Het mag vreemd klinken maar na vijf dagen ben ik blij dat we verder gaan. Voor het eerst stonden we nu ook met de wekker op, om negen uur welteverstaan. Dat is dus niet echt vroeg en nog had de peanut moeilijkheden met het uit bed komen. Ik moest haar wel even hartig toespreken want anders loopt het straks uit de hand en dan zou deze reis wel eens heel anders kunnen uitpakken dan ik er van had verwacht.
Maar het viel allemaal wel mee en om kwart over tien keken we voor de laatste keer door de kamer van dit goede middenklasse hotel op een fantastische lokatie. Aan de receptie lag er een verrassing in de vorm van een rekening voor een ontbijt voor één persoon op me te wachten. 08:27 stond er op de rekening en ik verzekerde de receptioniste dat ik op dat tijdstip nog steeds op één oor lag. Ze leek me niet echt onder de indruk van mijn verdediging en ze belde meteen naar beneden waar het restaurant gevestigd is.
En daar stonden we dan omdat de tijd begon te dringen en we moesten nu eenmaal voor 11:00 in de McDonalds zijn voor het ontbijt. Ze konden de rekening niet komen brengen en met een zuur gezicht waggelde de op hoge hakken lopende receptioniste uit beeld. Een paar minuten later legde ze een rekening voor me neer die getekend was met 1215! Ik keek ombeurten naar de rekening en de receptioniste die volgens mij nog steeds in de veronderstelling was dat ik wel zou betalen.
Na enkele minuten verdween ze zonder iets te zeggen weer uit beeld en ik dacht dat ze naar het kantoor van de manager zou gaan. En daar had ik gelijk in! Alsof ze me een gunst deed vertelde ze overdreven en met veel mimiek dat het zo allemaal wel goed was. Ondanks dat ik onschuldig was voelde ik me toch een beetje opgelaten in de lobby van dat grote viersterren hotel.
Na een flinke wandeling en een rit met de Putra LRT kwamen we om tien voor elf aan in het KL Sentral station. Precies op tijd om een broodje gebakken ei met een worstje en een goede bak koffie te bestellen. Toch was het niet zo jolig omdat Lyka na net bestellen en betalen plotseling besloot om de koffie te vervangen door een Milo, een warme chocolade drank. Jammer dus, er was betaald en geserveerd dus het kon niet meer veranderd worden.
Op dit moment begon ze zich weer als een komkommer te gedragen door geen enkel woord meer uit de brengen. Het wordt zo onderhand normaal dus ik trek me er weinig meer van aan. In de trein begon ze weer te pruttelen en in de shuttlebus van het treinstation naar de LCCT waren het alweer hele woorden.
Inchecken bij de kiosk, dan naar de balie om je instapkaart te laten verifiëren en toen ik er toch stond vond ik het meteen maar tijd om ook te klagen dat we niet naast elkaar zaten. Dat probleem werd al snel opgelost en we kregen geheel zonder extra kosten de stoelen 5A en 5B toegewezen. En dat was een echte meevaller!
De anderhalf uur die we moesten wachten vlogen om met de hulp van gratis niet al te snel internet. Het vliegtuig had helaas vijftien minuten vertraging en dat was iets dat we ons niet konden veroorloven! Ik wilde voor het donker in het hotel zijn! Gelukkig ging het boarden wel vlot en de piloot gaf wat extra gas zodat we maar enkele minuten later dan gepland op de Sukarno-Hatta Airport landden.
Onderweg hadden we nog een prettig gesprek gevoerd met een piloot van Garuda die met interesse naar mijn GPS had gekeken. Jonathan was wel onder de indruk van wat je allemaal met een Garmin Oregon t400 kan doen. Voordat we afscheid namen gaf hij nog enkele tips over de luchthaven en het vervoer naar de stad. En dat konden we natuurlijk goed gebruiken.
De bus die we namen ging onder de naam van Damri, de halte die we aanbevolen kregen was Mangga Dua en dan zouden we niet ver van ons hotel zijn. En inderdaad! Met één oog op de weg en één oog op het beeldscherm van mijn GPS gingen we richting Jakarta en de teller bleef teruglopen totdat hij rond de 700 meter weer omhoog ging.
Ik twijfelde geen moment en vroeg de chauffeur luid in het engels of we de bus konden verlaten. Sissend en piepend kwam het gevaarte tot stilstand. Er daar stonden we dan midden in Jakarta met alleen de GPS als hulpmiddel om aan te geven waar we ons bevonden. Maar het kleine elektronische wonder heeft meestal gelijk. Hij leidde ons zonder problemen naar het “Batavia Hotel”.
Het is een enorm groot hotel! Het steekt vreemd af bij de vervallen gebouwen die er omheen staan. Maar de kamer was groot en comfortabel.
Een half uurtje rusten en dan op pad voor het avondeten. En dat was problematischer dan ik me er van verwacht had. Chinese restaurants in overvloed maar geen enkel fatsoenlijk Indonesisch restaurant te vinden. Na een paar pogingen kozen we maar de eerste de beste Chinees en aten wat. Het was niet slecht en niet echt duur, maar het was zeker niet wat ik me van onze eerste maaltijd verwacht had.
