Mijn eerste nacht op een driezitsbank sinds mensenheugenis. Ik had redelijk geslapen en was klaar voor mijn eerste dag in Schotland. We aten een broodje en dronken een kop thee voor het ontbijt en we maakten plannen voor de dag die voor ons lag.
Dean had het idee opgepakt om naar een uitzichtpunt in Dundee te gaan. Voor mij was alles goed want het was minstens negen jaar geleden dat ik één van die plaatsen had bezocht. Van Dundee herinnerde ik me alleen, de Discovery, het schip waarmee http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Falcon_Scott naar de zuidpool voer.
Op weg naar de top van de heuvel die ons een goed uitzicht over de omgeving zou geven voelde ik opnieuw de bijtende kou van het noorden. Het was niet te koud maar het was niet ver van het onaangename af. Ik ben deze temperaturen natuurlijk niet meer gewend!
Eenmaal terug in de auto werden alle plannen aan de kant gegooid en we gingen op pad naar de “Secret Bunker”. Een ondergronds complex dat in de jaren vijftig deel uitmaakte van een serie van deze bunkers. Ze waren gebouwd tijdens de koude oorlog om bij een atoomaanval van Rusland de regering te beschermen en onderdak te bieden aan belangrijke mensen.
Het was verschrikkelijk interessant om te zien hoe er onder het op het eerste oog normale boerderij een bunker was gebouwd met wanden van wel drie meter dik versterkt beton. In de kantine, die nu als restaurant wordt gebruikt, realiseerde ik me voor het eerst hoe goedkoop het hier nu voor ons is. De prijzen zijn over het algemeen 30% voor ons gezakt. Alleen te tabak en de alcohol zijn nog een beetje aan de hoge kant maar daar kun je goed zonder.
Weer boven de grond beet de koude wind je meteen in je neus en je was blij dat je weer in de auto zat. Ons volgend doel had met eten te maken. In Anstruther is een Fish and Chips winkel die al jaren als de beste van het Verenigd Koninkrijk wordt gekozen. Dat konden we natuurlijk niet onbezocht aan ons voorbij aten gaan! Binnen stonden dikke rijen te wachten op een plaatsje in het restaurant of voor de counter om een portie mee te nemen en buiten op te eten. Wij kozen voor het laatste. De eerlijkheid gebied me om te zeggen dat het echt één van de beste Fish and Chips was die ik ooit heb gegeten.
Vol, echt propvol vielen we weer in de auto om via de kustroute weer terug naar St. Andrews te rijden. Onderweg passeerden we nog een plaats waar Dean vaak voor zijn werk komt, “Kingsbarns”. “Kingsbarns” staat hoog op de lijst van mooiste en beste golfbanen in de wereld. Eenmaal binnen kun je begrijpen waarom. Gezeten in het clubhuis dronken we één pint bier en genoten van de voorjaarszon achter het glas. Het uitzicht op de golfbaan met de Noordzee op de achtergrond is adembenemend.
Na een mooie eerste dag kwamen we vermoeid en voldaan weer thuis. Het avondeten sloegen we over want de Fish and Chips was nog duidelijk te voelen in onze magen. Het was een flinke portie geweest. ‘s Avonds zijn we gewoon thuis gebleven, we hadden weinig zin om uit te gaan. Morgen gaan we namelijk een flinke wandeling maken aan de voet van de Highlands. De “Ben Ledi” staat op het programma. Het wordt de eerste echte test voor de Fuji en de Anapurna die ik later dit jaar ja bezoeken.
