werden het middelpunt van het leven van de vluchtelingen die vanuit het hele land naar het oude stationsgebouw van Busan waren gekomen. De Veertig Trappen dienden als doorgang tussen de kade van de haven van Busanhang en de sloppenwijk op de heuvel, als plein waar gescheiden families elkaar ontmoetten en als markt voor de verkoop van hulpgoederen. Er bestond een gezegde: "Laten we elkaar ontmoeten bij de Veertig Trappen in Busan", en sommigen wachtten bij de trappen in de overtuiging dat dit waar was. De Veertig Trappen zijn een plek die de smarten van het zware leven van vluchtelingen rondom het station van Busan herbergt.

De trap was oorspronkelijk een verbinding tussen de dokken van de haven en de krottenwijk tegen de heuvels van Busan waar de gevluchte Chinezen woonden. De Chinezen waren aan het begin van de 20ste eeuw naar Busan gevlucht om zo ver als mogelijk van hun geboorteland te zijn.
Het beeld van Guan Yu, de God van de Oorlog, en Yu Ji , de geliefde van de Chinese krijgsheer Xiang Yu, verbazen mij wel enigszins. Natuurlijk ben ik tijdens mij derde bezoek aan Korea bekend met de geschiedenis van dit fascinerende land. Maar zoveel Chinese geschiedenis als bijvoorbeeld in Maleisië had ik nooit verwacht aan de zuidwestelijke punt van het schiereiland.
Op weg naar de Shanghai Gate besef ik dat de omgeving met voorbedachte rade is verandert in een toeristische trekpleister. Het is tot een Chinatown verbouwd dat nu langzaam veranderd in a Russiantown! Let op het cyrillisch schrift op de gele lichtbalk links? Hippe koffietentjes en restaurants langs beide kanten van de “Daeyeong-ro 243beon-gil”. Souvenirwinkeltjes en kruideniers die etenswaren uit het thuisland verkopen. Een heel andere wereld binnen een heel andere wereld!
Busan is een belangrijke havenstad aan de Japanse Zee, ook wel de Oostzee genoemd, en een knooppunt in de internationale scheepvaartroutes. Vanzelfsprekend leggen er ook veel Russische koopvaardijschepen aan voor een langere, of kortere tijd, aan in Busan. Af en toe hoor ik Russisch praten tussen vreemd vogels die mij passeren op straat.
Het Choryang Modern History Gallery doet op het eerste gezicht toch wel heel Chinees aan. Naast de rode poort is een Russisch restaurant gevestigd die hun Russische gerechten aankondigen. Het is een vreemd mengsel van culturen die het vuurrood om verschillende redenen hebben gebruikt. Het rood van de Chinezen staat voor geluk, voorspoed en vreugde. Het rood van de Russen staat voor de overwinning van de socialisten in de Russische revolutie. De Russische Revolutie in 1917 was een grote omwenteling die een einde maakte aan het tsarenrijk en leidde tot de eerste communistische staat ter wereld. Over het succes van de revolutie kunnen we discussiëren, ieder zijn eigen invulling over het socialisme en het communisme.
Een lange muur langs een stille zijweg is omgetoverd tot een galerij met kleurrijke keramische kunstwerken. Honderden, zo niet duizenden, geglazuurde tegels zijn samengesteld tot taferelen uit de Chinese klassieke literatuur. De Drie Koninkrijken wordt nog steeds veel gelezen.
Het keramische kunstwerk “Eed in de Perzische Boomgaard” trekt mijn bijzondere aandacht. In bijna alle Chinese tempels zie je drie beelden met baarden naast elkaar bij het altaar. Zouden die beelden in de tempel de zelfde personen uitbeelden? Zijn het Cao Pi, Liu Bei en Sun Quan?

• Cao Pi: Stichter van het koninkrijk Cao Wei, hij nam de troon over nadat zijn vader Cao Cao de macht in het noorden had gevestigd.
• Liu Bei: Stichter van het koninkrijk Shu Han in het zuidwesten.
• Sun Quan: Stichter van het koninkrijk Oostelijke Wu in het zuiden.

Onder de Paifang Gate door verlaat ik China Town. Gewoon de straat oversteken en ik sta op het plein voor het moderne treinstation van Busan. Nu ben ik omringt door lokale reizigers op zoek naar een trein, een bus of een metro. Op weg naar het werk, hun thuis of naar een afspraak met vrienden of familie. Op deze drukke plaats valt het nog meer op dat er heel weinig toeristen zijn in Busan. Een verdwaalde blanke man spreekt Engels met een sterk Amerikaans accent tegen zijn Koreaanse reisgenoot. Ondanks het feit dat er ruim 28.000 militairen zijn gestationeerd in Zuid-Korea kom je ze maar zelden tegen.
Op heel veel plaatsen kom je dit vriendelijke vogeltje tegen. Het is de mascotte van Busan, de zeemeeuw die je in levende lijve opvallend weinig ziet in de stad aan de zee. Komt dat omdat de stad een toppunt van properheid is? Ik moet even wachten tot het mijn beurt is om een foto van het cartooneske en ontwapende vogeltje te kunnen maken
Het moderne treinstation van Busan is meer dan een knooppunt voor het openbaar vervoer in deze wijd verspreide wereldstad. De moderne architectuur is het toppunt van efficiëntie en comfort voor de reizigers en bezoekers. Er zijn restaurants en kleine winkels die dagelijkse boodschappen verkopen.
Mijn darmen spelen wat op dus ga ik eerst op zoek naar een toilet. Zoals verwacht is het brandschoon en hangt er een kaart met de schoonmaakbeurten, inclusief de tijd en de schoonmaker, aan de wand naast de deur. In dit ontwikkelde land komt er niemand op het idee om de kaart weg te nemen of kapot te maken. Wat leven we dan in Europa tussen de wilde barbaren.
Treinen en mannen, een huwelijk dat in de hemel is bedacht. Het is alweer veertien jaar geleden dat we de laatste keer in Korea waren. Toen hebben we een paar keer in de KTX gereden. Ik mag aannemen dat het materieel ondertussen vernieuwd, of misschien gerenoveerd is.
De Nederlandse Spoorwegen kan ook nog veel leren van het treinen in Azië! De treinstellen zoals op de foto werden geproduceerd door Alstom in Frankrijk. Ze zijn gebaseerd op de TGV treinstellen die al vanaf 1981 het Franse landschap doorkruisen.
Koreanen zijn net als Japanners meesters in het verkrijgen van een vanzelfsprekende zelfvoorzienend zijn. De Franse treinstellen rijden al sinds 2004 in Korea en sindsdien hebben de Koreanen veel ervaring opgedaan met de KTX en zelf de opvolger hebben ontworpen en gebouwd. De KTX-Sancheon, gebouwd door Hyundai Rotem, wordt de opvolger voor de hogesnelheidstrein die in Korea ook onmisbaar is geworden. Het is nu eenmaal sneller en goedkoper dan vliegen!
In de vertrekhal van het treinstation van Korail in Busan waan je je op een luchthaven! Krakend helder, niet overdreven druk door het enorme vloeroppervlak, en omringt door winkeltjes die het reizen met de trein voor je aangenamer zullen maken.
Mijn ogen scannen de omgeving af naar loketten waar ik informatie over de geplande treinreis kan krijgen. Na drie rondjes geef ik het op en ga naar de algemene informatiebalie. Een gezette jongeman, die zeker nog geen vijfentwintig jaar jong is, zit geconcentreerd naar zijn Samsung mobiele telefoon te staren. Ik laat hem, hij lijkt druk en zodra hij klaar is kan ik hem om informatie vragen.
Enkele minuten later begint hij te juichen en steekt beide vuisten in de lucht. Ik hoef er niet erg lang over na te denken wat de dikkerd aan het doen is. Mijn vlakke hand daalt met een klap neer op de balie waarna de zwetende jongen zich een hoedje schrikt en bijna zijn telefoon uit zijn handen laat glippen.
Verschrikt zegt hij: ‘Yes?’
Ik antwoord: ‘No!’, en hij is nu duidelijk helemaal van slag.
Mijn ontwapende lachen brengt hem terug tot de werkelijkheid en hij begint van de zenuwen met mij mee te lachen.
‘Waar kan ik kaartjes kopen voor de trein naar Jinju?’, vraag ik hem hem.
Hij wijst naar de vloer en zegt:’ Volg de blauwe lijn!’
Nog voordat ik op gehoorafstand ben is de voluptueuze jongeman alweer druk met zijn videospel op zijn telefoon. Verloedering, of gebrek aan motivatie om je werk goed te willen doen?
Aan het einde van de blauwe lijn stuit ik op vijf verkoopautomaten met het logo van Korail er op. Het is mij meteen duidelijk dat de meeste passagiers in Korea hun treinkaartjes op het internet kopen. Deze verkoopautomaten, die ook contant geld accepteren, lijken hoofdzakelijk voor toeristen en last-minute boekingen. Treinkaartjes zijn bijna altijd op naam en met een stoelnummer. Alleen lokale treinen zijn vrij instappen! Zou dat wat voor de Nederlandse Spoorwegen zijn? Een zwartrijder op de zitplaats in de intercity van iemand die wel betaald heeft!
Zodra mijn vinger landt op het aanraakbeeldscherm kom ik voor mijn gevoel in een zeer natuurlijke digitale omgeving.

• Eerst de gewenste taal, en dat zijn er meer dan ik heb verwacht.
• Het station van vertrek is automatisch ingevuld en de verkoopautomaat vraagt mij om mijn eindbestemming en de datum van vertrek.
• Enkele seconden later rolt een lijst met belangrijke treinstations naar beneden en ik kies per ongeluk het verkeerde treinstation.
• Het scherm knippert en ik weet dat er wat fout is gegaan.
• Nog maar een keer door alle schermen en dan kies ik de juiste Jinju.
• Er verschijnt een ellenlange lijst met treinreizen op verschillende tijdstippen, inclusief treinnummers, met verschillende overstap mogelijkheden en verschillende treinen. Wat nog het meeste opvalt zijn de verschillende tarieven voor dezelfde treinreis van A naar B!

Er is een mooie aansluiting, met een fijne vertrektijd, en we hoeven maar een keer over te stappen. De prijs voor ons samen voor een retour is ₩ 53.200 (€ 32,65) met de Korail-KTX naar Jinju voor een bijzondere excursie is natuurlijk een koopje!
Mijn eenzame missie, noem het gerust een klein avontuur, voor deze ochtend zit er op. Ik zoek een plaatsje op de rand van een granieten bloembak en koop bij de 7-Eleven een blikje Coke Zero. Korea, en met name Busan, trekt langzaam aan mij voorbij. Zonder Afrikanen en vrijdagmensen uit het Midden-Oosten. Vroeger was Hollandistan ook zo!
De trappen tegen de heuvels in Busan blijven mij verbazen. Je moet echt heel gezond en mobiel zijn om als een mens op leeftijd hier te kunnen overleven. Aan het voedsel ligt het in ieder geval niet. Elke maaltijd die we nuttigen is gezond met veel verse groenten, vlees en vis. Zelfs de supermarkt van Lotte straalt gezond eten uit.
Ik neem een afslag in een onbekende straat en sta ook hier oog in oog met een mooie bronzen beeldengroep. De sculpturen tonen een vader en zoon die uitrusten na zwaar werk, met één figuur liggend op een jige (traditionele Koreaanse A-frame drager).
Het monument herdenkt de arbeiders en vluchtelingen die in de jaren 1950 rondom de 40 trappen in Busan leefden en werkten. De beeldengroep doet mij denken aan mijn geliefde Singapore. Ook een heerlijke stad die zich helaas uit de markt heeft geprijsd. Een dagje Singapore kost tegenwoordig zo maar € 150,-, en dan doe je niets bijzonders! Dan is Busan andere en betaalbare koek.
Ik moet haast maken want vanmiddag hebben we nog een leuke afspraak met een andere trein. Met ferme stappen ga ik richting het So Yu Hotel en stop voor een moment bij dit bord op het trottoir voor een restaurant.
Wij houden van de gebakken makreel die in Japan Saba wordt genoemd. De maaltijden voor mij op het reclamebord kosten ongeveer € 8,25 per stuk! Daar moeten we een keer gaan eten voordat we vertrekken. Nu snel terug naar het hotel en op pad voor een nieuw avontuur!

Zuid-Korea: Een dagje aan het strand

Busan (So Yu Hotel) 609), woensdag 13 mei 2026

Het was enkele maanden geleden voor mij ook een vreemde vraag toen Lyka begon over het strand en een treintje in Busan.
‘Strand?’, vroeg ik, om zekerheid te hebben dat ik het goed had gehoord. ‘Ja strand! Busan heeft ook stranden!’, antwoordde ze resoluut. ‘En ik wil een ritje in een treintje maken!’
Ze liet mij een foto zien van minuscuul kleine karretjes waar voor mijn gevoel vier, en hooguit zes, passagiers plaats in konden nemen. Een eerste zoektocht op het internet bracht mij niet verder dan dat er geen reserveringen worden aangenomen die meer dan zes weken in de toekomst liggen. Lyka natuurlijk teleurgesteld en ik moest plechtig beloven dat ik zou reserveren zodra het mogelijk was.
Vandaag gaan we naar de Haeundae Beach om te onderzoeken hoe het met die treintjes werkt. We hebben een boeking via Agoda en willen morgen niet voor onverwachte verrassingen staan.
Het openbaar vervoer in Azië is bijna overal goed en goedkoop. In Europa daartegen is het meestal slecht en duur. De jaarlijkse prijsverhoging maakt het nooit beter! Er valt hier nog heel wat te leren voor de hoogopgeleide randstedelijke linkse ambtenaren.
Voor iets minder dan een euro per enkele reis stap je in de bus of de metro. Voor hele lange reizen, soms meer dan twee uur reistijd zonder over te stappen, betaal je ongeveer anderhalve euro. Je begrijpt meteen waarom bijna iedereen binnen de stadsgrenzen van Busan met het openbaar vervoer reist!
Eenmaal weer boven de grond stappen we op een brede promenade die naar het strand leid. De Gunam-ro geeft je meteen het Spaanse Costa gevoel. Winkeltjes vol met souvenirs die niemand nodig heeft en veel snacks. Dit beeld had ik nooit verwacht in Zuid-Korea.
Busan is een culturele stad. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen passeer ik ontelbare beelden van modern tot klassiek. Nog geen enkele keer heb ik een beschadiging, als gevolg van vandalisme, gezien en ook het uiterst storende graffiti lijkt niet te bestaan in Busan.
De Haeundae Beach is de komende dagen het toneel voor het 2026 Haeundae Sand Festival. Het heeft ook andere kunstenaars aangetrokken die hun kunst overal vertonen.
Hier staat ook een pagode om de verjaardag van de Boeddha te vieren. Reclame is verheven tot een kunst en de haai door de gevel van het zee-aquarium aan Haeundae Beach springt meteen in het oog.
Het beeldscherm op de gevel van het Grand Josun Busan Hotel is zonder enige twijfel het grootste beeldscherm dat ik tot nu toe in mijn leven heb gezien. Wat zou een reclame per seconde kosten op dit scherm? Anders nog, wat zouden die negen kamers zonder een uitzicht nog opbrengen per nacht?
Het eerste dat in mij opkomt bij het zien van het goudgele strand is: Is dit strand natuurlijk of is het door mensenhanden en slimme investeerders aangelegd? Ik heb zo snel nog geen antwoord op deze vraag kunnen vinden.
Er staat een rij Aziaten te wachten op hun beurt om een foto te maken met de rode letters is het zand. Het verbaasd mij oprecht hoe gedisciplineerd de mensen hier zijn. Ik moet mij verontschuldigen voor mijn gedachten maar ik blijf mijn ervaringen vergelijken met de Verenigde Europese Emiraten en met Hamasstan, voorheen Nederland, in het algemeen.
Noem mij een zwartkijker, een doemdenker of een extreem rechtse schoft? Gelukkig ben ik wel in de positie geweest om het elders met mijn eigen ogen te kunnen zien hoe de massa immigratie de Europese ziel heeft vergiftigd. Om zelf te kunnen ervaren hoe mooi een samenleving zonder Afrikanen en de militante islam is.
Wanneer we ons omdraaien om weer op de boulevard te stappen overvalt het Spaanse Costa gevoel mij weer. Hoge betonnen blokkendozen van hotels en nog hogere woontorens met ongetwijfeld peperdure (tweede) appartementen.
Waarom staat deze bijzondere exotische bestemming nog niet op de radar van de Europese zonaanbidders? Een vakantie naar dit Koreaanse strand, met een interessant achterland, en concurrerende prijzen en een heerlijke onbekende keuken zou toch een topper moeten zijn in de Nederlandse reisgidsen?
€ 2.400,- voor de tickets en het verblijf voor drie weken is niet echt duur te noemen. Tel daar € 2.000,- bij op voor het eten en andere uitgaven. Waarom wil je dan nog naar een Europese of Noord-Afrikaanse bestemming?
Er wordt hard gewerkt aan de kunstwerken gemaakt van het zand van het strand. Morgen komen we hier weer en we zien dat er nog hard gewerkt moet worden willen alle kunstwerken klaar zijn.
We hebben het vakantiegevoel dus maakt Lyka een echte vakantiefoto van ons samen.
Dan gaan we op onderzoek uit hoe het nu zit met de kaartjes voor de trein die ik bij Agoda heb geboekt. De prijsverschillen op het internet waren astronomisch en om eerlijk te zijn vertrouw ik het boeken op het internet niet echt meer. Er zijn teveel boekingssites die worden gerund door kleine zelfstandigen die het niet zo nauw nemen met de regels.
Het eerste dat we moeten zien te vinden is het: Haeundae Blueline Park - Mipo Station. Daar vertrekt de trein en we hebben slechts een enkele reis. Dat station blijkt ietsjes moeilijker te vinden dan we dachten. We komen via een restaurant op een houten vlonder die zweeft in de lucht en waar mensen in drie lange rijen staan te wachten.
Het is er niet chaotisch maar het is er wel ongemakkelijk manoeuvreren omdat het lijkt dat de toekomstige passagiers voor de trein ook niet goed weten waar ze moeten gaan staan. Achteraan sluiten kan altijd nog dus laat ik Lyka achter op een overzichtelijke plaats en baan mij een weg naar de kassa.
De meeste plaatsbewijzen voor de trein worden geboekt op enorme aanraak beeldschermen die je in de meest gangbare talen kan instellen voordat je gaat boeken en betalen. Automatisering op haar best.
Aan de kassa wordt ik door een medewerker in goed verstaanbaar Engels aangesproken. Ik leg haar rustig uit wat er aan de hand is en overhandig haar mijn iPhone zodat ze zelf de boeking bij Agoda kan lezen. Enkele seconden later verteld ze mij met een brede glimlach dat ik morgen terug moet komen om de kaartjes op te halen. We zitten in de trein van vier uur en het beste is om uiterlijk vijfenveertig minuten voor het vertrek de kaartjes af te halen.
Je bent er niet meer aan gewend dat buiten Nederland bijna alles probleemloos en op rolletjes loopt. Geen ongeïnteresseerde studenten die voor het minimum uurloon werken maar toegewijde werknemers die het hun plicht vinden, en een eer, om de klant zo goed als mogelijk te helpen. Wat zijn we in Europa toch diep gezakt!
‘Importeer de derde wereld en verander zelf in de derde wereld!’
Kijk straks maar eens goed om u heen wanneer u nog op straat durft.
Onze vragen voor morgen zijn allemaal beantwoord en het is nog niet eens een uur! Wat kunnen we verder nog doen aan het strand dan een beetje de vakantieganger uithangen?
‘Laten we terug gaan naar dat restaurant en daar lunchen?’, vraag ik aan Lyka.
Ze vindt het een prima idee en nadat we van het menu hebben besteld zoeken we een plaatsje op het schaduwrijke terras met uitzicht op het strand van Haeundae en de “Oostzee”, zoals de wateren tussen Japan en het Koreaanse schiereiland heten.
We eten een wat uitgebreidere lunch in het TAIGA Tempura restaurant dan gewoonlijk. We kietelen onszelf een keertje want dat mag wel nu de toekomst er weer wat rooskleuriger uitziet en de demonen in mijn hoofd wat rustiger zijn geworden.
Zoals gewoonlijk delen we samen de gerechten om zo wat meer keuzes te hebben en meer smaken te ervaren. We hebben de “Special Set Meal” en de “Soybean oil Soba (abura soba)” besteld. Ik neem aan dat jullie wel begrijpen dat dit een heel smakelijke lunch is voor ₩ 37.000 (€ 21,20).
De verschillende tempura zijn hemels! De gefrituurde varkenshaas en een soort Cordon Blue zijn ongeëvenaard. Vanzelfsprekend neem ik maar een klein hapje van de grote garnalen. Ik weet hoe gek Lyka op die garnalen is. De dikke bijtgare noedels zijn verdronken in een rijke dikke saus. De saus lijkt gemaakt met veel eierdooiers, dat maakt het romig en erg smaakvol. De malse varkensrollade is precies zoals ik hem in een goed Japans restaurant verwacht.
Nog maar een vakantie kiekje na het eten. Het vakantiegevoel is deze middag rond om ons heen te zien.
Op weg naar de uitgang van het Busan Blueline Park schiet ik natuurlijk de verwachte plaatjes. Ook hier staat een gedisciplineerde rij Aziaten op hun beurt te wachten. De beleefdheid van deze mensen is aanstekelijk. Wij passen ons daar snel bij aan. Dat kun je niet van de Chinezen zeggen!
Een uitstalling van koekjes wordt meteen door Lyka herkend. Het zijn de symbolen uit de succesvolle Koreaanse Netflix-serie The Squid Game.
Zo komt deze dag vroeg in de middag aan een einde. Alle puntjes op mijn lijst zijn afgewerkt en kunnen we terug naar Nampo. De Metro is goed, eenvoudig en goedkoop. Toch heeft de metro voor mij ook een groot nadeel. Mollen zijn blind omdat ze onder de grond niets hoeven te zien. Wij zijn niet hier om onder de grond te reizen dus ga ik op zoek naar een alternatief om zo dicht als mogelijk bij ons hotel te komen.
Dat alternatief vindt ik in de vorm van buslijn 1003. Die doet er ruim een uur over om weer in Nampo te komen en geeft ons onderweg een goed beeld van deze miljoenen stad.
Direct na aankomst in het So Yu Hotel heb ik voor vandaag een laatste raadsel op te lossen. Ik heb de naam van het hotel geprobeerd te vertalen in het Engels en het Nederlands. Tevergeefs! Ik krijg geen enkele vertaling te zien.
Dus vraag ik aan de man achter de receptie: ‘Wat betekend So Yu in het Koreaans?’
Hij kijkt mij verbaasd aan en antwoord: ‘Niets!’
Ik weet op dat moment niet wie er meer verbaasd is, de man achter de receptie of ik! So Yu heeft dus geen betekenis in het Koreaans. Het is gewoon een volgorde van klanken die Koreaans klinkt. We moeten en samen om lachen.
Na de mooie lunch van vandaag besluiten we voor een eenvoudige avondmaaltijd te kiezen. Ook om niet teveel van ons totale budget te verbruiken. Een stukje rechtdoor vanuit ons hotel loop ik de reclame voor deze twee gerechten dagelijks voorbij. Ze kosten slechts ₩ 10.000 (€ 5,75) per gerecht. Mijn Japanse kerrie met veel groenten is voortreffelijk en Lyka’s varkensvlees in een pittige saus smaakt ook uitstekend.
De herinneringen aan het strand van Haeundae Beach drijven nog een keer in mijn hoofd aan mij voorbij als witte wolken aan een helder blauwe lucht. Busan lijkt nog steeds een fantastische bestemming voor een strandvakantie!