Hong Kong, op bekend terrein

Hong Kong, 16/04/2008

Ik had vandaag alle tijd van de wereld, de gratis bus van de jeugdherberg ging pas aan het einde van de middag en wat moest ik de hele middag met mijn rugzak doen. Pas om half twaalf stapte ik aan boord van de boot naar Hong Kong. Een grote aluminium catamaran die slechts een twintigtal passagiers aan boord had. De reis was erg aangenaam en rustig, ik had het wel eens erger meegemaakt, zoals die keer in Cambodja toen we bijna met zijn allen verzopen.
Op de loopplank kwam Hong Kong me al bekend voor maar eenmaal in de stad zag ik helemaal niets wat ook maar bekend voor kwam. Nadat ik een sandwich had gegeten ging ik toch maar op pad met mijn rugzak. Twaalf kilo is nog mee te slepen, je moet alleen oppassen met het omdraaien dat je niets of niemand omverstoot.
In Hong Kong moest ik toch nog wat shoppen en één van de dingen waar ik naar op zoek was waren de nieuwste TEVA sandalen, een nieuw model sportsandalen die mijn oude Terrafi II moesten gaan vervangen. Het oude model Terrafi waren altijd erg goed geweest, het nieuwe model voldeed niet meer aan mijn eisen. Het mooie van Hong Kong is dat je nooit ver weg bent van enorme winkelcentra, zo ook nu niet. En onderweg naar een internetcafé liep ik het Wing On winkelcentrum binnen op zoek naar de sandalen. Nog voordat ik ook maar één sandaal had gezien had ik een jas en super absorberende handdoek gekocht, ik herinner me dat Kris er vroeger één had die een eigen leven was gaan leiden. Misschien zijn ze nu beter? Voor de sandalen kreeg ik een paar adressen waar ik maar eens moest gaan kijken, morgen dus.
De tijd was omgevlogen en het was tijd om de bus maar eens op te gaan zoeken. En de bus was ruim op tijd. Met twee magnetron maaltijden en vier blikken bier stapte ik om kwart over vijf in de bus. Na een korte rit bergopwaarts kwamen we bij het Mt. Davis YHA aan. En hier was in negen jaar niets veranderd, ik herkende alles! De receptie, de keuken en de slaapzaal. Alleen de laatste was wat meer Spartaans dan dat ik me kon herinneren, het zal wel de romantiek van het reizen zijn geweest dat het gevoel een beetje had afgezwakt.
Ik kreeg een bodemslaapplaats in een stapelbed aangewezen en kreeg het voor elkaar dat ik een nachtje langer kon blijven. Het is tegenwoordig ten strengste verboden om langer dan zes nachten achter elkaar te blijven, teveel mensen kwamen hier permanent wonen. Ik betrok mijn slaapplaats en liet mijn slechte geheugen teruggaan in de tijd. Ik realiseerde me dat het vandaag op de kop af tien jaar en twee weken geleden was dat ik voor de eerste keer in Hong Kong was op weg naar Australië.
Na de biertjes en een paar groepsgesprekken zocht ik mijn bedje op, morgen de stad in en op jacht naar de sandalen.

Macau, de laatste dag alweer

Macau, 15/04/2008

Ik heb het enorm naar mijn zin en dan is het normaal dat de tijd voorbij vliegt. Het is vandaag alweer de laatste dag in deze voormalige Portugese kolonie. De laatste dag zou ik niet al te ver van mijn hotel gaan. De Fisherman’s warf en de Macau Tower stonden nog op het programma en de rest van de dag zou ik invullen met een beetje rondlummelen in en om het Barra.
Na het bekende ontbijt liep ik over de oude weg naar het oosten vanwaar ik vanaf de ferryterminal zou beginnen. Hier sloeg het noodlot toe! Ik had even gekeken voor sandalen en binnen tien minuten was ik mijn leesbril kwijt en die werd natuurlijk niet meer terug gevonden. Mijn jaren beginnen ook te tellen en zonder een leesbril ben ik zo blind als een mol. De kleine lettertjes in de LP zijn onleesbaar mits ik in het verblindende zonlicht sta.

Ik had er flink de pest in toen ik de Fisherman’s Warf opliep. Gelukkig was ik het ook weer snel vergeten want wat die vreemde Chinezen hier weer hebben gebouwd is ongelovelijk. Al wandelend ging ik van een Chineze vesting via een vulkaan naar een romeins theater. Maar hier was het nog niet mee gedaan, een Ameriakaanse straat en een Amsterdams buurtje. Het was echt ongelofelijk en leuk om te zien maar het sloeg nergens op.
Wat wel ergens op sloeg was een tentoonstelling in het Nationaal museum van Macau, Griekse beelden uit het Louvre in Parijs die hier waren in verband met de Olympische Spelen. En dat was mooi! Beelden en vazen die ik alleen maar kende uit boeken en van de documentaires op tv. Nu zag ik ze in het echt en ze waren nog mooier en intrigerender dan ik ooit had kunnen denken. In een muisstille ruimte liepen een tiental mensen rond die zich vergaapten aan de meesterwerken uit de klassieke Griekse oudheid. Ik schat dat ik ruim een uur door de zalen heb gelopen en gelukkig mocht je gewoon foto’s nemen.

Mijn laatste attractie van dit bezoek aan Macau was de Macau Tower. Het weer was helder genoeg en ik zou in ieder geval nog wat kunnen zien van de omgeving. Van noord naar zuid en van oost naar west kon je de hele stadstaat zien. Plaatsen die ik had bezocht maar ook plaatsen die er vanaf grote hoogte interessant uitzagen. Ik kom hier zeker nog een keer terug want het is een hele aangename afwisseling van Kuala Lumpur en Singapore. Wat het grappigste was daar boven op de toren waren de doorzichtige glazen vloerdelen op 223 meter. Iedereen, inclusief mijzelf, liep op de roestvast stalen balken. Het was leuk om zo naar beneden te kijken door een glazen plaat op die hoogte maar om er op te stappen was wel wat meer moed nodig.
Langzaam slenterde ik weer naar het centrum waar ik op een klein pleintje een paar biertjes dronk, gezeten op een klein bankje liet ik de afgelopen week nog een keer de revue passeren. Het was een heel aangename en fijne week geweest en ik kan iedereen deze plaats van harte aanbevelen. Voor het geval dat jullie er ooit terecht komen ga dan naar het East Asia Hotel, het is niet zover van het Ponte 16 Resort. Goed en schoon voor een erg gunstige prijs.
Een erg rustige avond en lekker vroeg naar bed, morgen krijgt alles een vervolg in Hong Kong.

Macau, een goed gekozen dag op Coloane

Macau, 14/04/2008

Wat een heerlijke dag! Lekker uitgeslapen en na een ontbijtje bij de gouden bogen de bus naar Coloane gepakt. Het was ook meteen duidelijk dat mijn tasje een heel goed idee was geweest, het loopt nu eenmaal een stuk gemakkelijker als je geen dik boek in je broekzak hebt. De bus nam een lange route langs het Venetian Casino en de grenspost aan de brug met China. Even twijfelde ik of het wel allemaal goed zou gaan. Uiteindelijk arriveerde ik aan de poort van de weg naar de top van de heuvel waar het grote witte beeld van A-Ma (Tin Hau) staat.
De heuvel was redelijk stijl en in de luwte van de heuvel was het zelfs warm. Het was heerlijk rustig en het duurde niet zo lang voordat ik het asfalt verruilde voor een grindpad dat zich om de heuvel slingerde. Bij het bestuderen van de kaart, alles staat héél goed aangegeven op plattegronden langs de wandelpaden, besefte ik dat mijn plan nu al zou worden aangepast. In plaats van eerst het beeld zou ik nu eerst Coloane dorp bezoeken. Het was maar een korte zijsprong van het pad af dat om de heuvel liep.
Het dorp is zo klein dat ik moeite had om de schaal van de kaart in me op te nemen. Het was wel interessant om het oude Macau te zien. De twee tempels waren niet echt noemenswaardig behalve dat er in de Tam Kong tempel ribben van walvissen lagen en één van die ribben kunstig was uitgesneden tot een boot inclusief roeiers en een drakenkop. De plaatselijk kerk was ontdaan van zijn heilig been van St. Francis Xavier, het was verhuisd naar Macau, maar de uitgestalde pop die Jezus moest voorstellen en het schilderij van de maagd Maria met het kindje Jezus waren op zich best vreemd en de moeite waard om even te bekijken.
Eten! De twee plaatselijke restaurants tegenover elkaar zagen er allebei niet uitnodigend uit, het eten wel. Ik herkende viscake, zeg maar gekookte kroepoek, met groente en varkensvlees met boontjes, samen met rijst en zeewiersoep was het een perfecte lunch. Voor iets meer dan een Euro was het een koopje. Met een volle buik en koude cola in de heuptas ging ik weer de berg op. Eenmaal bij het pad aangekomen liep ik door groene heuvels waar eigenlijk niet zoveel over is te vertellen. Heerlijk rustig wandelen in de zon met een drankje op de rug en een verkoelende bries langs je lichaam. Samen met je gedachten en lekker uitwaaien.
Na een flinke wandeling begon ik aan de klim naar de top waar het beeld stond. Uit het niets en geheel onverwacht stond ik voor een enorm klooster. Het was allemaal pas gebouwd maar wel erg mooi en de moeite waard. De tijd begon nu te dringen maar ik kon dit onmogelijk overslaan! Een half uur werd drie kwartier en nog geen tien minuten nadat ik tempel had verlaten stond ik alleen op de heuvel aan de voet van het enorme witte beeld. Je kan altijd wat te drinken kopen in een tentje bij van die beelden op een berg behalve hier. Ik moest nog maar even wachten met drinken.
Vijf kilometer en een uur verder stond ik op de bus te wachten toen een vriendelijk meisje mij hielp en vertelde dat deze bus ook naar Macau ging, ik wachtte eigenlijk op de bus van lijn 33. Ik was blij als een kind want de tijd begon te dringen en ik zou de Macau Tower kunnen halen in het licht en dan wachten totdat het donker werd om zo de Casino’s met hun verlichting van grote hoogte in het donker te bekijken. Alleen het idee was al goed. Helaas ging de bus twee keer rond Taipa en eindigde aan de poort met China. Tegen de tijd dat ik een aansluitende bus naar Ponte 16 had gevonden was het al pikkedonker en ik kon terug naar mijn hotel. Dat idee bewaar ik dus voor de volgende keer als ik Macau bezoek. Twee koude bier van de supermarkt op de hoek en even rusten.
Mijn avondeten was nu weer bij het kleine restaurant waar de vrouw mij met een brede glimlach begroette in het chinees als een vaste klant.
“Hetzelfde als gisteren graag met een beker thee?”, bestelde ik bij haar.
Ik was moe, echt moe. Tien uur, licht uit en slapen. Het was een hele mooie dag geweest.