Singapore: Moesson

Singapore (Shing Hotel (414), woensdag 10 maart 2004

Gisteren regende het nog steeds pijpenstelen en ik ben de deur niet meer uit geweest. Het weer lijkt een beetje opgeklaard en de moesson lijkt verder getrokken. Ik heb besloten om nog maar een extra dag in Singapore te blijven.
Ik wil namelijk gewoon lekker eten! Ik heb een onverzadigbare trek en kan alles eten dat ik onderweg tegenkom. Nu is dat in Singapore geen straf waar de hoofdmoot van de aangeboden gerechten bestaat uit de Chinese, Indiase en Maleisische keuken aangevuld met westerse heerlijkheden, al dan niet uit een fastfood restaurant. Ik heb net gegeten en ik heb alweer trek. Dat zal wel straks nog wel een snack worden in het koffiehuis onder het hotel!
Ik heb ook slecht nieuws. Het ouder worden in combinatie met de diabetes hebben weer een slachtoffer gemaakt in mijn mond. Een halve kies, nu voor de tweede keer, is afgebroken tijdens het ontbijt. Ik zou kunnen kijken om die kies hier in Singapore te laten repareren, mijn reisverzekering zal dat ongetwijfeld betalen, maar ik hou het toch liever bij de vertrouwde tandarts in Pattaya.
Voor de rest loopt deze week van mijn verblijf in Singapore ook niet echt van een leien dakje. Enkele zware overstromingen door de zware moesson regens, èchte diarree en een achillespees blessure die pijn doet bij elke stap. Voor de rest heb ik het prima naar mijn zin!
Singapore is een aangename stad. Ik slaap s'morgens lekker uit. Zoek rustig op mijn gemak een ontbijt en geniet van Maleisische koffie met de ochtendkrant. Erg veel zin om verder nog iets te doen heb ik niet. Maar ik trek er ongetwijfeld toch wel op uit. Johor Bahru wordt mijn volgende bestemming. Aan de andere kant van het water en de landtong, “The Causeway”, die Maleisië met Singapore verbind.

Het is vandaag alweer woensdag. Ik heb me verslapen en kom pas om elf uur, na een klop van de schoonmaakster op de deur, mijn bed uit. Na mijn ontbijt van een broodje omelet bij de Delifrance in de Funan IT Tower, die Indiase tomaten kerrie met kikkererwten waarbij iedereen me aan staat te staren was ik snel zat, slenterde ik weer een beetje door de stad. Mijn Achillespees speelt nog steeds op maar het regelmatig insmeren met massagezalf, die de warmte uitstraalt, lijkt een goede uitwerking op mijn blessure te hebben.
Ik heb mijn “Lonely Planet” nog eens goed doorgespit maar ècht veel is er niet te doen in Singapore. Er is natuurlijk nog het Sentosa eiland met zijn pretparken maar daar ben ik niet voor naar Azië gekomen. Ik geniet meer van de Chinese shophouses en andere koloniale architectuur die de autoritaire regering van Singapore gelukkig beschermd.
Aan het einde van de middag zoek ik weer mijn favoriete internetcafé in het “Far East Shopping Centre” aan de Orchard Road op. Mijn internetverbinding via de gestolen wifi is snel zo snel weer vertrokken als ze was gevonden. Het is jammer, maar het is niet anders! In het enorme internetcafé kan ik heel gemakkelijk inloggen met mijn laptop inloggen, dat scheelt me veel zorgen. Omringt door een handjevol toeristen, maar tocht ook een grote groep zakenmensen, controleer ik mijn e-mail of er nog belangrijke dingen zijn gebeurd in Nederland. Ik voorzie een grote toekomst voor het internet en ook voor de draadloze verbinding die Wifi wordt genoemd.
Na mijn avondmaal van kip in zwarte pepersaus in een Hawker markt, en een chocolade ijsje van McDonalds, zoek ik mijn weg naar het foodcourt in “Tekka Place” waar ik gezeten achter het enorme raam rustig een koud biertje kan drinken terwijl ik de voorbijtrekkende mensen observeer. Hoeren en klanten, ook in Singapore waar prostitutie officieel niet bestaat, zijn duidelijk te herkennen. Zeker voor iemand die vaak in Pattaya is geweest.
Het duurt niet lang en er komen twee mannen tegenover me aan tafel zitten die voor precies hetzelfde als ik naar het foodcourt zijn gekomen. Airconditioning en koud bier. We stellen ons aan elkaar voor en hebben een prima avond met z’n drieën, later voegt zich nog een andere bekenden de twee bij ons maar het wordt niet echt laat want ik ben al (te) vroeg met drinken begonnen.
Een van de meest vreemde dingen in Singapore is de prijs van een grote fles bier. Die kost buitenshuis maar 20 cent duurder dan in de supermarkt! Daarom eet en drinkt bij iedereen in Singapore buiten de deur. Grote omzetten maken hier de winst, niet de dure gerechten! Singapore is duurder dan de rest van Zuidoost-Azië maar het is zeker niet onbetaalbaar voor toeristen die een paar dagen in een andere wereld willen doorbrengen.

Na een fles of vier zoek ik mijn kamer op om wat te lezen en te schrijven. Onderweg geniet ik van de iconische Chinese shophouses. Zover ik weet is Singapore nooit door de Japanners gebombardeerd in de tweede wereldoorlog. Daarom is het een unieke combinatie van oude bakstenen shophouses en glimmende stalen, glazen wolkenkrabbers. Het was een fijne rustige dag.
Morgen vertrek ik!
Ik weet het zeker!
Denk ik?

Singapore: De magie van het koloniale verleden

Singapore (Shing Hotel (414), dinsdag 9 maart 2004

Ondanks dat ik na het weekend op de relatief rustige maandag, gisteren dus, wilde vertrekken besloot ik mede door de slechte weersvoorspelling wat langer te blijven en om toch maar eerst de Thaise ambassade in Singapore te bezoeken. Je weet tenslotte nooit! En de informatie die ik graag wilde hebben kreeg ik dan ook zonder problemen.
‘Nee!, geen non-“O” visum voor een Nederlander in Singapore!’, was het resolute antwoord van de medewerker in de ambassade.
Alleen wanneer ik wettelijk met een Thaise getrouwd ben kom ik heel misschien in aanmerking voor een jaarvisum. Misschien moet ik dat dan maar doen, trouwen met een Thaise? Of is dat niet zo’n goed idee?
Ondertussen regende het ook weer en het bleef de hele dag regenen. Ik heb gewoon de rest van de maandag in mijn hotel doorgebracht, achter de computer. Om half elf in de avond regende het nog. Er komt geen einde aan de neervallende zware tropische regendruppels.
Er waren op zondag overstromingen in Singapore! Zelfs in een paar straten verderop, op loopafstand van het hotel. De zware regen is het hoofdnieuws in de krant en op TV op maandag ochtend. Een donkere ochtend waarop dikke regendruppels lange strepen trekken op de ramen van mijn hotelkamer.
We hebben te maken met de “Noordoost Moesson” in Singapore, het kan in maart zo maar dagen achtereen zwaar regenen met een sporadische droge periode tussen de regenbuien door. Ik wordt daar niet blij van, maar ik kan daar ook helemaal niets aan doen! Hoewel ik een mooie kamer, met een gestolen wifi aansluiting heb, en het ook niet echt belangrijk is waar ik in Azië ben, wordt ik toch een beetje depressief van het slechte weer. Ik heb nu eenmaal een grote hekel aan de hele dag binnen zitten.

Op dinsdagochtend, rennend tussen de dikke druppels door voor een krant en een ontbijt in het Indiaas restaurant om de hoek. Een Maleisische koffie drinken in het koffiehuis onder het hotel om de schoonmaaksters de kans te geven om je kamer op orde te maken. Nee, deze regenachtige dagen in de tropen zijn niet de mooiste wanneer je op reis bent. En dan blijkt het open wifi-netwerk ook nog eens verdwenen!
Zodra de kranen van het hemelwater dan eindelijk zijn dichtgedraaid komt het leven in Singapore weer snel op gang. Binnen een half uur is het een drukte vanjewelste op straat en ook deze eenzame vreemdeling stort zich in het schemer dat de voorbode is van een leuke avond in Singapore.
De heerlijke Mee Goreng in het foodcourt op de hoek van Serangoon Road staat ook op deze, net als gisteren, avond op het menu. Ook de grote ijskoude fles “Tiger Beer” in de foodcourt van de “Tekka Place” is weer van de partij en wordt deze avond zelfs gevolgd door een tweede en een derde. De lange dagen op bed in het hotel geven mijn budget een positieve impuls, dat zeker.
Na het eten ga ik weer op jacht in het elektrische schemer van deze wereldstad. Singapore is fotogeniek, bij dag en bij nacht! In de haast verlaten “Raffles Shopping Arcade” schiet ik deze sfeer foto’s. Het is niet eens een echt winkelcentrum maar een bijgebouw van het wereldberoemde hotel. Alle Franse en Italiaanse modehuizen zijn hier vertegenwoordigd om souvenirs aan de rijken der aarde te verkopen. Een zijden sjaal van vierhonderd euro? Nee bedankt, ik sla deze keer over!
Een stukje verder kom ik bij “Chimes”. Een populair en zeer sfeervol uitgaanscentrum dat ontwikkeld is uit een kerk met de daaromheen liggende bijgebouwen. Hippe café’s, dure restaurants en feestzalen voor huwelijken en partijen. En alles is zo schoon en zo veilig! Je moet het gezien hebben om te kunnen geloven.
Na mijn rondje langs de rivier drink ik nog een biertje in een Chinees koffiehuis achter het “Funan IT Center”. Aan Hill Street, tegenover het “Central Fire Station”, een oude brandweerkazerne waar tegenwoordig ook een klein museum met als thema, brandweer en mensenlevens redden, in is gevestigd.
Nog maar een laatste biertje en dan terug naar het hotel. Ik wil het vanavond niet te laat maken want morgen wil ik verder reizen, misschien een paar nachten in Johor Bahru maar het meer noordelijke Mersing is waarschijnlijk een betere optie.

Singapore: India avond

Singapore (Shing Hotel (414), zondag 7 maart 2004

Het Indiase ontbijt wordt op deze zondagochtend overgeslagen. De reden daarvoor ligt voor de hand. Het restaurant gaat pas om negen uur open en sta om acht uur met een krant onder de arm voor de deur. Naast het restaurant is een 7-11 winkel die hoogstwaarschijnlijk ook wel wat te eten heeft. Dan ontbijten we maar op de kamer.
Met enkele voorverpakte sandwiches, een kartonnen beker oploskoffie en twee flesjes 100+ ga ik richting mijn kamer. De Chinees die op deze ochtend achter de receptie zit knikt vriendelijk en groet me met een ‘Good Morning’. Hij vraagt nergens om en probeert me ook niets te verkopen. Hoeveel verschillende mensen zouden er wel niet in dit kleine (seks)hotel werken?
De tv met daarop elk half uur het nieuws uit Singapore en omstreken opent deze zondag. En zo zit alleen op mijn kamer. Een hapje brood, een slokje koffie en de krant, de tv speelt op de achtergrond. Een luie zondag ver van huis en ver van Thailand. Het alleen reizen heeft zo ook zijn nadelen. Dit is zo’n moment dat je eigenlijk wil vermijden!
Mijn ervaringen van de afgelopen twee dagen schreeuwen in mijn hoofd om verteld te worden. Maar er is niemand aan wie ik die verhalen kwijt kan, er is niemand in mijn omgeving die de verhalen wil horen. Gelukkig heb ik mijn toetsenbord en mijn website waar ik mijn ervaringen en gevoelens als in een modern dagboek kwijt kan.
Om een uur of elf ben ik het wel zat om op bed te liggen. Buiten op de gang rammelt er een karretje van de schoonmaakdienst. De kamer moet ook worden schoongemaakt en het bed opgemaakt dus moet ik wel op pad. Na een korte douche schiet ik in schone kleren en gewapend met mijn normale wandelbagage stap ik de warmte van de tropen in. Ik kan links- òf rechtsom maar uiteindelijk maakt het allemaal niets uit. Ik loop gewoon wat rond en geniet van alles wat er om me heen gebeurd. Wat ben ik toch een begenadigd en gelukkig mens dat ik dit allemaal mag meemaken en ervaren.
Vandaag is het “Formula One Day”, de opening van het seizoen in Australië. Een tv om de race te kijken is hier in Singapore niet zo vanzelfsprekend als in Thailand. In Singapore is alles gereguleerd en er moet ongetwijfeld een extra vergunning worden gekocht om de beelden in een openbare ruimte te mogen tonen. “the Penny Black” is waarschijnlijk een van mijn beste opties. Met een gemiddeld tempo, net niet snel genoeg om bezweet te raken, loop ik richting de Singapore rivier. Bij the Penny Black aangekomen tref ik een peloton schoonmakers aan die de pub van binnen helemaal ondersteboven zetten en een andere groep die de terrassen aan de rivier voor de middag en avond in gereedheid brengt.
In eerste instantie wordt ik totaal genegeerd, ook wanneer ik plaats neem aan een van de (eet)tafels op het terras langs de rivier. Als een onzichtbare klant wordt ik door een handvol personeelsleden van de Penny Black genegeerd. Totdat er een chinees meisje mij de menukaart brengt. Het is precies twaalf uur! De pub is geopend en er kunnen zaken worden gedaan. Nog voordat ik bestel moet ik me ervan vergewissen dat de tv, op het grote projectiescherm, wel aan gaat en dat er dan ook nog eens de Formula 1 race in Australië wordt getoond. Dat gaat allemaal een stuk gemakkelijker dan ik had verwacht. Binnen enkele minuten zit ik te kijken naar de voorbereidingen voor de start van de race.
Ik kies voor het volledige Engelse ontbijt met een enorm glas cola light. Ik weet wat het gaat kosten en dat bedrag slaat een groot gat in mijn budget voor vandaag. Maar ja, echt veel plannen heb ik toch niet voor deze zondag. Een beetje wandelen en een beetje luieren, dat is het zo’n beetje.
Tijdens het wachten op het ontbijt speelt mijn kies weer op. Net voor mijn vertrek is er een kies gerepareerd. Ik denk er zelfs voor een moment aan om een nagelvijl te kopen en hem zelf af te vijlen. Aan de andere kant kan ik het nog wel een weekje of twee volhouden. Maar dat ik nog terug moet naar de tandarts in Pattaya is wel duidelijk.
De race in Melbourne en het Engelse ontbijt starten haast beiden tegelijk. Ik zit op een schitterende locatie met heerlijk eten en de Formule 1 race op de tv. Mooier kan het bijna niet worden. Nadat het bord en mijn glas leeg zijn is ook de race bijna afgelopen. De Ferrari's hebben een dubbelslag geslagen en de rest van het seizoen lijkt ook al bekend.
Snel de warmte van de middagzon uit en naar de koelte van de ondergrondse! “City Hall”, dan overstappen op “Dhoby Ghaut” waarna “Farrer Park” mijn eindstation is. Op deze middag is de koelte van mijn kamer wel welkom. Mijn bed is opgemaakt en er liggen twee verse handdoeken in de badkamer. Mijn bed is mijn gastheer voor de middag. Even de ogen toe!
Zodra ik de hoek om ga weet ik niet wat ik zie! Klein India is veranderd in één grote mensenmassa. Voor “Mustafa Shopping Center” staan rijen mensen voor de openbare telefoons, rijen mensen voor de ATM's, rijen mensen bij de man die de betelnoot verkoopt. Overal lange rijen mensen. Het is zondagavond in Singapore en dat betekend voor de vele mensen uit India, Sri Lanka en Bangladesh dé avond om naar huis te bellen, om vrienden te ontmoeten of misschien wel ander, beter betaald, werk te vinden.
Alles draait vanavond om de telefoon kaarten. Letterlijk en figuurlijk, er is zelfs een rad van avontuur waar je voor een dollar een telefoonkaart van tien dollar kan winnen. En druk natuurlijk! Een gokje is snel gewaagd en er zijn veel winnaars. Door de fascinerende maar ook zeer moeilijk te passeren mensenmenigte ga ik op weg naar een enorm foodcourt dat ik gisteren al heb opgemerkt. Voor diegene die niet bekend zijn met het fenomeen foodcourt zal ik dit beknopt uit leggen:

Een foodcourt is een verzamelplaats van restaurants met een gedeelde zitruimte. Het doel van een foodcourt is om te voorzien in de verschillende eetbehoeftes van een groepje mensen, maar toch de mogelijkheid te bieden om gezamenlijk te eten en te proeven van verschillende keukens. De meest voorkomende plaats van foodcourts is binnen gelegenheden waar grote groepen mensen zich bevinden, zoals vliegvelden en grote winkelcentra.

Ik kies voor de Mee Goreng voor S$ 3,- (€ 1,50), en die is van en kwaliteit waar je alleen maar gelukkig van kan worden. Een oude moslim vrouw staat in de hoek van de enorme ruimte, in een aparte kleine keuken, portie voor portie vers te bakken. Bij de dranken counter koop ik een grote fles ijskoud “Tiger Beer” voor S$ 4,60, zeg maar € 2,30. Zo zit ik voor nog geen vier euro heerlijk te eten! En dat terwijl iedereen weet dat het in Singapore héél erg duur is, niet uit eigen ervaring maar van horen zeggen.
Na het eten slenter ik nog maar een keer de stad in. Het verveelt namelijk nooit om langs de rivier te lopen en te kijken naar de verlichte oude èn nieuwe gebouwen. Ik maak het vanavond niet te laat, het plan is om morgen naar “Johor Bahru” in Maleisië te vertrekken.