Maleisië: Batu Caves

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (908)

Vandaag is het dus de eerste échte dag met een nieuwe gast in Kuala Lumpur. Het is na al die nieuwe bezoekers die ik hiernaar toe heb meegebracht erg voorspelbaar wat we zo gaan doen! Kuala Lumpur is een erg vriendelijke stad maar de echte bezienswaardigheden zijn op een hand te tellen. Voor mij persoonlijk bestaan de hoogtepunten van Kuala Lumpur uit drie heerlijke maaltijden per dag.
Frans had van te voren al een paar keer aangegeven dat hij problemen heeft met het lopen en dat we dus zoveel mogelijk met het openbaar vervoer zouden moeten reizen. Dat is op zich geen probleem maar er zijn ook wel een paar gebieden die minder goed zijn te bereiken.
De eerste wandeling gaat richting de Petronas Torens. Voor ons allemaal doodgewoon maar als je de eerste keer in Kuala Lumpur bent kijk je toch wel je ogen uit. Zelf probeer ik ook altijd de wereld weer met nieuwe ogen te zien. Net doen of je zelf weer voor de eerste keer op een plaats bent. Dat klinkt veel gemakkelijker dan het is!
De wandelbruggen van het Pavilion Shopping Center naar het KL Convention Centre zijn echt een uitkomst. In plaats van dat je in de hitte door het verkeer in smalle straten slingert loop je nu door de koelte van de airconditioning hoog boven het stinkende verkeer. Frans heeft het toch nog een beetje moeilijk en in een lager tempo dat we gewend zijn komen we toch in het park achter het KLCC. Natuurlijk zijn de torens indrukwekkend als je die voor de eerste keer in het echt ziet maar ook voor ons na die tientallen keren.

Na een korte pauze met een bakkie koffie in het foodcourt van het KLCC gaan we via KL Sentral met de trein richting Batu Caves. We hebben de nieuwe kaart voor het openbaar vervoer aangeschaft en dat scheelt veel tijd. Geen lange rijen wachtende mensen meer voor je voordat je een kaartje voor de metro hebt bemachtigd. Eindelijk zijn de twee metrolijnen en de monorail met elkaar verbonden. Volgend jaar worden de bussen daar ook nog eens aan gekoppeld. De “MyRapid” kaart heeft nu ook geen uiterste houdbaarheidsdatum meer waardoor het echt een aanwinst is wanneer je regelmatig Kuala Lumpur bezoekt.
Maar de KTM is een groter probleem! Er zijn fikse vertragingen maar we zitten nu eenmaal in de trein en we kunnen geen kant meer op. Na een reis van bijna twee uur stappen we op het station van Batu Caves uit. Mijn gedachten gaan even terug in de tijd toen ik samen met Kris deze trip altijd met de bus deed. Het duurde wel iets langer maar de bussen reden altijd op tijd.

Net binnen de poort van het tempelcomplex bekijken we eerst de tempel van de apengod Hanoeman. Ik heb wel eens vaker geprobeerd het verhaal achter deze god op te schrijven maar het verhaal is erg ingewikkeld. Het heeft te maken met een ontvoering en een bevrijding. In het Hindoeïsme is het symbool van de devotie. Dat maakt de tempel niet minder interessant nu ze van een nieuw laagje verf is voorzien.
Frans schiet zijn plaatjes en we gaan op weg naar de eigenlijke grot. Batu Caves is een levende attractie! Het maakt niet uit hoe vaak je deze plaats bezoekt want de volgende is het altijd weer anders. Deze keer zien we de oude vrouw met het ongelofelijke lange haar. We schatten dat het haar ongeveer 350 centimeter lang is. Na een korte berekening komen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk in geen dertig jaar de schaar voor haar hoofd heeft gebruikt.
Het wordt nu weertijd voor de traditionele 272 treden naar de ingang van de grot. 272 treden die ik in een keer wil nemen. In een ver verleden heb ik me wel eens voorgenomen om te stoppen met reizen wanneer het me niet meer lukt om in een keer naar boven te lopen. Frans zweet als hij de enorme trap voor hem ziet opdoemen. Voordat we naar boven gaan wordt er eerst getoiletteerd. Die kilo hoef je in ieder geval niet meer mee naar boven te slepen!
Terwijl we staan te wachten komt er een bruidspaar voorbij dat zo uit een sprookje van 1001 nacht is gestapt. Je kan de liefde die het bruidspaar uitstraalt goed zien.
Lyka neemt op de trap een kleine voorsprong. Frans huppelt overmoedig de eerste treden op en ik zelf ga als een oude stoomlocomotief langzaam maar gestaag naar boven. De uitslag van 18 oktober 2012: 1e Jielus, 2e Lyka en het brons gaat naar Frans. Ik moet eerlijk toegeven dat Frans het sneller heeft gedaan dan ik had verwacht. Eenmaal boven neemt Frans zich ter plekke voor om wat meer te gaan lopen.

Boven in de grotten hangen we wat rond en rusten wat uit. Die 272 treden worden er nog wat meer als je de hele grot wil ontdekken.
Op de terugweg slaat het noodlot opnieuw toe wanneer we in een trein zitten die zonder een opgaaf van reden in het midden van niets stil komt te staan. Er wordt wel wat omgeroepen in het Maleis maar daar kunnen we niets wijs uit worden. Op de LCD schermen in de coupés verschijnen tekenfilms om de kinderen zoet te houden en de volwassenen nemen het gelaten alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gelukkig duurt het deze keer niet zo lang als op de heenweg.
De trein rijdt langzaam over het overgebleven begaanbare spoor. Mijn ervaring in de spoorbouw - alweer meer dan 25 jaar geleden - maakt dat ik ook de reden van het oponthoud kan ontdekken. Een stopmachine heeft over een afstand van ongeveer 500 meter bijna alle betonnen dwarsliggers onthoofd. Grote ploegen arbeiders zijn met man en macht aan de gang om houten nood-dwarsliggers te plaatsen. Om de drie kapotte betonnen dwarsliggers wordt er een uitgegraven en vervangen door een houten dwarsligger. Wanneer dat klaar is kan er weer gereden met lage snelheid op dat spoor worden gereden. Het is geen prettig werk bij deze temperaturen!
De twee vertragingen bij elkaar opgeteld hebben deze dag sneller tot een einde gebracht dan ik had gepland. Frans heeft genoeg gelopen en wil morgen een dagje rustig aan doen. Dat wordt dus een gemakkelijk dagje! We moeten toch ook nog de kaartjes voor de MotoGP kopen.
De avond brengt regen en wij brengen die door op hetzelfde terras als gisteren. Alleen wordt alles wat groter. Meer saté, meer mihoen en meer koude Tiger biertjes.

Maleisië: De jetlag doorbroken

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (908)

Een combinatie van jetlag, een huiselijk misverstand en een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal resulteerde in een som met als uitkomst een nacht zonder enige vorm van slaap. De rugzakken waren gepakt en Lyka lag op bed te ronken. In de ruim 90  minuten speeltijd zag ik een uiterst geconcentreerd Nederlands team de Roemenen vakkundig oprollen. Het WK 2014 in Brazilië ligt binnen handbereik!
Na afloop had ik nog maar twee uur de doden voordat de taxi zou verschijnen. Nog maar een bakkie koffie en wat onzinnig prutsen op de laptop. Ik was bang dat als ik ging zitten nietsdoen dat ik in slaap zou vallen. Een uur voor het vertrek maak ik Lyka wakker die het misverstand nog steeds niet is vergeten en verder gaat waar ze voor het slapen was gebleven. Geen prettig gevoel op dit uur in de nacht! Zelf blijf ik rustig en knik af en toe maar een keer als teken dat ik toch luister naar haar pleidooi.
De taxi is gelukkig bijna een kwartier te vroeg en dat scheelt me weer een hoop stress. Voor de laatste keer kijk ik goed om me heen of we écht alles hebben ingepakt en wanneer ik gerust ben draai ik de deur achter me op slot. We zijn onderweg!
Frans - onze reisgenoot voor de komende vijf dagen - staat op de afgesproken plaats langs de weg te wachten. Ook deze onzekerheid kan niet meer voor stress zorgen. We zijn op weg naar Bangkok en wel naar de oude Don Muang luchthaven die door AirAsia een nieuw leven is ingeblazen. We kletsen wat onderweg en ik probeer zo goed als het kan wakker te blijven. Een boterham tegen de slaap. Het is een ongelijke strijd tegen de slaap maar tot nu ben ik aan de winnende hand.
Eenmaal op Don Muang glijdt de slaap als een deken van me af. Inchecken is een fluitje van een cent en de hele ervaring valt me 100% mee. Achteraf is het hier helemaal zo slecht nog niet! Het is alleen jammer dat de luchthaven een kleine 35 kilometer verder van Pattaya ligt en daarmee een stuk duurder is om te bereiken. Maar in zijn geheel is het een prettige ervaring.
Na de sandwich in het vliegtuig - die ik extra besteld heb - wint de slaap van mijn wilskracht. Mijn ogen vallen dicht en ik ben een paar keer echt vertrokken. Steeds als ik weer wakker schiet moet ik me eerst weer hervinden. Maar ze noemen die dingen niet voor niets “power naps”! En daar is dan Kuala Lumpur! Wakker maar niet geheel fris maken we tocht via de bus, airport ekspress en monorail naar het hotel.
Helaas is de kamer een kleine tegenslag. Na de mooie kamer tijdens ons vorige bezoek krijgen we nu het kleinste kamertje in het hotel. De kamer is zo klein dat het bed 10 centimeter korter is dan normaal met als gevolg dat mijn benen over de rand uitsteken. Ook de koelkast kan maar een klein stukje open, net genoeg om een flesje frisdrank te pakken. Ik ben moe en heb geen trek om hierover te klagen. Laat het maar zo zijn! Je kan nu eenmaal niet altijd geluk hebben!
We maken een korte wandeling rond Bukit Bintang en Frans krijgt zijn eerste indrukken van Kuala Lumpur. Maar echt ver komen we niet. Al voor zeven uur zitten op Jalan Alor bij een Chinees restaurant aan een voorzichtig biertje. Er volgen mihoen, Peking eend, saté, kippenvleugels en nog een biertje.
Die laatste maakt me zo slaperig dat ik besluit om terug naar het hotel te gaan om te slapen. De cirkel van de jetlag lijkt doorbroken. Nu slapen en morgen ben ik weer helemaal gelijk gezet met de Aziatische tijd.

Thailand: Eindelijk een probleemloze vlucht

Pattaya (Boxing Roo (6), 

We zijn weer onderweg en zoals de titel al zegt zonder enig probleem. Daar ben ik na de laatste twee vluchten - bagage achtergebleven in Moskou en vliegtuig kapot in Bangkok - wel blij om. Maar dat houdt ook in dat ik minder te schrijven heb.

Maar eerst nog even terug naar mijn dagen thuis in Nederland. Het waren mooie dagen die gevuld waren met allerlei klusjes die helaas niet konden wachten. Elke dag had ik wel wat te doen en vaak was de dag dan al voorbij of in ieder geval zo ver voorbij dat ik weinig anders meer kon gaan doen. De weekenden waren me heilig en ik heb dan ook zoveel mogelijk vrienden proberen te bezoeken maar helaas heb ik ook veel vrienden teleur moeten stellen. Maar het ergste was dat ik het weekend voor mijn vertrek ziek was geworden en daarmee een mooi weekend van afscheid en een grandioos concert van “Bob Charles” in rook zag opgaan.

Op dinsdagochtend is het al honderden jaren markt in Zaltbommel en ook traditioneel de dag dat ik weer vertrek.
‘Waarom?’
‘Heel eenvoudig!’
‘Het kan wel tot € 100,- goedkoper zijn om op een doordeweekse dag te vertrekken, en dat is snel verdient als je toch voldoende tijd hebt!’
Met een vlucht die pas om 16:00 vertrekt zouden veel mensen me voor gek verklaren als ik vertel dat ik al om 10:43 op de trein stap richting Schiphol. In mijn belevingswereld is de Nederlandse Spoorwegen al lang niet meer te vertrouwen en het laatste wat ik wil is dat ik vast kom te zitten op een klein station ergens tussen Utrecht en Schiphol. Wachten moet je toch! En dan is het wachten op Schiphol een stuk zekerder dan wachten thuis op de bank in Zaltbommel.
Schiphol is al lang niet meer zo’n hele slechte plaats om te wachten. Een koffie met een broodje uit de supermarkt en dan zo’n drie uur voor het vertrek inchecken en snel door de immigratie. Twee flesjes l’eau de toilette voor mijn meisje en twee halve liters bier voor mezelf. Ik ben klaar om te vertrekken.
Ze smaken me uitstekend nu ik al een paar dagen niets heb gedronken, ik voel me nog steeds geen 100% maar het komt er wel erg dichtbij. Vlucht MS758 van Amsterdam naar Cairo is ook een half uurtje te laat!
Maar ook hier geldt eigenlijk dezelfde regel: ‘Of ik nu in Amsterdam of in Cairo zit te wachten het blijft lood om oud ijzer!’
Een vlucht is een vlucht en het enige hoogtepunt is eigenlijk het eten aan boord. Nu weet ik dat er weinig mensen zijn die het eten lekker vinden aan boord van een vliegtuig maar ik denk dat dat wel een beetje aan de spanning kan liggen. Oké, ze zullen geen Michelin sterren winnen maar het eten bij Egypt Air is zeker niet slecht. Maanden geleden had ik tijdens het boeken een paar vreemde maaltijden besteld om uiteenlopende redenen. Ten eerste: Je krijgt altijd als eerste je eten als je aangeeft dat je een speciale maaltijd op prijs stelt. En ten tweede: Het grootste voordeel is dat je het meestal al op hebt voordat je buurman zijn prakkie krijgt. Dat geeft je wat meer ruimte voor de toch al smalle stoelen!
Ik was allang vergeten dat ik vis had besteld maar het smaakte me prima. Het was alleen jammer dat er geen wit wijntje bij werd geschonken! Egypt Air is - net als de meeste luchtvaartmaatschappijen tegenwoordig - een alcoholvrije maatschappij.
De wachttijd in Cairo vloog om. Een heerlijk gezelschap van een echtpaar - dat een groot voorbeeld voor me is - dat al 12 jaar elke winter voor zes maanden samen op reis gaat. Voeg daar nog een oudere dame bij die zes maanden per jaar in Zuid-Afrika verblijft en je hebt genoeg om naar te luisteren en natuurlijk ook te vertellen.
Twee blikken Egyptisch bier om een beetje rozig te worden zodat ik toch nog een beetje slaap zou kunnen pakken. Het vliegtuig van vlucht MS960 zit maar voor een derde vol en dan heb je al snel drie stoelen voor jezelf! Snel de moslim maaltijd van rundvlees en rijst naar binnen werken en dan slapen.
Helaas komt daar helemaal niets van terecht. Ik weet het ook niet waarom maar op een paar hazenslaapjes na krijg ik mijn ogen niet dicht. Alleen maar draaien en draaien! Het hoofdeinde maar een keer gewisseld en dat haalt ook niets uit. Na een paar zware uren is het ontbijt aan de beurt en dat is dan ook meteen het teken dat we nog ongeveer twee uur van Bangkok verwijdert zijn.
En daar is dan eindelijk de nieuwe overvolle luchthaven van Bangkok!
De bus wordt gemist op tien minuten en daardoor moet ik nog een kleine twee uur wachten voordat ik op pad kan naar mijn vrouw die ik wegens de strenge toegangseisen voor de Schengenlanden in Thailand achter heb gelaten. Ik bel eerst naar mijn vrouw dat ik goed ben aangekomen. Aan de andere kant van de lijn kan ik haar blijdschap goed horen.
De eerste Thaise maaltijd van deze reis is een hele pittige!
Laab moo met rijst en groenten, een cola Zero om de vlammen te doven. Tegen zessen val ik de armen van mijn geliefde die tranen in haar ogen heeft van blijdschap. We zijn weer herenigt en er liggen een paar mooie maanden voor ons voordat we samen hopelijk weer naar Nederland gaan.
Om onze hereniging te vieren gaan we samen lekker een gebakken visje eten! De eerste dagen hebben we het weer druk met elkaar en het plannen van de komende weken. We blijven niet lang in Thailand, binnen een week gaan we alweer verder via Kuala Lumpur op weg naar Korea.
Helaas heb ik de eerste dagen weer veel last van de jetlag. Ondanks dat ik helemaal geen bier tot me neem kan ik ‘s avonds heel moeilijk in slaap komen. Het bier in Thailand smaakt me gewoonweg niet en misschien kan ik beter een tijdje stoppen met drinken?

Nederland: Groene Wissel 25, Deurne

Zaltbommel

Mijn eerste dagen in Zaltbommel zijn hele mooie. De ontmoetingen op de braderie en het fantastische zonnige weer. Vrijdag en zaterdag vlogen om en vandaag is het de dag om mijn door het bier geteisterde lichaam eens flink te kastijen.
De wandelingen van de Groene Wissel zijn wandelingen die van NS station naar NS station gaan en zodoende goed en gemakkelijk te bereiken zijn met het openbaar vervoer. Bij het uitzoeken keek in naar een wandeling die niet te ver van Zaltbommel lag en minstens 17 Km lang was. Wandeling nr. 25 uit de serie zou ruim 21 Km moeten zijn, de start en finish zijn in Deurne en het landschap is afwisselend.
Al vroeg stond ik naast mijn bed en maakte alles gereed voor deze dag. Het is een helder blauwe hemel en slierten mist lossen zich op boven de stadsgrachten wanneer ik op weg ga naar het station.

Na anderhalf uur stap ik uit de trein op het station van Deurne. Ik ben zo druk met mezelf en andere dingen bezig dat ik vergeet met mijn OV-chipkaart uit te checken. Ik kom daar pas na een uur wandelen achter dus teruggaan is geen optie.
Het is erg moeilijk om een wandeling van bijna vijf uur te beschrijven. Het wordt nog moeilijker wanneer je die wandeling alleen loopt. Tijdens het wandelen zweven je gedachten naar alle uithoeken van je emotionele wereld. Er is niemand om mee te praten en dat maakt jezelf de enige die op nijpende vragen een antwoord kan zoeken en die vragen beantwoorden.

Af en toe ontwaak ik uit die trance wanneer er iets bijzonders gebeurd of wanneer ik iets bijzonders zie. Een oude blauwe tractor trekt mijn aandacht en de eigenaar - of de chauffeur - is al in het woonhuis verdwenen wanneer ik bij het brok staal aankom. De restauratie had misschien beter gekund maar de kracht straalt nog steeds van deze oude diesel af. Vooral het houten stuur vind ik erg mooi.

Een sinaasappel en een banaantje tijdens korte pauzes maar dan wordt het toch echt wel tijd voor een koffie. Het “Toon Kortooms Park” is de eerste horecagelegenheid die ik tegenkom.
‘En wat voor één?’

Een opvallend leuke plaats voor een cappuccino. In de schaduw - onder een boom - maak ik een praatje met een ober die de zoon des huizes blijkt te zijn. Het is jammer dat er hier weinig te eten op de kaart staat maar de zoon verteld over de plannen om volgend jaar een restaurant bij het park te openen. Een prima idee, want twee kroketten met brood hadden nu wel goed naar binnen gegaan.
Ik heb er nu bijna negen kilometer opzitten en het landschap is nog niet spectaculair te noemen.Om eerlijk te zijn is het zelfs saai. Om de hoek van het “Toon Kortooms Park” sla ik “het Nonnenpad” op en dan veranderd de hele wereld in wild groeiende natuur. Veengronden met mooie kleine vennen, libellen dansen in de late zomerzon en een kikker springt voor me uit het gras in.

Langzaam en haast onmerkbaar glijden de kilometers onder me door terwijl om me heen het landschap keer op keer veranderd.

Op het station - tevens het eindpunt - maak ik de balans van vandaag op. Aan het einde heb ik bijna 22 Km gelopen, rechts een blaar en links de knie.
‘Je wordt ouder papa!’
In de trein rust ik uit en denk na over wat ik de komende week nog allemaal moet gaan doen. Het is niet heel veel maar wel erg belangrijk. Om half zes stap ik eindelijk in de deur en mijn eerste wandeling van september zit er op. Ik hoop dat er nog wel enkele zullen volgen.

Nederland: Weer snel op weg

Zaltbommel

Om half acht ben ik door de spanning van de reis en de spanning in mijn blaas alweer wakker. Het is een kamer om in weg te dromen en ik kom niet verder dan oneindig gedraai op mijn bed. Wanneer om negen uur eindelijk de wekker van mijn iPhone afgaat komt dit meer als een verlossing dan als een straf.
Zonder te douchen kleed ik me aan en ga op zoek naar het ontbijt. In het restaurant wordt je door een mooie jonge vrouw naar een plaats gebracht en die van mij is een klein tafeltje naast de Italiaan met één arm.
‘Bon Giorno!’, spreek ik hem zachtjes toe.
Hij kijkt verbaasd op en knikt zonder een woord te zeggen.
Het ontbijt buffet is in het vijf sterren hotel natuurlijk goed verzorgt en ik vul mijn bordje. De pistoletjes, ham, salami, kaas, roomboter en koffie doen het onverwachte oponthoud al snel vergeten. Er zijn niet écht veel Egypt Air passagiers aan het ontbijt! De meesten zullen nog wel op bed liggen.
‘Wanneer kunnen vertrekken?’, vraag ik vraag me af.
De Italiaan begint nu ook tegen me te praten maar zijn verhalen zijn zo negatief en deprimerend dat ik al snel besluit om op te staan en voor een tweede keer mijn bordje te vullen.
Aan het buffet denk ik - terwijl ik mijn bordje voor de tweede keer vul met salami en ham - na over de depressieve Italiaan. Ik ken veel meer mensen die nooit - en ook écht nooit - een positief woord uit hun mond kunnen krijgen. Dat negatieve gebrabbel is zo slecht voor me en zuigt zoveel energie uit me dat ik dat soort mensen liever vermijdt. Ik wordt er zelf ook depressief van!
Zodra ik weer ga zitten klampt hij me aan en begint in slecht Engels - gelardeerd met Italiaanse woorden - zijn beklag.
‘Alsof het mijn schuld is dat we hier zitten!’
Hij is een duidelijk geval van het “slachtoffer syndroom”. Alles wat er om hem heen gebeurt is de schuld van iemand anders, zelf kan hij er helemaal niets aan doen! Af en toe kijk ik naar hem op terwijl ik niet eens luister naar zijn klaagzang. Het had allemaal veel slechter kunnen aflopen.
Zonder een woord te zeggen sta ik op en knik hem een laatste keer toe. Wanneer ik me omdraai en wegloop van de tafel hoor ik zijn geklaag steeds verder vervagen. De receptie meld me dat er nog niets bekend is en dat we worden opgeroepen zodra ze iets weten. Ik haal mijn laptop van mijn kamer en koop internet minuten bij het business center van het hotel. Een strategische zitplaats bij de “Coffee Corner” in de enorme lobby van het hotel is mijn doel. Nog voordat ik mijn kop koffie heb besteld zie ik enkele medepassagiers van Egypt Air in grote haast langs me heen lopen en in het passeren vraag ik ze wat er aan de hand is.
‘Ze hebben een vlucht naar Amsterdam voor ons’, roept een jong meisje in hippe jaren zestig kleding me toe terwijl haar vriend haar als een wervelwind achtervolgd.
En dat is het moment voor mij om in actie te komen! Binnen vijf minuten heb ik de kamer verlaten en de keycard bij de receptie ingeleverd. De eerste groep passagiers is al weg en ik sluit me aan bij de tweede groep om naar de vertrekhal te gaan.
In de vertrekhal gaat het allemaal wat moeilijker. We kunnen niemand vinden die ons enige informatie over de vlucht naar Amsterdam kan verstrekken. British Airways wordt genoemd als mogelijke vliegmaatschappij voor ons vertraagde vertrek. Maar ook daar komen we niet verder. De servicebalie van Egypt Air is onbemand maar uiteindelijk krijgen we te horen dat EVA Air de maatschappij is die de stoelen met achtergebleven passagiers zal vullen.
Aan de vertrekbalie worden formulieren ingevuld en verwerkt. Een nieuwe instapkaart en immigratiekaart wordt verstrekt en we zijn klaar om te vertrekken. Voor ons gaat het allemaal snel maar een groep die uit Maleisië zijn vertrokken hebben hun paspoorten moeten inleveren. Met lede ogen kijken ze aan dat wij kunnen vertrekken terwijl zij niet eens weten waar hun paspoorten zijn. Het is jammer maar dit is geen moment om bescheiden te zijn.
We rennen met de groep Hollanders naar gate E1 waar het vliegtuig op ons staat te wachten. Alle stoelen zijn bezet wanneer de deur van de Boeing 777-300 ER dichtgaat. Wij slaan allemaal een zucht van verlichting terwijl de rest van de passagiers vreemd om zich heen kijkt en geen idee heeft wat er allemaal de afgelopen twaalf uur is gebeurd.

Een non-stop vlucht van Bangkok naar Amsterdam is een marteling! Ruim elf lange uren op een zitplaats. Je hele lichaam gaat pijn doen en na een paar uur weet je niet meer hoe je moet gaan zitten! Maar ik moet eerlijk toegeven dat de service van EVA Air tot in de puntjes goed is geregeld. Geen enkel moment heb ik honger of dorst gehad. Het enige wat me tegenstond was de verduistering van de cabine op deze dagvlucht. Persoonlijk had ik liever de tijd in het daglicht doorgebracht. Maar dan wordt uiteindelijk toch de landing ingezet.

In Amsterdam moeten we eerst nog de formaliteiten voor de achtergebleven bagage afhandelen. Dit is dus de tweede keer in drie maanden dat het me overkomt! Maar ik ben in Amsterdam en dat is voor nu het belangrijkste. Een klein rekensommetje geeft als resultaat dat we maar vier uur later in Amsterdam zijn dan gepland. Voor een moment krijgen we nog wat valse hoop wanneer er wordt gezegd dat misschien onze bagage op band 17 uit de catacomben van Schiphol zal verschijnen.
‘Dat zou helemaal perfect zijn geweest!’
Maar helaas is dit niet geval en er wacht nog meer papierwerk om onze achtergebleven bagage op de plaats van bestemming te krijgen. We nemen aan de balie afscheid van elkaar want wanneer je met anderen in een moeilijke situatie beland schept dat toch een band.
Ik koop nog snel wat eten en een paar blikken bier en ga op zoek naar de trein. 21:15 komt de intercity in beweging en ik ben op weg naar huis. Nu is het afwachten wat er met mijn bagage zal gebeuren. Ik probeer de negatieve gedachten te verdringen want ik zal er alles aan doen om niet zo als die Italiaan en velen anderen met hem te worden. Het leven is veel te mooi en te goed om te klagen, er zijn er zeker velen die het nog slechter hebben als jijzelf!

Thailand: Een probleem met het vliegtuig!

Bangkok (Nova Airport Hotel 1208))

Ik hoef gelukkig steeds minder te pakken wanneer ik weer naar Nederland ga! Alleen het echt belangrijkste gaat nog met me mee naar Nederland. Waaronder deze keer acht pakjes Pad Krapow, acht pakjes Thaise kerrie in vier verschillende smaken en twee kilo rijst.
Marokkanen of een ander soort Frans sprekende Noord-Afrikanen hebben nu ook de bus van Pattaya naar de Luchthaven van Bangkok ontdekt, met alle te verwachten problemen van dien: Uitgebreid met de stoelen horizontaal voor zo ver als het technisch mogelijk is liggen er zes van dat soort achter elkaar in de bus, ook de stoelen naast de jongens zijn geblokkeerd met stukken bagage of ze liggen zo breed dat ze twee stoelen bezetten.
Ik weet nu al dat dat straks problemen gaat geven. De  bus druppelt vol en iedereen - waaronder ik zelf ook - probeert twee stoelen voor zichzelf te regelen. Maar dat is nu met de gestegen populariteit van de bus haast onmogelijk. Misschien moet ik de volgende keer maar weer twee kaartjes nemen? Een medewerker van “Bell Travel” moet er aan te pas komen om de zes als een stok kaarten in elkaar te schuiven. Een Chinees echtpaar betreedt de bus en ik offer me maar op om naast een man van onbekende afkomst te gaan zitten. Hij zegt de hele weg - ruim anderhalf uur - geen woord maar ligt met zijn grote koptelefoon op met de ogen open in het niets te staren. De reis duurt langer dan normaal.
Binnen een uur heb ik de instapkaarten in mijn handen en heb ik de formaliteiten gepasseerd. Ik moet het toegeven, het lijkt er op dat er nu eindelijk is nagedacht over hoe de problemen met de enorme rijen op te lossen.
Tijdens het wachten op de opening van de counters ben ik in gesprek geraakt met een man uit Egypte. Een prettige ontmoeting die we voortzetten bij “Whittard of Chelsea”, een fijn koffiehuis achter de immigratie. Onder het genot van een goede kop koffie en omringt met mensen die druk zijn met de sociale media volg ik de Japanse en Koreaanse meisjes op weg naar de vliegtuigen. Een mooi panorama dat elke seconde veranderd. De tijd vliegt om en na twee en een half uur is het tijd om aan boord te gaan van de gereedstaande Boeing 777-300 ER van Egypt Air.
Het vliegtuig zit bomvol! Het was waarschijnlijk al bijna vol toen het uit Kuala Lumpur vertrok. Ik van neer op mijn stoel en luister naar muziek terwijl ik wacht op het vertrek en mijn glaasje water. En we blijven maar wachten en wachten. Vreemde zaken gebeuren! Het onboard entertainment scherm wordt zwart en eindeloze regels programmeertaal komen voorbij.
‘Corrupted!’
‘Unknown Picture!’
‘Kernel failed to start!’
En nog meer van die moeilijk te verklaren programmeertaal komt in eindeloze rijen voorbij voorbij op het kleine aanraakscherm.
Het licht gaat plotseling uit en voor een moment is het pikkedonker in de cabine. Er is een spoor van paniek te herkennen onder de humeurige passagiers. Zelf ben ik 19 uur op de been en ik kan ook wel wat slaap gebruiken. Gelukkig draait de airconditioning nog wel maar dat is ook het enige wat nog draait! Plotseling komen de honderden kleine schermpjes achter in de stoelen weer tot leven. Tot grote vreugde van de velen - zich stierlijk vervelende - passagiers. Spelletjes en gecensureerde films worden weer door de passagiers opgestart.
Het geplande vertrek was 00:50 en om 03:15 worden we eindelijk uit onze tijdelijke gevangenis bevrijdt! Maar het ziet er op het eerste oog niet al te best uit! Er wordt eten en drinken besteld om de opgelaten passagiers in de wachtruimte rustig te houden. Buiten staat het vliegtuig in het donker als een logge dinosaurus, er is geen sprankje licht in de cockpit of rond het vliegtuig te bekennen.
Een stewardess schiet me te hulp en vraagt of alles goed met me is. Ik zal er misschien niet al te best uit hebben gezien en ik vertel haar dat ik wegens mijn diabetes wat moet eten. Mijn suikerspiegel gaat nu erg snel omlaag en niemand weet hier hoelang dit nog gaat duren.
Ze leidt me weg uit de menigte en opnieuw het kapotte vliegtuig in waar ik een ontbijt krijg geserveerd in de business class. De twee broodjes met smeerkaas brengen me weer op de been. Terwijl ik zit te eten zie ik man na man in een luik - net achter de cockpit - onder de vloer verdwijnen. Geen prettig gezicht als je nog ruim acht uur in deze aluminium pijp moet doorbrengen!
De kogel is eindelijk door de kerk en het is nu 100% zeker. We zullen overnachten in Bangkok in afwachting van een vervangende vlucht. Opvallend effectief wordt dit probleem opgelost! De Europese paspoorten met een aansluitende vlucht in Cairo worden als eersten apart genomen en worden ingelicht dat ze naar een hotel worden overgebracht. Mijn Egyptische vriend blijft dicht bij me en ik vertel een stewardess dat we vrienden zijn en dat op me past in verband met mijn diabetes. Zij begrijpt mijn verhaal onmiddellijk en wij zitten in het tweede busje dat naar het hotel vertrekt. We besluiten tijdens de korte rit in het busje om samen een kamer te delen.
Aan de receptie blijkt dat iedereen die alleen reist een kamer alleen kan krijgen. Wij luisteren het verhaal tegen het Spaanse meisje voor ons aan en zonder een woord te wisselen knikken we gelijktijdig naar elkaar. Kamer 1208 is voor mij en doodvermoeid zoek ik de onverwachte slaapplaats voor vannacht op. Het is een fantastische kamer en het duurt niet erg lang voordat ik aan de vier uur durende slaap begin. De wekker staat om negen uur! Ik wil tenslotte ontbijten en daarna zo snel mogelijk op weg naar Nederland.