Indonesië: Opnieuw ongemakken

Surakarta (Solo) (The Sunan Hotel (522))

Het was een heerlijke nacht in een heerlijk bed. Al moest ik wel om vier uur even er uit om mijn darmen te legen. Net nadat ik weer onder het dekbed was gekropen hoorde ik de moskee onder ons raam oproepen voor het gebed. Of had ik toch weer wat geslapen? Echt belangrijk was het niet en ik draaide me weer om.
Vanochtend was ik niet zoals gewoonlijk om zes uur wakker. Het was de wekker in mijn iPhone die me om zeven uur precies wekte. Een kopje koffie, CNBC met het laatste nieuws over de Griekse Euro crisis en Lyka die als een os doorslaapt tot een uur of half negen.
Na een kort overleg proberen we toch even het ontbijt in het hotel. Natuurlijk is Rp. 80.000++ (€ 6,46) niet echt veel voor een ontbijtbuffet maar we daalden pas na tienen af naar de begane grond en de voorraad was al aardig geslonken. Vanaf zondagochtend is het ontbijt inclusief en dan gaan we zeker wat vroeger naar beneden.

Nu we dus besloten hadden om op zoek te gaan naar een ontbijt, Lyka had haar zinnen gezet op nasi goreng, stapten we om half tien het hotel uit. Het “Sunan Hotel” ligt in een buitenwijk van Solo ongeveer drie kilometer vanaf het centrum richting het vliegveld. Het is dus te begrijpen dat hier geen aaneengesloten rij van restaurants te vinden is. Eenmaal aan de hoofdweg richting het centrum vonden we niet ver van het Purwosari Station het “Dapur Solo Restaurant”. De verschillende gerechten die lagen uitgestald zagen er allemaal aantrekkelijk uit en Lyka vond het OK om hier te eten. De prijs viel voor Indonesische begrippen wat tegen. Misschien was het omdat Lyka de garnalen had gekozen. Maar het smaakte allemaal uitstekend behalve een groente die er heerlijk uitzag maar die verschrikkelijk bitter was. Een kopje thee zonder suiker en een banaan toe.

Het eten was minder dan een minuut geleden in mijn slokdarm gegleden en mijn darmen gaven me te kennen dat ik even naar het toilet moest. En dat in een Indonesisch restaurant! Ik viste het zakje met toiletpapier uit mijn schoudertas en met geknepen billen schuifelde ik richting het bordje wc. Er waren drie gesloten deuren die zowel voor mannen als vrouwen geschikt waren. Achter de eerste deur was een gat in de grond, achter de tweede deur was een gat in de grond en al mijn hoop was op de derde deur gevestigd en de prijs die er achter lag. En de hoofdprijs is…. Een gat in de grond! Applaus!!!
Teleurgesteld sloot ik de deur achter me en trok mijn korte broek uit, hing hem op een haak zonder dat er wat uit mijn broekzakken viel. Mijn zijden boxershort ging erover heen en alleen met mijn schoenen en mijn overhemd aan positioneerde ik me zo goed mogelijk boven het gat. Het leek wel een videospel!
De verdere details zal ik jullie besparen maar het ging allemaal goed en er belandden geen spetters waar ze niet hoorden of waar ze voor de buitenwereld zichtbaar zouden zijn. Opgelucht kleedde ik me weer aan en betrad het restaurant waar Lyka met vragende ogen zat te wachten. Ik stak mijn duim op en ze begon te lachen. Dan maar weer verder!
Een paar kilometer verder vonden we een winkelcentrum met een supermarkt in de kelder. Een normale kop koffie met een doughnut was er niet te krijgen maar de supermarkt had alles wat we voor een ontbijt nodig hadden. Het was tenslotte nog maar één dag zonder ontbijt en dan konden we naar het buffet ‘s morgens. Nadat ik ook het toilet van het winkelcentrum met een bezoek had vereerd gingen we maar weer op het hotel aan. Een beetje brood eten, een beetje zwemmen en wat rusten.

Voor vanavond had ik pizza’s besteld die ze om zeven uur precies in het hotel zouden komen afleveren. Drie pizza’s voor Rp. 82.500 (€ 6,76), ik wist dat ik me er niet al teveel van moest voorstellen maar toen ze arriveerden viel het niet tegen. Als hongerige wolven stortten we ons op de van origine Italiaanse heerlijkheden in een Indonesische interpretatie.

Koude cola en kwalificatie training voor de TT van Assen. Wat kunnen die eenvoudige dingen in het leven toch mooi zijn!

Indonesië: Makam Boeng Karno

Blitar (Tugu Sri Lestari Hotel (508))


Blitar zou een onbelangrijke middelgrote stad zijn gebleven zoals er tientallen liggen verspreid over Java.

Een lelijke stad zonder enig historisch punt van belang was het niet zo dat de in ongenade gevallen “vader van Indonesië”, Boeng Karno (Kusno Sosrodihardjo) hier bij zijn moeder was begraven. Het graf is een bedevaartsoord voor de democraten van Indonesië die niet zo heel veel ophebben met de islamitische elite van Jakarta.

Na een korte rondleiding door het museum gingen we verder naar een kleine groep tempels. Eigenlijk gingen we alleen maar om de dag verder te vullen.

Terwijl we op de bus stonden te wachten bood een man aan om ons voor twee Euro met zijn Honda CRV naar de “Candi Panataran” te brengen. En dat konden we niet afslaan want wachten op de bus in de brandende zon was de andere optie. Na een korte comfortabele rit liepen we het terrein van de tempel op. Tja, een andere tempel uit een andere periode met andere kunst maar nog steeds een oude Hindoe tempel die door de moslims maar voor lief wordt genomen.

Nog voor de middag gingen we weer op het hotel aan. Wandelend versleten we een flinke afstand die ons onderweg gebakken kip en gekoelde frisdrank bracht. Maar na een paar kilometer vonden we het wel genoeg en het zien van een kleine gele Angkot maakte ons beiden blij.

Eenmaal terug in het hotel was het weer Farmville voor Lyka en zelf schreef ik wat verhalen en verwerkte de foto’s van de afgelopen dagen. Er komt meer bij kijken dan de meeste lezers denken om elke dag een verhaal met foto’s te plaatsen!
Omdat het onze laatste avond in Blitar was en we toch niet zoveel geld hadden uitgegeven besloten om maar eens wat extra’s bij het avondeten te bestellen. Een gefrituurde karper in zoetzure saus. Het was jammer dat mijn verkoudheid een groot deel van de smaak weg nam maar Lyka smulde er flink van en dat me goed om te zien.

De flinke lik sambal in mijn Mie Goreng opende mijn neusgaten en er verschenen tranen in mijn ogen.

Maar jammer genoeg sloten ze weer net zo snel als dat ze waren geopend. Het was een heerlijke afsluiting geweest van ons bezoek aan Blitar.

Morgen staat er een lange treinreis op het programma!

Indonesië: Ongemakken!

Blitar (Tugu Sri Lestari Hotel (508))

Zou het het eten van gisterenavond zijn geweest? Het was nog geen acht uur op deze zonnige morgen en ik had al drie keer op het toilet gezeten. Of zou het die reisdag zonder enig vast voedsel zijn geweest? Het waren zeker niet die koude Bintang biertjes, dat was zeker!
Nog maar een keer naar het toilet en dan snel pakken. Nadat we nog een keer goed door de kamer waren gelopen namen we afscheid van onze kamer. Het was er gezellig geweest en we waren onze slechte nacht in het “Kartika Kusuma Hotel” alweer bijna vergeten.
Beneden konden we ontbijten en nog voor het ontbijt op tafel stond hadden we allebei het toilet alweer bezocht. Ik slikte nog twee “arestal” tabletten en hoopte dat het allemaal wel mee zou vallen.
Wat zeker meeviel was het uitstekende ontbijt in de “Splendid Inn”, mijn hoofd stond niet naar de dunne plakjes vleeswaar maar de toast met kaas ging er goed in. De omelet en de banaan vulden me flink en het rommelen werd een stuk minder in mijn darmen.

Tijdens de korte wandeling naar het station werd het in ieder geval niet erger. Ruim een half uurtje wachten op het perron en we zouden de trein naar Blitar nemen. Het was niet echt druk op perron 2 en ik had goede hoop dat we lekker uitgebreid konden zitten, op perron 1 was dat wel anders. Daar stonden honderden mensen te wachten op de trein naar Surabaya.

En daar was de oproep dat de trein naar Blitar binnen enkele minuten zou arriveren op perron 1.
‘Perron 1?’
‘En wij dan?’
Zo snel mogelijk als onze benen ons konden dragen gingen we weer onder het perron door de tunnel naar het eerste perron. De trein kwam eraan en wij liepen zo ver mogelijk naar voren.
Die trein was mudvol, iedereen stond in het gangpad. Maar er verlieten ook veel mensen de trein maar het zou me verbazen als er meer mensen uitstapten dan er instapten. Natuurlijk vocht ik me weer met mijn grote lichaam naar binnen maar in plaats van een zitplaats te proberen te bemachtigen besloot ik om naar voren te gaan waar een wagon zonder stoelen was.

Ruim twee uur hebben we tussen de lokale bevolking op de grond gezeten. Ze kwamen met eten langs en een band maakte de reis een beetje aangenamer.

En daar was eindelijk Blitar. Het “Tugu Sri Lestari Hotel” was net om de hoek en het lag er nog net zo bij als we het drie jaar geleden verlaten hadden. Een mooi oud koloniaal gebouw dat tot in de puntjes verzorgd is. Er was voldoende plaats en nu we de laatste week zijn ingegaan wordt het ook tijd om onszelf eens een beetje te verwennen.

Wifi en service! Om een uur of vijf werd er op de deur geklopt en er stond roomservice voor de deur met een dienblad vol met twee koppen thee en een schaaltje zoete lokale heerlijkheden.
‘Eh, wij hebben niets besteld!’, hakkelde ik verbaasd.
‘Complimentary’, antwoordde de lachende ober terwijl hij naar binnen stapte.

Nou, dat was lekker meegenomen. Ik had een paar uur geleden een paar boterhammen met haring in tomatensaus op en mijn lichaam voelde uitstekend aan. De rest van de dag brachten we door op bed en verlieten de kamer alleen nog voor het avondeten. En dat deden we gewoon in het hotel. Op weg naar het restaurant keken we eens goed om ons heen hoe mooi het hier wel niet is.

Het restaurant was in ieder geval nog net net zo goed als drie jaar geleden en de Gado gado en Nasi Goreng smaakte ons uitstekend.

Will you marry me?