Nieuw Zeeland, voor het eerst de bergen

Manapouri (Possum Lodge), 29 januari 2010

Het landschap veranderde bij iedere bocht en eindelijk belandde ik in de Fjorden van Nieuw Zeeland. Onderweg stopte ik bij een paar meren en die waren echt ongelofelijk mooi. Maar als je alleen onderweg bent en je kan die schoonheid niet delen dan is het toch niet zo erg leuk om te stoppen.

“Possum Lodge” was moeilijk te vinden maar het was echt de moeite waard. Opnieuw een heerlijke plaats om te vertoeven. De avond in de keuken was er ook één om nooit te vergeten. Mensen kwamen om hun avondeten te koken en gingen niet meer weg. Om elf uur zaten we met een man of tien te praten en te drinken. Dit was een heel gezellige avond.

Nieuw Zeeland, naar het einde van de wereld

Colac Bay (Dustez Bak Paka’s), 28 januari 2010

Ik denk er nu echt serieus over na om mijn reisplannen te gaan veranderen. Het mooiste, en leukste, wat ik zo buiten de steden kan doen in autorijden door een fantastisch en steeds weer wisselend landschap.
Mijn eerste stop was toch een beetje anders dan jullie verwachten. Bij de ijzerwarenhandel E. Hayes & Sons staan een stuk of twaalf oude motoren in de zaak die op zich een mooi museum zouden kunnen vullen. De bekendste is natuurlijk de Indian die een wereldsnelheidsrecord vestigde. Het hele verhaal is verfimd als “The Worlds Fastest Indian”. Lekkerbekken bij dat oude materiaal!

Vandaag lag er weer een mooie rit voor me klaar en deze keer ging ik naar het uiterste punt van het Zuid-Eiland. “Slope Point” zoals het hier zo mooi heet. Het is ook de plaats van de ergste scheepsramp ooit in Nieuw Zeeland. Op 9 April 1881 verging hier de SS Tararua op weg naar Bluff, Hobart en Melbourn met man en muis. 131 mensen verloren hier het leven.

Na terugkeer had Bes een pond van de beste blauwe kabeljauw voor me klaar liggen. Hij was vanochtend gaan vissen met een vriend en had voor mij een mooi maaltje apart gelegd.
Met nasi goreng smaakte ikan goreng uitstekend. Ik geniet nu ook weer van het zelf koken, natuurlijk met een glaasje witte wijn in de hand.

Nieuw Zeeland, verder naar het zuiden

Colac Bay (Dustez Bak Paka’s), 27 januari 2010

Om half zeven was ik al wakker maar koos ervoor om nog wat langer in bed te blijven. Het is moeilijk te geloven dat ik alweer twee weken in Nieuw Zeeland. Het lijkt veel korter! De goede zijde is dat ik heerlijk relax en veel uitrust. Zeker nu ik met de auto door het eindeloze lege landschap van het zuid-eiland rij.

Zo’n lange eenzame rit is moeilijk te beschrijven en alleen een verkeerde afslag vanochtend gaf wat opwinding. Aan het einde van een bosweg waren er alleen maar gesloten slagbomen. Nadat ik met veel moeite de auto had omgekeerd reed ik weer naar de bewoonde wereld. De rest was gewoon weg, tweebaans snelweg met heel weinig verkeer. Mijn gemiddelde snelheid ligt ruim onder de zeventig kilometer per uur!

Vandaag sla ik mijn kamp op in Colac Bay, een gehucht dertig kilometer buiten Invercargill. Hier is het dus ook heel erg rustig. Heelijk! Een wijntje, een roerbakschotel en lekker slapen. De foto’s zijn dus ook erg dun vandaag.