Thailand, terug in Pattaya

Pattaya, 24/03/2008

Met een gevoel van verlossing stond ik vanochtend om zeven uur naast mijn bed. Na een toer van bijna zes weken ging ik weer richting Thailand en de meisjes. Mijn koffie smaakte beter dan gisteren en ik was zeker opgewekter dan gisteren. Ik moet wel eerlijk zijn dat ik niet depressief was het afgelopen weekend maar gewoon eerlijk mijn ervaringen en gevoelens heb geanalyseerd.
Koffie en een broodje bij de gouden bogen en daarna afrekenen aan de receptie. Het was een moeilijk afscheid omdat ik wist dat ik hier zeker de eerste twee jaar niet meer zou terugkeren. Het was dan ook geen afscheid maar een vaarwel.
De monorail bracht me naar het Sentral Stesen waar er al een bus klaarstond om richting de LCCT te gaan. Ik was goed op tijd en hoefde me geen zorgen te maken. Wel, de enige zorg die ik had was dat ze niet begonnen te zeuren over mijn lege Aquapure Traveller fles. En dat gebeurde niet dus zat ik netjes in de vertreklounge drie uur voor het vertrek.
Nog even over die Aquapure Traveller fles. Ik heb hem dus de gehele vier weken in Sri Lanka gebruikt en ik heb, met een uitzondering hier en daar, altijd gewoon kraanwater getapt en gedronken. Ik ben niet ziek geweest of heb ernstige diarree opgelopen. De korte problemen waren steeds terug te voeren naar het voedsel dat ik had gegeten of juist niet had gegeten. De fles heeft dus zijn werk goed gedaan en ik ben onder de indruk van de mogelijkheden. Op dit moment kan ik de fles, met filter, aanraden voor iedereen die landen gaat bezoeken waar het drinkwater verdacht kan zijn of voor mensen die een meerdaagse trek gaan maken door de bergen en/of bossen waar voldoende water aanwezig is. Het scheelt een hoop gesleep met vertrouwd water of de chemicaliën om het water te zuiveren. De volgende uitgebreide test zal in Indonesië plaatsvinden, na deze vier weken zal ik een betere conclusie kunnen trekken over het gebruik in het algemeen.

Vlucht AK882 was op tijd en na een kort gesprek met een jongen die ik op het circuit had ontmoet was ik in een vliegtuig vol met Finnen op weg naar Bangkok. Twee uur en vijf minuten volgens de kapitein en hij had gelijk. Om iets over half drie stapte ik op de Thaise bodem. Uit mijn vorige verhalen hebben jullie kunnen opmaken dat ik vanaf nu het openbaar vervoer neem om op de plaats van bestemming te komen. Deze keer zat er een kleine kink in de kabel. De bus die net buiten de vertrekhal vertrekt zou pas om 17:15 vertrekken. Ruim twee uur wachten? Nee, dit was het ideale moment om de gratis shuttlebus naar het openbare busstation te nemen. Een flinke rit, waarop ik tijdens de lange reis een paar keer dacht dat het mis zou gaan, bracht me naar een nieuw enorm busstation met een leeg winkelcentrum ernaast. De grootheidswaanzin van het shopping had ook hier zijn sporen nagelaten. Ne verrees er een kleine puzzel voor me. De eerste bus zou om 17:00 vertrekken, en ik wist haast zeker dat er één rond vier uur zou moeten zijn. Bij navraag kreeg ik leugenachtige antwoorden die er duidelijk op gericht waren om hun eigen zakelijke belangen te beschermen. Nou ja, dan was het niet anders!
Twee flesjes om de ergste dorst te lessen en mijn iPod om de tijd te doden.

Morgen weer op vertrouwde bodem?
Bij aankomst in Pattaya was het al donker en na een snelle douche ben ik op pad gegaan om een paar biertjes te drinken en te zien wat er zo was veranderd. Niet erg veel! De tijd gaat door maar er veranderd niets.
Morgen uitslapen en mijn spullen controleren, het is tenslotte maar twee weken voordat ik weer naar een andere bestemming vlieg. Macau, een vernieuwde kennismaking met een oude bestemming.

Maleisië, het verloren weekend van de Formule 1 Race

Kuala Lumpur, 24/03/2008

De gewoonlijk oh zo gezellige vrijdagavond viel letterlijk in het water, de regen begon voor zes uur ’s avonds en toen ik om tien uur de gordijnen dicht schoof om te gaan slapen viel het warme water nog steeds uit de lucht. Een goedkope vrijdagavond werd het dus, nuchter en niet echt moe probeerde ik te slapen. Er was teveel lawaai op Bukit Bintang en de oordoppen brachten uiteindelijk verlichting en stilte.
Zaterdagochtend was ik om zeven uur al wakker, op een natuurlijke manier welteverstaan, een kopje koffie en een boterham met cornedbeef als ontbijt. Dat was weer wat nieuws voor me, ik was het ontbijt bij de McDonalds nu zat en had gewoon een half brood en een paar blikken beleg gekocht. Ik hinkte op twee gedachten wat te gaan doen vandaag. Zou ik de brug tussen de Petronas Torens voor de 27st keer bezoeken of zou ik naar het Sepang Circuit gaan om de laatste training en de kwalificatie bij te wonen? Het werd het laatste, ik moet eerlijk toegeven dat ik in de laatste maanden een overdosis van Kuala Lumpur heb gekregen en voor het eerst heb ik een gevoel dat ik in deze fijne stad verveeld ben.
Voor het vervoer naar de race koos ik voor de goedkope airport bus en voordat ik het zelf in de gaten had was ik de reisleider voor drie Zuid-Afrikanen, vanuit mijn hotel, die hier voor de eerste keer waren. Eenmaal op het circuit was ik ze meteen kwijt omdat ik, met een mini pizza in de hand, als een haas richting mijn plaats in Vak E ging. De laatste training was al een minuut of tien aan de gang toen ik aan de poort van Vak E arriveerde. Het onbeschrijfelijke geluid van de krachtige motoren gilde over de aarde wal die was aangelegd om het uitzicht voor de niet betalende toeschouwers te verhinderen. Een fijne bijkomstigheid is dat er meteen een kunstmatige talud is aangelegd die als tribune kan dienen.
Het gras was alleen erg nat van de regen van gisteren en binnen enkele minuten was ik tot op mijn huid nat. Een lelijke donkere moddervlek was gevormd op de achterkant van mijn korte broek. Gelukkig vond ik in een vuilniscontainer wat karton dat voorheen een oude doos was geweest. Het hielp wel! Maar de bodem van karton en het krimplastic van de cover die samen 24 blikken Coca Cola hadden bevat perfectioneerde mij zetel. Ik was er nu klaar voor.
Na de Asia Porche Cup was het eindelijk tijd voor de kwalificatie. Bij het verschijnen van de snelle ranke auto’s verschoven mijn gevoelens voor deze edele sport van de plus langzaam richting de min. De regels zijn in de afgelopen jaren zoveel veranderd dat het zelfs voor de ingewijden moeilijk is om ze allemaal in de praktijk te brengen. Het nieuwe reglement voor de kwalificatie is nu voor de toeschouwers zo saai dat ik na de kwalificatie het gevoel had dat het nog niet voorbij was. Maar helaas was het wel ten einde en de beide Ferrari’s stonden op de eerste rij voor de twee McLaren-Mercedes bolides.
Tijdens de terugweg begon het opnieuw te regenen en mijn gedachten dwaalden af naar wat ik vandaag had gezien en hoe ik het had beleefd. Het was de achtste keer dat ik hier voor de Formule 1 was en ondertussen was ik hier ook geweest voor de A1GP en MotoGP. Mijn diepste gevoelens vertelden me dat ik het wel had gezien. Ik zou morgen voor de laatste keer een Formule 1 race bezoeken. In de toekomst zou ik nog heel veel reizen maar de kans dat ik een Formule 1 race zou bezoeken was heel klein. De zaterdagavond was gelukkig wel droog en gezellig in Chinatown en gevuld met voldoende bieren en lekker eten. Ron zijn ouders waren gearriveerd en Pieter was vanuit Melaka naar Kuala Lumpur gekomen om de race bij te wonen. De gevoelens van vanmiddag wilden maar niet weg en stil in mijzelf, terwijl mijn tafelgenoten een gesprek voerden, dacht ik na over de race, Maleisië en Kuala Lumpur. De oude Lee van het Chinese restaurant, de man van de gebogen spijkers puzzel en nog veel meer mensen passeerden de revue. Het was nu echt tijd om verder te gaan. Ik wilde nieuwe dingen zien en het is natuurlijk gemakkelijk om terug te keren naar plaatsen waar je het naar je zin hebt en die veilig zijn. Na een biertje of tien keerde ik terug naar mijn hotel en had nog steeds dat onheimelijke gevoel over me.

De Formule 1 is dood, lang leve de Formule 1.


Ik had gisteravond nog een gerucht gehoord dat de twee McLaren-Mercedes coureurs waren bestraft voor het hinderen van Nick Heidfeld en Fernando Alonso. Ze zouden een straf van vijf plaatsen terug op de startgrid gekregen. Daar stond het dan zwart op wit bij CNN op de tickertape terwijl ik het slaapzand uit mijn ogen wreef. Ik had het gisteren zelf gezien dat er nog veel meer wagens de twee coureurs hadden gehinderd tijdens de laatste ronde. Hier brak iets in me en ik schakelde de TV weer uit en ging opnieuw naar bed. Ik had hier geen zin meer in! Mijn persoonlijke opvatting dat de Ferrari’s worden bevoordeeld door de FIA was weer bewezen.
Dit was mijn laatste dag in Kuala Lumpur en mijn slechte gevoelens werden aangewakkerd door een mix van een slechte trip (Sri Lanka), een beetje eenzaamheid, de overdosis Kuala Lumpur en het onrecht in de Formule 1. Ik wist het nu ook 100% zeker dat ik in de toekomst geen Formule 1 races meer zou bezoeken.
Meer kritisch dan voorheen keek ik op mijn kamer vanaf het bed de race, en ik moet nu toegeven dat het steeds meer op een optocht begint te lijken. Er is geen spanning meer en deze race heeft waarschijnlijk de minste inhaalacties van het afgelopen vijf jaar laten zien. Ik ben klaar om weer naar Thailand te gaan en wat tijd met mijn vrienden door te brengen, ook al zal het maar van korte duur zijn want op negen april gaan we alweer richting Macau en Hong Kong. Reizen is mooi maar reizen is ook eenzaam.

Maleisië, de aanloop naar de Formule 1 Race

Kuala Lumpur, 21/03/2008

Toen ik vrijdag jongstleden wakker werd voelde ik me als een vis in het water. Mijn vertrouwde kamer in het Heeren Inn en ik was goed uitgerust. Mijn plannen voor de komende week waren dun, alsof ik op voorhand had geweten dat ik erg vermoeid uit Sri Lanka zou terugkeren.
Eigenlijk deed ik weinig en er gebeurde weinig dat de moeite waard is om over te schrijven. Ik genoot van het heerlijke eten en dronk bier met mijn oude vrienden in Melaka. De tijd vloog om en de ene dag ging eenvoudig over in de andere. Mijn korte wandelingen door Melaka toonden wel dat Melaka aan het veranderen is. In positieve zin welteverstaan. Er komen steeds meer voorzieningen voor de toeristen en wat belangrijker is, er wordt nu meer nagedacht over wat te renoveren en wat te slopen. Overal wordt gebouwd en aangepast om het tot een beter geheel te kneden. De Tourist Police is verhuisd naar de oude disco aan het Dutch Square, het oude lelijke blauwe gebouw wordt nu gesloopt. De stad ziet er gewoon weer een stuk beter uit sinds ik hier was twee maanden geleden. Zoals het er nu naar uitziet zal ik pas weer in december van dit jaar hier voor een paar dagen terug keren. Ik verwacht dan een heel ander Melaka dan dat ik nu heb verlaten.
De busreis naar Kuala Lumpur verliep voorspoedig en bij aankomst nam ik afscheid van Ron. We zouden elkaar later op de dag weer ontmoeten om kaartjes voor de F1 te kopen. In het Fortuna hotel was er weinig veranderd en ik kreeg gelukkig weer kamer 605, een rustige kamer aan de achterkant zodat het lawaai van de Ierse Pub me bespaard zou blijven.

Een paar dagen in Kuala Lumpur is zeer aangenaam. Ik kan en wil weinig ondernemen, als je hier voor de derde keer bent in zes maanden dan zijn de bezienswaardigheden wel bezocht en vul je de dag met een beetje rondlopen en eten. Dat laatste zeker na de dunne dagen op Sri Lanka. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik gewicht heb verloren in die vier weken. Het hele circus dat Formule 1 heet is hier neergestreken en het is zeker het beste sinds het is begonnen. Hele straten zijn aangekleed en op meer plaatsen dan voorheen staan modellen van de bolides. Allemaal heel indrukwekkend en opwindend.

Morgen ga ik misschien naar het circuit voor de training en kwalificatiesesies. Misschien zeg ik want ik weet niet van te voren of de vrijdagavond heel gezellig wordt. Mijn kaart voor de race kost dit jaar 100 RM (€ 21.--) en is voor drie dagen! Goedkoper, en beter, kan het nergens. Singapore heeft dit jaar ook een Grand Prix Formule 1 en wel een nachtrace. De goedkoopste plaatsen zijn daar € 75,- en de tribunes zijn al helemaal uitverkocht, er worden zelfs extra tribunes bijgebouwd zodat de organisatie aan de vraag kan voldoen.
Morgen begint het raceweekend!