Thailand: Nat als een verzopen kat…

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel) 413), zondag 27 oktober 2024

We zijn gewaarschuwd door onze vriend Jan in Sisaket dat er zwaar weer onderweg is. Het zijn de uitlopers van de tyfoon “TRAMI” (Kristine) die huis heeft gehouden in de Filipijnen en ondertussen is afgezwakt tot een tropische storm met veel regen en in Vietnam aan land is gekomen. Vandaag is het dus een vroege dag voor ons omdat ik op de buienradar van “Windy” heb gezien dat de regen ons langzaam van achteren zal benaderen. Wij rijden naar het zuiden en de regen volgt bijna hetzelfde traject.
We nemen niet eens de tijd om eerst uitgebreid te ontbijten. We pakken eerst on ze rugzakken in en nemen alle bagage mee naar beneden voordat we gaan ontbijten. Het is een Thais ontbijt met westerse trekjes. Lyka neemt rijstsoep met varkensvlees en ik hou het op twee sneetjes zoet witbrood met een koud gebakken ei ertussen. We hebben geen haast maar we willen nu eenmaal de regen voorblijven.
Eerst nog snel tanken, een korte blik op de “Windy” applicatie op mijn iPhone, en dan de vlam in de pijp. Ik rijdt als opgejaagd wild! Het is 145 kilometer naar onze hotel in SiSaket en volgens de GPS zouden we daar om 11:29 aankomen. Dat is erg vroeg, dat klopt, normaal zijn de hotelkamers vanaf twee uur beschikbaar, maar het lijkt me beter om daar in de lobby te wachten dan om in de regen te rijden.
Met nog 127 kilometer te gaan voel ik de eerste regendruppels op mijn gezicht prikken. De weg is nog droog en het tegemoet komende verkeer heeft de ruitenwissers nog steeds stil onderaan de voorruit liggen. De intensiteit van de druppels neemt langzaam toe en ook de energie van de inslagen gaat omhoog. De druppels worden dikker en talrijker. Ik kijk omhoog en probeer het grijze wolkendek te lezen en te analyseren. Hoop stuurt mijn gedachten en verwachtingen.
Het wordt weer droog en het lijkt dat we vandaag geluk hebben! We blijven doorrijden zoals we dat tijdens het ontbijt hebben afgesproken. Maar dan! Een deken van van een lichte motregen omsluit ons en de knieën van mijn broek worden als eerste nat. De motregen gaat over in een gewone regen en dan komen de dikke vette tropische regendruppels. Onze snelheid moet omlaag omdat de wegen in Thailand onbetrouwbaar zijn. Een plas water op de asfaltweg voor ons kan enkele millimeter diep zijn maar kan ook een kuil in de weg zijn van twintig centimeter diep! En dat is heel gevaarlijk wanneer je daar met zestig kilometer per uur doorheen rijd.
We blijven rijden en worden bevangen door de kou. Mijn lichaam koelt zo hard af dat het begint tegen te stribbelen. Het schreeuwt om te stoppen met rijden maar ik kan niet toegeven aan die emotie. Lyka voelt zich ook niet lekker en moet heel nodig naar het toilet. De kou veroorzaakt door de rijwind is een ware plaag. Bij een benzinestation kan Lyka eindelijk naar een fatsoenlijk toilet. Ik drink kleine slokjes van de nog warme koffie om op te warmen en we eten samen een tosti om wat energie binnen te krijgen die ons hopelijk van binnenuit opwarmt.
Er is ook slecht nieuws! Op mijn telefoon zie ik dat de regen ons heeft ingehaald en dat de intensiteit alleen nog maar zal toenemen. De kleuren geel, oranje en rood naderden het knippende blauwe balletje op de kaart, onze locatie, met grote snelheid. Het zullen een slechte en moeilijke zeventig kilometer rijden worden. Mijn handen zijn al week geworden en doen pijn. We moeten nu, of we willen of niet, door de zure appel heen bijten.
De laatste twee uur in het zadel zijn een ware hel. We moeten vijf kilometer over aarde en zand rijden omdat ze bezig zijn om een nieuwe asfaltlaag aan te leggen. De snelheid moet terug naar minder dan twintig kilometer per uur. We glijden en glibberen over de rode aarde en zand. Grote auto’s vliegen ons met zestig tot zeventig kilometer per uur om de oren. Een ongewenste en zeer gevaarlijke situatie. Grote voorzichtigheid is geboden!
Als twee verzopen katten staan we om half twaalf voor het “Boonsiri Boutique Hotel”, onze slaapplaats voor de komende vier nachten. Onze lichamen rillen en doen pijn van de kou. Ik kan niet eens meer mijn naam invullen op het formulier aan de receptie. We willen zo snel mogelijk de natte kleren verwisselen voor droge kleding. Mocht die nog in onze rugzakken droog zijn. Gelukkig is onze favoriete kamer 413 beschikbaar en kunnen we snel naar boven.
Het voelt als thuiskomen en nadat we droge kleding hebben aangetrokken gaan we onder het dekbed liggen om ons op te warmen. Het is fris in SiSaket, slechts 23 graden. Tien graden minder dan gisteren toen de zon lekker scheen. De schuifdeuren naar het kleine balkon gaan open omdat het buiten warmer is dan binnen.
Langzaam warmen we op als reptielen op een warme asfaltweg. De regen blijft buiten neerdalen en zodra de intensiteit wat afneemt ga ik snel op pad om wat te eten en te drinken te halen. Ik voel me nog steeds wat rillerig maar ik hoop dat we niet ziek worden. Dat kunnen we er even niet bij hebben.
Op weg naar de 7-11 spot ik deze fantastische oude BMW motorfiets voor de deur van een werkplaats. Ik schat dat de BMW uit de jaren vijftig, misschien begin jaren zestig, stamt en ze is nog in een fantastische staat. Het zou wat voor me zijn om op zo’n oud beestje door Thailand te reizen. Jaren geleden heb ik nog wel eens met de plannen gespeeld om op een “Royal Enfield” door India te gaan reizen. Het is er nooit van gekomen. Maar ik heb er wel een mooie en lieve vrouw voor in de plaats gekregen. Helaas is dit soort motoren nu te zwaar voor me. Ik houd het maar bij mijn oude vertrouwde Honda Phantom.
De drankengroothandel tegenover de steeg van het hotel is nog open en in een lichte regen haal ik wat te drinken voor vanavond en morgenvroeg. Vers gezette koffie en een flesje sodawater zijn morgen om zes uur voor mij de start van de dag. Met de regen in het vooruitzicht lijkt het er in ieder geval op dat we onze kamer vandaag niet veel zullen verlaten.
De kleren hangen onder de pomp van de airconditioning op het balkon te drogen en de koelkast is gevuld. Het regent nog steeds en het is voor ons gevoel ook nog redelijk fris. Op het balkon zitten is er vanavond niet bij. Ik drink een eerste biertje op de goede afloop van de etappe van vandaag en schrijf een stukje nu mijn hersenen op weer op bedrijfstemperatuur zijn.
Het is zondag dus besluiten we om de traditie in ere te houden en vanavond bij de “Pizza Company” ons eten te bestellen. Terwijl Lyka TV kijkt op een iptv-kastje wacht ik op de bezorger van de “Pizza Company”. En dat warme eten is lekker! De pizza “Chicken Trio” en de “Spaghetti Carbonara” maken ons rozig en dat is nu net precies wat we willen. Nog een laatste biertje en we liggen nog voor negen uur in bed. Dit is een dag die we ons nog lang zullen herinneren en waar we zeker ook nog vaak om zullen lachen. Eind goed, al goed!

Als er een les is die ik uit deze verschrikkelijke dag in de regen heb geleerd dan is het dat ik in de toekomst geen dagen meer van te voren hotelovernachtingen ga boeken wanneer we met de motor op pad gaan. Ik hou alle opties open en blijf flexibel. Daardoor kan het zelfs voorkomen dat ik pas een hotel boek wanneer we al op de plaats van bestemming zijn aangekomen! Is dat slim, of is dat dom? Ik heb daar op dit moment geen zinnig antwoord op. Ik heb nu nog een hotel vooruit geboekt en betaald voor komende donderdag en daarna gaat mijn nieuwe werkwijze in. De tijd zal het leren.

Thailand: Een bewuste omweg

Roi Et (Rueanrimnam Hotel) 309), zaterdag 26 oktober 2024

Ondanks de 255 kilometer van gisteren sta ik toch nog redelijk fris op. Het was afgelopen nacht even opletten met de af- en opstapjes in de donkere kamer toen ik naar het toilet moest maar voor de rest ben ik heerlijk fris om zes uur opgestaan. Het voelt vreemd aan dat er op deze ochtend helemaal geen druk is om in te pakken en weer te gaan rijden. We hebben vandaag iets meer dan veertig kilometer hemelsbreed af te leggen. Dat is wel heel erg weinig, en ook nog over een lelijke snelweg, zodat ik ervoor heb gekozen om een omweg te maken. De route voor vandaag is rond de vijf en zestig kilometer en gaat hoofdzakelijk over binnenwegen. Daarnaast zijn we de vorige keer ook in Roi Et geweest dus weten we de weg!
De voorraadkast is helemaal leeg en Lyka ligt nog op een oor. Het is mijn taak om ’s ochtends naar de 7-11 te gaan en voor het ontbijt te zorgen. Maha Sarakham is zo’n typisch slaperig stadje in de Isaan. Het valt gewoon op hoe rustig het hier is om acht uur in de ochtend. Ik vraag me dan ook onmiddellijk af of ik hier zou willen wonen.
‘Waarom ik mezelf altijd deze vraag stel is al een vreemde vraag op zichzelf.’
‘Eigenlijk wil ik nergens meer wonen!’
‘En zou ik ergens langer willen blijven dan wel in een hotel zonder enige verplichting!’
‘Ik wil het liefst blijven zwerven totdat ik mijn laatste adem heb uitgeblazen.’
‘Mensen zoals ik die flinke teugen van de vrijheid hebben geproefd zijn niet meer in staat om ergens mee of aan verbonden te zijn.’
‘Alles wat belangrijk voor je is draag je bij je.’
Natuurlijk hebben we overal op de wereld vrienden waar we regelmatig contact mee hebben maar de meeste contacten onderweg zijn vluchtig en oppervlakkig. Daar hebben we mee leren leven. We ontmoeten mensen die hun hele levensverhaal kwijt willen en alles en iedereen, met uitzondering van zichzelf, de schuld geven waarom ze in een moeilijke situatie terecht zijn gekomen. Ik knik, ik stem in en ik vertrek in stilte. Zo makkelijk is het om vluchtige en oppervlakkige contacten te hebben.
Om negen uur is de verse koffie gezet en beginnen we aan de krentenbollen met Hollandse kaas. Het blijft lekker en een welkome afwisseling van de tosti’s die we zonder twijfel volgende week wel weer een keer gaan eten.
Tussen het ontbijt en het vertrek werk ik weer aan de bijna tachtig foto’s van gisteren die ik aan elkaar rijg tot er een begin van een verhaal ontstaat. Ik beleef de lange dag van gisteren weer helemaal opnieuw en neem af en toe een slok van mijn kokendhete vers gezette koffie afgekoeld met twee grote ijsklonten. Het is aangenaam om na een paar dagen in het zadel ’s morgens weer wat tijd voor jezelf te hebben. Vanaf maandag zijn we drie dagen in SiSaket en dan hebben we de hele dag voor onszelf.
Veel later dan gewoonlijk, rond kwart voor elf, rollen we de parkeerplaats af en mengen ons in het nog steeds stille verkeer van Maha Sarakham. Tanken is niet noodzakelijk want dat heb ik gisteren nog gedaan een kilometer of vijftig voor onze bestemming.
Na drie kwartier, het is moeilijk om een stukje schaduw langs de stille plattelandswegen te vinden, kunnen we eindelijk stoppen voor een slokje water. We zijn al over de helft van de route en moeten samen hard lachen om de fout van gisteren en de korte etappe van vandaag.

Ik heb nog ergens een foto staan die ik ooit van FaceBook heb geplukt: ‘En zo is het en niet anders! Wij houden van het rijden op twee wielen door goede en slechte tijden!’
We zijn al eerder in Roi Et geweest en helaas heeft het hotel waar we de vorige keer verbleven geen kamers meer vrij. We zijn dus genoodzaakt om een stapje, een ster, terug te doen naar het “Rueanrimnam Hotel”. Op zich is er voor de 548 baht (€ 14,81) niets mis mee en het slapen in twee ruime eenpersoons bedden heeft ook zijn charmes voor een keer. Het moet in ieder geval geen gewoonte worden. We hadden, tegen een vergoeding, ook een tweepersoonsbed kunnen krijgen. Dat heb ik vriendelijk met een brede glimlach afgeslagen.
Zoals eerder gezegd zijn we al eerder in Roi Et geweest en de laatste keer hebben we bij KFC in het lokale winkelcentrum “The Plaza“ een broodje kipfilet met patat gegeten. Lyka is het gelijk met mij eens dat een broodje bij de KFC een fantastische lunch zou zijn. Het is alweer een tijdje geleden dat we westers hebben geluncht en we gaan vanavond tenslotte weer Thais eten op straat aan de andere kant van de brug bij het MGrand Hotel. Gelukkig krijgen we voldoende mayonaise om de friet nog lekkerder te maken.
Met een korte omweg wandelen we weer richting het hotel. De beenspieren weer eens gebruiken voelt goed. Je voelt de doorbloeding van je biefstukken weer op gang komen. Het taaie zadelvlees veranderd weer in malse biefstukken.
Vanuit het raam van onze kamer maak ik een foto van de grote staande Boeddha (Phra Phuttha Rattanamongkhon Mahamuni) van bijna 68 meter hoog bij de tempel genaamd “Wat Burapha Phiram”. Helaas staat de filosoof in de steigers, anders was ik er nog even naar toe gelopen. Dan maar weer verder met mijn boek. “Veertien” van Dean Koontz, na een paar hoofdstukken is het verhaal al sinister en spookachtig. Wat ik het toch een bijzondere gave om lezers zo te boeien en in je macht te krijgen met woorden. Dezelfde woorden die worden gebruikt door moordende socialistische of communistische dictators in een andere volgorde en met een andere uitleg!
Op weg naar ons avondeten passeren we een mooi stukje Thaise huisvlijt. Voor een herstelwerkplaat voor brommers staat een blikvanger gemaakt van oude en onbruikbare onderdelen van brommers. De zombie biker! Ik vindt het in ieder geval straatkunst van de bovenste plank!
We zoeken een plaatsje aan een tafeltje bij het straattentje waar we de laatste keer ook hebben gegeten. Ik proef enige herkenning van ons maar de vrouwelijk kok is niet zeker van zichzelf. Ik weet dat ik om de hoek een grote ijskoude fles bier kan kopen in afwachting van onze beurt en onze bordjes rijst met Pad Krapow.
Lyka heeft de klassieke varkensvlees en ik deze keer de “Moo Nor-Mai”, met bamboescheuten en varkensvlees. In mijn versie is ze niet terughoudend geweest met de verse lichtgroene chilipepers. Deze chilipepers zijn meer aromatisch dan pittig. De kok lacht wanneer ik met veel smaak de pepers met rijst en bamboescheuten naar binnen werk. Gelukkig straal ik uit dat ik geen toerist meer ben in de Isaan maar bekend ben met het Thaise voedsel en gebruiken.
Morgen in ieder geval een relatieve korte rit van 145 kilometer naar SiSaket waar we Jan gaan zien en vier nachten blijven. Ik ben van Jan en SiSaket gaan houden door de jaren heen. Ik hoop vanuit van het diepste van mijn hart dat we elkaar nog vaak zullen zien op de avondmarkt aan het spoor in SiSaket.

Thailand: Zadelvlees

Maha Sarakham (D Living Place Hotel) 207), vrijdag 25 oktober 2024

Wat heb ik de afgelopen nacht goed geslapen. Hoewel het matras nog wat harder was dan ik had gehoopt heb ik toch een goede nachtrust gehad. Die goede nachtrust werd wreed verstoord toen ik om zes uur begon te plannen voor de route van vandaag. Ik kon het hotel dat we hebben geboekt bij Agoda nergens vinden op de kaart in Garmin Basecamp. Althans, niet in de buurt van het hotel dat ik als eerste op het oog had!
Wat is er aan de hand? Het is dit weekend MotoGP weekend in Thailand en om precies te zijn op het mooie circuit bij Buriram. De bezoekers hebben allemaal een bed nodig en zo druppelden alle hotels rond Buriram, als een langzaam verspreidende olievlek, vol. Steeds verder en steeds verder van het circuit zodat wij ook steeds verder van Buriram een slaapplaats voor vanavond moeten vinden. Met als ongewenst resultaat hebben we nu een slaapplaats tachtig kilometer verder dan in oorspronkelijk had gepland. Het zal niet gemakkelijk zijn om Lyka het slechte nieuws te brengen.
Het dagelijks ontbijt hebben we een beetje aangepast. We eten nu eerst samen een gesneden krentenbol met Hollandse oude kaas en onderweg eten we een tosti. Voor nu zijn de dubbele varkensburger met kaas en de hardgekookte eieren vervallen. Voor nu, want ze kunnen zo maar weer op het menu terugkomen. De vers gezette koffie smaakt wel nog steeds goed en om tien over zeven tik ik Lyka op haar schouder dat we in actie moeten komen.
Ze is verbaasd over het vroege tijdstip en dit is het juiste moment om het slechte nieuws te brengen. Ze neemt het slechte bericht gelaten in zich op en we maken samen grapjes over de zere konten die we vanavond ongetwijfeld zullen hebben. Maar de extra lange rit van vandaag heeft ook een voordeel. Morgen blijft er maar een korte rit van ruim zestig kilometer over. Omdat we pas vanaf 14:00 welkom zijn in het “Rueanrimnam Hotel” kunnen we uitslapen en tot zeker half elf rondhangen in het “D Living Place Hotel” van vertrek.
We blijven opgewekt voor de lange rit van vandaag. Het zal een lichamelijke geseling worden maar het leven van een reiziger gaat niet altijd over rozen. Wij zijn niet op vakantie om te ontspannen! Eerst een stukje in de tegenovergestelde richting naar de hoofdweg om de tank te vullen. Terwijl de brandstof, een mengsel van benzine en alcohol, in de tank stroomt denk ik aan de tochten op deze oude machine van meer dan tien jaar geleden. Toen de slimme telefoon met haar applicaties nog in de kinderschoenen stond. We moesten altijd op zoek naar een benzinestation en ik had zelfs wegpunten van benzinestations in mijn Garmin GPS staan!
Reizen is door het internet en de slimme telefoon een stuk gemakkelijker geworden. Het is alleen jammer dat de grote groepen rondzwervende gelukzoekers het steeds moeilijker maken om een landsgrens te passeren. Zelfs in Thailand wordt het op straat steeds donkerder. Afrikaanse prostitutie, en ook Russische, is gearriveerd.
Vanaf de provinciale weg met het nummer 2039 ziet Lyka een kleurrijk gebouw waar ze een kijkje wil gaan nemen. We hebben geen idee wat het is. Het is zeker geen tempel maar ook geen kinderspeelplaats. Later zoek ik op en zie dat het om de “Pani Thai Massage School Branch 2” gaat. We kunnen in ieder geval zeggen dat het opvallend genoeg is om je aandacht te trekken. En verder gaan we, op weg naar de volgende pauze.
Langs een stille veldweg houden we een pauze en ik drink wat van het meegebrachte en nog koele flesje sodawater. De druk in mijn darmen heeft zich in het laatste half uur flink opgebouwd en hier tussen de velden vol met verschillenden gewassen komen ook de darmkrampen die de druk nog meer verhogen. Er is in en straal van tien kilometer zeker geen publiek toilet beschikbaar dus ga ik op zoek naar het onmisbare rolletje toiletpapier in mijn schoudertas.
Lyka volgt in stilte mijn handelingen en vraagt: ‘Jungle Poo?’
Ik hoef niet de antwoorden want ik snel naar de overkant van de weg een veld met cassave in. Broek omlaag en een bruine waterval, die binnen enkele seconden weer opdroogt, verlaat mijn lichaam. De krampen en de druk zijn hierdoor gelukkig verdwenen. Opgelucht, en mijn broek dichtknopend, loop ik terug naar Lyka en de motor. Ze is niet eens verbaasd want ze weet na bijna vijftien jaar waar ik toe in staat ben en dat schaamte voor natuurlijke en biologische zaken zo goed als onbekend voor me is. Mocht je een probleem hebben met mijn manier van het oplossen van problemen dat is dat jouw probleem, niet het mijne. Ik was mijn handen met een restje drinkwater uit een van de flesjes in de zadeltassen en we zijn weer klaar om verder te gaan.
We kunnen niet bij elke bezienswaardigheid stoppen dus het gouden dak van de “Ashram Deva” (Hermitage van de godin) is het enige dat we zien voordat we stoppen bij een 7-11 voor de tosti’s èn een banaan. Die laatste is nu ook zeker weer belangrijk omdat ik mijn stoelgang goed in de gaten moet houden. Een gebrek aan vezels en een overvloed aan vloeibaar voedsel heeft mijn spijsvertering aardig in de war gebracht.
Omdat het bijna tijd is voor een volgende pauze maken we gebruik van de uitnodigende gouden Boeddha beelden bij een tempel langs de weg om een bezoek te brengen aan de “Wat Talat Pradu”. Ik parkeer de motor met de bagage in de schaduw van een stevige bamboestruik.
Het kleine hoofdgebouw is omringt door gouden zittende Boeddha beelden die allemaal naar het hoofdgebouw gericht zijn. Helaas kunnen we niet naar binnen want de deur is op slot. We kunnen ook niet naar binnen kijken want de glazen deuren zijn aan de binnenkant beplakt met plastic. Toch is het weer een bijzondere ontmoeting met de Boeddhistische filosofie in Thailand. Arme hardwerkende mensen die toch bijdragen aan de rijkdom van hun filosofie en cultuur.
De wielen rollen, de 195cc eencilinder viertakt gromt en het asfalt, beton en soms zand en aarde glijd onder ons door. Wat is het heerlijk om de vrijheid van het motorrijden te proeven in een uitnodigend en vriendelijk land als Thailand. Ik hou van reizen en na de twee en een halve week in Pattaya had ik het echt wel gezien. Volgend jaar zal een week zeker genoeg zijn en dan gaan we weer naar het noorden, naar de koelte van de bergen. Nan en Chiang Mai roepen in de verte. Plannen maken is leuk, plannen maken is belangrijk, plannen maken houd je jong en hongerig!
Lyka ziet een “Dharmachakra” boven de toppen van de bomen uitsteken en het is ook deze keer weer ongeveer tijd voor een pauze. Onze billen gaan al aardig pijn doen en het “zadelvlees” is zich aan het ontwikkelen. Ik probeer me te herinneren of tijdens vorige motortochten door Thailand de zadelpijn minder werd als de tocht langer duurde. Ik kan het me echt niet meer herinneren.

De Dharmachakra, letterlijk te vertalen als "Wiel van Dharma" of "Wiel der wet", is binnen het boeddhisme het symbool van de door Boeddha verkondigde leer over het pad naar verlichting.

Het mag een ongewoon lange etappe door de Isaan zijn maar het hindert ons niet! We hebben het nog steeds prima naar ons zin en nemen de zadelpijn voor lief. Het is heerlijk om zo van verrassing naar verrassing te rijden. We weten in ieder geval wat er aan het einde van deze etappe op ons wacht. Hopelijk een zacht bed en een mooie kamer.
Later dan gewoonlijk, een mengsel van de lange dag in het zadel en het moeilijk kunnen vinden van een wegrestaurant, stoppen we voor een bordje rijst met vanzelfsprekend de Pad Krapow. Lyka had het eerder al over Pla Muek (inktvis) en zou wel weer een keer trek hebben in de “Nor-Mai” (bamboescheuten) maar helaas kunnen we op het platteland geen volledig menu verwachtten. Zelfs het varkensvlees is al helemaal uitverkocht zodat we het met een restje kip in de Pad Krapow moeten doen. Het smaakt er niet minder om.
Nog zeventig kilometer te gaan tot ons bed in Maha Sarakham en nog een pauze ergens halverwege. We zijn op het punt aangekomen dat we er nu wel genoeg van beginnen te krijgen terwijl we nog wel op de blaren moeten zitten omdat ik een belangrijke denkfout bij het boeken van het hotel heb gemaakt. Ik zocht binnen de provincie, jullie begrijpen dat Roosendaal en Oss beiden in Noord-Brabant liggen maar dat er een stevige afstand tussen ligt? Dat is dus de fout die ik tijdens het boeken van een hotel heb gemaakt!
Lyka luistert naar muziek maar heeft er sinds de laatste pauze ook een opdracht bij gekregen. Zij moet mijn navigatie controleren op de iPhone omdat ik in deze erg lange etappe geen navigatie fouten wil maken. Ze doet het verrassend goed! Zit tikt me op de schouder waar en wanneer ik moet afslaan en af en toe geeft ze me een tweede optie zodat we op rustige wegen blijven rijden. De nummers van de wegen zijn ook een grote hulp bij het navigeren.
Met nog een kleine veertig kilometer te gaan is het tijd voor de laatste pauze om een beetje water te drinken en nog een keer de billen te masseren. We staan in de schaduw in het midden van het niets tussen de groene rijstvelden. We hebben zoveel rijst gezien vandaag dat het moeilijk is te bevatten hoeveel mensen daarmee gevoed kunnen worden.
Er passeert een jongeman die zijn brommer vooruit duwt. Hij stopt bij ons en begint zijn betoog. Hij is op weg naar het feest bij de tempel dat we enkele kilometer terug zijn gepasseerd. Hij heeft maar weinig geld dus koopt hij straks wat te drinken en geen benzine om er heen te rijden. Hij heeft nog net genoeg brandstof om na het feest thuis te geraken. Wij moeten er om lachen! We klimmen voor de laatste keer op onze trouwe tweewieler, de volgende halte is het hotel waar we overnachten.
Het vinden van het “D Living Place Hotel” is een groter probleem dan verwacht. Om te beginnen is alles op de website van Agoda in het Thai, inclusief de naam en het adres, en daarmee is het zoeken voor een westerling een stuk moeilijker. Op mijn iPhone kijk ik op de mobiele-website van Agoda en ik heb het idee dat daar een andere locatie wordt aangegeven dan op de volledige website van Agoda op het world wide web. Het heeft geen nut om rond te blijven rijden dus stop ik bij een vestigingen van een Thaise koffie en thee verkoper. Een handvol jonge dames staan verveelt te wachten op de komst van de klanten en een van die klanten is een blanke man met een eenvoudige vraag.
Ik probeer zo goed als mogelijk in mijn kolen Thais uit te leggen wat het probleem is. “Google Translate” op de slimme telefoon is vandaag de dag een prima hulp en twee van de dames begrijpen mijn probleem en weten waar het hotel is dat ik alleen maar in Thaise karakters op mijn kleine scherm kan laten zien. Ze vragen toestemming om ons de weg te mogen wijzen en hun baas ziet er geen kwaad in. De jassen gaan aan en de valhelmen gaan op. Wij volgen de jonge meiden op de brommer, die er duidelijk zelf ook plezier in hebben, naar het hotel waar we de kamer hebben geboekt.
Wij zijn er eindelijk! Bedankt, en ik bied een mooie fooi aan voor hun hulp. Zij wijzen die impulsieve attentie resoluut af! Dit is Thailand, niet een toeristengebied! Hier helpen we toeristen en wij knijpen ze niet uit bij elke kans!
Het “D Living Place Hotel” is een winnaar met een loei grote kamer met maar een probleem. Opstapjes en afstapjes binnen de kamer wisselen zich snel en onverwacht af. Valpartijen en tenen breken behoren tot de serieuze mogelijkheden wanneer je ’s nachts slaperig naar het toilet moet. Maar toch, voor 539 baht (€ 14,83) voor de nacht hebben we niets te klagen.
Voordat we aan de avondmaaltijd gaan gaan we allebei ons eigen ding doen. De letters, woorden en hele zinnen verschijnen zonder problemen op mijn beeldscherm. De stress ebt weer een beetje meer weg en wordt verdrongen door een innerlijke rust waar ik alleen maar gelukkig van wordt. Voor een moment denk ik aan ons huis in Hollandistan, een land waar ik waarschijnlijk nooit meer kan en wil leven. Het is gewoon mijn land niet meer.
Aan de overkant van het kanaal haal ik bij een klein winkeltje een paar flessen koud bier om de goede afloop van onze lange rit te vieren. Ik laat ze me goed smaken en geniet met volle teugen. Ik hoop dat ik dit nog heel lang mag doen.
We gaan vandaag veel later dan gewoonlijk op pad om te eten en niet al te ver van ons hotel zien we aan de overkant van het kanaal een restaurant dat wel erg Japans overkomt. We hoeven elkaar niet te overtuigen. We gaan kijken want ècht Japans eten in Maha Sarakham zou wel heel bijzonder zijn.
Eenmaal binnen slaat de nieuwsgierigheid al snel over in zekerheid. Een korte blik op de menukaart laat ons weten dat het niet goedkoop is voor Thaise begrippen maar zeker heel goedkoop voor Nederlandse begrippen. We zoeken een plaatsje ver van de ingang en kijken verbaasd om ons heen
De entourage is in ieder geval Japans, maar daar zijn we hier niet voor. We zijn hier om te eten, Japans te eten.
We bestellen enkele gerechten van het menu en wanneer ze worden geserveerd zijn we aangenaam verrast. De sushi set en de takoyaki zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Wanneer later de zalm teriyaki en de yakisoba worden geserveerd weten we dat we op het juiste adres zijn. Met een kleine kanttekening, de soba noedels zijn vervangen, al dan niet bewust, door udon noedels. Het is wel degelijk een groot verschil, in beleving en smaak. Ik wil niet zeuren om een mooie avond te verstoren. We kijken elkaar lachend recht in de ogen, dit is het verschoven feestdiner voor ons koperen huwelijksjubileum!
Natuurlijk wil ik nog een paar biertjes voor op de kamer scoren en een Leo meisje laat me meedoen aan een Leo-BINGO. En wat denken jullie? Dan win ik ook nog een mooie LEO flesopener. Mijn dag kan niet meer kapot!