Na bijna drie maanden in Nederland te zijn geweest waarin het ene na het andere neerslag en lage temperatuur record werd gebroken was het eindelijk weer tijd om op pad te gaan. We zijn er allebei aan toe. We hadden ons er meer van voorgesteld en van onze plannen waren er maar weinig gerealiseerd. Thuis zijn betekend werk! Na al die jaren op reis te zijn geweest en mijn verantwoordelijkheden voor me uit te hebben geschoven was het nu tijd om die achterstand, al of niet met tegenzin, in te halen.
De eerste weken waren nog wel leuk geweest met enkele hoogtepunten maar daarna ging het snel bergafwaarts. We hebben veel minder van Nederland gezien dan we van plan waren en hebben veel minder gefietst dan we wilden. Kamperen kon helemaal al niet en een blik op de weersverwachting liet je ook weten om er volgende week niet over na te denken.
Wat denken jullie van deze temperaturen?
Klagen heeft geen zin dus laten we maar hopen dat het volgend jaar allemaal beter gaat!
Op weg naar het station van Zaltbommel zeggen we gedag tegen Jan-Hein die vanochtend tegen beter weten in zijn teenslippers heeft aangetrokken. Een klein leren bloemetje scheidt zijn grote teen van de kleinere buurman. Het is grijs en de lucht staat op motregen die zich al laat zien voordat we op het troosteloze kleine moderne station van Zaltbommel aankomen. Gelukkig kan je er nu weer een bekertje koffie kopen en jezelf een beetje opwarmen.Privatisering en marktwerking hadden het helemaal voor de consument moeten worden. Treinen en stations zonder toiletten, en als je een toilet hebt gevonden dan kun voor fl. 1,10 door een geautomatiseerd poortje naar een vies toilet om je behoefte te doen is het resultaat. De vriendelijke toiletjuffrouw is nu een herinnering uit een ver verleden. Want wie wil er eigenlijk vandaag de dag nog toiletten schoonmaken? Daar zijn we met zijn allen toch allemaal veel te goed voor!
Positivisme! Dat klinkt me als muziek in de oren! En dit gevoel komt over me wanneer ik Joep naast de kleine vuile wachtruimte door de gang naar het perron zie lopen. Joep heeft een dalurenkaart, net als ik, en dan zie je elkaar vaak bij de eerste trein na negen uur 's morgens op het station. Lyka kijkt vreemd op van de deze vreemde man die als een gangster, inclusief zwarte hoed, uit een oude film met een vioolkoffer onder zijn arm door het land reist.
Ik heb Joep een paar jaar geleden op weg naar Dublin voor het eerst ontmoet. Een excentrieke vriendelijke man die graag een deuntje op zijn viool in de trein speelt. Onze eerste ontmoeting zal ik niet snel vergeten. Ierse volksmuziek in een gele Hollandse sprinter op weg naar Schiphol. Wat kan het leven toch mooi zijn!
Ook vandaag speelt hij een deuntje. Maar wanneer het openingsnummer "het Wilhelmus" is dan kijken enkele passagiers met een vraagteken op hun gezicht om. Zouden we een nieuw trauma hebben overgehouden aan de roemloze uitschakeling voor het EK voetbal?
Vrolijke tonen volgen en de medereizigers in de trein genieten van de muziek. Twee dames op weg naar Den Haag hebben een verzoeknummer en Joep laat zich dat niet twee keer vragen. De conducteur staat op het punt om een einde aan dit miniconcert te maken wanneer de beide dames in koor hem laten weten dat ze erg genieten van het vioolspel, de sportieve conducteur druipt onverrichterzake af.Op Utrecht CS scheiden onze wegen en ik neem afscheid alsof het vanzelfsprekend is dat we elkaar in september weer in de trein van iets over negen zullen ontmoeten.
De aansluiting verloopt vlekkeloos en een snelle blik op de speciale applicatie van de NS verteld me dat er geen vertragingen te verwachten zijn. En da's natuurlijk mooi meegenomen.
Geen problemen bij het inchecken en geen problemen bij de immigratiedienst. Wel een paar vragen maar verder niets. Deze eerste keer samen in Nederland met mijn kersverse vrouw is nu echt aan een einde gekomen.
Een paar biertjes voordat we aan boord gaan en dan het vizier op de komende weken in Thailand en Maleisië. Bijna twintig minuten later dan gepland komt de Airbus 321 los van het beton van de startbaan. Ik maak me niet echt zorgen maar het moet toch niet veel langer gaan duren! Twee en een half uur later komt er nog een opmerking over een vertraging van vijftien à twintig minuten. En nu wordt het dus wel een probleem! We hebben minder dan een half uur over om van de aankomst naar de vertrek gate te komen en dan moeten we ook nog een keer door een paspoortcontrole en een röntgenscanner. 'Als dat maar goed gaat!'
Als ik een langlopende stewardess aanklamp om ons probleem voor te leggen vindt ik gelukkig een luisterend oor. Binnen enkele minuten is ze terug met de mededeling dat we net voor de landing naar de business class kunnen om zo snel mogelijk aan de gate voor onze vlucht naar Bangkok te zijn.Maar het is geen gate! Het vliegtuig wordt geparkeerd op een grote plaat beton een eind van "Terminal F". De tijd gaat tergend langzaam als je moet wachten terwijl je weet dat er aan de andere kant van het vliegveld een vliegtuig op je staat te wachten.
Dit is zeker niet het moment om bescheiden te zijn! Met grote ogen en een open mond volgt Lyka mij naar het speciaal voor de passagiers van de business class klaarstaande minibusje. Zelfs de passagiers kijken ons vreemd aan. Zij zijn natuurlijk niet gewend aan backpackers in de business class!
De chauffeur kijkt ons ook vreemd aan maar zegt geen woord. Waarschijnlijk spreekt hij ook geen woord Engels, dus het maakt hem toch niets uit. Dan worden er weer vijf minuten opgeteld bij de vertraging omdat een deur hermetisch gesloten blijft. Ik wordt bijna gek van deze wanvertoning. In mijn gedachten liggen we al in Russisch twee sterren hotel te wachten tot onze vlucht de volgende dag vertrekt.
De deur gaat open en zonder een woord te zeggen rennen we naar de transit balie. Twee dikke geblondeerde vrouwen voelen zich in hun gezellige onderonsje gestoord en dat laten ze ons duidelijk merken.
'Wait there!', snauwt de jongste en wijst naar twee doorgangen waar de paspoorten gecontroleerd moeten worden. De hokjes zijn leeg en de rolluiken zijn naar beneden. Ik begin nu echt zenuwachtig te worden! Er verschijnt nu weer een dikke vrouw die zich onderscheid door een donkere haarkleur en een echt uniform.
Voor vriendelijkheid een drie en voor engels een twee plus. En weer zijn er kostbare minuten verloren gegaan!
Na een snelle scan rennen we naar gate 41. Helaas heeft een van de blonde monsters ons het verkeerde gate nummer gegeven. De dames van gate 39 vertellen ons dat we toch ècht bij gate 42 moeten zijn. Een flinke sprint terug en de gate is gesloten! Ik kan mijn ogen niet geloven en klamp meteen een medewerkster aan met het verhaal van vlucht 2551 uit Amsterdam en de enorme vertraging die we hebben opgelopen.
Met frisse tegenzin begint ze te bellen terwijl ik steeds met onze paspoorten en instapkaarten voor haar neus zwaai. De klok tikt maar de Boeing staat nog aan de gate en de deur is open. Na enkele minuten, die uren leken, krijgen we groen licht om aan boord te gaan. Er valt een grote last van me af.
Maar dat is niet voor lang!
'En onze bagage dan?'
Met z'n tweeën zitten we beteuterd te bedenken wat er allemaal met de bagage mis kan gaan. Voor het eerst heb ik er ook nog kostbare fotoapparatuur in zitten. En dan zou het ook nog eens fout gaan? Slaat het noodlot meteen op de eerste dag toe?
De stewardess stelt ons gerust dat we ons geen zorgen moeten maken. Onze bagage moet zeker aan boord zijn anders was het vliegtuig niet vertrokken. Daar doen we het dan maar mee! We kunnen er toch niets aan veranderen. Laten we maar blijven zitten en wachten tot het eten komt. Ik heb trek als een paard van al dat heen en weer geren.
De passagiers van de oude Boeing 767 maken zich op voor de lange slapeloze nacht. In mijn oren klinkt de muziek van "The house of the rising sun" en ik verbaas me opnieuw dat ik plotseling weer kan schrijven. Met zachte muziek in mijn oren probeer ik de slaap te vatten zodra de lichten in de cabine door de vriendelijke stewardess worden uitgedaan.'Welterusten, morgen wordt ik wakker in een heel andere wereld!"
Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.
