Zuid-Korea: Treinkaartjes kopen

Busan (So Yu Hotel) 609), zaterdag 16 mei 2026

We zijn alweer bijna twee weken in Busan en de nieuwigheid heeft plaats gemaakt voor bekendheid van de omgeving. Ik ben bekend met de buurt in het centrum en we hebben zeker al veel van deze mooie schone veilige stad gezien. Onze geplande dagbesteding start pas laat in de middag waardoor ik de ochtend vrij heb voor de voorbereiding van een reis naar een bezienswaardigheid in een andere stad. Lyka neemt wat tijd voor zichzelf en blijft op de hotelkamer.
Ik heb twee dagen geleden het kopen van treinkaartjes al onderzocht en nu Lyka en ik het eens zijn geworden ga ik vandaag de treinkaartjes kopen voor onze treinreis op 21 mei. Het is voor Nederlanders zeker vreemd dat in veel landen alleen genummerde zitplaatsen in de sneltrein via een computersysteem worden verkocht. Vol is vol! Gewoon naar het treinstation gaan en een kaartje kopen voor de volgende trein is in deze ontwikkelde wereld geen zekerheid.
Ik kan de weg naar het grote hoofdtreinstation van Busan geblinddoekt vinden dus neem ik op deze ochtend weer een andere weg. En ook vandaag ontdek ik weer nieuwe dingen. Een winkel, tenminste daar lijkt het op, met kasten waarin groente op hydrocultuur en in kunstlicht groeien. Ik blijf staan en laat het op mij inwerken. Welkom in de toekomst! Enorme wolkenkrabbers vol met deze kasten gevoed door een kleine kernreactor in de kelder wiens restwarmte ook nog wordt gebruikt om de wolkenkrabber te verwarmen?
Busan is een interessante stad met grote tegenstellingen. Niet ver van de hypermoderne hydrocultuur sta ik te genieten van een oud gebouw dat de sloopkogel heeft overleefd. Het is vooral de manier waarop het bouwwerk lijkt te zijn ontstaan fascineert mij. Het is tegen een heuvel gebouwd dus boven het maaiveld zou er eerst een niveau op waterpas moeten zijn gemaakt, of de heuvel is afgegraven om een waterpas vloer te maken, en dat ontbreekt.
Helaas kan ik het niet ontdekken maar de vraag is hoeveel verschillende niveaus er op de begane grond zijn. De opbouw bestaat uit een houten frame met daarop stukwerk op riet. Dat ik heb ik nog maar weinig gezien in Azië.
Linksaf, rechtsaf, heuveltje op, trapje af en dan kom je automatisch weer bij de beroemde “40-step stairway” van Busan. Ik ontdek weer enkele nieuwe beelden en het eerste brons is genaamd “Moeders Hart”. Het beeld symboliseert de zelfopoffering, liefde en veerkracht van moeders die hun kinderen probeerden op te voeden in extreme armoede in het begin van de jaren vijftig tijdens en net na de Koreaanse oorlog (1950-1953).
Iedere passant wrijft het kleine staande kind over zijn bolletjes waardoor het bronzen hoofdje een andere kleur heeft gekregen. Heel aanstekelijk dus wrijf ik hem ook over zijn bolletje.
Het andere monument herdenkt de historische plek waar de allereerste commerciële radio-uitzending van Zuid-Korea in november 1959 van start ging. Het was een zender die het Christelijke geloof verspreide. Het monument draagt de naam “Future Hope MBC”. Het is de start van een nieuwe periode in een land dat verscheurd werd door een verschrikkelijke oorlog die officieel nog steeds niet is beëindigt.
Het gepolijste roestvast staal is een ideale plaats om een zelfportret te maken met de hoogbouw van Busan op de achtergrond.
In de buurt van het belangrijkste treinstation van Busan zijn er vanzelfsprekend veel hotels te vinden. Ik heb verschillende hotel websites bezocht omdat we al bijna zeker weten dat we hier nog wel een keertje terug komen. Ik herken enkele namen van de hotels die ik op de gevel lees maar de eerste indrukken zijn niet echt inspirerend. Of ze lijken mij te groot, en te hoog, of er moeten veel kamers zonder ramen zijn. En dat wil ik absoluut niet, ik moeten kunnen ventileren en ik wil daglicht in de kamer hebben. Voorlopig houden we het op hotels in de buurt van het So Yu Hotel.
Op deze ochtend benader ik het enorme treinstation van een andere kant en ik ben opnieuw onder de indruk van de architectuur. Maar wat nog indrukwekkender is is de rust om kwart voor twaalf. Waar is iedereen?
Er woonde in 2005 ongeveer 3.678.551 mensen in Busan, dat is meer dan Amsterdam, Rotterdam en Utrecht bij elkaar! In die steden is het rond de middag spitsuur en kun je over de koppen lopen!
Ik neem de eerste ingang die ik passeer en opnieuw ben ik positief verrast. Het is geen Hoog Catharijne vol met winkels waar consumptie goederen worden verkocht waar niemand iets aan heeft. Ik sta op een galerij met kleine restaurantjes en winkeltjes voor laatste aankopen die (trein)reizigers misschien nodig hebben of thuis zijn vergeten.
Een reclame voor een van de gerechten achter het raam van een restaurant trekt mij aan. “Eieren in de Hel”, zou dat een pittig Koreaans ontbijt kunnen zijn? Mijn fantasie slaat op hol en ik hoop dat Lyka dit ontbijt wel ziet zitten voordat we de trein naar Jinju nemen.
Nog even naar het krakend helder openbare gratis toilet en dan een verdieping hoger om de treinkaartjes te kopen. Mijn geheugen laat mij niet in de steek en tien minuten later sta ik met de vier treinkaartjes in de hand, ₩ 53.200 (€ 32,65) met de Korail-KTX naar Jinju en terug, een treinreis van iets meer dan vier uur retour reis voor twee personen, niet natuurlijk een koopje!
We gaan het Pavilion of Floating Lights in Jinju bezoeken!

Zuid-Korea: Een smakelijk einde aan een mooie dag

Busan (So Yu Hotel) 609), vrijdag 15 mei 2026

Het tweede deel van deze mooie dag.

Achter de hangbrug begint het pad omhoog. Lyka taxeert mijn houding en mijn gezicht. Ze vraagt zich af of het weer een zware en moeilijke wandeling wordt. Dat wordt het niet! De app op mijn iPhone is duidelijk. De wandelpaden lopen hoofdzakelijk parallel aan de hoogtelijnen van de heuvel. Vandaag hebben we een makkie.
We komen in een gebied dat ik nog het beste als een beeldentuin kan omschrijven. Moderne kunst, het is niet ècht mijn ding maar ik kan het op zijn tijd wel waarderen. Je moet nu eenmaal openstaan voor nieuwe dingen.
Het blijft voor mij verbazingwekkend wat het menselijke brein kan bedenken en de handen van de kunstenaar kunnen creëren. Ik probeer de geest van de kunstenaar te lezen.
De chemische processen in de hersenen van een mens(aap), die voor 60% uit vet bestaan, zijn voor iedereen hetzelfde. Toch creëert de ene persoon kunst en blaast een ander persoon zich op in een bus om mensen te doden die ze niet eens kennen. Het grootste gedeelte van het menselijk gedrag is aangeleerd! Slechts een kleine groep leert van zichzelf nieuwe disciplines.
Een andere moderne kunstvorm in Korea zijn de schone toiletten in het midden van niets in dit park. En ze blijven ook proper! Dat zit in de mens en haar respect voor de eigendommen van een ander.
Regelmatig komen we op een mooi en veilig observatiedek vanwaar we een schitterend uitzicht op de kustlijn van Busan hebben. Het is ook een ideale plaats om even wat te rusten. De temperatuur is de afgelopen dagen regelmatig boven de 25 graden Celsius geklommen en dan kun je best wat rust gebruiken.
Meer kunst en meer klimmen! Je zou verwachten dat we nu toch wel op de top van de heuvel zijn die dit park vormt. Langzaam maar zeker klimmen we zonder een woord te wisselen naar de top.
Het Koreaanse schrift heet Hangul. Het is bedacht en opgesteld door Sejong de Grote (1397-1450). Hij was de vierde koning van de Joseon dynastie van Korea. De koning vond het tijd om afscheid te nemen van de Chinese karakters. Hij was zo belangrijk voor Korea dat hij tegenwoordig nog steeds op de bankbiljetten van ₩ 10.000 staat afgebeeld.
Vanaf de top van de heuvel is het hoofdzakelijk dalen, maar met een korte stevige klim. We lopen over een erg rustig pad dat niet al te best staat aangegeven. Ook mijn app laat ons in de steek omdat we op een pad belandden dat niet staat afgebeeld op de kaart.
Terug op het plein achter het kabelbaan station gaan we eerst wat drinken aan een tafel op het terras. Natuurlijk met een Koreaanse snack erbij. Koreanen zijn snackers bij uitstek! Overal hangt de geur van het frituren. Dikke knakworsten, in verschillende omhulsels, zijn heel populair.
Ook zie je veel fishcakes en aardappel spiralen bestrooit met zout of verschillende kruidenmengsels. Als een goede tweede om je trek te stillen zijn er de instant noedels in meer dan een dozijn verschillende smaken. Wij zijn nu al bijna twee weken in Korea en hebben de smaak voor de instant noedels al helemaal te pakken.
Lyka komt terug met een knakworst die groter is dan de ons bekende halve rookworst. Ondertussen heb ik een flesje Coke Zero gevonden. Ik mis het sodawater dat hier moeilijk te vinden is.
Tijdens onze wandeling is er een grote groep mensen in rolstoelen gearriveerd op het Songdo Sky Park. De begeleiders gaan natuurlijk niet de rolstoelen heuvel op en heuvel af duwen. Er staat een lange rij rolstoelen te wachten om weer naar het Songdo Bay Station te worden gebracht. Dat is geen gemakkelijke operatie!
De gondels blijven langzaam rond draaien en de begeleider moet de rolstoel in een vloeiende beweging in de bewegende gondel rijden. Dat is best een linke operatie die niet geheel zonder gevaar is. Daarna stapt de begeleider snel zelf in de gondel en gaan ze samen naar de overkant van de baai. Een rolstoel en een begeleider per gondel, dat gaat dus nog wel even duren!
Ik haal nog maar een blikje cola en verbaas mij opnieuw over Korea. Bij een winkeltje als dit, bij een toeristische attractie, in Europa zou je financieel worden uitgekleed. In Korea gelden de normale vastgestelde prijzen van de winkels. Zelfs de aanbieding 1+1 voor ₩ 2.100 (€ 1,20) voor de twee blikjes Coke Zero blijft in stand. Dat gratis blikje gaat mee naar het hotel!
Ja, je leest het goed! Ik koop hier een blikje Coke Zero in een toeristische attractie voor zestig eurocent per stuk! Dat is ondenkbaar in de wereld die onze vorige minister-president Rutte een “gaaf land” noemde. Of bedoelde hij het voor de oneindige stroom gasten die we in Ter Apel verwelkomen?
Het is pas half twee en het Songdo Sky Park is zo goed als verlaten. Koreanen, en ook de toeristen lijken vroege vogels te zijn. Voor ons betekend het dat wij geheel onverwacht nu met zijn tweeën in een gondel mogen plaatsnemen. Nog een laatste foto voor het familiealbum en onze excursie zit er bijna op.
Op weg naar de bushalte passeren we eindeloos veel restaurants waar de levende vissen en zeevruchten in grote aquaria voor het restaurant staan. Paling is in Korea een delicatesse en je kan ze in Busan overal eten. De levende paling gaat per gewicht. Je kan zelf de vetste palingen uitzoeken waarna de ober ze probeert te vangen.
Na een korte busrit zit het uitstapje voor vandaag er alweer op. Het wordt tijd om met de airconditioning op zevenentwintig graden, en het raam open voor wat frisse lucht, de afgelopen dag op je te laten inwerken. Foto’s delen en verwerken. Schrijven is weer wat anders. Ik ben nog bezig met het verhaal van vier dagen geleden en dat gaat niet zo goed als ik heb gehoopt.
Op mijn vaste stekkie voor de GS25 neem ik kleine slokjes van mijn ijskoude Cass Beer. Ik heb het gevoel dat ik wordt bespied. Ik kijk goed om mij heen maar zie niets of niemand stiekem naar mij kijken. Ik speel wat met mijn telefoon waar in de WISE-app in een virtueel paspoort stempels zijn gezet. Grappig, maar ook beangstigend tegelijk. Big Brother weet tegenwoordig waar je allemaal bent geweest. In de moderne informatie wereld kan je nog maar weinig geheim houden of helemaal verdwijnen.
Dan zie ik plotseling het spiedende oog aan het einde van het bankje. Een roker heeft er een leeg pakje sigaretten achter gelaten. Het waarschuwende, door de nicotine en rook, bloeddoorlopen oog kijkt mij aan. Aziaten zijn nog steeds grote rokers. De verpakkingen van de sigaretten bevatten in Korea ook beangstigende foto’s van zieke mensen. Toch blijven ze roken! Is er ooit iemand gestopt met roken na het zien van die foto’s?
Er volgt nog een tweede en een derde biertje. Ik bestudeer mijn omgeving en de mensen die aan de overkant van de weg op de bus staan te wachten. Roken mag dan wel slecht voor je zijn maar enkele uren per dag naar je telefoon staren voor je dopamine shot kan ook niet erg gezond zijn! Van de vijfentwintig wachtende passagiers voor de bus staan er drie niet naar hun telefoon te staren. Is dat een wereldrecord?
Na mijn moment alleen, met een heerlijk koud biertje binnen handbereik, haal ik Lyka op voor een echte bijzondere Koreaanse maaltijd. We gaan zelf het vlees roosteren boven een gloeiend houtskoolvuur. Samgyeopsal is een door ons beide geliefd gerecht. Het is gezond en het bevat veel vlees.
Na een week hebben we voldoende inzicht hoe we binnen ons budget kunnen blijven en toch optimaal genieten. Op deze vrijdag, het begin van het weekend gaan we het er een keer van nemen. De kok snijd voor ons een mooie met vet doorregen entrecote van driehonderd gram af.
De entrecote blijft aan een stuk op het houtskoolvuur totdat beide kanten, onder een toeziend oog van de serveerster, mooi bruin van kleur zijn.Vanbinnen moet het vlees natuurlijk nog mooi rood van kleur zijn om het smakelijk te houden.
Lyka is een ongekroonde meester van de Samgyeopsal! Ze roostert het vlees waarna ze voor mij een stukje van de entrecote, met een teentje geroosterde knoflook, wat ingelegde op smaak gemaakte groente en wat Ssamjang saus in een blaadje ijsbergsla rolt.
Het maakt ons uitstekend en ik bestel voor ₩ 5.000 (€ 2,85) nog maar een ijskoude halve liter ijskoud bier omdat we nog niet klaar zijn! Na het rundvlees besteld Lyka nog driehonderd gram speklappen. En die zijn lekker! Varkensvlees smaakt hier nog naar een varken. Nog twee kommen rijst voor ons en wij gaan verder waar we met de entrecote gestopt waren.
Deze belegen reiziger is helemaal in zijn element. Lekker eten en een ijskoud biertje. Hij heeft voor een moment al zijn problemen vergeten. Wat een heerlijk culinair en smakelijk einde aan deze mooie dag in Busan!

Zuid-Korea: Aan een kabel

Busan (So Yu Hotel) 609), vrijdag 15 mei 2026

Van culturele reizigers naar attractie toeristen? Hoe vreemd kan het gaan in het leven van een doorgewinterde reiziger? Natuurlijk is Korea een land met veel geschiedenis. Er was al ruim 2.000 jaar BC sprake van een georganiseerde samenleving. Vanzelfsprekend zijn er overal op het Koreaanse schiereiland overblijfselen van deze 4.000 jaar beschaving.
Wij proberen het bezoeken van de historische hoogtepunten vanaf deze reis af te wisselen met de toeristische attracties van het land of de plaatsen die we bezoeken. Toeristische attracties hebben twee doelen: De toeristen vermaken en zoveel mogelijk geld te laten uitgeven. Dat is overal in de wereld hetzelfde. Misschien ligt het in Azië toch wat genuanceerder?
Lyka bekijkt de toeristische attracties van Busan op haar iPhone en komt uit op een ritje in de kabelbaan. De Songdo Cable Car verbind twee punten tegenover elkaar aan een mooie baai in Busan.
We zijn na ruim een week gewend aan het rijden in de bussen van het openbaar vervoer in Busan en na drie kwartier staan we aan het strand. Aan de baai ligt de Dadaepo Beach dat in mijn ogen niets onder doet aan de Haeundae Beach. De zoveelste wandelbrug is boven de branding van deze waterrijke stad aangelegd. Het eiland dat de twee bruggen verbind heet Turtle Island en dat laat weinig tot de verbeelding over.
Aangekomen bij het Songdo Bay Station (Songdo Cable Car) zien we grote toerbussen aan- en afrijden. Ook een bus van de Busan City Tour is net gestopt en laat een vloedgolf westerse toeristen achter op de stoep voor het station van de kabelbaan. Veel toeristen staan klaar met de Visit Busan Pass in de hand. Ik heb heel lang geleden al geleerd dat zo’n op het eerste oog goedkope Pass uiteindelijk duurder uitvalt dan kaartje voor kaartje te kopen!
Achteraf blijkt de enorme hoeveelheid toeristen op deze ochtend geen probleem. De meesten hebben al plaatsbewijzen, of een Visit Busan Pass, en wij moeten eerst nog naar de kassa. Daar is het dan weer veel minder druk dan verwacht. Tijdens het wachten bestudeer ik de prijslijst die hoofdzakelijk in het Koreaans is, ₩ 14.000 voor een enkele reis en ₩ 19.000 voor een retour.
Lyka wil niets weten van de terugweg over het wandelpad langs de zee dus wordt het een retour met de kabelbaan. Hé, wacht eens even? Er staat duidelijk dat mensen ouder dan zestig jaar ₩ 2.000 korting krijgen!
Zodra we aan de beurt zijn overleg ik mijn Nederlandse rijbewijs en zet mijn hoed af om mijn zilverwitte haar aan de caissière te tonen. Zonder een moment tegen te stribbelen krijg ik de korting en betaal met mijn Wise VISA Debit Card. Een kaart die ik iedereen kan aanbevelen die op reis gaat buiten het Euro gebied. Mijn eerste biertje vanmiddag is al bijna helemaal betaald door deze kleine besparing op basis van mijn respectabele leeftijd!
Er zijn gescheiden rijen voor de groepen en voor de individuele klanten. De groepen worden maximaal met acht personen in een gondel gepropt terwijl onze rij per groep, in ons geval met z’n tweeën, in een gondel stapt. Correctie! Achter ons staat een Chinees meisje dat alleen is en wij hebben natuurlijk geen bezwaar dat ze met ons mee reist naar het Songdo Sky Park. Ook met z’n drieën is er voldoende ruimte om mooie foto’s te maken.
Vanuit de langzaam klimmende gondel hebben we een schitterend uitzicht over Busan en de glasheldere wateren die haar zo bijzonder en aangenaam maken. Er is maar weinig bouwgrond tussen de heuvels en bergen dus nieuwe woningen gaan massaal de hoogte in.
Er liggen veel schepen te wachten op de rede. Feitelijk ligt het schiereiland Korea ingeklemd tussen China en Japan. De industrialisatie van het land maakt het een belangrijke handelspartner voor de omgeving.
Eenmaal over de top van de hoogste mast begint de afdaling naar het Songdo Sky Park. Volgens mijn gegevens een mooi park met goede aangelegde wandelpaden. Zo slaan we twee vliegen in een klap! Een mooie rit in de kabelbaan en een fijne wandeling in het park.
Onze vakantie kiekjes zijn ook weer gemaakt. We hebben effectief gebruik gemaakt van de bijna lege gondel en hebben ongestoord kunnen poseren voor deze mooie herinnering.
Ik krijg spontaan weer pijn in mijn benen wanneer ik de heuvel zie die we afgelopen zondag hebben bedwongen. Het was een mooie wandeling maar misschien wel wat te zwaar voor een wandelaar die iets te lang uit de roulatie is geweest. Onder ons zien we loopbrug die over de rotsen en branding loopt naar het strand. Misschien is het toch een hele mooie wandeling die we op een later tijdstip kunnen doen? Laat ik het onderwerp voor nu maar even rusten!
Het is al half twaalf geweest en we kunnen wel een klein hapje gebruiken voor de wandeling. Een gefrituurde fishcake en een Coke Zero doen hun verwachtte werk. De apps op mijn iPhone geven duidelijk aan waar de wandelpaden zijn en een blik op het kleine beeldscherm verteld dat we vandaag op deze heuvel niet kunnen verdwalen.
We volgen de stroom toeristen en komen bij de volgende loopbrug over de zee en de kust uit. Deze keer wordt er voor de korte wandeling over de Songdo Yonggung Suspension Bridge ₩ 1.000 gevraagd. Een klein bedrag maar het is er erg druk en we hebben al genoeg van deze bruggen bezocht.
Het valt ons op dat we enkele stappen verder op het pad weer alleen zijn. Haast alle bezoekers maken rechtsomkeert en gaan meteen weer terug naar het station van de kabelbaan. Wij niet! Wij zijn hier om lekker te wandelen en de laatste restjes pijn uit de benen te lopen.
Een heuse hangbrug is een aangename verrassing in deze groene natuur. We volgen het pad dat wisselt tussen granieten trappen, onverharde paden en hier en daar een pad over ongelijke rotsblokken opgevuld met cement. We klimmen en dalen af door het heerlijk rustige groene park. De wandeling is geen enkel moment moeilijk of enigszins gevaarlijk. Dat was afgelopen zondag wel anders!

Ik heb het verhaal over deze mooie dag in tweeën gedeeld, anders was het echt te lang geworden.