Maleisië, een dag van bezinning

Kuala Lumpur, 23 oktober 2009

Met het probleem van het visum achter de rug boog ik me over de volgende keuze die ik moest maken. Wat doe ik volgend jaar in maart met de Formule 1 race? Dat ik op 4 april in Kuala Lumpur ben staat als een paal boven water, mits de Buddha me niet tot hem roept. Maar wat doe ik ervoor?
Afgelopen nacht was een erg onrustige met een vreemde pauze van een uur achter de computer. Tijdens deze zestig minuten besloot ik om in plaats van de gewone Singapore/Malacca/Kuala Lumpur er een Penang/Pulau Pangkor/Kuala Lumpur te maken. Een echte reden heb ik hier niet voor maar het is een keer wat anders. De vluchten met AirAsia zijn geboekt en zo is het laatste gaatje tot 9 juni 2010 gedicht. Ik plan nu eenmaal graag een beetje vooruit en met zulke lage prijzen voor een ticket kan ik het me ook wel veroorloven om er een keer één te verliezen.
De laatste keuze voor vandaag was de moeilijkste. Welke nieuwe lens zou ik kopen of zou ik überhaupt wel een lens kopen? De eerste stap naar een antwoord was het zoeken van de winkel die mijn vriend mij had aanbevolen. Ik wist waar het “Pudu Plaza” shopping center was en zou de “YL Camera” gaan zoeken. Het bleek maar een heel klein winkeltje maar ze waren wel serieus en bleken ook heel professioneel. Maar wat nog belangrijken was dat de verkoper meteen € 100,-- onder de prijs van mijn beste aanbieding dook. Voor de andere lens was hij bijna € 90,-- goedkoper.
Met alle informatie in mijn achterhoofd ging ik via een lange omweg op pad naar het KLCC voor de lunch. Het was vandaag warm! 36 graden Celsius stond er op een reclamezuil ergens langs de weg. Bijna in trance liep ik door Kuala Lumpur. Natuurlijk schoot ik onderweg een paar foto’s en rustte hier en daar met een koude Pepsi Max in de hand.

De vragen gierden door mijn hoofd!
“Zou ik de 24-70mm f/2.8 of de 70-200mm f/2.8 het meest gebruiken?”
“Waren deze lenzen het wel waard om op de Nikon D90 te gebruiken?”
“Was het niet veel te veel geld voor een uit de hand gelopen hobby?”
“Zou ik niet beter alles in één keer kunnen kopen?”
En nog veel meer vragen doemden op in mijn hoofd. Ik kon maar niet tot een keuze komen. In het KLCC was het zo druk dat ik besloot om maar een keer ergens anders te gaan eten. Honderden keren was ik door het foodcourt van het KLCC Convention Centre gelopen, nu zou ik er voor het eerst wat eten.

Het Indiase voedsel zag er een beetje waterig uit en bij de buren uit Myanmar zag de groente er ook beter uit. Ik liet mijn bord vullen met witte rijst, twee groenten, inktvis en een rundvlees gerecht. RM 15 (€ 3,--) inclusief een flesje water was de schade. Tijdens het eten boog ik me weer over de keuzes die voor me lagen.

De lucht was weer dichtgetrokken en dikke grijze en zwarte wolken pakten zich samen boven Kuala Lumpur. Er was al donder te horen en de wind stak op. Snel naar het hotel en wachten totdat de regen over was.
Met een kopje thee en een boek lag ik heerlijk te relaxen. En hier kreeg ik een ingeving! Ik zou ze gewoon allebei kopen! Ik kon ze goed gebruiken en volgend jaar zou ik zeker de Nikon D700 kopen en de D90 met zijn twee lenzen zou ik waarschijnlijk kunnen omruilen voor de 14-24mm f/2.8. De set zou dan compleet zijn en onder normale omstandigheden vele jaren fotografie plezier opleveren.
De regen bleef uit en uiteindelijk ging ik op pad om beide lenzen te kopen. Ik kreeg en goede prijs voorgeschoteld en had geen spijt. Ondertussen was het wel begonnen te regenen, en dat betekend meestal dat het ook de hele avond blijft regenen. Jammer, op de vrijdagavond! Maar eigenlijk kan ik nog best wel een “droge” avond gebruiken! Morgen dan maar een biertje drinken in China Town. De eerste foto’s zijn geschoten en ik ben benieuwd hoe de foto’s er morgen uitkomen.

Maleisië, beslissingen, beslissingen

Kuala Lumpur, 22 oktober 2009

Zodra de eerste zonnestralen, rond zes uur, door de kier tussen de gordijnen mijn kamer binnen vielen werd ik wakker. Ik had minder dan zes uur geslapen en in die tijd hadden de chemische processen in mijn hersenen mij de vreemdste dromen voorgeschoteld. Mijn oren deden een beetje pijn van de oordoppen die ik ergens halverwege de nacht had verwijderd.
Ik voelde me een stuk beter dan gisteren en ik voelde dat ik ook weer nuchter kon nadenken. Een visum voor Thailand halen was helemaal niet nodig. Ik zou dat visum meteen kwijtraken als ik over twee weken weer Thailand zou binnengaan. Het is namelijk zo dat je een visum niet mag bewaren voor later. Zodra je Thailand binnen gaat, al is het maar voor een uur om over te stappen op een ander vliegtuig dan ben je je visum kwijt.
Dat schuift mijn probleem maar weer verder voor mij uit. En eigenlijk denk ik dat ik gewoon een keer naar Cambodja ga voor de bekende visarun. Dat is tenslotte ook alweer jaren geleden dat ik daar ben geweest en misschien kan ik een paar goede foto’s schieten.
Na een broodje ei, een bakkie koffie en een krantje bij McDonald's was ik klaar om deze dag bij de horens te pakken. Ik wilde als eerste een fotozaak in het Pudu Plaza bezoeken maar mijn schoenen wilden een andere kant op. Eerst een kaartje voor de race van zondag. Achter het KLCC was een grote tent opgebouwd waar Yamaha samen met Petronas een kleine tentoonstelling had opgebouwd. Het enige echt interessante wat er te zien was waren de Yamaha en de Petronas meisjes.

Binnen in de concourse van het KLCC was er een make-up show aan de gang en ik zocht tevergeefs naar een verkooppunt voor een kaartje. Op dit moment kreeg ik een beetje het idee dat het vuur voor de MotoGP in Kuala Lumpur was uitgedoofd. Dan maar met de metro naar Sentral Stesen waar altijd een verkoopbalie in de grote hal had gestaan. Maar bij aankomst was deze ook verdwenen! Nu brak mijn klomp. Wat was hier aan de hand?
Het antwoord was erg simpel. In een klein kantoortje van het Sepang Circuit in één van de smalle gangen tussen de geldwisselkantoren werden de kaartjes verkocht. Er was in geen velden of wegen een klant te bekennen en achter de witte plastic balie zat een meisje met hoofddoekje verveeld met haar telefoon te spelen. Toen ik binnenstapte en ze opkeek verscheen er meteen een ontwapende glimlach op haar mond en voor RM 80 (€ 16,--) stond ik even later met een kaartje op zak weer in de gang.
Het was nog te vroeg voor de lunch en via een lange omweg zou ik weer richting de Petronas torens lopen. Het was warm en je kon goed zien dat er zich boven Kuala Lumpur een onweersbui aan het ontwikkelen was. Snel eten en dan terug naar het hotel voor een hazenslaapje was het plan voor de middag. De kerrie met kip, gebakken vis, briyani en salade waren een fantastische combinatie.

Nog voordat ik terug naar mijn hotel ging liep ik een goede fotozaak in het KLCC binnen. De verkoper herinnerde mij en we hadden een kort gesprek over de nieuwe lenzen die ik op het oog had. De conclusie was snel getrokken. Het is topklasse materiaal maar je moet er eigenlijk een topklasse camera achter hebben zitten. Ja, maar het is een enorme investering die ik dan ook maar een paar maanden en misschien zelfs wel een jaar heb uitgesteld.
Vanaf het bed op mijn hotelkamer zag ik hoe de regen drie uur lang vanuit de staalgrijze lucht neerdaalde. Toen het eenmaal droog was had ik nergens geen zin meer in behalve het avondeten. Lekkere mie in een dikke zwarte saus met kip en garnalen.

Mijn dag zit er op en ik heb geen idee wat ik morgen ga doen. Vanavond ga ik in ieder geval weer vroeg naar bed want ik ben helemaal kapot.

Het bordje en de herinneringen zijn het enige dat na ruim tien jaar nog over is van deze geweldige plaats. Croc monsieur voor ontbijt en lange wandelingen. Deze is voor jouw Kris!

Maleisië, hartkloppingen!

Kuala Lumpur, 21 oktober 2009

Vandaag kon ik op een normale tijd opstaan omdat ik voor een latere vlucht dan normaal naar Kuala Lumpur had gekozen. In plaats van de bus om zes uur ‘s ochtends ging ik nu met de bus van elf uur naar de luchthaven.
De wekker stond om acht uur maar ik was al een half uurtje eerder op. En dat was niet gepland! Maar wat nog veel erger was dat ik me niet goed voelde. Het korte stukje van mijn bed naar de badkamer voelde aan als een marathon en mijn hart bonkte in mijn borst. Flinke klappen als een oude dieselmotor die een cilinder oversloeg. Het koude zweet brak me uit en ik was een beetje misselijk en onrustig. Ik ging eerst nog maar eens even op mijn bed liggen.
Een kwartiertje later schonk ik een kop koffie voor mezelf in en nam plaats op de rand van het bed. Ik had me dit niet ingebeeld! Erger nog, ik voelde me nog steeds niet goed. Ik bracht twee vingers naar mijn halsslagader en voelde mijn hartslag. Die was onregelmatig en mijn bloeddruk was hoger dan normaal.
Na een kort commando op de zoekmachine van Google vond ik een pagina van de hartstichting over hartritmestoornissen (goed woord voor scrabble, drie keer woordwaarde en je bent binnen). De symptomen klopten en de oorzaken waren natuurlijk mijn eigen schuld! Teveel alcohol veroorzaakt een tekort aan Magnesium en Kalium en cafeïne versterkt het alleen maar. Ik keek opzij naar mijn koffie die even later in de opening van de wasbak verdween.
Mijn rugzak was al bijna helemaal gepakt en met mijn gedachten er maar half bij stopte ik de laatste spullen op de voor mij bekende plaatsen. Het werd niet beter en voor een moment was ik bang dat mijn reis in het water zou vallen. Een beetje opgeknapt stapte ik tien minuten later achterop de motortaxi die me naar het busstation bracht. Achterop dacht ik na over wat er twee uur geleden was gebeurd.
In de bus at ik een boterham en dronk wat water, en eindelijk begon ik wat op te knappen. Nadat de bus in beweging was gekomen probeerde ik wat te slapen, of beter gezegd uit te rusten. Half verzonken zag ik de ergste beelden voor mijn ogen. Ik nam me voor om eens wat minder bier te gaan drinken.
De korte wachttijd op de luchthaven werd gevuld met een kop koffie en een kort gesprek met een jongen uit Penang die ook met een flinke camera liep te fotograferen. En hier ontdekte ik dat ik mijn nieuwe flitser was vergeten. Ik kon me wel voor mijn kop slaan! Ik was niet gewend om dat ding te pakken en omdat ik me vanochtend zo slecht had gevoeld had ik er ook niet meer aan gedacht.

Ik vond het erg leuk dat in plaats van de bekende rood-witte Airbus A320 de speciaal gespoten “Nico Rosberg” aan de gate verscheen. Ik had hem al vaker zien staan op het grijze beton van de “Low Cost Carrier Terminal” in Kuala Lumpur. Niet dat zij van binnen anders is maar toch is het een aangename uitzondering.
De vooraf bestelde sandwich ging er in als koek terwijl mijn ogen op mijn “Oregon 400t” GPS bleven gericht. Het raadsel van het uitvallen op grote hoogte moest worden onderzocht! Na anderhalf uur onderzoek was ik nog geen stap verder maar ik had wel een idee. Ook boven de 10.000 meter en 800 Km/u werkte de GPS goed. Maar toen hij tijdens een scherpe draai van het vliegtuig het contact met de satellieten verloor kon dit niet meer worden hersteld. Op de terugweg het vervolg van dit experiment.
Kuala Lumpur lag onder een heldere hemel van een zwoele avond. Heerlijk weer dus. Om half negen stapte ik het hotel binnen en liep binnen de tien minuten weer naar buiten. Ik moest eerst mijn Digi dongel, of mobiel internet modem, weer op gang hebben. RM 20 en een kwartiertje later was ik weer aangesloten op het internet.

Nu ten slotte nog wat eten en mijn dag zat er op. De special van het huis, een dunne mie met vlees, garnalen en een speciale saus, was voldoende voor me. Ik voelde me een stuk beter en wilde gaan slapen.

Morgen op jacht naar een visum en serieus shoppen.