Nieuw Zeeland, een dikke boom en een ijsje

Paihia (YHA Paihia), 16 februari 2010

Een lullige titel voor een dag zonder echte hoogtepunten.
Maar eerst nog even terug naar het “Malolo House”! Ik heb heerlijk geslapen in de frisse bedden en ‘s morgens stond er een uitgebreid ontbijt voor je klaar. Het ligt niet aan René Vos dat ik geen fan ben van Muesli met koude melk. Na de twee gebakken eieren met toast stapte ik voldaan in de auto. Deze slaapplaats zal ik me nog lang herinneren en zeker onderweg aanbevelen.

Heerlijk rustig rijden door een schitterend landschap met heel weinig verkeer. In een nationaal park moest ik nog even een dikke boom bezoeken die de mooie naam “Tane Mahuta” draagt. In de Maori belevenis is hij de vader van de wereld en de wetenschappers denken dat het zaad is gekiemd rond de tijd dat Jezus van Nazareth werd geboren.

Verder was het vandaag toch wel heel dun en ik ben nu dus in Paihia aangekomen. Een badplaats aan de Bay of Islands. Spaanse taferelen met blonde Scandinavische meisjes en donkere beach boys. Rijen pizzeria's, Zwitserse restaurants en strandcafés.

Ik heb het hier dan ook maar meteen ingekort tot twee nachten. Ik zie dit vaak genoeg in Thailand en om eerlijk te zijn voel ik me een beetje opgelaten met die witte pyama aan. Ik heb al een hele lange tijd geen strand meer gezien.

De drie jonge Deense meisjes geven me ook een onbehagelijk gevoel. Na een kort gesprek is er wat van de spanning weggenomen maar ze hadden mijn dochters kunnen zijn en daarom blijft er wat van die spanning hangen. Ze gedragen zich ook een beetje ongemakkelijk. Na een gesprek met de moeder van één van de meisjes is het meeste van de spanning gelukkig verdwenen.

En plotseling begrijp ik ook wat er mis is met Nieuw Zeeland, voor mij persoonlijk dan. Het is een speelplaats voor de jongere generaties. Een verlengstuk van Australië en ook hier wordt er dankbaar gebruikt gemaakt van hun goedkope arbeidskracht. Een jaar visum met een werkvergunning maakt dat het populair is bij jonge rugzakartiesten en wat nog beter is dat ze al het verdiende geld weer in Nieuw Zeeland uitgegeven. De economie wordt zo enorm gestimuleerd. Je komt hier trouwens opvallend weinig Marokkanen tegen?

De avond breng ik door met een six-pack koude biertjes op de veranda voor mijn kamer. Voor een moment overweeg ik nog een pizza te gaan halen maar uiteindelijk besluit ik om toch maar een roerbakschotel te maken.
Het op reis zijn is een zoet bestaan maar ik was liever samen met een vriend op stap geweest. Nu ik er toch aan denk! Is er iemand van jullie die in jan/feb/maa van 2011 voor minimaal vier wekenen maximaal zes weken naar zuid India wil? Laat het me weten en misschien kunnen we wat afspreken.

Nieuw Zeeland, opnieuw een Hollandse ontmoeting

Helensville (Malolo House), 15 februari 2010

Het eerste wat me vanochtend opviel was dat mijn fles wijn uit de koelkast was verdwenen! En ik wist wie zijn etenswaren naast die van mij op de onderste plank in de koelkast had gehad en die mensen waren nog geen minuut geleden naar buiten gelopen. Ze stonden nog naast de auto op de parkeerplaats en toen ik om mijn fles wijn vroeg keken ze me beteuterd aan.
“Oh, ik dacht dat die fles van ons was?”, sputterde de Canadees.
Hij haalde de fles tevoorschijn en ik wees op het gifgroene etiket met mijn naam er op geschreven.
“Oh, ik heb het etiket helemaal niet gezien?”, sputterde hij met een nagemaakt gezicht.
Hij gaf me de fles die driekwart leeg was terug. Natuurlijk nam ik hem niet aan want ik wist dat ze met opzet mijn fles hadden ingepikt. Een appelgroen etiket op de hals van de fles kijk je niet zo snel over het hoofd. Ik wachtte op een volgende reactie! En die kwam niet! Mocht het echt een vergissing zijn geweest dan had ik mijn excuses aangeboden en vier Euro gegeven. Maar Nee! Ze bleven schaapachtig staan en wachtten op een reactie van mij.
“Nee, hou hem maar!”, lachte ik en liep weg.
En ik maar denken dat het altijd van die jonge gasten zijn die je drank stelen! Nu zijn het ook nog bejaarden die er met je wijn vandoor gaan. Als hij echt oprecht was geweest dan had me wel aangeboden om voor de fles te betalen.

Boeken voor een slaapplaats in het noorden bleek veel moeilijker dan verwacht en zo moest ik mijn plannen weer een beetje ombuigen. Een omweg en een nieuwe bestemming. Ik koos uit de “BBH gids” voor het “Malolo House” in Helensville en dat bleek een schot in de roos. Het tot hostel, beter gezegd een luxe B&B, omgebouwde oude ziekenhuis is een pareltje op het Noord-Eiland. De pret werd alleen nog maar groter toen bleek dat ook hier de manager van Nederlandse afkomst is, dat praat nu eenmaal wat gemakkelijker. De prijs voor een bed lag wel iets hoger dan wat ik gewend ben in Nieuw Zeeland maar de kwaliteit van de kamers en het toegevoegde ontbijt maken het “waar naar geld”. Het is te duur voor de jonge rugzakartiesten en dat geeft mij als oudere jongere een heerlijk rustige werkplek om zo het één en ander op de computer te doen. Ik kreeg korting op het gebruik van het internet en met een pot zure mosselen en een koud biertje ging ik door mijn foto’s en verhalen. Echt super dit “Malolo House” en het is ook aan te bevelen als je na de middag uit Auckland vliegt. Het is iets meer dan een uurtje naar de luchthaven.

Helaas was het weer vandaag niet al best en daarom zijn er ook heel weinig foto’s.

Nieuw Zeeland, een dodenstad?

Tauranga (YHA Tauranga), 14 februari 2010

Van goede witte wijn krijg je geen kater! Dus vanochtend stond ik om acht uur weer fris naast mijn bed. Een eerste blik uit het keukenraam en ik was aangenaam verrast door het uitzicht. De twee vulkanen op een rij boven het blauwe water van Lake Taupo.

Dat werd dus omrijden om mooie foto’s te maken. Mijn ontbijt ging sneller naar binnen dan normaal en nadat ik van Lorry afscheid had genomen ging ik op pad. Ik had niet eens de moeite genomen om mijn bed af te halen want daar was er toch een schoonmaker voor? Ik had niet echt het gevoel dat ze me goed hadden verzorgd en daarom vond ik van mijn kant, en dat komt heel weinig voor, dat ik ook niets terug hoefde te doen.

Natuurlijk was het weer een mooie rit en de wolken bleven weg totdat ik afscheid had genomen van Mt. Ruapehu.

Bij aankomst in de “YHA Tauranga” werd ik begroet door Mark, een Hollandse jongen die voor een jaar in Nieuw Zeeland blijft en nu een mooie job heeft gevonden. Allemaal heel vriendelijk en gemoedelijk. Hij is uit het juiste hout gesneden om een hostel te runnen. Kamer nummer 1 wordt vannacht gedeeld met twee Schotse meiden.
De korte wandeling door het centrum van vertelde me opnieuw hetzelfde verhaal. Dit is een stad met 110.000 inwoners en op zondagmiddag om vier uur is alles behalve de Burger King en de bioscoop gesloten. Dat wordt dus weer een avond in de keuken met een fles witte wijn.
Het grappigste was nog dat die Schotse meiden opperden dat ze net zo goed thuis hadden kunnen blijven.
“It’s just like Scotland!”, riepen ze in koor.
Ze moeten nog wel naar het Zuid-Eiland maar voor wat ze tot nu toe gezien hebben gaat die vlieger wel op!