Om vijf uur ben ik al klaarwakker! Vanzelfsprekend heb ik gisterenavond niet teveel bier gedronken want het laatste wat je wil is met een alcoholkegel een nieuw rijbewijs ophalen. Na het plassen besluit ik om toch nog maar even te gaan liggen. Een uur wacht ik totdat de wekker eindelijk van zich laat horen. Gelijk er uit en naar de 7-11 om twee tosti’s te halen. De eerste smaakt me prima maar na een tweede kop koffie gaat de andere in een plastic tasje, samen met een flesje water, om mee naar het plaatselijke rijbewijzen kantoor te worden genomen.
Om iets voor zeven sta ik aan de straat voor de “Boxing Roo” en de afgesproken motortaxi is gewijzigd in een andere chauffeur. Dat maakt mij in principe weinig uit want de prijs is al afgesproken en daar zal deze motortaxi het ook mee moeten doen. Het kantoor is zeker vijf en twintig minuten rijden en om eerlijk te zijn had ik tijdens de rit geen idee waar we waren. Uiteindelijk herken ik het gebouw van eerdere bezoeken. Het is nog geen half acht en er is al een drukte van jewelste! Volgens een oudere vrouw, getrouwd met een Zweed, ontbreken er nog enkele kopieën en het is een goed idee om die nog even snel te laten maken. Zo gezegd, zo gedaan, en dan begint de ochtend van het lange wachten.
Om tien over half acht verschijnt er een vrouw op de treden van de ingang die zegt dat we ons in drie rijen moeten opstellen. Rij 1: Buitenlanders, Rij 2: Thais onder de 23 jaar en Rij 3: de rest. Zoals verwacht beginnen ze even later met het uitdelen van de nummertjes aan de Thai, er wordt gemord in onze rij, in verschillende talen. Zelf weet ik uit het verleden dat je daar toch niets mee opschiet dus neem ik alles met een brede glimlach. Tot mijn grote verbazing is onze rij als tweede aan de beurt! Nummer 007, James Bond, valt mij te beurt en ik mag beneden in de airconditioning wachten tot mijn nummer op het beeldscherm verschijnt en ik naar boven kan.
Dat gaat snel genoeg! Boven aangekomen val ik van de ene verbazing in de andere. Mijn gezondheidsverklaringen blijken niet meer nodig te zijn. Ook heeft het kantoortje vanochtend enkele kopieën gemaakt die niet nodig zijn. Ik krijg het hele pakket terug en moet op elk document mijn handtekening plaatsen. Nu is dat niet al teveel werk maar ondertussen loopt de teller wel door. Zodra het hele documenten pakket gecontroleerd, en goed bevonden, is krijg ik een rood kaartje met daarop het nummer 30.
Iedereen wordt naar een lokaal geleid waar het wachten nu verder gaat. Geen enkele buitenlander heeft een idee waar we op wachten, alle communicatie gaat in het Thais. Er zit dus niets anders op dan rustig blijven zitten.Ik raak het gevoel voor de tijd kwijt en begin een beetje te knikkebollen. Mijn tweede tosti gaat er aan en mijn flesje water is al bijna leeg. Dan worden we het lokaal uitgeleid om een test te doen.
Eerst een test op kleurenblindheid en dan een reactietest. Die tweede blijkt een stuk moeilijker dan het lijkt. De eerste poging gaat verkeerd omdat er plotseling iemand achter me begint te schreeuwen. De tweede gaat fout omdat het apparaat hapert en de examinator begint mij vreemd aan te kijken. Hij gebaart me om het nog een keer te doen. Ondertussen gieren de zenuwen door me keel maar gelukkig gaat het deze keer goed. Zodra ik wil opstaan gebaard de examinator dat ik het nog een keer moet doen, hij lijkt niet helemaal overtuigt van mijn reactiesnelheid. Ook deze keer gaat het goed en ik kan inrukken.
Terug naar het lokaal waar ik het nummer 30 in een boek moet schrijven samen met mijn naam en welke rijbewijzen ik wil vernieuwen. Wachten 3.0 begint en weer begint het soezen, de zon speelt op de verticale lamellen en maakt me slaperig. Ik heb geen idee wat er is gebeurd maar ik neem aan dat iedereen de testen heeft afgewerkt en dan begint de nieuwste instructie video over de wijzigingen in de Thaise verkeerswet.
En dat klopt! Zodra de laatste de test heeft gedaan en de koppen zijn geteld begint de video die in een onleesbaar engels is ondertiteld. Een aaneenschakeling van logische momenten en de meest vreselijke ongelukken geleend van YouTube. Het lijkt me dat dit geen van de aanwezige Thai ook maar een beetje kan interesseren. Boeddha beschermt je en het is je karma die bepaald wanneer je tijd is gekomen. Wanneer de video na een kleine drie kwartier voor de tweede keer begint zit de helft van de aanwezigen te slapen. Ik hou een oog op de camera in het lokaal en ik hou mijn ogen wijd open. Je weet tenslotte nooit of ze mee zitten te kijken. De examinator komt terug met een mand vol met documenten en schakelt de DVD uit.
Vanaf een afstandje lijkt het alsof ik mijn paspoort zie zitten in de stapel. Het uitgeven van de getekende verklaringen samen met de ingeleverde documenten gaat op dezelfde volgorde als de rode kaartjes. Ik zie mijn paspoort verschijnen en ik sta meteen op om het in ontvangst te nemen. Het vreemde is dat het aan een Indiër wordt overhandigt en bij mijn papieren zit een groen paspoort. Dat kan natuurlijk niet goed zijn! Gelukkig is de Indiër ook nog steeds goed wakker en de vergissing word direct door ons ongedaan gemaakt.
Op naar Balie 15 waar ik de papieren weer mag inleveren en 820 baht kan afrekenen voor de nieuwe rijbewijzen. Opnieuw een nummertje, deze keer 98, en dan moet ik weer wachten tot ze een foto van me nemen en het rijbewijs printen. Een klein kwartier later is het dan zo ver. Ik controleer de gegevens en zie tot mijn blijdschap dat ik een rijbewijs heb gekregen dat tot mijn verjaardag in 2024 geldig zal zijn. Alles bij elkaar heeft het zo’n vier en een half uur en in totaal € 55,- gekost. Ook in Thailand draaien de ambtelijke wielen langzaam.
Op de terugweg, achterop de motortaxi, probeer ik te verzinnen waar ik zal gaan eten. Mijn maag knort van de leegte en een stevige lunch kan ik wel gebruiken. Uiteindelijk valt de keuze op het “Full Cooked Breakfast” van het “Retox Hotel”. De zware tonen van de bas, de reden waarom ik dit hotel een kleine twee weken heb verlaten, dreunen nog steeds tot in de fundering. Voor 99 baht (€ 2,70) heb ik over het eten niets te klagen.
Met een gerust hart, nu ik weer voor zes jaar onder de pannen ben met mijn rijbewijzen, begin aan de middagwandeling zonder doel. Het enige dat zeker is is dat ik op de Beachroad terecht zal komen. Maar eerst een koffie! Een echte koffie! Ik heb genoeg van de Nescafé. In de koelte van een groot winkelcentrum geniet ik van het zwarte goud. Een oneindig circus van anonieme passanten trekt aan me voorbij. Elk gezicht verteld een verhaal, elk koppel een tragedie? In een opwelling beloon ik mezelf met een paar originele Apple EarPods. Vanaf vandaag kan ik naar mijn muziek en films luisteren zonder een ander lastig te vallen!
Op deze avond loop ik er weer eens uit voor een echte avondmaaltijd. Op Facebook heb ik het dagmenu van “Malee Pattaya 3” gezien en vreemd genoeg sprak dat dagmenu me aan. De kippenschnitzel met aardappelsalade voor 119 baht (€ 3,25) is een openbaring! De schnitzel is heerlijk krokant en sappig, de aardappelsalade is vers gemaakt en smaakt voortreffelijk. Een mooie afsluiting van een belangrijke dag. Nog een paar biertjes en dan naar bed.
