Thailand: Oh moeder wat is het heet!

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel (409), woensdag 16 oktober 2019

We hebben prima geslapen en om half zeven ben ik al beneden in het restaurant om de thermoskan met vers gezette koffie te vullen. Ontbijt zit er hier niet in in deze slaperige provinciestad. Wat zouden ze eigenlijk voor ontbijt moeten serveren? Gekookte rijst met een gebakken ei, noedelsoep of toch brood met de westerse benodigdheden? Hier is het zekere voor het onzekere gekozen. Oploskoffie, een grote waterkoker en een pot vol met koekjes.
Na een bakkie of twee op het balkon met uitzicht op de stad is ook Lyka wakker en wordt het voor me tijd om op zoek te gaan naar een ontbijt. Ontbijten doen we deze week op de kamer, in de koele 27 graden van de airconditioning. Voor nog geen honderd baht kom ik met 4 kuipjes roomboter, 8 korstloze sneetjes wit casinobrood en anderhalve ons Thaise boterhamworst met chilipepers terug op de kamer. We gaan meteen aan de slag en minder dan een half uur later zijn er alleen nog drie kuipjes boter over. Twee kleine gouden banaantjes voor ieder als afsluiting en onze magen zijn gevuld.
We hebben vandaag niet veel op de agenda staan. Het belangrijkste is op zoek naar een plaats waar we onze vuile was kunnen doen. De wasmachine bij John en Yu was kapot dus hebben we ons vuile wasgoed maar in de rugzak gelaten. Rond de middag verlaten we het hotel, dit is nog niet het heetste moment van de dag maar geloof me maar dat het ons aardig tegenvalt! Het lijkt wel dat met elk jaar dat ik ouder wordt de warmte voor me lastiger word.

De slaperige provinciehoofdstad is uitgestorven en wij kunnen de beoogde wasserette niet vinden. Via Facebook zou er hier ergens een moeten zijn maar wij kunnen hem helaas niet lokaliseren. Lyka neemt al snel voor om de was maar even op de hand te doen. Dat is toch niet zoveel werk! Ik heb maar twee onderbroeken, een korte broek en een overhemd. Je zweet wel veel in de tropen maar het zweet ruikt niet!

In een lokaal restaurant met een menukaart aan de muur met foto’s gaan we op de terugweg zitten voor de lunch. De bekende en beproefde “Pad Krapow Gai” met een gebakken ei gaan er goed in.
Na de lunch zitten we binnen vijf minuten weer op de koele hotelkamer. Een berichtje naar Jan dat we in het hotel zijn en dat hij de kaas kan komen ophalen. Zodra hij op de kamer verschijnt is hij zichtbaar blij met de “Old Amsterdam”, dat is hier namelijk helemaal niet te krijgen. Ons stuk jong belegen gaat ook aardig richting haar einde. Het is niet anders! We zijn in ieder geval wel blij dat we de kaas en een kaasschaaf uit Nederland hebben meegebracht. Dat doen we de volgende keer zeker weer!

Vijf ijskoude flessen bier Leo bevolken de koelkast. Vanaf het balkon bekijk ik de ondergaande zon in de Isaan en geniet in mijn blote kont van de relatieve koelte van de avond. Zwermen vleermuizen zuiveren de lucht om het hotel van de insecten. In de verte toetert de nachttrein van Ubon Ratchatani naar Bangkok. Wat kan het eenvoudige leven toch mooi zijn!

De avondmarkt is en blijft gewoonweg een van de beste plaatsen in Sisaket om te eten en een koud biertje te drinken. Zo ook vanavond en op deze avond schuift Jan bij ons aan. Op de markt wordt van alles en nog wat verkocht aan etenswaar. Van gewone kip tot exotische dieren zoals ook kikkers die hier bijzonder geliefd zijn.

Wij doen niet zo moeilijk en houden het vanavond bij een gebakken rijst met stukken gefrituurde gepaneerde kip. De Thaise tegenhanger van de KFC! Het smaakt goed maar de koude flessen Leo bier smaken me nog beter. Het wordt een hele gezellige avond en we weten ook dat het niet de laatste avond op de markt voor ons zal zijn. Het wordt later dan we hadden gedacht! Het is al ver na elf uur wanneer ik mijn laatste slok neem en we afscheid nemen. We hebben een afspraak voor morgen om weer eens een westerse maaltijd bij een Duitse vriend te gaan nuttigen.

Sisaket laat op de avond is een heel andere wereld, haast buitenaards! De stad is uitgestorven en wacht op de goudgele brandende zon die morgen weer in het oosten zal verschijnen. Achter in een pick-up truck ligt de bejaarde gouden bananenverkoopster te slapen. Zodra de de pick-up truck wordt verplaatst is het “opgestaan, plaatsje vergaan” en dat wil je zeker niet wanneer je zo’n mooi plekje hebt bemachtigd aan het begin van de ochtendmarkt! Maar ook de stapels bananen zomaar achterlaten is de kat op het spek binden! Morgen hebben we een drukke dag voor de boeg met een stevige wandeling.

Ik wil jullie deze foto niet onthouden: een in wanhoop omhoog grijpende poot als laatste poging om aan de braadpan te ontsnappen. Welterusten.

Thailand: Met de trein

Sisaket (Boonsiri Boutique Hotel (409), dinsdag 15 oktober 2019

Na de vier moeilijke dagen op het platteland is het eindelijk weer tijd om verder te reizen. We laten Bua Yai voor twee weken achter om een korte reis met de trein door Thailand te maken. Alle plannen zijn alweer door elkaar gegooid en door de laatste ontwikkelingen zijn ze ook bijna alweer allemaal aangepast.

Het is vandaag een uitermate vreemd afscheid op het spiksplinternieuwe treinstation van Bua Yai. Morgen is John aan de beurt om te vertrekken en ik betwijfel het ten zeerste of hij ooit nog naar Bus Yai zal terugkeren. Onze lieve vrienden gaan duidelijk gebukt onder de zware last van het stressvolle afscheid van morgen wanneer John voor een onbepaalde tijd terug zal keren naar Engeland.
Wij wachten in de schaduw, en in een licht windje, op trein 416 naar Khorat. Ik loop wat zenuwachtig heen en weer want om eerlijk te zijn is het ook voor Lyka en mij een moeilijk afscheid. De trein heeft dertien minuten vertraging en daarmee probeer ik John en Yu te overtuigen dat ze niet langer bij ons hoeven te wachten. Ze blijven liever hier met ons op het station dan samen in het huis dat morgen een stuk leger zal zijn.
Wanneer ze dan toch besluiten om toch maar te vertrekken wordt het een emotioneel afscheid. Met het nodige acteerwerk overtuig is Yu dat we echt over twee weken weer terugkomen in Bua Yai.
‘We bellen!’, zijn mijn laatste woorden wanneer we trap naar perron 3 opstappen, we reizen met lichte rugzakken maar onze emotionele bagage is zwaarder dan ooit.

Zodra de perfect geüniformeerde medewerkers van de “State Railway of Thailand” op het perron verschijnen als teken dat de vertraagde trein in aantocht is komt de kleurrijke groep Thaise burgers in beweging. Opvallend genoeg zijn we niet de enige blanke buitenlanders, een stukje verderop staat er een meisje en jongeman zonder t-shirt aan. Ik schud mijn hoofd en kan echt niet begrijpen dat er nog mensen zijn die niet begrijpen dat je in het buitenland echt niet met een ontbloot bovenlijf met het openbaar vervoer reist. Dat zou je in je eigen land toch ook niet doen?

Het is aardig druk in de trein maar gelukkig vinden we snel een plaatsje met onze neuzen in de rijrichting. Wel aan de door de Thai vooral gemeden zonzijde maar dat maakt ons niets uit. Ik vindt het wel lekker in de zon en in de wind. Na al die jaren kan ik nog steeds niet begrijpen dat de arme mensen in zuidoost-Azië vermogens uitgeven aan crèmes en lotions om witter te worden. Daarom wordt zodra het mogelijk is elk direct zonlicht op de huid vermeden.
Het eerste traject gaat van Bua Yai Junction naar Thanon Chira Junction in Krorat. Een dikke anderhalf uur over ietsjes meer dan 80 Km. De vertraging van dertien minuten deert ons niet omdat we volgens het spoorboekje dertig minuten overstaptijd hebben. Helaas wilde de beambte in Bua Yai ons de kaartjes voor het tweede traject niet verkopen om zich zo in te dekken wanneer we de volgende trein als aansluiting zouden missen.
De oude afgedankte Zuid-Koreaanse trein, helemaal derde klasse, sleept ons voor 17 Baht per persoon door het opvallend groene Thaise landschap. Niet zo heel lang geleden viel er hier een enorme hoeveelheid regen met bijbelse overstromingen als gevolg. In Nederland gaat het dan over klimaatverandering maar in Thailand wordt er na alle droogte gesproken over welkome neerslag!
Dat Thailand voor grote veranderingen staat is wel duidelijk. Er worden in China geleende vermogens gespendeerd aan de verbetering van de infrastructuur. Wij rijden nu met oud materieel op nieuwe dubbelspoorlijn tussen Nong Khai en Khorat, bijna alle spoorwegovergangen zijn afgesloten en vervangen door fly-overs voor snelverkeer en onderdoorgangen voor langzaam verkeer. Dit zou in Nederland tien jaar duren maar in Thailand zijn ze binnen twee jaar klaar met de 357 kilometer! Ondertussen zijn ook veruit de meeste stations vernieuwd om in de toekomst de nieuwe, hoogstwaarschijnlijk Chinese, dubbeldekker treinen de ontvangen. Deze lijn moet de belangrijkste aanvoer- en uitvoerlijn worden tussen Kunming in China en Bangkok aan de golf van Siam. Een ijzeren rivier waar beide landen veel economische voorspoed van verwachten.
Met nog vijftien minuten te gaan bestel ik op het treinstation Thanon Chira Junction mijn beste Thai aan het loket de twee kaartjes naar Sisaket. Het gaat van een leien dakje! Ook hier staat perron 3 helemaal vol met mensen die om de een of andere reden geen gebruik maken van de lokale of intercity bussen.

Helaas hebben we deze keer pech en we kunnen slechts een zitplaats voor ons beiden in de drukte bemachtigen. Ik zie te laat dat ik ook bij de monniken had mogen zitten, nu zijn ook die plaatsen allemaal door oude Thaise mannen ingenomen. Er zit niets anders op dan te blijven staan totdat er iemand in onze omgeving de trein verlaat. Mijn ervaring is dat dat vaak gebeurd bij de eerste kleine lokale stations. Helaas heb ik het mis en pas na een uur in de schommelende trein te hebben gestaan komt er aan de andere kant van het gangpad een plaatsje vrij. De volgende drie en een half uur kan ik tenminste zitten.

Tijdens de reis naar Sisaket zit het merendeel van de passagiers te slapen en ik ben een van de weinige die het landschap probeert in zich op te nemen. Na twintig jaar is het romantische Thailand voor mij ook wel verdwenen. Het is voor mijn gevoel een harde maatschappij geworden die om de beurt door politie- en legergeneraals in de vorm van een dictatuur worden bestuurd. Nu ook onze geliefde koning er niet meer is lijkt de samenleving verhard en versuft. Kedeng-kedeng, met elke spoorstaaf verbinding in het spoor komen we dichtbij onze bestemming voor vandaag.
Er is voldoende te drinken en te eten aan boord maar de mij zo geliefde bakjes rijst met een gekruid vleesmengsel en een gebakken ei zijn verdwenen. Waarom? Problemen, net als met dat heerlijke koele blikje bier aan het einde van de dag? Uiteindelijk is het maar goed dat we enkele boterhammen met kaas hebben meegebracht. Ze smaken ons goed zonder de spanning in de darmen te hoog te laten oplopen. Het laatste dat we namelijk willen is gebruik maken van het toilet in de trein. Dat kan een traumatische ervaring zijn die menig haar of zijn liefde voor Azië zal doen verbleken.
Eindelijk is daar het station van Sisaket met haar verlossende toiletten. Lyka gaat eerst en voor € 0,20 zijn we beiden van onze kleine boodschappen af. De weg naar het “Boonsiri Boutique Hotel” is gelukkig niet al te lang. Er lijkt een probleem met onze boeking te zijn omdat ik mijn Thaise rijbewijs in plaats van mijn paspoort laat zien.

Wanneer ik een kopie van de boeking laat zien is het plotseling allemaal opgelost. Met de sleutelkaart in de hand klimmen we naar de vierde verdieping. Kamer 409, net als bij mijn vorige bezoek, voelt een beetje als thuiskomen. Ik stink een uur in de wind dus gaat Lyka meteen aan de gang om mijn shirt, korte broek en onderbroek even met waspoeder te spoelen. Met verbazing kijken we naar de kleur van het waswater dat het stof heeft opgenomen. Het lijkt op koffie met veel melk!

Douchen, scheren en even ontspannen op het kleine balkon met een koude fles Leo binnen handbereik en radio NPO2 op de achtergrond. Voor het eerst voel ik me tijdens deze reis verlost van alle Zaltbommelse spanningen!
Ons avondschema is gemakkelijk! We wandelen rustig naar de avondmarkt naast het station van Sisaket om wat te eten en daarna gaan we snel naar bed om wat slaap in te halen. Die onzinnige vechthanen zijn hier gelukkig niet in de stad.

Gebakken vis, rode Thaise kerrie  met varkensvlees, gebakken groenten en twee zakjes rijst. Alles voor 210 Baht, een kleine zeven euro, buiten de gebaande toeristenpaden kan het dus toch nog redelijk geprijsd zijn!

Samen genieten we van onze omgeving en nog een paar grote koude flessen bier als slaapmutsje. Konden we zo maar elke dag op reis zijn, zonder zorgen en zonder problemen, wat zou het leven dan mooi zijn.

Thailand: Vier dagen op het platteland

Bua Yai (Bij Yu en John), maandag 14 oktober 2019

Wat op papier de gemakkelijkste dagen leken tijdens onze korte rondreis door de Isaan blijken de moeilijkste tot nu toe te zijn geweest. Een dikke deken van verdriet en teleurstelling ligt er over het land en het huis in Bua Yai. De gesprekken zijn kort met een voelbare droefheid in de achtergrond.
Wat is er hier aan de hand? Eigenlijk is het heel eenvoudig, zonder dat ik een standpunt inneem hoor ik altijd om me heen dat de Thaise regering de buitenlanders niet zo graag binnen hun landsgrenzen heeft. Er wordt door de regering in Bangkok van alles bedacht om een verblijf langer dan dertig dagen in het koninkrijk van Thailand zo moeilijk mogelijk te maken. Ze verwelkomen het liefst vliegtuigen vol met rijke toeristen uit China, India en Europa die zakken vol met geld meebrengen. De achterliggende gedachte is begrijpelijk maar daar ligt meteen ook het absurde probleem van de uitvoering van het Thaise visum systeem.
Neem mijn goede vriend John? Hij woont al twaalf jaar officieel in Thailand, met elk jaar een echt visum, is al elf jaar voor de wet getrouwd met de Thaise Yu, heeft drie stiefkinderen opgevoed, heeft land en een huis gekocht om “zijn gezin” een dak boven het hoofd en een toekomst te bieden.
Tot nu toe klinkt het allemaal goed toch? Nou, er zijn weer visumregels gewijzigd en nu moet John plotseling ook aan de ruim € 2.100,- pensioen per maand voldoen. Dat haalt hij ruimschoots niet want het wettelijke staatspensioen in Engeland is ongeveer € 650,- per vier weken. Het is voor zijn gezin nooit een probleem geweest om daar van rond te komen want John en Yu houden er een Thaise levensstijl op na.
Ik heb het al eerder vermeld en ik heb nu ook met mijn eigen ogen gezien dat de Isaan ook leegloopt. Echte cijfers heb ik niet maar wanneer ik enkele keren bij “Tesco Lotus” ben geweest en ik heb geen Scandinaviërs meer gezien bij het koffietentje in de airconditioning dan weet ik genoeg. John bevestigd mijn gedachten en weet te vertellen dat ze het afgelopen jaar allemaal zijn vertrokken naar andere landen. Hun vrouwen en huizen achterlatend omdat een Thais paspoort op het wereldtoneel ongeveer net zoveel waard is als een pak oude kranten.
De leegloop lijkt al niet meer te stoppen. Binnenkort komt daar waarschijnlijk voor buitenlanders nog een verplichte ziektekosten verzekering van iets meer dan drie euro per dag bovenop. Probeer je maar eens voor te stellen dat een immigratie beambte op de luchthaven in Bangkok de polis van jouw Nederlandse ziektekostenverzekering en de polis van je reisverzekering moet beoordelen? Dat is ongeveer hetzelfde als wij de echtheid van een Chinees rijbewijs moeten vaststellen! Onmogelijk, we hebben allebei geen idee of het echt is of niet, met nog meer afwijzingen en frustraties als gevolg. De exodus van Westerse expats lijkt niet meer te stoppen. En wie eenmaal is vertrokken komt nooit meer terug!

De afgelopen dagen voltrokken zich haast allemaal volgens een zelfde patroon. Rustig en bijna zonder zorgen. Een dag begint om kwart over vijf in de ochtend wanneer het eerste zonlicht aan de horizon verschijnt en de vechthanen beginnen te kraaien. Het houden van een vechthaan is een van de weinige betaalbare hobby’s voor de arme boeren op het Thaise platteland. Het is ontroerend om te zien hoe ze hun hanen vertroetelen, controleren, trainen en na een verloren gevecht opeten.
Het internet is tegenwoordig goed in de provincie dus lees ik ’s morgens snel het sportnieuws van de afgelopen dag in Nederland. Het andere nieuws is voor mij niet belangrijk, dat weet ik ondertussen wel. Een piepklein bemoeizuchtig landje dat zich hooghartig uitlaat over de president van de USA en de bloederige sekte oorlog tussen verschillende islamitische stammen in het middenoosten. Niets van dit alles in het nieuws in Thailand. Hier zijn ze druk met hun eigen land, eigen volk eerst en eigen problemen eerst oplossen.

Om een uur of zeven loop ik de trap af om een eerste kan koffie te zetten en onze gastheer en gastvrouw te begroeten. Yu maakt voor ons een door ons erg gewaard ontbijt van gebakken eendeneieren, knakworstjes, geroosterd brood en soms ook witte bonen in tomatensaus. De gesprekken gaan helaas moeizaam omdat we meestal te snel uitkomen op de onrechtvaardigheid van het Thaise visumsysteem voor John.

We maken gebruik van de relatieve koelte in de ochtend om op de motor de dagelijkse boodschappen te doen. Wij schuiven elke dag wat geld toe om geen aanslag op hun dagelijkse budget te zijn. Ondanks alle afwijzingen zijn we altijd weer opgelucht wanneer ze onze ondersteuning accepteren. Dertig euro aan boodschappen is hier op het platteland van Thailand ook niet al teveel!

Op een van die ochtenden heb ik mijn geliefde twaalf jaar oude Honda Phantom weer een grote beurt laten geven. Nieuwe remblokken, nieuwe olie, een nieuwe voorband, een nieuwe ketting, een nieuw luchtfilter, een nieuwe toeter en nieuwe lampjes in het achterlicht en de koplamp. Voor nog geen 4000 baht is hij weer helemaal 100% in orde! Ik heb dit laten doen omdat de Honda Phantom misschien nog in onze reisplannen voor 2020 voorkomt. Gaan we vliegen, met de trein of op de Honda Phantom de grens over!  

Lunches, uit de echte Thaise keuken zijn altijd een genot! Zij zijn ook het teken om na het eten even naar boven te gaan om de grootste hitte van de dag te ontlopen en op het balkon in de wind een beetje te dutten. Een koude sodawater binnen handbereik en NPO Radio2 op de achtergrond. Mooier kan reizen haast niet zijn

Om een uur of vijf dalen we weer af om achter in de tuin plaats te nemen. Zelf loop ik even naar de kleine winkel om de hoek voor drie grote flessen Leo bier. Mijn dagelijkse dosis, soms aangevuld met een vierde fles. Om kwart voor zes valt de avond alsof de zon met een schakelaar wordt uitgeschakeld. Er zijn opvallend weinig muggen op het platteland omdat al de wateren die ze gebruiken om te vermenigvuldigen vol zitten met dieren die de larven op hun menu hebben staan. De lucht koelt langzaam af naar een zeer aangename 24 graden Celsius en achter ons horen we Yu in de keuken rammelen met potten en pannen.    

Hoewel onze voorkeur uitgaat naar een echte thuis gekookte Thaise maaltijd komt het ook voor dat we een westers getinte maaltijd krijgen. John is nu eenmaal een Engelsman en hij heeft na al die jaren nog steeds niet helemaal kunnen wennen aan de gerechten uit de Isaan.

Nog een heerlijk koud biertje achter het huis voor het slapen gaan en dan voor tien uur naar bed. In bed lig ik dan weer te piekeren over van alles en nog wat. Ook wij zijn overvallen door de afwijzing van onze jaarvisa. Dat grapje heeft ons meer dan € 500,- gekost! Ik heb het verlies maar geaccepteerd, dat is toch de enige mogelijkheid die er voor ons overblijft.
We praten veel over onze toekomstige reizen en alles duid er op dat dit voor ons wel eens ons laatste bezoek aan Thailand zou kunnen zijn. Oké, moeten nog terugkomen voor ons vertrek naar Nederland maar na ons vertrek zie ik ons hier niet meer zo snel terugkomen naar “het koninkrijk van de verdwenen glimlach”. We proberen in het donker hardop in onze gedachten een lijstje te maken waarom we opnieuw naar Thailand zouden willen gaan. Het lijstje is en blijft erg kort! Na een tweede ronde blijft er maar een post over: Het bezoeken van de weinige vrienden die nog in Thailand zijn achtergebleven.
Dan gaan we liever toch naar landen die probleemloos een 90 dagen visum verstrekken bij aankomst. Gelukkig zijn die er ook nog genoeg in Azië. Die landen kunnen duurder of goedkoper zijn dan Thailand en hebben ook hun eigen heerlijke gerechten. Wij hebben gewoonweg geen zin meer in dat visum gezeur! Zoals ik altijd zeg: ‘Wij komen geld brengen, geen geld halen!’