Spanje: Een hemelse zondvloed

Calore (naast het kerkhof)

Om vier uur waren we klaarwakker van het zware onweer, bliksem en donder met de begeleidende regenbuien. Het duurt even totdat we samen haast tegelijk tot de gedachte komen dat het voorste dakluik bij zware regen nog wel eens wil gaan lekken. En ja hoor, de eerste druppels zijn al op ons nieuwe vloerkleedje gevallen.
Het blauwe afwasbakje snelt ons te hulp om het druppelende water op te vangen terwijl ik snel probeer een oplossing te vinden voor het binnendringende water. Een opgerold velletje toiletpapier stopt het eerste binnendringende water. Ik haal de aluminium koffer met schroevendraaiers tevoorschijn en demonteer de hendel om het luik te openen en de insectenhor. Een prop papier in de opening van de plastic pakking rond het luik en een stuk ducktape erover. Dat zou het probleem moeten oplossen!

Het gaat oorverdovend te keer in de camper! De zondvloed is begonnen maar wij hebben het binnendringende water voor nu gestopt. Ook een puntje om op de lijst te zetten voor het onderhoud wanneer we weer terug in Nederland zijn. Ik open voor een moment de deur om een foto te maken van de rivier die op de boulevard richting de zee stroomt. Ik ben verbijsterd door de hoeveelheid water die langs komt, het zijn haast Thaise taferelen!
Om kwart voor zes, wanneer de regen en de begeleidende herrie is afgenomen zoek ik weer ons bed op. Met mijn kleine hoofdlamp rond mijn pols zodat ik af en toe nog even kan kijken of het toch weer niet is begonnen met lekken. Om half negen schieten we wakker. Het is stil in de camper dus is de regen weg.

Het is al na elf uur wanneer we van onze plaats aan de boulevard vertrekken. Het was weer een zware nacht. Ik ben nog steeds erg moe en hoop vannacht eindelijk goed te kunnen slapen. In een opwelling neem ik de oude weg over de bergpas in plaats van de nieuwe tunnel. We hebben tenslotte tijd genoeg en we zijn sowieso niet van plan om vandaag veel te rijden.

Boven op de bergpas neem ik nog een foto van Portbou, het was een bewogen en nacht in een vriendelijk dorpje die we niet snel zullen vergeten. Ik programmeer de volgende bestemming in de GPS, een parkeerplaats aan zee, en hoop dat we daar vannacht kunnen slapen. 58 kilometer te rijden geeft de Garmin aan. Anderhalf uur rijden ongeveer, dus dat komt wel goed!
We passeren het dorp “Colera” en op het moment dat we bergopwaarts de volgende bergpas gaan nemen hapert voor een moment de motor. Ik voel meteen dat het mis is en schakel terug. De motor pikt weer op en geeft voldoende kracht om verder de heuvel op te rijden om enkele honderden meters verder stil te vallen.
De motor starten lukt niet meer. De motor is dood en blijft dood. We kijken elkaar verbaasd aan en ik probeer niet in paniek te raken. De alarmlichten aan, de handrem er op en een flinke steen achter het rechter achterwiel tegen het terugrollen. Ik trek mijn fluoriserend gele vest aan en kijk onder de motor. Geen lekkende vloeistoffen, dat is in ieder geval een goed teken!
Lyka heeft ondertussen ook haar gele vesttje aan en waarschuwt het achteropkomende verkeer om snelheid te minderen. Ik geef haar nog enkele instructies en probeer de motor weer tot leven te krijgen. Tot mijn verbazing komt er weer leven in de dieselmotor van “de Oude Dame” en Lyka denkt dat het het teken is om weer in de camper te stappen. Voordat ze bij de deur voor de bijrijder is is de motor alweer gestorven.
Er zit niets anders op dan de camper langzaam en gecontroleerd achteruit van de helling af te laten lopen. Een eind terug herinner ik me een afrit naar het plaatselijke kerkhof te hebben gezien en daar moeten we naar toe! Dan zijn we in ieder geval van de weg af en zijn geen gevaar meer voor het verkeer. Lyka begrijpt meteen wat de bedoeling is en met een goede samenwerking krijgen we de camper op de veilige plaats waar ik hem wilde hebben. Dat bleek nog een hele toer want mijn remmen wilde niet meewerken. Wanneer de motor niet loopt heb ik ook heel weinig remkracht. Dus dan maar op de achteruit versnelling in combinatie met de koppeling.
Eenmaal op de veilige plaats geparkeerd laat ik alle problemen goed tot me doordringen. Ik zet alles op een rijtje en probeer een plan te bedenken. Het is zondagmiddag dus ik zal niet eerder dan morgen een monteur kunnen raadplegen over de storing van de motor. Dat de motor kapot is is haast onmogelijk, dat weet ik zeker.
Met een smoesje maak ik me los van Lyka en de problemen en ga een stukje wandelen, het dorp in. Lyka begrijpt dat ik even tijd nodig heb om na te denken. Het dorp “Colera" is in de winter een spookdorp met slechts een handvol inwoners. Het plaatselijke café is gelukkig wel open en bij het passeren plaats ik een welgemikte “Ola”. De “Ola’s” echoën me tegemoet en ik baan me een weg door de smalle straatjes naar het kleine grindstrand waar de golven van de Middellandse Zee rustgevend breken.
Ik ga voor enkele momenten zitten op een houten bankje aan de boulevard en orden mijn gedachten. De zwoele zeewind speelt door mijn witte haren en blaast negatieve gedachten weg. Met mijn beperkte technische kennis van (diesel)motoren kom ik tot de conclusie dat het met de brandstoftoevoer te maken moet hebben. Het ene moment loopt de motor als een naaimachine en het andere moment sterft hij een stille dood. Een vuil brandstoffilter misschien? Een slok lucht in de leidingen tijdens het rijden van een te steile afdaling of helling opgeslokt?
Ik loop rustig terug naar de camper en neem contact op met mijn garage in Zaltbommel. Het is zondag en misschien is mijn vaste monteur ook wel druk? Maar het is het proberen waard! Ik geef een zo goed mogelijk verslag van alle gebeurtenissen en symptomen die ik heb ervaren. In afwachting van een antwoord haal ik het werkplaatshandboek tevoorschijn en ga lezen in het hoofdstuk over het brandstofsysteem. En daar wordt ik waarachtig ook nog een beetje wijzer van.
Toch wacht ik op het antwoord van Ron. Tijdens het wachten start de motor weer en we kunnen een stukje verder bergafwaarts rijden naar een kleine picknickplaats. Hier staan we helemaal zorgeloos! We hebben water, we hebben gas, we hebben te eten en we hebben een bed. Wij komen de dag en de komende nacht wel door! Van het antwoord van Ron wordt ik al een stuk wijzer. Maar het met de handpomp ontluchten van het brandstofsysteem maakt me heel veel wijzer!
De bout waarmee de pomp voor het ontluchten aan de brandstofpomp vastzit is losgekomen. Ik ben nu niet een stap verder, nee ik ben nu een hink-stap-sprong verder! Met de hand probeer ik de bout en de pomp zo vast als mogelijk te draaien. Ik ontlucht het brandstofsysteem met de pomp. De sleutel in het contact, een schietgebed, en starten. De motor komt zonder problemen binnen enkele seconden tot leven.
We zijn weer een stap verder! Maar het probleem is nog niet opgelost. Met de grote Baco die ik bij me heb kan ik de bout niet bereiken. Er zitten teveel leidingen en kabels in de weg. Wat ik nodig heb is een dopsleutel 17, 18 of misschien zelfs wel 19.
Mijn enige kans op dit moment is het plaatselijke café. Bij het café aangekomen gaan de “Ola’s” weer heen en weer en binnen enkele minuten heeft een jongen een oude rode blikken doos met een incomplete set dopsleutels uit zijn krakemikkerige auto tevoorschijn gehaald. De gezochte doppen zitten er gelukkig nog in.
Het is misschien een beetje brutaal maar ik leg uit waar we staan en dat ik straks de set wel kom terugbrengen. Het is geen probleem en opgelucht keer ik met de zware doppendoos onder de arm terug naar de kreupele camper.

Op het moment dat ik de dopsleutel op de kop van de bout zet komt de oude auto, met daarin de twee behulpzame jongens, de picknickplaats op rijden. Er gebeurt hier ’s winters niet veel dus een Nederlander met autopech is heel interessant. Ik draai de bout met gevoel aan, niet te los maar ook niet te strak, en kijk opgelucht naar de twee. Nog even ontluchten en dan proberen of het heeft geholpen.

De blauwe latex handschoenen gaan uit en ik stap in de cabine. De motor start onmiddellijk en tovert een glimlach op de vier aanwezige gezichten. Ik laat de motor nog even lopen om te zien of het allemaal wel goed is. Ik laat met de hand de toeren oplopen en weer terugzakken, de motor loopt weer helemaal normaal. Het probleem lijkt opgelost! “Lijkt”, want je weet het nu eenmaal nog niet zeker.
Terwijl de motor nog stationair draait, en gelijk elektriciteit maakt voor in de huishoudaccu, neemt Lyka een foto van de mij met de twee hulpvaardige vrienden. Als dank geef ik ze twee blikken zwaar Nederland bier mee, een Bavaria 8.6 Extreme en een Grolsch Kanon.
Lyka krijgt een fles zoete witte wijn als cadeau, een van de jongens blijkt wijnboer te zijn. Ondertussen is het voor mijn gevoel te laat geworden om nog verder te rijden. Ik moet ook die slechte nachtrust met dat onweer en de problemen met de motor nog verwerken.

Gelukkig stelt Lyka geen hoge eisen aan het avondeten. Ze begrijpt dat ik genoeg voor een dag heb gehad. Ze stelt zelf voor om Pad Krapow te eten, met een Kai Dao! Het Thaise eten gaat er bij mij wel in omdat ik door alle spanning de lunch heb overgeslagen.
Na het eten probeer ik de motor nog een keer en laat hem een kwartier probleemloos stationair lopen, normaal kan dat niet in de bebouwde kom maar ik ga ervan uit dat er vanavond geen enkele bewoner van het kerkhof zal klagen.
Nu alle problemen voor mijn gevoel zijn opgelost heb ik ook weer zin om tv te kijken. Vanavond begin ik aan de achtdelige serie “Goliath”. Goede recensies op ImdB, vier sterren, dus kijkplezier is verzekerd. Om tien uur gaan we slapen, het was een korte maar boeiende en zware dag!

Spanje: Rustdag

Portbou (aan de boulevard)

Ik kom pas om kwart voor tien uit mijn bed. Na vijf en twintig dagen neem ik, als chauffeur/navigator een vrije dag. Ik ben er aan toe.
Maar dat ik rustig op gang kan komen is zeker niet het geval. We moeten over twee uur en vijftien minuten de camping hebben verlaten. Door de heerlijke zware bieren van gisterenavond ben ik niet aan de was toegekomen en die moet dus vandaag ècht nog worden gedaan. Met een volle HEMA-rookworst tas, en het wasmuntje in de hand, snel ik me naar de ruimte met de wasmachines. Vijf euro voor een wasje is niet niets maar het moet nu eenmaal en ik heb medelijden met de vrouw die een handwasje in een wasbak aan het doen is.
Wanneer ik terug kom staat Lyka alweer klaar met de volgende was. Laken, dekbedovertrek, handdoeken en nog wat klein spul dat ze vergeten was. Op weg naar de wasmachines koop ik bij de receptie nog een wasmuntje en zorg dat de tweede wasmachine ook gevuld en aan het werk gaat.
Dan heb ik eindelijk even de tijd om een bakkie koffie zetten en even zitten. Maar niet voor lang! Er zitten ongeveer 15 minuten tussen de programma’s op de twee wasmachines! Dus met de kop koffie nog niet ver genoeg afgekoeld kan ik alweer op pad om de eerste wasmachine leeg te maken en de inhoud te verplaatsen naar de droogtrommel driehonderd meter verderop aan de overkant van de weg.
Bij terugkomst in de camper neem ik twee slokken koffie en luister naar Lyka’s gezeur wanneer ik het ontbijt ga maken. Omdat de droogtrommel gemakkelijk twee ladingen van de wasmachine tegelijk kan drogen wacht ik tot de andere was klaar is. Zodra die klaar is verplaats ik die ook naar de wachtende droogtrommel. 31 minuten wordt op de display van de droogtrommel weergegeven wanneer ik het muntje in de gleuf laat vallen.
Snel naar de camper waar Lyka de worstjes heeft gebakken en de witte bonen in tomatensaus al warm zijn. Twee eieren bakken en het ontbijt is compleet. Het loopt al tegen elf uur!
Met één oog op mijn horloge geniet ik van het zware Engelse ontbijt. Daar was ik ook aan toe, naast deze rustdag! De was wordt opgehaald en terwijl Lyka de was opvouwt en opruimt begin ik aan de voorbereidingen voor ons vertrek. Nu zullen ze niet moeilijk gaan doen over enkele minuten maar ik ben nu eenmaal iemand van de tijd en dus wil ik zeker niet te laat het campingterrein verlaten.
De elektriciteitskabel wordt opgerold. De koelkast naar de omvormer overgeschakeld. De rest van de 230V apparatuur gaat ook op de omvormer. Ik open de dop van de watertank die ook weer wat kan worden bijgevuld. En ik spreek nog even met twee Zwitsers die ook voor het eerst met een camper onderweg zijn.
Zij hebben een zes meter lange buskamper. Ik moet eerlijk zijn, erg mooi zo’n buscamper, maar ik ben toch bang dat het mijn ding niet helemaal is. Ik hou het nog even bij onze oude alkoof met een lange bank langs de lange zijde. De grote ramen zijn voor mij ook een groot voordeel. Een mooi uitzicht is tenslotte onbetaalbaar!
Onze watertank zal ondertussen wel genoeg water bevatten voor twee dagen dus kunnen we op pad. De gps geeft dertig kilometer aan naar onze bestemming voor vandaag. Portbou ligt aan de Franse grens en hier gaan we morgen aan een nieuwe route richting het zuiden beginnen.

Aan de boulevard vinden we een leuke parkeerplaats onder een met bomen omzoomt plein. Het verkeersbord verboden voor caravans en campers is half afgeplakt. Alleen de caravans zijn ook buiten het seizoen niet welkom. Waarschijnlijk gaan ze ervan uit dat de mensen met een camper wat bijdragen aan de plaatselijke economie.

Het zware en late ontbijt laat ons de lunch overslaan. We gaan voor het eerst sinds lange tijd een wandeling maken. De elektronica verdwijnt in de brandkast en wij genieten van het zwoele lenteachtige weer. De golven breken ruisend op het grindstrand. Ik heb nu ècht het gevoel op reis te zijn.
Lekker ontspannen in de camper. De internet radio draait op het onbeperkt internet kaartje van de KPN en ik kijk er al naar uit om vanavond en morgenmiddag lekker voetbal te luisteren.

Het avondeten is vanavond extra belangrijk omdat we het gisteren een keer hebben overgeslagen. Na weer een halve rustdag kan ik zonder moeite aan de gang. Varkenskarbonade met broccoli en ovenfriet. Dit gerecht is al een keer eerder voorbij gekomen maar het blijft heerlijk. Het koken met twee kleine gaspitten in de Oude Dame is niet gemakkelijk maar ik doe mijn best. Ik probeer ook zoveel mogelijk te variëren maar met deze lage prijs voor de broccoli zullen we deze heerlijke groente nog vaak in verschillende vormen of gerechten eten.

Spanje: Een kleine wereld

Roses (Camping Joncar Mar)


Iets voor acht klim ik uit het bed boven de cabine van de camper. Een uur later dan de gewoonte is maar er is een gegronde reden voor. Ik heb vannacht heerlijk vast geslapen. Mijn medicijnen gaan als eerste naar binnen met een slok koude thee, de kachel hoger, dan aankleden en de gordijnen open.
En wat zie ik? Een dikke mist heeft zich tijdens de nacht meester gemaakt van de wijde omgeving. Zonder enige haast ga ik aan de koffie en doe weinig bijzonders. Vandaag doen we rustig aan omdat dit mooie plaatsje uitnodigt om rustig aan te doen.
Terwijl we ontbijten klaart de mist op en ik bestudeer de waypoints die ik vanochtend heb ingetypt in “Garmin Basecamp”. Het blijkt namelijk dat we niet ver verwijderd zijn van een route uit het WOMO-boekje Oost-Spanje. Mijn drang om weer een route te gaan volgen is zo groot dat ik zelfs het risico neem om weer richting de Pyreneeën te gaan!
De route begint voor ons bij het waypoint in Ponts. Een klein stadje waar we gelukkig een vers een stokbrood kunnen kopen. Onze afbakbroodjes zijn nu allemaal verleden tijd, met uitzondering van een pakje croissants die we bewaren voor zondag, lekker met gerookte zalm.

Bij de eerste halte net buiten Ponts krijg ik mijn eerste twijfels of het volgen van de route wel de juiste is. Het is weer duidelijk kouder. Dat het droog is is een bonus maar het weer is zeker niet aangenaam.
Bij de ruïne van het klooster “Santa Maria de Gualter” smaakt de warme thee beter dan ooit. Lyka neemt niet eens de moeite om de ruïne te bekijken. Haar neus buiten de deur in de koude wind was voldoende voor haar om te besluiten dat we nog wel meer ruïnes zullen zien tijdens deze reis.
We gaan verder met het klimmen en de witte toppen van de Pyreneeën verschijnen aan de horizon. We rijden nu boven de wolken en de hemel is blauw. Het is een schitterend uitzicht maar ook het koude weer waarvoor we op de vlucht zijn geslagen is weer terug.
Een hongerige vos steekt voor de camper de weg over en kijkt ons recht in de ogen. Een wilde vos? Hoeveel mensen hebben ooit een vos in het wild gezien?
Aan het einde van de route, die gelukkig maar vier en dertig kilometer lang is, zijn we het eens. We gaan weer terug naar ons oorspronkelijke plan. Snel naar de Middellandse Zee!
Het is vandaag weer camping dag dus onze beste kansen liggen bij het badplaatsje “Roses”. Alleen de naam al brengt een glimlach op mijn gezicht. Hier brachten wij ons Spaanse avontuur van de zomer van 1984 door. Cor, Ben, Jan, Herman en ik als de vier musketiers en d'Artagnan! Blokken Hollandse kaas en gevallen sokken! Ruim twee en dertig jaar geleden. Het was zo’n speciale vakantie dat we het er nog altijd over hebben wanneer we elkaar ontmoeten. Het was de vakantie van ons leven!

Het is al laat wanneer we op “Camping Joncar Mar” arriveren. De camping is net zo romantisch als een bos uien maar voor ons is het voor een nacht voldoende. Voor de prijs van € 15,50 hoeven we het ook niet te laten! We kunnen douchen, we kunnen de was doen, de accu opladen en water innemen.
Ik ben zo afgepeigerd dat ik voor het eerst in ruim drie weken niet aan koken toe kom. Het zit vanavond gewoon niet in me. Mijn lieve verwende vrouw is het daar niet me eens en Lyka laat me dat ook in zeer duidelijke taal weten.
Maar ik kan me ook verdedigen want we hebben erg laat ontbeten, erg laat geluncht dus schiet het avondeten erbij in. Onder de douche denk ik aan wat er allemaal nog in de koelkast ligt. Ondanks mijn pogingen lukt het me niet om genoeg energie bij elkaar te vegen om een maaltijd te koken. Brood, worst en kaas, bier en wijn zijn de maaltijd voor deze avond.