zondag 1 juni 2008

Indonesië, van oude lullen en dingen die kapot gaan

Malang, 01/06/2008

Gisteren hebben we de langste busreis van deze trip gemaakt. Ruim negen uur in een oude schommelende en schokkende bus en daarna nog twee uur in een overvolle modernere bus.
Voor het eerste in al de tijd dat ik met mijn GPS reis had ik problemen met een taxichauffeur die op onze kosten de meter liet ronddraaien. Onderweg viel het me al op dat er geen microlets in onze richting meereden en duidde op een afwijkende route richting de Terboyo busterminal. Nadat ik de chauffeur hierop had aangesproken ontstond er een verhitte discussie in de taxi die steeds hoger opliep en uiteindelijk eindigde op de Terboyo busterminal. De chauffeur wilde niet op mijn aanbod ingaan om ons terug te brengen naar het hotel, ook mijn voorstel om het even op de politiepost te bespreken werd ook afgeslagen. De meter stond op 52.500 Rupiah, mijn GPS gaf aan dat we bijna achttien kilometer hadden gereden en dat we ruim vijf kilometer van ons vertrekpunt waren. Tett stapte stilletjes uit en zorgde dat zijn bagage in zekerheid was gebracht. Gelukkig begreep hij meteen wat de bedoeling was geweest. Zelf nam ik mijn rugzak van de achterbank af en gooide die op mijn schouder. Nog voordat ik klaar was stond de kleine Javaan naast me. De 20.000 Rupiah die ik hem overhandigde nam hij nederig aan en verontschuldigde zich voor het ongemak. Mijn dag was in ieder geval slecht begonnen.
Nog geen twee minuten later werden we door een horde sjacheraars richting een louche kantoortje geleid waar we een buskaartje voor de aanbiedingsprijs van slechts 165.000 Rupiah per persoon naar Surabaya mochten kopen. Er was wel haast geboden want de bus stond klaar om te vertrekken. Weer drie minuten later in deze hectische minuten stond Tett op de treeplank van de bus van onze keuze. 60.000 Rupiah per persoon voor de acht uur durende busreis naar de Purabaya Busterminal waar we zouden overstappen op een bus naar Malang. Er werd snel nog wat te eten en te drinken ingeslagen en om iets over negen koos het zwarte rook uitblazende monster voor de weg.
De rit was niet één van de mooiste en om eerlijk te zijn heb ik zelden zoveel rotzooi en vervuiling gezien. Van slapen was er geen sprake, de haaroprijzende inhaalmanoeuvres en het constante toeteren van de chauffeur maakte dat onmogelijk. En dan te bedenken dat er mensen zijn die problemen hebben om een uurtje of tien in een vliegtuig te zitten!
De aansluiting was perfect met slechts één schoonheidsfoutje, één van ons moest op de trappen van de bus zitten omdat er geen zitplaatsen meer beschikbaar waren. Eindelijk stonden we in de Arjosari Busterminal waar niemand ons lastig viel. Zouden ze ons herkennen? Het maakte ons in ieder geval weinig uit. Wij wilden zo snel als mogelijk naar het Kartika Kusuma Hotel om te kijken of er nog kamers vrij waren. Het zou een tegenslag zijn als het niet zo was geweest. Het geluk stond aan onze zijde en we kregen meteen een kamer. Snel als we waren gekomen waren we weer op weg naar Toko Oen om wat te eten
De eerste koude Bintang maakte contact met de achterkant van mijn keel om iets over half negen. De missie was volbracht en met succes!

Zo’n dag als vandaag is een typische dag van nietsdoen. Winterslapen noem ik dat zelf het liefst. Een beetje verveeld rondhangen en rondlummelen. Een bezigheid die dan zeker niet zal ontbreken is het kopen van zaken die je niet nodig hebt maar onder het motto “is altijd handig” vallen. Onze keuze viel deze keer op twee snelladers en twee sets van extra oplaadbare batterijen. Een van de snelladers heeft nooit gewerkt en de andere sloeg niet af als de batterijen vol waren. De batterijen waren niet beter! Drie batterijen verhuisden meteen naar de vuilnisbak omdat ze defect waren. Één batterij raakte defect bij de eerste keer opladen en de overgebleven twee batterijen waren naar één uur al leeg terwijl de originele broertjes het minimaal dertig uur volhouden. Met een “Garantie tot de rand van de stoep” beleid had het ook geen zin om terug te gaan naar de winkel. Weer een les geleerd! Maar eigenlijk één die we al kenden. Nog twee dagen rondhangen en dan gaan we op weg voor onze laatste nacht in Indonesië.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?