Canada: Parlez vous Français?

Montreal (HI-Montréal (214))

Na het bieren van gisteren was het natuurlijk goed slapen. Enigszins slaperig en gedesoriënteerd kwam ik om zeven uur weer tot mijn positieven. Na een douche ging ik op weg naar de keuken waar Corby al aan het multitasken was met de kinderen. Ik zocht dus rustig een plekje aan de keukentafel en wachtte tot mijn ontbijt en koffie klaar was. De worsten die ik gisteren op de valreep in de supermarkt had gekocht smaakten me uitstekend samen met het gebakken ei en een kop vers gezette koffie. De fundering voor de verplaatsing naar Montreal was gelegd.
Nadat ik uitgebreid afscheid had genomen van Lalitha en de kinderen liepen we samen met de hond richting de bushalte voor het stadhuis van Montpelier.

De laatste gesprekken en beloften dat ik zeker nog wel een keer zou terugkeren. En daar was de bus! Ik moet eerlijk zeggen dat de “Greyhound Bus” me prima is bevallen. Het is niet goedkoop maar wel comfortabel en veilig.


Nu ik toch over de kosten begin kan ik meteen een korte conclusie over mijn verblijf in de USA schrijven: De prijzen zijn me eerlijk gezegd tegen gevallen. Ondanks dat de Euro erg veel waard is t.o.v. de Amerikaanse Dollar kan ik niet zeggen dat het er goedkoop is. Het is er voor mijn gevoel zelfs duurder dan in Nederland. Maar de kosten moeten jullie niet weerhouden om deze schitterende bestemming te bezoeken en te bereizen.

Het landschap veranderde van de groene (nu bruine) bergen van Vermont in een vlak landschap met een zanderige grond. Net over de grens veranderde ook de bebouwing en alles ging in het Frans. Waar de rest van Canada verplicht is om alles tweetalig te doen wordt hier alles alleen in het Frans gedaan. Maar dat is voor mij geen probleem omdat ik toch nog wel wat heb onthouden van het Frans dat juffrouw Hennekam op de MAVO heeft bijgebracht. Met de muziek uit mijn nieuwe iPod Nano op de achtergrond reden we de brug over en de binnenstad van Montreal binnen.
Mijn eerste indrukken waren goed en ik denk dat ik hier wel veel plezier zal hebben. Na een korte rit met de metro stapte ik op het “Station Lucien-L'Allier” uit en ging op zoek naar mijn hostel.

Na snel ingecheckt te hebben en een kort gesprek met mijn 75 jarige Japanse kamergenoot te hebben gevoerd ging ik op zoek naar het station vanwaar mijn trein woensdag zou vertrekken. Zover kwam ik niet want in een hoofdstraat viel mijn oog op een kleine brouwerij “Les 3 Brasseurs”. De menukaart, volledig in het Frans, was duidelijk genoeg voor me en de in bier gestoofde varkensknie met zuurkool sprak me wel aan. Natuurlijk met een literglas van het door het restaurant gebrouwen bier.

Na heerlijk gegeten te hebben en een beetje achter het glas in de zon te hebben zitten nagenieten van het heerlijke bier ging ik weer verder op zoek naar het “Gare Central”. Nu had ik wel oog voor wat er allemaal om me heen gebeurde. Een heel vreemde vertoning was een parkeermeter voor fietsen. Hier betaal je dus gewoon één Euro per uur om je fiets aan een paal te mogen vastzetten. Ik veronderstel dus dat het wild parkeren van je fiets je een aardige boete zal opleveren.

Via een park met de “Cathédrale catholique Marie-Reine-Du-Monde” aan een zijde stond ik al snel in het station.

“VIA Rail Canada” was snel gevonden en aan een balie werd ik ook nog in het Nederlands aangesproken! Dat was lachen! De jongeman had een Nederlandse moeder en had ook een paar jaar geleden zes weken bij zijn grootvader in Amsterdam doorgebracht. Helaas was Nederlands niet voldoende om de zaken af te handelen en we schakelden snel weer terug naar het Engels. De kaartjes werden geprint en binnen een kwartier stond ik weer buiten waar de zon gelukkig scheen.

Ik was moe en voldaan en besloot om niet meer de deur uit te gaan. De gemeenschappelijke ruimte is een veredelde kroeg inclusief prijzig bier en muziek. Misschien gezellig als het buiten pijpenstelen regent maar als je niet wil drinken of gewoon rustig aan je verhalen en foto’s werken geeft het teveel afleiding. Er zat niets anders op dan te verkassen naar de tv kamer waar tevens de computers staan.
Hier werd het me ook te druk en te luid zodat ik om half tien maar naar mijn kamer ging om de rest van mijn verhalen te schrijven. Nog even op het internet onderzoeken wat ik morgen ga doen en dan snel tussen de lakens.

USA: Meer sneeuw!

Montpelier

Dacht ik echt dat ik het gisteren allemaal al gezien had en nu sneeuwde het gewoon. Natte sneeuw en regen daalden neer en de bergen in de verte leken achter een vitrage schuil te gaan. En het was koud! Stervenskoud!
De paaseieren speurtocht voor de kinderen was helaas afgelast en vonden we allemaal heel jammer. We hadden allemaal gehoopt dat ik vandaag mooie foto’s van de kinderen en Lalitha en Corby kon schieten. Maar het mocht niet zo zijn en het leek dat vandaag een verloren dag zou zijn.
Totdat Aden, een vriend van Corby, belde of we misschien zin hadden om naar een “Range Day” in “Barre” te gaan.
‘Wat moet ik me daarbij voorstellen?’
‘Het antwoord is simpel!’
Een “Range Day” is een dag op de schietbaan waar enkele vertegenwoordigers van wapenfabrieken hun handel komen aanprijzen en waar je voor drie Dollar een aantal kogels kan schieten met het wapen van je keuze.

En dat lieten we natuurlijk niet aan ons voorbijgaan! Ik begon met een dubbelloops "Coach Gun".

Na drie schoten had ik de smaak dus al goed te pakken. Na een paar keer te hebben rondgelopen wilde ik natuurlijk met de “Smith & Wesson .357 Magnum” schieten. De revolver die “Dirty Harry” (Clint Eastwood) gebruikte in zijn jacht op de slechteriken.

http://youtu.be/FnMLGkj91Og

Naar een Range Day gaan is voor mij hetzelfde als naar een casino gaan. Als je eenmaal ben begonnen met het spelen dan is het moeilijk om te stoppen. Ik had nog maar één ticket over en daarmee wilde ik nogmaals met een Benelli schieten en deze keer was het een shotgun. De klappen waren zo hard dat het leek alsof er iemand met een rubber hamer op mijn schouder sloeg.

Ik kocht nog twee tickets en ondertussen was Corby zijn vriend Aden ook gearriveerd. Het was echt een gezellige en spannende middag waarop de vrouw van Aden ook nog flink aan het schieten was.

Om kwart voor drie werd de boel opgeruimd en Corby liet me nog wat van de mooie omgeving van Montpelier zien. De sneeuw van de afgelopen winter lag nog op veel plaatsen en toen we hoger klommen konden we zelfs nog de verse sneeuw zien die vandaag was gevallen.

Na een korte stop bij de supermarkt maakten we een einde aan deze gezellige dag in de keuken van het huis met een paar koude biertjes en Corby roosterde heerlijke kippenkluifjes in de oven.

We slopen er nog even tussenuit om een paar biertjes in Corby’s stamkroeg te drinken.

Voldaan kwamen we na twee zware bieren weer thuis en breiden een einde aan deze hele mooie dag die vanochtend nog als een rampdag leek te beginnen.

USA: Sneeuw

Montpelier, 22 april 2011

Wat is het heerlijk om weer in een tweepersoons bed en alleen in een kamer te slapen! Ik was nog wel een beetje moe maar dat zou vandaag wel in de loop van de dag verdwijnen.
Ik schoof een gordijn opzij en zag een hemelblauwe lucht! Dat was in ieder geval een meevaller en het lijkt echt wel zo dat het de hele reis de donkere dagen worden afgewisseld met mooie dagen.
Het was al half negen en Corby stond op het punt om naar zijn werk te gaan. Ik kon dus nog snel gedag zeggen terwijl Lalitha een heerlijk ontbijt voor me bereidde. De gebakken eieren met bacon gingen er in als zoete koek en na twee koppen zwarte koffie ging ik zelf ook op pad. Ik zou in mijn eentje rustig door “Montpelier” gaan zwerven. De stad is niet zo heel groot en daardoor kon ik ook niet verdwalen. De GPS hield ik natuurlijk achter da hand.

Ik maakte een mooie wandeling door het “Hubbart Park” waar op plaatsen nog een flinke berg sneeuw lag.

Op de top van de heuvel staat een uitkijk toren en natuurlijk beklom in de 65 treden om een 360 graden panorama van Montpelier te kunnen bekijken.

Na de afdaling stond ik achter het “Vermont State House” hoorde ik het geroffel van trommels. Nieuwsgierig ging ik op zoek nar de bron van het geluid. Op de trappen van het state house was een ceremonie aan de gang. De staat had eindelijk de rechten van de “Abenaki Indianen” erkend. Ze stam had daar jaren voor gevochten!

In het “Vermont Historical Museum” kreeg ik een goed beeld over de geschiedenis van de staat Vermont. Leuk om te zien maar het voegde weinig toe aan mijn geheugen, dit zijn feiten die je mestaal snel vergeet. Het oude houten verkeersbord vond ik wel een hoogtepunt. Honderd jaar geleden was alles aardewerk, glas en hout! Kijk maar eens goed om je heen en probeer al het plastic weg te denken?

Ondertussen had ik van al dat gewandel een flinke trek gekregen. Ik wilde zeker geen fastfood keten bezoeken! Er is trouwens niet eens een MacDonald in deze hoofdstad! Op de hoek zag ik een klein eettentje met de toepasselijke naam “Coffee Corner”. Het was er aardig druk binnen en dat is altijd een goed teken.

Op aanraden van een bezoeker bestelde ik een “Philly Cheese Steak”, een goed advies. Het rook ook heerlijk en met veel smaak verorberde ik het broodje rundvlees met kaas en de bijbehorende frietjes.

Het was nog niet echt laat maar ik was moe en wilde even gaan liggen. Op de terugweg naar de Griffin Residentie schoot ik nog wat plaatjes van de mooie gebouwen in dit kleine stadje.

De avond brachten we door met elkaar en een paar speciale biertjes die Corby had gekocht. Het is echt fantastisch om deze goede vrienden na vier jaar weer te zien.