Thailand: Een dagje Ubon Ratchathani

Si Saket (Boonsiri Boutique Hotel) 411), maandag 23 januari 2023

Na twee dagen binnen te hebben gezeten en op bed te hebben gelegen ben ik er helemaal klaar mee. Dan buiten maar rochelen en hoesten! Ik voel geen koorts en de druk achter mijn ogen is ook helemaal verdwenen. Gelukkig vond Lyka het gisterenavond ook een goed idee om een dagtochtje te gaan maken. Met de trein welteverstaan. Het voordeel is dat je dan in ieder geval een duidelijk richtpunt heb van de (vermoedelijke) vertrektijden. Nog voor zeven uur zitten we aan de tosti’s en de koffie en ik voel me nog beter dan ik zelf ooit had kunnen verwachten.
Onze trein 141 Rapid vertrekt om 09:08 en zoals gewoonlijk zijn we ruim op tijd op het treinstation van Si Saket. Hier gebeurt altijd wel wat en is er van alles te zien dat in de komende jaren met de komst van de moderne treinen voorgoed geschiedenis zal zijn.
Deze keer reizen we met de 2e klasse, met ventilator, het kost een paar centen maar dan mag je wel op een zachte kunstlederen bank zitten. Voor 13 baht per persoon enkele reis (€ 0,37), zit je ruim een uur in de trein! Die reis gaat sneller dan je denkt. Buiten trekt het Thaise platteland als een toneelstuk aan je voorbij. Droge rijstvelden afgewisseld met suikerriet die geduldig wachten op de regentijd. Witte reigers vangen visjes en kikkers in ondiep water tussen de rijstvelden en enorme waterbuffels rollen in modderpoelen om van hun parasieten op de huid te worden verlost. Kleine vogels helpen de waterbuffels en verschaffen zich zo een eiwitrijke maaltijd.
Bij aankomst in “Ubon Ratchathani”, meestal afgekort tot alleen “Ubon”, rent er een vrouw hysterisch schreeuwend door de trein en over het perron. Ik denk nog in mezelf: 'Kan het wat minder?’ Op weg naar het toilet, aan het einde van het perron, zie ik een boodschappentas onder de trein liggen en denk dat dat de oorzaak is van de hysterie. “Typisch Thais’, denk ik nog!
Dan zie ik een tiental meter verderop twee benen op het perron liggen! De perrons zijn in Thailand maar 30 centimeter hoog. Op het ballast en de dwarsliggers onder de trein ligt een gehavende romp van een oude man. Tenminste, zover ik in een flits kan zien. Ik heb genoeg, zo niet al teveel, gezien! Mijn hart zakt in mijn onderbuik en ik wordt overvallen door een gevoel van onmacht en medelijden. Ik kan niets betekenen voor het slachtoffer, dus loop ik snel door.
Een groep fotograferende en filmende toeschouwers omsluit het slachtoffer en wordt daarna door de spoorweg beambten uit elkaar gedreven. Ik heb zeker genoeg gezien en trek Lyka achter mij aan. Wat een drama aan het begin van deze dag. Het maakt me melancholiek. Ik besef weer eens hoe kwetsbaar het leven is en hoe snel er een onverwacht einde aan kan komen.
We laten het ongeval en slachtoffer voor wat het is en verlaten het perron door een gat in het gaas van het twee meter hoge hek. Op het moment dat ik deze foto maak van de locomotief voor het station van Ubon komen er twee ambulances met loeiende sirene’s aangereden. ‘Hulp is onderweg!’, denk ik nog. Ik grijp mijn amuletten en zeg een schietgebedje voor de man onder de trein. Baat het niet dan schaad het niet!
Het treinstation van Ubon Ratchathani ligt twee kilometer buiten de stad. Waarom is voor iedereen een raadsel. De enige logische verklaring die ik kan bedenken is dat er een zijtak en een rivier tussen de stad en het station liggen. Deze ligging betekend dat er geen bruggen hoeven te worden gebouwd.
Thailand is al lang geen derde wereld land meer en staat op het punt om een eerste wereld land te worden. Overal kan je uitbundige straatkunst vinden die de buurt opvrolijkt. Het achterbuurt gevoel wordt hier steeds vaker met straatkunst bestreden. Geen lelijke graffity zoals overal in de westerse wereld.
Ik kan het niet laten om deze foto te maken. Een tijdsbeeld met Covid-19 en het eenvoudige maar overheerlijke eten uit de Isaan. Na een rij van enorme bouwmarkten zien we de eerste tempel van de dag. Een Chinese tempel, dat is al van verre te zien!
Ik weet niet goed hoe en waar ik dit moet plaatsen maar de plaats heet “Worship Dharma Place Foundation”. Is het wel een echte tempel?
De rode lantaarns van het Chinese nieuwjaar hangen nog in de bomen. Het hoofdgebouw is uiterst kleurrijk en uitbundig versierd zoals we van Chinese tempels gewend zijn. We gaan even zitten in de schaduw om uit te rusten van de eerste kilometers wandelen van vandaag. Ik voel me goed maar ik heb ook het gevoel dat ik meer energie nodig heb om de meters te lopen dan normaal.
Er is geen levende ziel te bekennen in of om de tempel en ik ben van nature niet bescheiden. Een openstaande deur is voor mij als een geschreven uitnodiging. Ik ga naar binnen met Lyka in mijn kielzog. Ik kom in een grote hal en kijk eens goed rond. Op het eerste gezicht lijkt het of hier enkele dagen per week BINGO wordt gespeeld met al die kleurrijke nummers op de muur. Maar niet voor mij! Ik zie meteen waar het om gaat en maak met gemeend respect een diepe buiging naar de doden.
Het is een muur voor urnen. Hier wordt de as opgeslagen van de overleden geliefden en ouders. Soms met een foto. Indrukwekkend. De rode zullen wel het duurste zijn!
Om de hoek is de showroom en voor minder dan € 200,- ben je koopman.
En dan staan we in de belangrijkste hal van het gebouw. Op onze blote voeten natuurlijk! Een Thaise jongen helpt ons in gebroken Engels een beeld te vormen van waar we naar staan te kijken. We weten nu dat het geen echte tempel is maar een plaats van rouw en respect. Dat is iets anders maar niet minder indrukwekkend.
Ik heb nog zeker tien foto’s niet geplaatst maar die zijn zichtbaar op mijn Flickr pagina. Het bezoek is een welkome onderbreking op weg naar de tempels in de stad.
Eenmaal over de rivier vallen we van de ene verbazing in de andere verbazing. Ubon Ratchathani is uitgestorven! Er zijn opvallend weinig winkels open en een restaurant om wat te eten of te drinken is er gewoonweg niet. We kijken elkaar verbaasd aan. Ik zoek op mijn telefoon en vind een plaats genaamd “Ubon Plaza”. Nou, dat klinkt goed! Daar zullen we toch wel wat kunnen eten of drinken? Het eerder genoemde “Ubon Plaza” is zo indrukwekkend dat we er zonder er zelf erg in te hebben voorbij lopen.
Lyka vraagt: ‘Zijn we er nog niet?’
Ik kijk nog eens op mijn telefoon en kom tot de conclusie dat we er al voorbij zijn gelopen. We gaan dus weer terug. Wanneer we de “Ubon Plaza” hebben gevonden moeten we allebei hard lachen. We staan in een Thaise Blokker!
Onze magen knorren en nog steeds hebben we niets gezien waar we kunnen eten. Dit is nu officieel een noodgeval dus zoek ik op mijn telefoon naar 7-11. En wat schertst mijn verbazing? Er worden er slechts twee aangegeven op de kaart in een straal van enkele kilometers. Waar zijn we in hemelsnaam terecht gekomen? Aan het einde van de bewoonde wereld?
Halverwege de 7-11 en onze locatie is er nog een belangrijk monument. Het “Thung Sri Mueang”. We maken gelijk van de mogelijkheid gebruik om het te bezoeken want we weten niet zeker of we hier op de terugweg nog langs komen. Het monument is in ieder geval indrukwekkend en het doet me meteen denken aan het wasfestival dat ik in een ver verleden hier heb bezocht.
En dan is het happen in een magnetron maaltijd van de 7-11. Kip terriyaki voor Lyka en een Indiase kip Tikka voor mij. We gaan zitten in een bushalte aan de overkant van de straat. Het magnetron voedsel is niet eens zo slecht, maar het blijft wel vreemd dat we geen enkel restaurantje of straattentje kunnen vinden in Ubon Ratchathani.
We trekken verder naar “Wat Si Ubon Rattanaram” en houden steeds een oogje op de tijd. Onze trein terug gaat om 15:15 dus ik wil uiterst om kwart over twee richting het station gaan! Ik rust af en toe een beetje. Ik begin mijn benen en heupen te voelen.
Nog maar laatste een tempel! De heilige boom voor “Wat Supattanaram Worawihan” is indrukwekkender dan de tempel zelf!
Voor een moment gaan we naar binnen en genieten van de koele ruimte. Er is een speciaal altaar met een register ingericht voor de prinses van Thailand die erg ziek is. Wat er precies aan de hand is met de prinses is in nevelen gehuld, zoals alles wat er bij de koninklijke familie mis is.
Dan is het tijd om terug te gaan naar het station! Ik regel een Tuk-Tuk die ons voor 70 baht (€ 2,-) naar het station brengt. We zijn ruim op tijd en kunnen nu van onze rust genieten. Ik voel me weer zo goed dat het me niet eens meer opvalt dat ik gisteren nog ziek was. Allemaal erg positief dus.
Het wachten op trein 422 van 15:15 is begonnen. Een blikje frisdrank is snel gekocht en ik ga op zoek naar informatie over het ongeval van vanochtend. De spoorwegbeambte spreekt redelijk Engels en hij verteld me dat het waarschijnlijk allemaal wel mee is gevallen. Ik voel vreugde opwellen en grijp onbewust mijn amuletten en bedank de “Lord Buddha” voor haar hulp.
Daar is onze trein! De trein wordt gewassen terwijl we in de trein zitten te wachten. Dit is nu al een onvergetelijke dag in de Isaan. Dit is de essentie van het reizen. Ervaringen met het onbekende en het onverwachte.
Met de wind in mijn haren laat ik op de terugweg onze avonturen van vandaag nog maar een keer de revue passeren. Ik kan er gelukkig het mijne van vinden. Vreemde ervaringen en rare ontmoetingen. Ik neem het gedurfd besluit om morgen weer een excursie met de trein te gaan maken. Tegelijkertijd vraag ik me af of ik niet teveel hooi op mijn vork neem. Ach, we zien wel!
Terwijl ik van mijn ijskoude biertje op het balkon zit te genieten aanschouw ik een bijzondere constellatie. Een smalle maansikkel met rechts daarboven Venus en Saturnus die bijna in een lijn staan.
Helaas is het ook weer tijd om afscheid te nemen van onze goede oude vriend Jan. We zijn speciaal naar Si Saket afgereisd om hem na drie (Covid-19) jaar weer te ontmoeten. We eten en kletsen. Ik drink waarschijnlijk meer bier dan goed voor me is maar het is erg gezellig en goed om elkaar weer te zien en te begroetten. Op de terugweg naar het hotel vraag ik mezelf hardop af of we morgen op excursie gaan. Ik ben doodmoe en verlang naar ons bed.

Thailand: Een weekend ziek

Si Saket (Boonsiri Boutique Hotel) 411), zondag 22 januari 2023

Na een van de meest verschrikkelijke nachten in mijn leven wordt ik op de zaterdagochtend van mijn verjaardag wakker. Drie en zestig jaar op deze planeet! Afgelopen nacht zat ik elk anderhalf uur rechtop in bed mijn luchtpijp leeg te hoesten. Het hoesten gaat over in kokhalzen zodra de zoetheid van de pus in het slijm uit mijn luchtpijp de smaakpapillen op mijn tong bereikt.
Dan maar weer proberen om op mijn rug te slapen! Dat blijkt het minste problemen te geven. Het is gelukkig in het weekend niet zo druk in het hotel dus hou ik ook minder mensen uit hun slaap.
Ik ben blij wanneer de dag is aangebroken. Het daglicht geeft me in ieder geval een reden om niet te gaan liggen maar om rechtop te blijven zitten. Ik sleep me al hoestend en rochelend naar de 7-11 voor tosti’s en koffie. Op de heenweg heb ik mijn temperatuur in de lobby van het hotel gemeten en die was in orde. 36,2, dus dat is goed. Dat is ook het enige dat goed is! Mijn keel is net zo rood als mijn fleece. Koffie drinken doet pijn, eten doet pijn, slikken doet pijn, koud water verzacht, en dat verschrikkelijke hoesten, dat is nog het ergste. Ik heb het gevoel dat mijn ogen hun kassen willen verlaten. Toch nog maar even liggen.
Ook een zieke man moet wat eten dus op deze ongemakkelijke zaterdag sleep ik me naar ons bekende restaurantje voor de lunch. Ondanks de pijn tijdens het slikken, en de chilipepers die dubbel zo heet lijken, smaakt het uitstekend. Een Tiffy elke twee uur en veel slapen tussen de hoestbuien door.
Ondanks dat ik niet lekker ben gaan we naar de markt. We eten niet veel. Ik drink enkele slokjes bier en mijn verjaardag zit er al om half negen op. Nog maar een Tiffy en slapen!

Op zondagochtend bespeur ik enige verbetering, zo is mijn zicht weer goed en de druk achter mijn ogen verdwenen, maar Lyka verteld dat ze de hele nacht wakker heeft gelegen omdat ze bang was dat ik de moord zou stikken. Het hoesten dat steeds overging in kokhalzen. Ze was bang dat ik er in zo blijven! Nog maar een Tiffy en een tosti. Terug onder de dekens en proberen nog wat te slapen tussen de hoestbuien door.
Gisterenavond hebben we op de terugweg van de markt naar het hotel enkele kleine watermeloenen gekocht. Het koele vruchtvlees zou enige verlichting moeten geven aan mijn ontstoken keel en luchtpijp. En het werkt inderdaad verzachtend. Ik sla de lunch over en drink gewoon veel water en eet nog een halve watermeloen. Helaas voel ik me aan het einde van de dag weer slechter. Nog maar een Tiffy!
De flessen bier blijven op deze zondagavond dicht en ondanks de malaise gaan we weer naar de markt. Al is het alleen maar voor de lichaamsbeweging.
We hebben beiden maar een beetje trek dus kiezen we voor sateetjes en een vis in een zouten jasje van de BBQ. Na het eten voel ik me plotseling veel beter. Toch neem ik nog maar een Tiffy en kruip weer vroeg onder de dekens. We gaan morgen proberen een excursie met de trein te maken.

Thailand: Bergafwaarts

Si Saket (Boonsiri Boutique Hotel) 411), vrijdag 20 januari 2023

Op donderdagavond kwam het geheel onverwacht op zoals een onweersbui aan het einde van een mooie zomerse dag. We hadden een heerlijke wandeling gemaakt rond het kunstmatige meer van Si Saket, we hadden lekker gegeten in het warenhuis en waren net klaar met een heerlijke maaltijd op de avondmarkt naast het treinstation.
Ik ben al een week of twee aan het kuchen en hoesten maar normaal gesproken zou dat gewoon voorbij zijn gegaan met gezond eten en voldoende beweging Een slechte serie van te koude, en misschien slecht onderhouden, airconditioning draaide alles om en daar liep ik in Si Saket met koorts en koude rillingen over heel mijn lichaam. Het ergste was nog die verschrikkelijke hoest om mijn luchtpijp leeg te maken. ’s nachts hield ik zeker een derde van de gasten in het hotel wakker. Ik kan er echt niets aan doen maar af en toe werd ik ’s morgens in de lobby wel vreemd aangekeken.
Vanochtend was ik brak. Koude rillingen maar vreemd genoeg geen koorts. Mijn gebruikelijke wandeling naar de 7-11 voor twee tosti’s en twee bekertjes koffie ging over schuimrubber. Ik ben een hele eigenwijze en toegeven aan ziekte kan ik maar moeilijk. Ik voel me onoverwinnelijk wanneer het over virussen en bacteriën gaat! Toch nemen we het rustig op deze vrijdagochtend.
Bij een voor ons bekend restaurantje een stukje verder aan de straat eten we een bordje rijst voor de lunch en na het eten voel ik me sterk genoeg om een korte wandeling te gaan maken. Lyka heeft nog een paar huishoudelijke taken, zoals de handwas, dus trek ik er deze keer alleen op uit. Richting Noord Si Saket, een richting waar ik nog nooit ben geweest.
Mijn eerste doel is een tempel die ik op Google maps heb gevonden. Je moet nu eenmaal enige informatie hebben welke weg te volgen. De dagen van de “Lonely Planet” liggen alweer jaren achter ons. Toch denk ik nog wel eens met romantische gevoelens terug aan die dikke boeken die we overal mee naar toe sleepten. Het internet heeft ook haar donkere keerzijde en daardoor zijn er veel instituten voor reizigers voorgoed verdwenen. De weg erheen is niet erg plezierig omdat valse honden nu de norm lijkt geworden in de provincie. Elke stap, en bij elk erf en poort moet ik op mijn hoede zijn voor aanstormende viervoeters met weinig goeds in gedachten.
“Wat PA Ming Mueang” is geen erg bijzondere tempel maar de rust op het tempelterrein en de kleurrijke beelden maken het onverwachte bezoek toch aangenaam.
De enorme schildpad trekt mijn aandacht en ik weet dat ik een tempel is met een grote hechte Thai-Chinese gemeenschap. Ik voel me nog steeds goed en het warme zonlicht geeft me kracht.
Het pad naar de rivier en de begraafplaats is indrukwekkend met aan beide zijden lange en kleurrijke “Naga’s” die zich hebben veranderd in meerkoppige draken.
Aan de verschillende monumenten op de begraafplaats, of beter gezegd: stalling voor urnen met de as van de gecremeerden, is het duidelijk te zien dat de tempel al lang bestaat. Je voelt de ouderdom.
De laatste foto’s zijn geen opvallende vertoningen. Het zijn de beelden zoals je die bij de meeste tempels in Thailand zal zien. Maar niet minder indrukwekkend voor de lezers die Thailand (helaas) nog niet hebben bezocht. Thailand is nog steeds een fantastisch land om te bezoeken, ook met een georganiseerde groepsreis!
De volgende “attractie” die ik bezoek, en volgens het internet absoluut “niet gemist mag worden” is de sjalot en knoflookmarkt. Het is gemakkelijk te vinden, je hoeft alleen maar je neus te volgen. De markt is op meer dan honderd meter afstand al te ruiken.
Ik ben in ieder geval een vreemde eend in de bijt. Ze zijn hier sowieso al heel weinig toeristen gewend. En dan komt er ook nog plotseling een buitenlander met een cowboy hoed langs. Ze proberen me tientallen kilo’s rode sjalotten en kilo’s knoflook aan te smeren. Gelukkig heb ik geen plaats meer in mijn rugzak! Ik bedank vriendelijk voor de ongetwijfeld fantastische aanbiedingen en neem uitgebreid afscheid van de handelaren. De wandeling gaat verder naar een andere tempel.
Dan zie ik iets dat ik tijdens mijn omzwervingen in de Isaan (het noord-oosten van Thailand) nog nooit heb gezien. Ik kijk nog eens goed en ik kan het vanuit de verte echt niet herkennen. Gelukkig zijn er geen (valse) honden op het terrein! In de verte zie ik enkele mensen bewegen dus zwaai ik met mijn armen om hun aandacht te trekken. Het lukt! Een jonge Thai-Chinese vrouw komt me tegemoet en vraagt naar mijn bedoelingen. Mijn vraag: ‘Wat is dit?’ is genoeg om uitgenodigd te worden voor een bezoek.
Ik moet even in mijn ogen wrijven om het beeld helder en scherp te krijgen. Nog steeds duurt het enkele momenten voordat ik me realiseer waar ik naar sta te kijken. Dit is een enorme sjalot drogerij!
De sjalotten worden aan hun groene loof opgehangen totdat de warme lucht ze genoeg heeft gedroogd om verkocht te worden. Een interessante en leerzame ontmoeting in de Isaan.
Bij de “Wat Ban Ngo” tempel aangekomen ben ik zo klaar. Alleen de poort en een paar houten hutjes voor een verdwaalde monnik staan op het terrein.
Google maps stuurt me daarna in een richting waar ik een weg zou moeten vinden. Er ligt alleen een zandpad en dat maakt het twijfelachtig. Twee kilometer verderop zou ik een brug over de rivier moeten vinden. Die brug is nu ook erg twijfelachtig geworden! Een kort gesprek met een tandloze oude dame langs de kant van de weg maakt me veel wijzer. Er is dus geen brug aan het einde van het zandpad. Ik moet dus dezelfde weg terug als ik ben gekomen. Ik kijk op mijn iPhone en zie dat ik nog vier komma zeven kilometer moet wandelen voordat ik bij het hotel ben. Hoezo korte wandeling?
Onderweg zie ik nog de oude Thaise wijsheid: Is de vrachtwagen te hoog of hangen de kabels te laag? De uitkomst is altijd hetzelfde en vaak zitten er enkele mensen een paar dagen zonder internet of telefoon.
Met elke stap die ik zet voel ik nu de kracht uit mijn lichaam vloeien. Het gaat duidelijk bergafwaarts met me. Ik hou mezelf een beetje voor de gek en maak mezelf wijs dat ik niet genoeg heb gedronken tijdens de wandeling. Bij een verdwaalde 7-11 koop ik een grote fles drinkwater van 600 ml die ik in drie teugen naar binnen werk. Ik voel me inderdaad wat beter, maar niet echt veel beter. De laatste paar honderd meter zijn een ware martelgang. Ik sleep mezelf figuurlijk naar het einddoel, het zachte bed in onze hotelkamer.
Terug in het hotel ga ik meteen liggen en ik kan me niet herinneren wanneer ik in slaap ben gevallen. Het biertje op het balkon wordt overgeslagen en gelukkig heb ik wel trek in het avondeten. Ik voel me erg beroerd maar laat het niet aan Lyka merken. Ik wil niet dat ze bezorgt is over mijn gezondheid.
We kiezen voor sateetjes en een vis in een zouten jasje van de BBQ. Gebakken rijst erbij en de avondmaaltijd is compleet. Een fles bier wordt gedeeld, het is tenslotte belangrijk dat je drinkt bij het eten.
Het is gezellig druk op de avondmarkt en dat maakt ook dat ik me weer een beetje beter voel, tegen beter weten in!
De gebakken rijst wordt geserveerd en met veel meer smaak dan verwacht werk ik het eten naar binnen. Het is dat tegenstrijdige gevoel dat aan me vreet. Ik voel me beroerd, heel belabberd, maar het eten en het bier smaakt me uitstekend? Hoe is dat mogelijk? Mijn lichaam en geest spelen met alle wetten van het ziek zijn en ziek voelen. Normaal verlies je alle trek en je eetlust wanneer je ziek bent. Bij mij is het juist het tegenovergestelde! Ik heb trek en dorst.
Voordat we terug naar het hotel gaan koop ik nog een pakje “Tiffy”. Thaise paracetamol aangevuld met een stof die in de EU verboden is. Ik maak me daarover weinig zorgen omdat ik weet uit het verleden dat ze uitstekend werken. Een Tiffy voor het slapen gaan en opnieuw lig ik rond half negen op bed. Ik wil snel beter worden.