Zuid-Korea: Twintig graden lager dan gisterenochtend

Busan (So Yu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026

Nadat de passagiers bij gate 22 zijn vertrokken naar Frankfurt hebben we eindelijk een zitplaats gevonden op de speciaal gereserveerde stoelen voor zwangere vrouwen en mensen die een respectabele leeftijd hebben bereikt.
‘Oude van dagen’, klinkt in mijn oren een stuk slechter dan: ‘Senior Citizens.’
Het zal best wel goed bedoelt zijn maar de airconditioner blaast recht naar beneden op onze hoofden. Het voelt alsof we in Helsinki op onze aansluitende vlucht zitten te wachten!
We zitten er samen al helemaal doorheen en het is ons aan te zien. Ook op de laatste vlucht krijgen we voorrang om aan boord te gaan. Het is sowieso geen probleem omdat onze stoelen zich achter in het vliegtuig bevinden op de laatste rij in het midden. Gelukkig met de rug tegen de keuken en niet tegen het toilet.
Het aan boort gaan van de passagiers gaat snel en we gaan op de geplande tijd de lucht in. Er wordt gecontroleerd of we de veiligheidsgordels vast hebben en het licht in de cabine gaat uit voor het opstijgen naar onze bestemming, Busan in Zuid-Korea.
Mijn lichten gaan tegelijker tijd ook uit. Ik glij meteen in een diepe slaap die ik echt nodig heb. De jaren beginnen voor mij te tellen en ik heb mijn slaap echt hard nodig.
Ik heb geen enkele herinnering aan de drie uur in de lucht totdat de stewardess mij wakker maakt: ‘Wilt u misschien wat drinken? U heeft niets gegeten en gedronken tijdens de hele vlucht!’
Ik kijk de aantrekkelijke stewardess aan alsof ik in de ogen van een fee kijk. Ik kan geen woord uitbrengen. Een fantastische service van Vietnam Airlines.
‘Een bekertje koud water is voldoende voor mij nu’.
Lyka ligt nog tegen mij aangeschurkt zachtjes te snorren als een poes. De boodschap van de kapitein dat de landing is ingezet waakt op de rest van de passagiers op. De lichten in de cabine gaan aan en de schuiven voor de patrijspoorten moeten omhoog. Op het beeldscherm in de achterkant van de stoel voor me zie ik dat we iets ten zuiden van Jeju-do vliegen. Een eiland waar Lyka en ik warme herinneringen aan hebben.
Na een harde landing, het vliegtuig slingerde over heel de landingsbaan, zijn we eindelijk weer op de grond. Ik ben nog steeds moe maar ik heb het gevoel dat het wel gaat lukken om zonder brokken in ons hotel in de stad te komen. We hebben vier uur gevlogen en zijn zes uur verder in ons leven. Dat is de oorzaak dat veel mensen last hebben van een jetlag wanneer je richting het oosten vliegt.
We gaan (helaas) niet naar een Gate maar we staan geparkeerd op de grote parkeerplaats tussen andere vliegtuigen. Busan is niet een hele grote luchthaven en wordt vaak gebruikt voor het overstappen naar andere bestemmingen binnen Zuid-Korea. Parkeren van het vliegtuig is dan een betere optie voor de luchtvaartmaatschappijen.
Onderaan de trap staan de bussen op de passagiers te wachten. Eenmaal buiten wacht ons een positieve verrassing. De buitentemperatuur is hier twintig graden lager dan bij ons vertrek uit Thailand! Wij zijn er op voorbereid met mijn fleece en Lyka met haar wollen vest. Andere toeristen staan beteuterd te kijken op hun slippers, korte broek en mouwloos t-shirt!
De immigratiedienst lijkt op het eerste oog niet zo efficiënt voor een eerste wereldland. Ik blijf de aankomende passagiers observeren en probeer, terwijl wij in de wachtrij te staan, te raden wie een extra controle krijgt. Ik raad ongeveer de helft goed! Om welke reden? Geen idee, gewoon een onderbuikgevoel of noem het intuïtie.
Zuid-Korea houdt haar grenzen streng dicht voor ongewenste vreemdelingen. Ook in Zuid-Korea krimpt de inheemse bevolking. Linkse ideeën, om bijvoorbeeld Indonesiërs en Indiërs werkvergunningen te geven om openstaande vacatures in de productie en de industrie te vullen, hebben hopeloos gefaald.
De inheemse bevolking kwam in opstand omdat de Koreaanse identiteit werd vervuild met ideeën uit anders denkende landen. In Zuid-Korea werd het beestje gewoon bij de naam genoemd! Met als gevolg dat er strengere regels kwamen voor de immigratie en de werkvisaas zonder enige verantwoording per onmiddellijk konden worden ingetrokken.
Er lijkt een verschuiving naar arbeiders uit de Christelijke Filipijnen en het Chinese Maleisië te gebeuren. Het verbaasd mij dat er heel weinig Thaise arbeiders aan boord lijkt te zijn. De reden laat zich raden! Thai zijn ook niet echt te vertrouwen.
Ik loop als eerste op de officier van de immigratiedienst af. Ik overhandig haar alleen mijn paspoort. Mijn hoed zet ik op het uitgetrokken handvat van mijn rolkoffertje. Ze knikt goedkeurend en kijkt mij doordringend in de ogen.
Ik hoor de toetsen op het toetsenbord klikken en even later kijkt ze op van het beeldscherm en inspecteert mijn gezicht nog een keer. Haar ogen gaan terug naar het beeldscherm en daarna naar mijn paspoort. Er wordt geen woord gewisseld. Er ligt een ondoordringbare stilte tussen ons. Is dat een goed of een slecht teken?
Ze plakt een stickertje in mijn paspoort en knikt glimlachend terwijl ze met haar arm een zwaai gebaar maakt dat ik verder mag gaan. Dat viel dus erg mee! Op een afstandje bekijk ik hoe Lyka dezelfde handelingen ondergaat. Ook hier zijn geen problemen en wij zijn nu officieel in Zuid-Korea.
Onze koffers komen van band vier en met die twee monsters van 46 kilogram totaal gaan we richting de douane waar ik eerlijk gezegd toch wel mijn billen een beetje tegen elkaar knijp. De kaas zeker, en de koffie misschien, zouden problemen kunnen geven.
Links voor ons lopen twee Aziaten met beide een trolley vol met opgestapelde koffers en dozen. Ze zijn al van verre opgemerkt door de douaniers die dieren- en plantenziekten buiten de landsgrenzen moeten houden. Beide douaniers lopen op de Aziaten af en wij maken van die mogelijkheid gebruik om rustig door het rechtse kanaal naar de aankomsthal te lopen.
Elke aankomsthal in de wereld lijkt hetzelfde voor mij! Autoverhuur, geldwisselkantoor, simkaart voor de telefoon, toeristeninformatie en een eindeloze rij ATM’s waar je als toerist bestolen wordt met absurde transactiekosten en slechte wisselkoersen!
Wacht even? Er is geen enkele ATM te bekennen! Wat nu? Vooral rustig blijven Jielus, zeker wanneer je doodvermoeid bent! Eerst naar de toeristeninformatie om te vragen waar we de trein naar de stad kunnen vinden.

Armgebaren, Koreaanse stationsnamen en slecht Engels worden op mijn vermoeide hersenen afgevuurd. Ik kan proberen om het op te schrijven maar ik weet zeker dat ik zo moe ben dat ik mijn eigen handschrift niet meer kan lezen. Mede omdat schrijven met je hand uit de tijd is en bijna alles tegenwoordig met een toetsenbord wordt gedaan.
Lyka heeft ontdekt dat er gratis ‘WijFij’ in de aankomst hal is. Met Google Maps zet ik onze treinreis uit en maak beeldschermafdrukken. De namen zijn nu duidelijk leesbaar en het moet ons wel lukken om zonder problemen bij het hotel te komen. Op weg naar het treinstation!
Buiten worden we verrast door de stralende zon. Het mengsel van de koele ochtend zeelucht met de warmte van de stralende zon brengt meteen een brede glimlach op mijn gezicht. Ik voel me al thuis hier! Lyka heeft het er zichtbaar moeilijker mee. Ze is nog steeds doodmoe en verlangt naar een warm bed.
Op weg naar de trein zit ik nog steeds met het probleem van contant geld. Waar is die ATM die we broodnodig hebben? Aan de overkant van de weg zie ik een kleine winkel genaamd CU, daarvoor staat in het Engels ‘Nice to’. Marketing op zijn best.
Het personeel in de CU is heel erg behulpzaam en het meisje achter de kassa zoekt op haar telefoon waar we een ATM kunnen vinden. Bij uitgang 4 moeten er enkele ATM’s zijn. Ik bedank haar en ga op zoek naar contante “Koreaanse Won”. Op het eerste gezicht zijn geen ATM’s maar machines waar je papieren buitenlandse valuta kan omwisselen. Ik heb wel wat Euro’s bij me maar die houdt ik liever voor noodgevallen achter de hand.
Tijdens een tweede poging ronde bestuur ik de machines opnieuw en ontdek ik het VISA logo op een sticker. Er is ook een opening, met een waarschuwing in het Engels voor het skimmen, waar een bankpas in kan. Daar gaan we dan! Mijn Wise kaart verdwijnt in de gleuf en op het beeldscherm verschijnt de vraag in welke taal ik verder wil. Engels dus!
Eerst de pincode, dan het bedrag en het verzoek of je akkoord gaat met ₩ 3.600 transactiekosten. Die ₩ 3.600 is ongeveer € 2,50 dus daar kan ik wel mee leven. Niet veel later sta ik met vijftig biljetten van ₩ 10.000 in mijn hand verbaasd om mij heen te kijken. Dat is een stevige bundel bankbiljetten die zeker niet in mijn portemonnee passen. Mijn oorspronkelijk begroting is ₩ 100.000 per dag voor ons samen. Een dag of drie is meer dan realistisch om eens te bezien hoeveel Korea per dag kost voor een koppel uit het peperdure Islamitische Hamasstan (voorheen Nederland).
Met contant geld op zak ga ik terug naar de winkel waar ik zo goed ben geholpen. Snel een kleine snack en een flesje drinkwater. Kun je kraanwater drinken in Zuid-Korea? Ik neem aan van wel. Net als in Japan wordt er hier niet gespeeld met het milieu.
Onze eerste rit is met de paarse lijn van de Light-Rail, beter gezegd de Metro, naar een station genaamd “Sasang”, daar stappen we over op de groene lijn naar “Seomyeon” waarna we met de rode lijn naar “Jung-Ang”. Bij het kopen van de treinkaartjes leer ik meteen dat er alleen met contant geld voor het openbaar vervoer kan worden betaald. Een Koreaanse “Senior Citizen” vrijwilliger staat klaar om arriverende toeristen in gebroken Engels te helpen. Ik laat haar weten dat ons eindstation “Jung-Ang” is.
Ze schud met haar hoofd en verteld dat we over moeten stappen in “Sasang”, daar kopen we een kaartje tot “Jung-Ang”. haar vingers glijden over het aanraak-beeldscherm en er verschijnt een bedrag van ₩ 1.700. Ik hou twee vingers omhoog als teken dat ik twee kaartjes wil. Ze drukt op 2 passagiers en mijn bankbiljet van ₩ 10.000 wordt door de automaat ingeslikt. Er ratelt het een en ander in de automaat waarna er twee plastic muntjes in een bakje vallen gevolgd door het muntgeld en een stapeltje bankbiljetten.
Dit is geen hogere wiskunde en ondanks mijn vermoeidheid heb ik het allemaal opgeslagen en ik kan straks in “Sasang” met zekerheid zelf de kaartjes voor het vervolg van onze treinreis kopen.
Eenmaal in de eerste trein zien we de problemen met onze hoeveelheid bagage die luchtreizigers over het algemeen met zich meevoeren. Een grote en een kleine (rol)koffer per persoon is de norm. Er zijn enkele Koreanen in de trein die afkeurend naar ons kijken, maar over het algemeen is er begrip onder de treinpassagiers over de de hoeveelheid bagage die we meeslepen.
Op het station van “Sasang” wordt me veel duidelijk. Zoals op veel plaatsen in de wereld is de verbinding van de luchthaven naar het openbaar vervoer netwerk afgescheiden. In Sasang kan ik gewoon een kaartje kopen voor het openbaar vervoer van de stad Busan. Ook hier is de prijs ₩ 3.400 voor twee kaartjes naar Jung-Ang. Nog een keer overstappen en we kunnen op zoek naar het warme bed in ons hotel.
Bij het overstappen op het station van Seomyeon gaat het fout! Net als tweeëntwintig jaar geleden met Andy in Seoul lopen we de poortjes door naar het verkeerde perron en stappen in de trein die in de tegenovergestelde richting gaat. Drie stations verder ontdek ik onze fout en we verlaten de trein.
Voordat we door de poortjes het perron verlaten vraag ik aan een paal om hulp. Niet veel later verschijnt er een vrouw die ons naar het andere perron begeleid. Nu zitten we eindelijk in een veel drukkere trein die ons naar het laatste station zal brengen. Hier maak ik de volgende denkfout, het zal de vermoeidheid wel zijn!
‘Laten we maar een station verder nemen? Nampo ligt volgens mij iets dichter bij het hotel!’, zeg ik tegen een doodvermoeide Lyka en ze knikt goedkeurend.
Zo gezegd zo gedaan. Alleen willen, zoals verwacht, de poortjes van het perron niet open omdat er op onze kaartjes een ander station staat dan waar we uitstappen. Er gaat een alarm af en een oudere man verschijnt. Die verteld ons in redelijk Engels dat we ₩ 400 (€ 0,23) moeten bijbetalen. Ik moet er zelf om lachen. Voor ₩ 7.200 (€ 4,48) hebben we anderhalf uur in de trein gezeten van de luchthaven naar de stad. Waarom zou het openbaar vervoer in Zuid-Korea zo vol zitten?
Eenmaal boven de grond zijn de eerste indrukken van Busan overweldigend. Het is heerlijk weer, het is er niet druk, het is er relatief stil en het is zeer heuvelachtig. Met mijn richtingsgevoel als een postduif lopen zonder een foute afslag in een keer naar ons onderkomen voor de komende 27 dagen.
Het So Yu Hotel mag er aan de buitenkant wat vreemd uitzien maar vanbinnen is het een luxe drie sterren hotel. We worden verwacht maar het is nog geen kwart over elf. De kamers zijn volgens de geldende regels pas vanaf twee uur beschikbaar. We gaan vermoeid zitten en zit niets anders op dan te wachten tot onze kamer beschikbaar is.
De jongen achter de receptie is meer dan behulpzaam. Ik krijg het idee dat er wat broeit. Ruim twintig minuten later krijgen we het bericht dat er een kamer voor ons gereed is. We krijgen kamer 209 toebedeeld.
Ik ben een beetje teleurgesteld, ik vraag altijd om een kamer op een hoge verdieping zo ver als mogelijk bij de lift vandaan. Hij is op mijn vraag voorbereid. Hij verteld ons dat we zaterdag kunnen verhuizen naar kamer 609 voor de rest van ons verblijf. Tevreden stappen we in de lift en verbazen ons over de luxe kamer/badkamer. Wij gaan het hier goed naar ons zin hebben.

Zuid-Korea: Een lange dag

Hanoi (Noi Bai International Airport), woensdag 6 mei 2026

Is het de laatste dag in Thailand of de eerste dag op weg naar Zuid-Korea? Deze vraag speelt op deze ochtend van ons vertrek uit Thailand door mijn hoofd. Eerlijk gezegd hou ik niet zo van een einde aan een verblijf maar meer van een begin aan een nieuw avontuur. Daarom is deze dag, wanneer ik om iets over acht uit bed stap het begin van en nieuw avontuur. Het is alweer veertien jaar geleden dat Lyka en ik voet op Koreaanse bodem hebben gezet. Er wordt in de Verenigde Nietsnutten gesproken over Zuid- en Noord-Korea maar eigenlijk is er maar een Korea dat gewelddadig in tweeën is gebroken door een duivels socialistisch regime!
Het laatste ontbijt van tosti's en een dubbele varkensburger met kaas. We weten uit ervaring dat dit ontbijt tijdens de reis geen problemen met de spijsvertering zal geven. Dan begint het jachtige klokkijken en het eindeloos wachten totdat de minibus van “Bell Travel” ons komt ophalen om naar de grote touringcar op het busstation te brengen.
Nadat ik bij “Subway” een footlong sandwich “Chicken Teriyaki” heb gehaald, voor de verlate lunch op het vliegveld in Bangkok, beginnen we met het inpakken van de bagage. Altijd een spannend moment! Er is ruim anderhalve kilo kaas en koffie verbruikt dus zou het gewicht minder moeten zijn dan de vijfenveertig kilo bagage die we op Schiphol hebben afgeleverd. Er is helaas ook wat bijgekomen maar ik heb er alle vertrouwen in dat we onder de zesenveertig kilo bagage blijven die de twee koffers mogen wegen!
We hebben een nieuwe manier bedacht om de koffers te pakken! We beginnen beiden met onze eigen koffer, natuurlijk krijg ik twee zware spijkerbroeken aangereikt van Lyka, en dan sluiten we de koffers en wegen ze. Dat handweegschaaltje met een grote haak blijkt een goede aankoop te zijn bij Aliexpress.
Lyka zit op 24,4 kilogram en ik op 21,3 kilogram. Dat is ruim drie kilo verschil, dat maakt dat er anderhalve kilo van Lyka naar mij moet. Zo gezegd zo gedaan. Een oranje reep ducttape eromheen en de grote koffers zijn gepakt en beveiligd tegen het ongewenst open gaan tijdens het laden.
Wij zijn graag op tijd en om iets over twaalf zijn we uitgeboekt uit ons hotel en heb ik de borg weer in mijn zak. We wisselen wederzijds met het personeel grapjes uit dat we bijna familie zijn. Zo vaak hebben we al in het Nakorn Siam Boutique Hotel verbleven!
Mijn telefoon piept en ik zie een boodschap dat een onbekend nummer mij heeft geprobeerd te bellen. Ik bel het nummer terug en het is zoals verwacht de chauffeur van de minibus van Bell Travel die net uit ons zicht om de hoek op ons staat te wachten. De koffers gaan in de minibus en na nog drie andere passagiers te hebben opgehaald komen we tien minuten voor een aan bij de grote touringcar die ons naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok zal brengen.
We zijn nog maar net op de motorway wanneer de sandwich eraan moet geloven. Het smaakt prima en hap voor hap, met een oog op het voorbij schuivende Thaise landschap, geniet ik van de malse kip en de knapperige groenten. De touringcar doet er een uur en drie kwartier over voordat we op onze bestemming zijn. De touringcar rijdt verder na Hua Hin en zal ongetwijfeld nog wat passagiers aan boord nemen voordat zij verder rijd.
Ruim op tijd lopen we de drukke vertrekhal binnen. We zijn nu bijna verlost van de drukkende warmte van de regentijd in Thailand. Onze vlucht met Vietnam Airlines, die ik overigens kan aanbevelen, staat nog niet eens op het bord met de vertrektijden dus zoeken we een rustig plaatsje achteraf in de vertrekhal.
Helaas bestaat er geen achteraf meer! De grote 7-11 en FamilyMart waar we jaren geleden een drankje en een hapje kochten voor een eerlijke prijs zijn weggesaneerd. Je kan daar nu je belasting terug krijgen die je in een van de grote Thaise winkelcentra voor je souvenirs hebt betaald. Hele kuddes lopen met stapels A4'tjes rond in de hoop veel geld terug te krijgen. Probeer maar eens bloed uit een steen te knijpen?
Zodra ik op het bord zie dat we incheckbalie L moeten zijn staan we op en gaan weer op pad. Het is duidelijk dat wij een van de eersten, zo niet de eersten, zijn die hebben gezien dat we naar incheckbalies L moeten om onze bagage af te leveren. Het is er stil, heel erg stil, terwijl meer dan de helft van de balies bezet zijn. Laat ik het maar even vragen!
De laatste passagiers van de Vietnam Airlines vlucht naar Da Nang zijn net afgehandeld en ze wachten op het bericht van de bagageafhandeling dat ze met de vlucht naar Hanoi mogen beginnen. Het is geen bezwaar dat wij alvast een plaatsje innemen. Inchecken gaat sneller dan verwacht ondanks dat we de “Korean e-Arrival Card” op mijn telefoon moeten laten zien! Een kwartier later zijn we douane en de immigratie ook al gepasseerd. We hoeven alleen maar onze paspoorten te scannen! Dat is gelukkig een hele verbetering in Bangkok.
Eenmaal achter de immigratiedienst slenteren we langs eindeloze zogenaamde Tax-Free winkels die duurder zijn dan de winkels in de stad of het internet. Voordat we bij Gate F4 gaan wachten willen we eerst nog een bakkie koffie drinken bij het ons bekende koffietentje.
En wat blijkt? De extreem hoge renovatie waanzin op de luchthaven van Bangkok heeft alle eenvoudige horeca verbannen of verplaatst naar een hoek waar ze onvindbaar zijn.
Bij een onvervalste kopie van Starbucks gaan we op het terras zitten en Lyka neemt de Visa kaart mee omdat plastic het nieuwe normaal is geworden. Een euro betalen met je debiet/kredietkaart lijkt de normaalste zaak van de wereld geworden in Zuidoost-Azië. En om eerlijk te zijn is het ook heel erg gemakkelijk. Je blijft niet zitten met dikke stapels vreemde bankbiljetten aan het einde van de vakantie. “Wise”, en in iets mindere mate “Bunq” zijn een welkome aanvulling voor de reiziger die ook nog eens aardig wat geld kan besparen.

Nadat Lyka is teruggekomen met een aardbeien Milkshake ga ik op onderzoek uit. Het gewone bakkie zwarte koffie, Americano genaamd in deze contreien, is weggesaneerd van de kaart. Waarschijnlijk omdat ze dan niet genoeg suikers en vetten kunnen verkopen. Het is geen wonder dat de mensen bijna overal in de wereld elke dag dikker en vetter worden. Verkoop en omzet zijn belangrijker dan de gezondheid van de mensheid. Er rest mij niets anders om bij de gouden bogen aan de overkant een beker cola zonder suiker te bestellen. De kleinste beker is iets meer dan een kwart liter. Meer dan de helft verdwijnt in de prullenbak! Over het smerige papieren rietje wil ik niet eens beginnen.
Rij 19 stoelen A en B in de nieuwe “Airbus A321neo”. Een van de beste plaatsen in het vliegtuig, we zitten net voor de vleugels en bijna op het kantelpunt van het vliegtuig. Op deze plaats voel je heel weinig bewegingen van het toestel.
Mijn buurman is een Fransman die mangaan stalen wisselstukken verkoopt. Laat mij nu vijfenveertig jaar geleden dagelijks met die stukken te hebben gewerkt. Er is meteen de klik van de liefde voor het oude massavervoermiddel: De trein!
We babbelen over de oude stoomtreinen, spoorbreedtes en de hogesnelheidstreinen buiten Europa. We hebben er beiden veel bereden en kijken altijd uit naar nieuwe ervaringen met het ijzeren paard.
De vlucht duurt maar ongeveer 75 minuten en dan moet het cabine personeel haast maken om de verplichte maaltijden te serveren, en natuurlijk ook weer op te ruimen. “Noedels met kip” volgens een van de zeer aantrekkelijke stewardessen van Vietnam Air. Een verklede versie van “Spaghetti Carbonara” voor de kenner. De smaak is goed en het is voldoende ondanks dat de porties in de vliegtuigen tegenwoordig ook kleiner lijken te worden.
We moeten vier uur wachten in de overbevolkte terminal 2 van de “Gimhae International Airport”. Het is wachten totdat de internationale reizigers de vliegtuigen hebben gevuld richting Europa.
Onze magen willen dat we wat knagen! We houden het op een Vietnamees broodje, de bekende Bánh mì Chicken, een zwarte koffie en een flesje lauw water.
‘Dat is dan € 15,- graag?’
Mensen leren snel, na-apen is overal op de luchthavens in de wereld de nieuwe norm. Je zit gevangen binnen een gecontroleerd en afgesloten gebied, ontsnappen is onmogelijk. Daarom kan je als een citroen worden uitgeknepen tot er geen druppel meer in je zit!
Het gaat richting middernacht. We zijn moe en wachten tot het moment dat we aan boord kunnen van onze vlucht naar Busan in Zuid-Korea. We hebben een lange dag achter de rug en zijn allebei erg vermoeid. Straks hopelijk een paar uurtjes slapen in het vliegtuig.

Thailand: De tijden veranderen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 26 april 2026

Sinds mensenheugenis is het elke zondag in Thailand “Pizza Dag”, tenminste, wanneer er een filiaal van Pizza Company in de buurt is die ook bezorgt. Zo ook deze eerste zondag in Pattaya. Het zijn bijna altijd dezelfde pizza’s, de “Chicken Trio” en de “Super DeLuxe”! Die zijn verschillend genoeg in smaak en vallen ook altijd in de smaak.
Aan het einde van de middag zo rond vier ga ik achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om te gaan te bestellen. Dat bestellen gaat bijna vanzelf want ik heb al jaren een rekening bij de “Pizza Company”. Ik wandel door de verschillende schermen heen en bij de pagina afrekenen aangekomen slaat er de schrik op mijn hart.
Ten eerste klopt het telefoonnummer dat ze van mij hebben op de website niet! Dat is een heel oud nummer van jaren geleden. Waarschijnlijk nog van voor het Corona tijdperk. In Thailand wordt je prepaid telefoonnummer na zes maanden niet gebruikt te zijn automatisch verwijderd. Eerst maar even bellen over dat verkeerde telefoonnummer!
Het juiste telefoonnummer is belangrijk zodat de bezorger je kan bellen, of een sms sturen, wanneer hij bij de receptie staat met de bestelling. Gelukkig hoeft er niets veranderd te worden. Mijn juiste telefoonnummer staat in de systemen van de Pizza Company maar het is helaas niet mogelijk om telefoonnummers in de database van de website te wijzigen.
Daarna komt er een tweede verrassing! Je kan niet meer contant aan de bezorger betalen. Het plastic, Visa/Mastercard, en het betalen met de telefoon heeft nu ook Thailand bereikt. Ik had het kunnen weten want in de geheel gerenoveerde BigC zijn er nu ook zelfscankassa’s waar ik al een keer met mijn “Wise debietkaart” de dagelijkse boodschappen heb betaald.
Het wordt dus de Wise debietkaart! Ik neem de gegevens over van het kleine plastic kaartje en enkele tellen later krijg ik de boodschap op het scherm dat de betaling is ontvangen en dat de pizza’s rond 19:00 worden bezorgt. De tijden veranderen in Thailand!
Zondag is ook de dag dat ik op de kamer blijf. Op dit ongebruikelijk moment van het jaar, normaal zijn we eind april altijd in Nederland, maak ik me klaar voor de laatste voorjaarsklassieker. Luik-Bastenaken-Luik staat op het programma en belooft een spektakel te worden. Natuurlijk zijn alle ogen gericht op Tadej Pogačar maar er zijn ook enkele jonge kapers op de kust. Zoals onder meer het jonge Franse talent Paul Seixas. De TV-reportage begint rond 19:30 dus dan zullen de pizza’s al bijna verdwenen zijn.
Met de internet radio van “AccuRadio” op de achtergrond mijmer ik over de problemen in Nederland. Het zijn niet eens èchte problemen. Het gaat over de halsstarrigheid van een persoon die eveneens een slechte verliezer. Hij geeft een ander de schuld van zijn eigen domme handelen. Dat gezeur heeft mij het afgelopen jaar al meer dan achtduizend euro gekost! En dat lijkt mij toch een serieuze aderlating voor de onnozelheid van iemand anders?
Ik probeer Nederland, in mijn hoofd “Hamasstan” uit mijn gedachten te verbannen en denk na over het Pattaya anno 2026. Een heel ander Pattaya dan het Pattaya uit 1999 toen ik hier de eerste keer was. Er zijn nog wel enige overeenkomsten maar de ziel van de badplaats is veranderd. De Thai zijn na de Covid samenzwering veel harder geworden. Ik krijg steeds vaker het idee dat westerlingen hier niet echt welkom meer zijn.
Mijn ochtendwandelingen zijn zoals gewoonlijk heerlijk ontspannend, net als de afgelopen jaren. Er waait vanaf de zee een bries over de boulevard die net genoeg verkoeling brengt. Tijdens de wandeling langs het water slalom ik langs de bijna slapende vlinders van de nacht en de bedelaars die steeds lastiger worden. Het aanraken van mijn lichaam gaat me snel irriteren maar ik moet mij inhouden en rustig blijven. Je opwinden is gezichtsverlies!
De: ‘zoals de wind waait waait mijn jasje’ mentaliteit is hier het beste.
Ondanks dat er heel weinig westerse toeristen zijn overgebleven na het Thaise nieuwjaar blijven de Thaise investeerders optimistisch. Zoals op deze hoek in Soi Bua Khao. Ik heb heel wat Thaise maaltijden genuttigd in de golfplaten schuur die hier heeft gestaan.
Later was er een fruitmarkt die de helft goedkoper was dan de supermarkten. En nu? Het zal wel een woontoren worden met koopappartementen. De gangbare mening is hier nog steeds dat de hele wereld in het mondaine Pattaya wil wonen!
Aan Second Road is het zoveelste, en misschien wel het laatste, complex met bars gesloopt. De oude gezellige beerbars zijn ingehaald door de mobiele telefoon. De ontmoetingspunten voor westerse mannen en oosterse vrouwen zijn nu niet meer de gezelligheid van de bars maar het koele onpersoonlijke internet. Een kort video gesprek met een dame van plezier, waar vaak ook de handelswaar in levende lijve wordt getoond. De instructies voor de altijd aanwezige Grab of Bolt motortaxi en de zaken zijn gedaan.
Op dit terrein zijn oliepalmen geplant. Waarom? Er is mij ooit verteld in Bangkok dat de grond in Thailand is verdeeld in bouwgrond en agrarische grond. Voor een perceel waarop een gewas staat dat een agrarische oogst produceert zijn de belastingen veel lager! Ook hier zal in de toekomst wel een appartemententoren verrijzen. Tot de bouw begint is het in ieder geval een boomgaard.
Het ooit zo majestueuze “Royal Century Hotel” **** staat al zes jaar leeg. Het zeker 170 kamer tellende complex is de “Corona Pandemie” nooit te boven gekomen. Je moet wel heel veel geld, en vertrouwen in de toekomst, hebben om deze gok te nemen.
De Central Pattaya Road waaraan dit hotel ligt oogt ook steeds droeviger. Veel borden met “For Rent” achter de glazen ramen en deuren. Eindeloze rijen lege massagesalons met verveelde masseuses die nog niet eens genoeg geld voor de huur van hun kamer en de dagelijkse maaltijden verdienen. Alle hoop is gevestigd op die ene prins op het witte paard die een wandelende pinautomaat blijkt te zijn.
Na een paar koude grote beer Leo met enkele Noorse en Zweedse vrienden zijn we bij de Captain’s Corner gaan eten. De Chicken Roast en de Fish & Chips, aangevuld met een salade, waren heerlijk.
Op het terrein waar vroeger de enorme Xzyte discotheek stond zijn nu uitgaansgelegenheden voor de jongere Thai gebouwd. Een mix van eetgelegenheden met enkele bars en restaurants waar tot diep in de nacht live muziek speelt. Het is nog niet druk wanneer we om kwart voor acht over het terrein lopen. Hier gaat het pas laat op de avond los en het gaat door tot in de kleine uurtjes.
Er verschijnt een bericht op de iPhone dat de bezorger onderweg is. Ik kan live meekijken waar de bezorger zich in het drukke zondagavond verkeer van Pattaya bevind.
‘Pizza Delivered’ knippert er op het kleine scherm.
Snel met de lift naar beneden en daar staat de scooter met de geïsoleerde box achterop. Zij is duidelijk opgelucht dat de klant gevonden is. Ik geef haar 20 baht fooi en ga weer met de lift naar boven. De pizza’s smaken zoals gewoonlijk. Nog een grote kles Leo bier en dan wielrennen kijken. Wat kan het leven toch mooi zijn in den verre.

Thailand: Pyjama’s, tatoeages, voetbal shirts en zure oksels

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zaterdag 25 april 2026

Na het Thaise nieuwjaar, Songkran, vertrekken de meeste kwaliteitstoeristen weer naar hun thuisland. Wat achterblijft is het “Crème de la crème" uit de Europese en Noord-Amerikaanse landen. Het zijn veelal ballonnenjagers met een testosteron niveau dat niet gezond is.
Maar laat ik beginnen bij de gemiddelde Thaise, Laotiaanse en Cambodjaanse vrouwen die ze aanbidden. De Zuidoost-Aziatische jonge vrouwen zijn in de afgelopen jaren zichtbaar dikker geworden. Waar vijftien jaar geleden een dikkerdje de uitzondering was is nu een slank meisje de uitzondering. De oorzaak is voor de gemiddelde Europeaan duidelijk, ze eten teveel suiker en veel minder groenten dan voorheen. Amerika is nog het beloofde land en alles wat uit Amerika komt is goed. Bewegen onder de brandende zon is sowieso fout! Je kan beter vanaf je bed op de telefoon je maaltijden bestellen.
Inkt onder de huid is een persoonlijke smaak en een modeverschijnsel. Voor mij is het een kunstvorm. Een levend schilderij waar de Duitse Nationale Socialisten lampenkappen van maakten in hun vernietigingskampen. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien hoe op Borneo verbrande noten tot pulp werden geslagen en verwerkt tot een gitzwarte inkt die met bamboenaalden en een houten hamertje tot een stammen tatoeage werden verandert.
De dames op het platteland in het noordoosten van Thailand, de Isaan, zijn maar zelden versiert met inktplaatjes. Wat je wel tegenkomt zijn beschermende en demonen afwerende Boeddhistische teksten op rug tussen de schouders of op de bovenarm. In een zwarte, rode of zeer lichtrode inkt, de lichtrode teksten doen bijna onzichtbaar hun werk.
Eenmaal in het barcircuit van Pattaya komen de inktplaatjes voor de boerinnetjes vanzelf. Je plaats in de pikorde wordt bepaald in de bar waar de meiden werken en ook in de complexen waar de meisjes, vaak met meerdere personen, een kamer huren.
Noem het trots, angst, of moed voor een duidelijk teken naar de anderen dat ze anders zijn. Het grote aantal tatoeage ateliers, en de misbruik van goedkope lokale sterke Thaise rijstwijn, zal ongetwijfeld ook meerwerken aan de verplaatsing van de inkt uit de flacon naar de lederhuid van de dames.
Je ziet ook steeds vaker grote tatoeages die niet zijn afgemaakt of ingevuld met kleur. De reden zal vaker financieel zijn dan de plotselinge angst voor de naald. Wat bezielt een vrouw met een grote zichtbare tatoeage “Harry Potter” boven haar borsten op haar borst?
Helaas kunnen de tatoeages moeilijk worden verwijderd. Een litteken is vaak minder aantrekkelijk voor een klant dan een tatoeage die je enkele jaren geleden zo dronken als een ui heb laten zetten. Er komt volgens de kenners ook het Boeddhisme om de hoek kijken. Het lichaam is slechts de verpakking voor de geest, of de ziel zoals de christenen het noemen. Dat zou de reden moeten zijn waarom de van nature aantrekkelijke meisjes er soms uitzien als monsters uit een Pixar poppenfilm.
Deze vrouwen zijn na de Covid-samenzwering ook massaal pyjama's gaan dragen. Niet alleen in bed! Je komt ze werkelijk overal tegen op straat. Ze zijn nu zelfs in grote winkelcentra te bezichtigen. En vertrouw me? Het is geen smakelijk gezicht om de blubberende trillende massa van de vrouwen met een stevig overgewicht in de dunne glanzende stof op teenslippers voorbij te zien schreden.
De mannen die deze vrouwen aanbidden zijn vaak het stereotype van de blanke Britse man. Een stevige bierbuik, vaak verstopt in een voetbalshirt van het plaatselijke team of een Brits voetbalteam dat zijn sporen in Europa heeft verdiend.
Deze mannen lopen als pauwen met deze vrouwen door de smalle straten van centraal Pattaya. Hun ogen scannen als roofdieren naar mogelijke gevaren die hun vrouwen, die veelal per dag worden betaald, kunnen wegkapen. Geen enkele glimlach op hun mond. Rollende spieren versierd met tatoeages aangevuld met een intimiderend gezicht. Welkom in Thailand!
Deze mannen zitten veelal ook van top tot teen onder de tatoeages. En dat moet gezien worden omdat het macht en kracht uitstraalt. Althans volgens de wat minder ontwikkelde hersenen. Het gebruik van anabole steroïden druipt van ze af. Dikke bundels eiwit die iets moeten goedmaken wat ze in hun bovenkamer tekort komen.
Deze Britten zoeken elkaar vaak op en zodra er een roedel van deze oermensen een bar betreed moeten de andere gasten plaats maken en op hun tellen passen. De meisjes spelen met alle partijen mee die geld in laatje brengen.
Zij kijken op hun eigen manier naar de hoek van de bierfles wanneer de Britse Adonissen een slokje nemen. De hoek van de bierfles tijdens het drinken verteld hoeveel bier er nog in de fles zit. Zodra de hoek groot genoeg is staat er een meisje, en vaak twee of drie, klaar om de lege fles om te wisselen voor een nieuwe volle fles.
Een verkeerde blik, een verkeerde te luide lach of een verkeerd accent kan de aanleiding zijn tot een opstootje en hanig gedrag in de bar. Het blijft, op een enkele uitzonderingen na, bij schelden en intimideren. Deze Britten kennen de Koninklijke Thaise Politie maar al te goed en willen niet achter de tralies verdwijnen. Slimmeriken verlaten na een confrontatie de bar en gaan gewoon ergens anders een biertje drinken. Je moet tenslotte overal voor je biertje betalen!
Het grootste raadsel is eigenlijk dat zij vaak praten over de verguisde Indiërs. Het volk uit een enorm land dat Groot Brittannië haar keuken en kleur heeft gegeven. In India ligt de oorsprong van het Britse Keizerrijk! Over grootheidswaanzin gesproken! En dat terwijl ze grote overeenkomsten hebben met die kleinere donkere mensen. Axe, of een andere deodorant, heeft zijn weg nog maar mondjesmaat op het Indiase subcontinent gevonden.
De zure oksels zijn een duidelijke aanwijzing waarom deze Britse mannen als vrijgezel/gescheiden door het leven gaan. Ook zij hebben de deodorant nog niet echt ontdekt. De zoete goedkope Brut aftershave, vermengd met zure oksels, is nog steeds een winnaar in het Verenigd Koninkrijk. De mix van die twee geuren is uniek in de wereld.
Het is niet anders! De laatste vijftien jaar is Pattaya verloederd door het hoge percentage Henkies van Britse afkomst die de eens zo bruisende en gezellige badplaats tot een Aziatische Blackpool hebben getransformeerd.

Thailand: Een jubileum

Pattaya (Nakorn Siam Boutique) 605), donderdag 23 april 2026

Onze tweede dag in Thailand ontwaak ik met een bijzonder gevoel. Het is veertien jaar geleden dat Lyka en ik elkaar ons jawoord gaven tot een bijzondere verbintenis. Ik was door iedereen gewaarschuwd om niet met een Aziatische vrouw te trouwen. Ze hadden het allemaal gelezen en op TV gezien. Die vrouwen zijn alleen maar volgzaam omdat ze op je geld uit zijn!
Mijn lieve vrouw slaapt nog als een roosje wanneer ik iets na zes uur de eerste beker koffie ga zetten. Opnieuw heb ik goed geslapen maar het was niet lang genoeg. Ik voel me steeds heel erg moe en mijn hersenen voelen aan alsof ze in een blender zitten. Ik kan alleen maar hopen dat onze problemen in Hollandistan snel zijn opgelost en mijn zorgen met de noorderzon verdwijnen.
Met een brede glimlach op mijn gezicht bestudeer ik het verse koffie schouwspel op de TV tafel dat de twee vorige reizen haar definitieve vorm heeft gekregen.
Van links naar rechts
⁃ Het roze melamine kopje van Boonsiri Hotel in Sisaket. Ik breng het echt weer terug!
⁃ De rvs koffiebeker uit Osaka in Japan.
⁃ De siliconen koffiefilter van AliExpress.
⁃ Een koffie filter van de Aldi
⁃ Gemalen koffie van de Lidl.
⁃ Een siliconen opvouwbare waterkoker van AliExpress.
Het gaat uitstekend om zo een, maar meestal twee, beker(s) verse koffie te zetten. Alles is beter dan de Nescafé oploskoffie die ik al een eeuwigheid geleden heb afgezworen. Ook maakt het financieel heel veel verschil nu ik zelf de koffie zet!
De grote vers gezette beker koffie van de 7-11 kost tegenwoordig 70 baht (€ 1,90). Die beker is iets kleiner dan de beker die ik gebruik. Het is ook een groot voordeel dat ik me niet eerst hoef aan te kleden om koffie te gaan halen. Er zat zes kilo gemalen koffie in onze koffers toen we Zaltbommel verlieten. Een pond per week is de hoeveelheid die wij verbruiken. Bij de 7-11 zouden we ongeveer € 26,- per week kwijt zijn aan koffie. Dan is zelf koffie zetten een stevige besparing. € 28,40 voor een kilo gemalen koffie in Thailand tegen € 9,99 bij de Lidl in Zaltbommel!
‘Besparen waar het kan en uitgeven wanneer het nodig is!’, is een ongeschreven wet voor de reizigers.
Lyka ontwaakt van de geur van de vers gezette koffie zodra ik het kokende water op de gemalen koffie giet.
‘Happy anniversary!’ fluisteren we tegen elkaar terwijl we elkaar op de lippen kussen.
We zijn niet altijd even gemakkelijk tegen elkaar maar dat betekent niet dat er geen liefde meer tussen ons leeft. We houden oprecht van elkaar en laten dat regelmatig aan elkaar zien.
Vandaag bestaat het ontbijt uit de vertrouwde ham/kaas tosti's en de dubbele varkensburger met kaas van de 7-11. Voor € 2,65 kan dit ook niet duur worden genoemd! De Thaise tosti’s van de 7-11 zijn tegenwoordig wereldberoemd. Er is vorige week een Amerikaan door de douane aangehouden die honderd van deze tosti’s in zijn koffer had verstopt!
Het kan aan onze smaakpapillen liggen maar we zijn het er al snel over eens dat de tosti’s deze ochtend niet zo lekker zijn als vroeger. Ook het broodje hamburger smaakt anders omdat het niet helemaal door en door warm is. De volgende keer het personeel in de 7-11 maar goed in de gaten houden! De overheerlijke zwarte koffie maakt een hoop goed!
Het is onze tweede dag in Thailand en natuurlijk wil ik mijn ochtendwandeling weer maken. Volgens het weerbericht is het slechts 31 graden maar ook op deze tweede dag heb ik het gevoel dat een vochtige warme deken mij wil wurgen.
De nieuwe pleister op mijn linkervoet heeft na een half uurtje wandelen al een beetje los gelaten en dat laat mij besluiten om bij de 7-11 aan de Beach Road te kijken of ze hier misschien de pleisters hebben die de vorige keer goed zijn bevallen.
En ja hoor, daar staan ze in het kleine rekje achter aan de muur. Mijn eerste flesje sodawater van de dag en buiten uitrusten van de eerste 2.300 meter door de warme vochtige tropische lucht. Ik kijk om mij heen. Het voelt anders aan dan een jaar geleden toen ik hier voor het laatst zat. Onderweg op de South Pattaya Road was het mij al opgevallen hoe weinig verkeer er op deze ochtend is. Ook hier aan het strand zijn er weinig tot geen toeristen. Een verdwaalde Indiër loopt hand in hand met een Thaise nachtvlinder.
Vermoeid! Ja, ik voel mij nog steeds oververmoeid en erg onrustig. Het is tijd om verder te gaan, langzaam slenter ik naar het rustpunt van de tweede etappe. De hardlopende bejaarden roepen veel respect bij mij op. Gezond leven helpt maar het is geen garantie voor een lang leven. Zelf hou ik meer van de kwaliteit van je leven, lekker en gezond eten en vanzelfsprekend elke dag een paar ijskoude biertjes. En natuurlijk wandelen. Een van de weinige sporten waarbij een oude man weinig kans heeft een blessure op te lopen.
De meisjes langs het water spreken iedere man zonder een partner aan die ze passeert.
Het: ‘Hello Sexy Man!’, is tegenwoordig verandert in: ‘You Wan Boom-Boom?’
Niet echt romantisch en zichtbaar slecht voor de zaken. De treurigheid druipt van deze eenvoudige en slecht verzorgde vrouwen af. Zij zijn vanaf het platteland naar Pattaya gekomen om eenvoudig een veelvoud van hun dagloon op de rijstvelden te verdienen. De waarheid is hard en komt niet in de buurt van hun dromen.
Met een koud flesje sodawater in de hand arriveer ik op mijn tweede rustpunt aan het begin van Beach Road. Daar ontmoet ik de Amerikaanse kennis waar ik vorig jaar veel goede gesprekken heb kunnen voeren. Hij is op de fiets en is vergezeld met een Schot. Vol met tatoeages en een hoeveelheid spieren die je alleen maar bij de slager in de vitrine kan vinden.
De Schot is zichtbaar verbaasd dat ik niet over spierbundels beschik, net als de Amerikaan, en mijn zichtbare huid nog steeds maagdelijk zonder enige inkt is. Hij komt uit de buurt van Aberdeen en mijn foto in de kilt laat hem beseffen dat ik ook een band met Schotland heb.
Mijn Amerikaanse kennis en de Schot zitten helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn helemaal klaar met hun geboortegrond nu het is overgenomen door (illegale) immigranten. Mijn kanttekening dat de (illegale) immigranten in de USA hoofdzakelijk Christenen zijn en de (illegale) immigranten in Europa hoofdzakelijk islamieten zijn wordt bevestigt met een knik en een knipoog.
Ik voel een discussie opborrelen over de verschillen en overeenkomsten tussen de (illegale) immigranten en Europa en de USA. Zo ver laat ik het niet komen! Ik neem snel afscheid en ga op weg naar mijn derde rustpunt van deze wandeling. Een 7-11 aan de Central Pattaya Road aan het einde van Soi Bua Khao.
Het eerste stuk is langs het strand in de tegenovergestelde richting langs Beach Road. Dezelfde ontgoochelde vrouwen kijken me opnieuw aan. Zodra ik linksaf sla, de Central Pattaya Road op, laat ik het watergebeuren achter mij. Het was vijfentwintig jaar geleden niet anders.
Vol verbazing zie ik dat de nieuwbouw op de oude locatie van de enorme TOPS-supermarkt niet veel is opgeschoten. Gewoonlijk bouwen ze in Thailand 24/7 maar hier lijkt het meer op 1/7! Ook op Pattaya Second Road is het verkeer zo luw dat ik veilig, zonder gevaar voor eigen leven, kan oversteken. Het is echt het laagseizoen en de straten van Pattaya zijn leeg.
Op de rand van de stoep drink ik mijn derde flesje sodawater. In de tropen is het belangrijk om veel te drinken. Voor mij persoonlijk is het belangrijker om de inname van suiker te beperken. Suiker is slecht voor iedereen maar zeker voor een oudere man met diabetes. Daarom ben ik heel lang geleden al gestopt met die gesuikerde frisdranken.
Het net voor twaalf wanneer ik via Whatsapp contact maak met Lyka over de lunch. Ook vandaag gaan we eten bij de Big-C alleen wat luxer, het is tenslotte onze jubileumdag!
We gaan eten bij “Ichiban Ramen”. Een iets luxer ramen restaurant voor nog steeds een meer dan redelijke prijs omdat de kwaliteit erg hoog is. De Japanners laten geen enkele ruimte om het voedsel niet in perfecte staat, en compositie, te serveren. Lyka heeft de ramen met yakitori en ik de yakisoba met inktvis en varkensvlees. De ongezoete koude matcha drank maakt het tot een heerlijk geheel. Deze acht euro is in ieder geval goed besteed.
Het is heerlijk vertoeven op de hotelkamer in de airconditioning. Ik heb nog voldoende te doen op mijn MacBook en Lyka kijkt tv. Het is te warm om te gaan wandelen in de middag dus is dit een goede oplossing om de middag door te komen.

Later dan gewoonlijk gaan we voor het eten nog een biertje drinken bij Katesiree. Lyka drinkt een grote Leo uit een glas met ijs terwijl ik er in dezelfde tijd twee drink. Het is een goed begin van deze avond met mijn twee Noorse vrienden op de achtergrond. Ik reken 220 baht (€ 5,80) af, inclusief de fooi, voor omgerekend zes pijpjes bier. Ik denk dat ik niet verder hoef uit te leggen wat ik hiermee wil zeggen!
We hebben in het vliegtuig afgesproken om bij “Patric’s Belgian Restaurant” een biefstukje te gaan eten op de avond van ons jubileum. Een blik naar de gevel van het restaurant verteld het hele verhaal. De naam is veranderd in “Patrick's Steak House” en de prijzen zijn stevig verhoogd, of beter gezegd gelijk getrokken, naar het niveau van “Beefeater Steak House” en “LongHorn Steak House”. De prijzen zijn nu €€€/€€€€ en dat willen we absoluut niet betalen. € 30,- / € 40,- voor een biefstukje met patat en wat groente mag goedkoop zijn voor Nederlandse begrippen maar voor ons is het een astronomisch bedrag!
We kijken elkaar aan en kijken daarna naar het uithangbord “Kiss Food and Drink”.
‘Visje?’, zeggen we in koor.
We knikken en vinden meteen een lege tafel aan de rand van het terras. Het eten is goed en komt snel.
Voor 680 baht (€ 18,-) hebben we heerlijk gegeten en onze veertiende huwelijksdag gevierd. Onderweg naar het hotel zeggen we hier en daar gedag tegen vrienden en bekenden. Dit was een dag om nooit te vergeten.

Thailand: Koffers in plaats van rugzakken!

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), woensdag 22 april 2026

Om vier uur ben ik klaarwakker!
Wat ga je dan doen?
Niets!
Je luistert naar de geluiden van de Thaise nacht.
In de verte loeit een sirene van een ambulance en door Soi Bongkot raast een scooter te snel en te luid. De bestuurder hoogstwaarschijnlijk stomdronken en zonder helm.
Dan valt er een stilte. Ik kan niet voelen of Lyka naast mij ligt te slapen of dat ze ook wakker is. Een nieuwe, vreemde kamer in een hotel brengt altijd een gevoel van ongemak in mij boven. Ik heb gewoon wat meer tijd nodig om in het begin van een reis aan de wisselende slaapkamer te wennen. De lichtjes en geluiden in het donker zijn altijd weer anders.
De wekker loopt af en ik zoek op de tast naar mijn iPhone.
Waar is dat verdomde ding?
Waar heb ik dat ding gisterenavond gelaten?
Het geluid stopt zodra ik het beeldscherm aanraak om precies negen minuten later opnieuw te beginnen. Buiten is het al licht en de rijzende zon probeert door het dikke wolkendek te breken.
Koffie!, schreeuwt mijn geest en lichaam. Ik open het aangebroken pak gemalen koffie en geniet met mijn ogen dicht van de aromatische geur die opstijgt uit de glimmende goudkleurige verpakking.
Het water in de opvouwbare waterkoker borrelt en Lyka ademt zachtjes achter mij op het harde bed. Er zijn nieuwe matrassen met een extra vinyl vel tegen bloed en urine. Dit wordt steeds gebruikelijker in de landen die veel goedkope toeristen ontvangen uit onontwikkelde landen.
Een klont ijs in de afsluitbare koffiebeker om de gloeiend hete vloeistof snel naar een temperatuur te brengen die mijn mond niet verbrand.
Ik klap mijn MacBook Air open en zoek naar het verhaal waar ik me bezig ben. Pages opent zonder problemen. Daarna start ik Adobe Lightroom Classic om de foto’s te bekijken die mijn verhaal wat levendiger gaan maken. Ik bekijk nog regelmatig oudere publicaties toen ik de foto’s minder belangrijk vond. Tegenwoordig wil ik meer en grotere foto’s publiceren om een duidelijk beeld te vormen van de plaats en onze belevenissen. Het herschrijven van oude verhalen is een leuke bezigheid.
Een tweede beker koffie wordt gezet en Lyka komt langzaam tot de orde van de dag. Ik verplaats mijn aandacht van mijn computer naar mijn vrouw. Ik kan het niet ontkennen, het zien van de koffers laat mij realiseren dat mijn leven in een nieuwe fase is beland.
Geen rugzak meer van een kilo of tien maar: ‘Koffers in plaats van rugzakken!’
Ruim twintig kilo per persoon bij het vertrek om de reis zo aangenaam mogelijk te maken. Ik moet zachtjes in mezelf lachen om de zes kilo koffie en drie kilo kaas die we hebben meegebracht uit Nederland. Voor een moment denk ik aan onze vriend Jan in Si Saket die we deze reis helaas niet kunnen bezoeken om een stuk oude kaas te brengen.
Voor de grote krentenbol, of klein rond krentenbrood, hoe je het ook wil noemen, slacht ik de eerste verpakking oude kaas uit Hollandistan. Enkele sneetjes krentenbrood belegd met kaas en een hardgekookt ei zijn een uitstekend ontbijt in den verre.
Op de eerste dag in een nieuw land heb ik enkele zaken met spoed af te handelen. Als eerste, en belangrijkste, is er natuurlijk een simkaart met alleen data. Ik hoef niet gebeld te worden want de twee gratis toepassingen Facetime en Whatsapp zijn ruim voldoende om met Lyka en andere vrienden en bekenden te communiceren. Onbeperkt data is tegenwoordig weggegooid geld omdat ik in Japan 10Gb in 30 dagen nooit helemaal gebruikte.
Het is pas kwart voor tien wanneer de geheel gerenoveerde Big-C aan Pattaya Klang betreed. Mijn mond valt open, wat is het hierbinnen mooi en ruim geworden. Er is geen spoortje meer terug te vinden van de Carrefour die hier vele jaren geleden is gebouwd.
De winkel van DTAC is nog gesloten dus ga ik eerst wat boodschappen doen in de enorme supermarkt.Het fruit en de groente is aantrekkelijk uitgestald. Dat is voor later! Eerst komen de belangrijkere aankopen aan de beurt.
⁃ Vier stukken Protex zeep, ik zweer bij deze Thaise zeep.
⁃ Deodorant want die wilde ik in Nederland niet inpakken.
⁃ Een kleine verpakking keukenzout voor op de gekookte eieren bij het ontbijt.
De nieuwe Crocs teenslippers doen me nu al pijn aan de grote teen dus besluit ik om meteen naar een paar Kito sandalen op zoek te gaan. Tientallen jaren heb ik gezworen bij de sandalen van Teva. Sinds het laatste paar, waar ik € 89,95 voor betaalde, ben ik er klaar mee. De kwaliteit is zo verschrikkelijk achteruit gegaan dat ik een paar Thaise Kito sandalen heb geprobeerd. De Thaise Kito’s bleken aan het einde van de rit veel beter dan de duurdere Amerikaanse Teva. En dat voor ongeveer € 10,25.
Ze hebben mijn kleur en mijn maat 46! Ik moet onmiddellijk hard lachen. In 1999 moest ik ruim 1200 kilometer met de trein heen en weer reizen tussen Nong Khai in het noorden en Bangkok in het centrum van Thailand om sandalen te kopen. De Braziliaanse Reef sandalen waren ook een misser van de eerste orde. De grootste maat sandalen die verkrijgbaar waren in Nong Khai was 42!
De sandalen gaan na het afrekenen, ze kosten nu 489 baht (€ 12,90), meteen aan mijn voeten en de pijnlijke teenslippers in de tas.
Ondertussen is de DTAC winkel geopend en met mijn telefoon in de hand ga ik in de rij staan. Zodra ik aan de beurt ben kijk ik het meisje, dat ik zeker al twintig jaar ken, vriendelijk aan en op een laag volume vraag ik haar of de fysieke simkaart kan worden omgezet in een esim.
Ze kijkt op het scherm van mijn iPhone en knikt bevestigend. Het overzetten naar een esim is geen probleem en het is gratis! Maar niet voordat ik mijn paspoort aan haar heb overhandigd. Dit is Thailand en alles dat je officieel gedaan wilt krijgen moet worden gedaan met de data uit je paspoort. Je fysieke paspoort, een fotokopie wordt niet geaccepteerd!
Een kleine vijf minuten later wipt ze het fysieke simkaartje uit de simkaartlade en legt het op mijn vlakke hand. Ik kijk haar verbaasd aan, ze pakt het meteen weer op. Met een mooie boog beland het kleine plastic kaartje in de prullenbak.
Onder de esim van Hollandsnieuwe zie ik nu de “Reizen - AIS” staan. Wat een fantastisch systeem is dit toch. Zeker met het oog op de nog te kopen simkaarten in Zuid-Korea en de Filipijnen.
Tijdens de wandeling terug naar het hotel merk ik al snel dat ik zeker pleisters zal moeten komen omdat binnen een kwartier mijn oude dunne huid op een wrijvingspunt van mijn voet een blaar heeft veroorzaakt. Verder gaat alle prima, ik ben echt in mijn nopjes met de nieuwe sandalen.
Bij aankomst in het hotel is Lyka geïnstalleerd in de kamer voor de komende twee weken. We gaan meteen weer terug naar de Big-C om voor Lyka een esim op haar iPhone te laten installeren. Enigszins verbaasd installeert het meisje de esim met mijn paspoort. Voor het gemak zijn beide telefoonnummers gekoppeld aan mijn paspoort.
Nu is Lyka aan de beurt voor shampoo, conditioner, bodylotion en nog wat andere kleinere cosmetica in de supermarkt. Vrouwen dingen! We moeten wel even zoeken want echt alles heeft een nieuw plekje gekregen in de nieuwe opstelling. De kassa bij de drogisterij afdeling, die vroeger vaak voor verwarring zorgde, is verdwenen. Het is ons meteen duidelijk dat we gewoon alles aan de kassa bij de uitgang kunnen afrekenen.
Voordat we naar de kassa gaan moeten we eerst nog het verse voedsel en de kant en klare maaltijden verkennen. Ook hier zijn er veranderingen, op het eerste gezicht lijkt het wat beter maar ook wat duurder te zijn geworden.
Aangekomen in de vertrouwde foodcourt zien we tot onze verbazing dat die ook helemaal is verbouwd en ingericht. Het eerste dat opvalt is dat er duidelijk minder tafels en stoelen staan opgesteld. Er zijn lange tafels met aan beide zijde een lange harde bank ervoor in de plaats gekomen. Het is minder uitnodigend en het lijkt er veel drukker. Er zijn toch geen mensen op zoek naar een zitplaats.
Lyka haalt een bord gebakken rijst bij een van de eetstalletjes en ik open in afwachting van de gebakken rijst alvast de verpakkingen van het gebraden zoete/pittige varkensvlees en de omelet met groeten op rijst. Inclusief het flesje Coke Zero is het voor ons een fantastische eerste lunch in Pattaya, Thailand. 225 Thaise baht (€ 5,85) is een goede prijs voor deze heerlijke maaltijd voor twee personen.
Na het eten en de wandeling terug naar het hotel slaat onverbiddelijk de vermoeidheid bij ons toe! We gaan even liggen in de koelte van de airconditioning om de maaltijd te laten verteren. Om half vier schiet ik wakker en moet mezelf ertoe zetten om te gaan douchen.
Dat is in ieder geval verfrissend en het maakt me ook weer wakker. Lyka ligt nog zachtjes te ademen terwijl ik weer aan de slag ga met mijn foto’s en verhalen. Ik heb me voorgenomen om mijn gevoelens en gedachten uit mijn hoofd te persen en naar mijn MacBook Air te transporteren.
De eerste grote fles Leo wordt geopend op de kamer in het hotel. Vanzelfsprekend heb ik een bierkoeler meegenomen uit Nederland. Ik hef de fles in de lucht en proost op mijn vrienden die het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld.

‘Proost op onze vrienden – in de hoop dat ze, waar ze zich ook bevinden, op ons proosten. Proost op onze afwezige vrienden – in het bijzonder op voorspoed. Proost op onze vrienden van ver weg. Moge hun geest bij ons zijn zodra deze geest in ons is.’

Ontspannen, in de schaduw op het balkon, in een lichte zeebries geniet ik van de eerste slokken hoppige Thaise nectar. Ik durf nu pas te geloven dat deze reis na 55 zware weken eindelijk is begonnen.
Na die eerste grote fles Leo wil ik ook nog een grote fles Leo drinken bij een van de twee bekende “Cheap Charly Beer Bars” in Soi Bua Khao. “Nikom Court” of “Katesiree”? Het maakt me niets uit, zolang de fles maar ijskoud is. Een grote ijskoude fles bier kost in de Cheap Charly Bar € 0,25 duurder dan in de supermarkt. Dan ga je niet de hele middag alleen op je kamer zitten drinken!
Een fles Leo Beer worden er drie en wanneer het tijd is om te gaan eten dan komt de populaire Thaise Chinees “Phak Bung Loi Fha” aan de Pattaya 3rd Road aan de beurt. Het zijn onze favoriete gerechten! Gefrituurd varkensvlees met knoflook, gebakken gemengde groeten en een omelet met varkensvlees. En natuurlijk Thaise Jasmijn rijst!
Ook deze maaltijd is, inclusief de grote fles bier, van van een prijsniveau dat je in Europa en Noord-Afrika nooit meer zal tegenkomen. Voor 480 baht (€ 12,65) hebben we als edelen zitten eten!
Lyka deelt nog een laatste biertje met mij op de hotelkamer en zo komt deze eerste echte dag van deze reis aan een einde. Het voelt aan als een goed begin. Helaas heb ik zelf nog niet het gevoel dat ik alle problemen in Nederland heb achtergelaten. Erger nog, op de eerste dag van deze reis is het gezeur meteen alweer begonnen.
Welterusten, morgenochtend de eerste wandeling langs het water.

Thailand: Het grootste ongemak voor de moderne reiziger

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), dinsdag 21 april 2026

Rond kwart voor vier Nederlandse tijd worden we gewekt door het cabinepersoneel omdat we ons moeten voorbereiden voor de landing in Abu Dhabi. Het is in Abu Dhabi twee uur later dan in Amsterdam en daar ligt het ongemak voor de vliegreiziger. Naar het oosten vliegen kan een flinke jetlag opleveren. Administratief hebben we vijf uur geslapen maar in de werkelijkheid is het slechts drie uur.
Met slaapzand in de ogen en een haarbos als een ragebol zie ik de zon boven de woestijn opkomen. Niet ver van hier is het oorlog, een smerige oorlog! Iedere inwoner van onze planeet heeft hier door de ingeburgerde sociale-media een mening over. Mijn persoonlijke mening is niet belangrijk en privé. “Brood en spelen” hielden de romeinse keizers op de troon en het volk onder de duim!
De “Zayed International Airport” is de afgelopen weken tijdens de Iran-Oorlog meerdere keren geraakt door vliegende projectielen uit Iran. Nooit is er een slachtoffer gevallen of grote schade aangericht! Is dat omdat Iran zo dom, òf zo slim is?
Laat het antwoord maar ergens in het midden liggen. Wij voelen geen enkele angst onder de reizigers om ons heen in het vliegtuig. Zou dat een toeval zijn? Of is het waar dat reizigers van nature positief in het leven staan?
We hebben vijfentwintig minuten om vanuit het vliegtuig naar Gate B14 te geraken voordat het aan boord gaan begint. Zoals elke internationale luchthaven in de Verenigde Arabische Emiraten is ook deze luchthaven enorm groot en zijn de te overbruggen afstanden lang genoeg om je naar adem te laten happen.
Gelukkig is het op dit tijdstip niet al te druk en hebben wij de B-pier snel gevonden. Ook aan Gate B14 gaan we zo dicht mogelijk bij het baliepersoneel zitten. Het eerste oogcontact is een uitgelezen mogelijkheid om mijn toneelstukje voor de voorrang bij het aan boord gaan van het vliegtuig op te voeren.
Deze keer is het gemakkelijker dan in Amsterdam. De gelaatstrekken van een van de dames verraad dat ze uit de Filipijnen komt. De voertaal tijdens het gesprek met haar collega’s doet mij aan “Tagalog” denken.
Mijn: ‘Mabuhay!’, wordt met een schaterlach door de dames ontvangen!
‘Mabuhay’, klinkt het terug in koor.
Mijn verzoek wordt met open armen ontvangen. Zo, dat is dan ook weer geregeld.
De Boeing 777-300ER is tot de laatste stoel gevuld. Dat gaat de tweede etappe tot een lange reis maken! Gelukkig hebben we twee stoelen in het midden, waarvan een aan het gangpad. Ik kan mijn benen af en toe strekken omdat het gangpad achter in het vliegtuig een stuk breder is dan in de rest van het vliegtuig.
Op dit moment van de reis is er nog maar een tijdstip, het heden! Welk tijdstip zou ik anders moeten gebruiken? De tijdzone van Amsterdam, de tijdzone van Abu Dhabi of een van de andere drie tijdzone’s waar bij ons nog in gaan bevinden?
Voor mijn eigen rust schakel ik in mijn hoofd maar naar de tijdzone van Bangkok.
Rond een uur Thaise tijd wordt het eten geserveerd. Het is een welkome onderbreking van het saaie zitten en wachten. Het verbaasd mij nog steeds dat er mensen om mij heen onafgebroken naar het kleine beeldscherm achterin de stoel voor ze zitten te kijken.
We kiezen nu ook beiden voor hetzelfde gerecht, de rijst met groene kerrie. We zijn tenslotte op weg naar Thailand. Dit gerecht is een slechte versie van het originele recept met knipoog naar de Thaise keuken. Ik weet niet goed hoe ik de rauwkost moet omschrijven. De structuur is knapperig maar tegelijkertijd taai als een leren riem. Het harde zachte broodje met een kuipje boter is nog het beste van deze maaltijd.
Nog even terug naar de andere twee gerechten. Het was opnieuw iets met aardappelpuree en de andere was een vegetarische pasta. Het zal de moderne tijd wel zijn! Voor mij is aardappelpuree nog steeds iets voor mensen zonder tanden of een slechte smaak. Vegetarische pasta kan best goed zijn maar de komende maanden zal onze maaltijd altijd natuurlijke eiwitten bevatten. Ik ben dat vegetarisch en veganistisch gezeur in de westerse wereld helemaal zat!
Tijdens de controle van de handbagage in Abu Dhabi heb ik mijn MacBook uit de kleine koffer gehouden. Helaas kan ik er maar weinig gebruik van maken! Boven de golf van Oman en de Arabische Zee is de turbulentie zo sterk dat het cabinepersoneel zich ook regelmatig moet vastsjorren. Ik wil best een stukje schrijven maar de ongecontroleerde bewegingen van mijn vingers die op het bewegende toetsenbord komen schrijven een tekst die nog het meeste lijkt op een eindeloze lijst van wachtwoorden.
Muziek luisteren gaat onverwacht ook niet! Omdat “Plexamp” alle nummers kwijt is die in de loop van de jaren heb opgeslagen. Het duurt niet lang voordat ik begrijp waarom dit is. Sinds ik een nieuwe iPhone heb gaat er wel meer verkeerd en is er data verdwenen. Verveeld kijk ik om mij heen en sluit mijn ogen.
Het ruizen van de N², O², CO² en een spectrum aan edelgas moleculen langs de romp van het vliegtuig brengt me in een trance die dicht bij Yoga komt! Yoga leert de geest, het gevoel en het lichaam te beheersen, om daarmee de vereniging met God te bereiken. Welke god laat ik in het midden omdat ik me verbonden voel met meerdere oosterse filosofieën.
Er blijkt maar een nadeel aan dit mediteren te zitten. Ik heb het gevoel dat ik over zeeën van tijd ben gedreven maar mijn mooie “Casio G-Shock Tough Solar” verteld een harde waarheid. Ik ben maar enkele minuten verder in de toekomst. De tijd is elastisch en kan tegelijkertijd voor twee verschillende personen snel en langzaam voorbij gaan!
Een steward passeert met de koffie en thee na de maaltijd trolley en gooit met een brede glimlach mijn Japanse koffiecontainer tot aan de rand toe vol. Het is erg laat op de dag in Bangkok maar ik neem zeker met veel smaak en plezier kleine slokjes van de hete goddelijke drank.
Het is ongelooflijk moeilijk om niet steeds op je horloge te kijken wanneer je gedachten sneller lijken te gaan dan de tijd. Opnieuw bied zich een mogelijke oplossing aan. Mijn Kobo eReader is binnen handbereik en er staan zeker nog 500 boeken op die ik zou kunnen lezen. Zodra ik het ingenieuze apparaat heb geopend zie ik dat er nog twee boeken open staan die ik meer dan een jaar geleden heb gestart om te lezen.
Inez Weski, een interessant verhaal over een steeds minder te vertrouwen overheid. Inmiddels heb ik zelf aan den lijve ondervonden hoe onbetrouwbaar de overheden zijn. Over de tsunami van jonge veelal islamitische mannen wil ik het niet hebben. Wij zijn daar zelf voor op de vlucht! Wie had dat ooit kunnen bedenken? Vluchteling uit Nederland op de vlucht voor geïmporteerde vluchtelingen uit het Midden-Oosten en Afrika.
Zelfs wanneer de lokale overheden tegenstrijdige ideeën hebben over een probleem roepen ze in koor: ‘Wanneer het er niet mee eens bent kun je altijd nog naar de rechter!’
Een ambtenaar is de enige werknemer die zijn eigen onzinnige werk kan en mag creëren!
Het andere boek is van Alistair MacLean, Rode Brigade. Over terroristen die een zeer besmettelijk virus stelen. Na het hele Covid gebeuren moet ik meteen weer denken aan de onbetrouwbare overheid. Gekke Hugo met de rare schoenen die Nederland mede aan de rand van de afgrond heeft gebracht! Laat mij maar beginnen aan een nieuw boek!
Het wordt: Het lijk in de kast van Baantjer en de Waal. Het leest lekker weg en houd je scherp. Toch is het een ander scherp dan de boeken over inspecteur de Cock, met ceeoooceekkk.
Nu gaat de tijd gelukkig wat sneller en na de turbulentie boven de Golf van Bengalen zitten we eindelijk in de buurt van onze eindbestemming. We zijn blij dat deze ongemakkelijke dag vliegen in het daglicht eindelijk achter de rug is!
‘Overdag vliegen is het grootste ongemak voor de moderne reiziger!’
En daar is dan eindelijk de “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok. Ook hier moeten we weer een enorme afstand overbruggen voordat we bij de immigratie zijn. Via een sluiproute komen we bijna vooraan in de rij bij de immigratiedienst te staan.

De “Thailand Digital Arrival Card”, TDAC in het kort, blijkt een enorme verbetering te zijn! Maximaal drie dagen voordat je arriveert moet je alle gegevens op een speciale website van de Thaise Immigratie Dienst registreren. Je ontvangt dan een QR code in je berichten op de telefoon en een email in je mail. Gemakkelijker kan het niet!
De vriendelijke dame van de immigratiedienst typt je paspoortnummer in, kijkt je in de ogen, scant je vier vingers van je rechter hand, maakt een foto van je gezicht, stempelt je paspoort en binnen enkele minuten sta je aan de bagageband te wachten op je koffers. Er wordt niet eens gevraagd naar de QR code of het geprinte document uit je mail. Weer wat geleerd.
Nu wordt het echt spannend! In de korte tijd dat ik mijn Thaise telefoonnummer heb geactiveerd zie ik dat de airtags van de twee grote koffers ook op de luchthaven in Bangkok zijn. Dat is een grote opluchting. Die airtags zijn zo handig dat ik nu al overweeg om de originele van Apple aan te schaffen deze reis, of misschien de volgende reis.
Hebben de nieuwe pyjama's voor onze grote koffers de reis goed doorstaan?
Het antwoord is: ‘Ja!’
Ze springen ook meteen in het oog op de band en er valt altijd een last van onze schouders wanneer onze koffers op de bagage trolley liggen.
De douane kijkt maar met een oog naar de passerende bagage en ik slaak een zucht van opluchting omdat de zes kilo koffie en drie kilo kaas veilig in Thailand zijn aangekomen.
Onze taxi heb ik geregeld voor ons vertrek en Narin van “Instyle Private Car Service” heeft zoals gewoonlijk prima werk geleverd. We moeten nog enkele minuten wachten voordat de vriendelijke dame ons naar de taxi begeleid en ik maak van die korte tijd gebruik om een paar halve liter blikken bier te kopen. Daar heb ik nu wel trek in!
Voor het voor mij bekende kraampje slaat de schrik mij op het hart. Ze vragen hier nu 220 baht voor een halve liter Chang Beer in blik. Het jonge meisje kijkt mij verontschuldigend aan. Zij kan er niets aan doen en moet elke dag het gezeur van de toeristen aanhoren.
Aan de overkant van de brede gang is een Watson minimarkt waar ze 73 baht voor een halve liter ijskoud Asahi Beer vragen. Ik kies voor Asahi omdat die duurder zijn dan de Thaise biertjes en daardoor langer in de koeling blijven staan! Extra koud is die € 0,40 meer dan waard.
Ruim een half uur eerder dan verwacht zweven we in de grote Toyota SUV over de tolweg richting Pattaya. Het bier smaakt me uitstekend. We zijn moe, heel erg moe!
De taxi moet onderweg tanken en ik maak gebruik van de tijd om snel naar het toilet te gaan. Iedereen die in Thailand is geweest herkend het beeld op de foto. Het zijn Chingchok (Huisgekko): Kleine, bleke/doorschijnende hagedisjes die 's avonds bij lampen, op muren en plafonds jagen op muggen en andere kleine insecten die op het licht afkomen. Ze maken een tikkend geluid. Ze rennen snel kriskras door elkaar zodra er ergens een insect is geland. Een fascinerend geheel.
Bij aankomst in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” worden we als familie ontvangen. Ook hier hebben we geluk, de komende vijftien nachten slapen we precies in een kamer waar we op hebben gehoopt en verzocht. Kamer 605 op het westen zodat we de zon in de ochtend hebben en tijdens de hete middag heerlijk in de schaduw kunnen zitten.
We hebben geen zin meer om voor eten op pad te gaan. We kiezen voor de magnetron van 7-11. De schappen zijn al bijna helemaal leeg en we moeten ons tevreden stellen met een Japanse kerrie met rijst en een Koreaans varkensvlees met noedels. Drie grote Beer Leo en twee flesjes sodawater.
Het smaakt ons uitstekend, we hebben zoveel trek dat ik vergeten ben om foto’s te maken!
Morgen begint onze reis echt want deze vermoeiende verplaatsing is eindelijk voorbij.
Natuurlijk kennen we Thailand, en met name Pattaya, als onze binnenzak. De volgende etappe is wel een stap in het diepe. We vliegen over twee weken naar Zuid-Korea, Busan om precies te zijn. Vier weken in een havenstad in Zuid-Korea. Ik heb er een goed gevoel bij, voor Lyka is dat gevoel wat minder.
Ik kijk uit naar het heerlijke Koreaanse eten, Lyka kijkt uit naar het shoppen in Lotte Mall.
Welterusten.