Zuid-Korea: Regen = Museum

Busan (So Yu Hotel) 609), dinsdag 12 mei 2026

Slecht weer tijdens je vakantie is altijd een drama. Slecht weer tijdens je reis is gewoon een andere dag waar je het beste van probeert te maken. Al sinds mijn eerste reis naar Australië in 1998 is de ongeschreven regel van kracht: Op een regenachtige dag bezoek je een museum!
Het regent al sinds ik om zeven uur opstond. Ik ben wat langer blijven liggen want het schrijven lukt mij van geen kant ’s morgens vroeg en die enkele nacht dat ik goed slaap wil ik niet onderbreken om zes uur in de ochtend wanneer het alarm afgaat.
Mijn beenspieren zijn nog steeds pijnlijk en ze wijzen mij er op dat ik niet jonger word. Ik zal dat moeten accepteren. Tijdens die fantastische wandeling over die heuvel hebben we het gebouw gezien dat we vandaag willen gaan bezoeken. Wij noemden het gebouw, dat we alleen van bovenaf konden zien, oneerbiedig “De Toiletpot”. Omdat het er vanaf de heuvel uitzag als een toiletpot!
Nadat we de hele ochtend de pijnlijke spieren rust hebben gegund en af en toe elkaars kuiten hebben gemasseerd gaan we na een eenvoudige lunch op weg naar het “National Maritime Museum of Korea”. Opnieuw verteld Google Maps ons welke bussen we van het fantastische openbaar vervoersysteem in Busan we kunnen nemen. Ook deze keer kost een enkele reis de vaste ₩ 1.550 (€ 0,88). Waarom kan het openbaar vervoer in een ontwikkeld land als Korea goed en goedkoop zijn? Zijn er geen zwartrijders en toegewijde werknemers?
Na een rit van ongeveer veertig minuten staan we voor het imponerende gebouw in moderne architectuur. Zelfs Lyka is onder de indruk van het moderne gebouw. Zeg nu zelf, lijkt het een beetje op een toiletpot?
Korea is een schiereiland omringt door de zee. Dan wekt het natuurlijk geen verbazing dat er een “National Maritime Museum of Korea” bestaat. Koreanen leven met, en van, de zeeën om hun heen sinds de prille geschiedenis van dit fantastische land.
Een diepzeevaartuig voor het museum is een blikvanger wanneer je naar de toegang van het museum loopt. Helaas is de uitleg geheel in het Koreaans maar ik mag aannemen dat ze met dit vaartuig de oceaan op grote diepte hebben onderzocht
Vanbinnen is het ook een schitterend staaltje van moderne architectuur. We kijken letterlijk onze ogen uit. Het aquarium op de verdieping boven de ingang is meteen een blikvanger zodra je het museum binnen stapt. Het vreemde is dat we de kassa niet kunnen onderscheiden bij de ingang. Laat ik dat maar eens voorzichtig ik het Koreaans gaan vragen. We willen tenslotte vermijden dat we als niet betalende indringers worden gekwalificeerd.
Mijn vraag in rustig, zacht en in duidelijk Engels roept bij de dame van de schoonmaakdienst meer vragen op dan ze kan beantwoorden. Google Translate wordt er bijgehaald en nadat ze haar antwoord in het Koreaans heeft ingesproken op mijn iPhone kan ik mijn ogen niet geloven wanneer ik haar antwoord in het Nederlands lees!
‘Het museum is gratis te bezoeken.’
Dit is een museum zoals je het van een museum verwacht. Het is er stil, er is voldoende ruimte, je kan de kunstwerken in alle rust op je in laten werken. We schuifelen langs wanden met moderne schilderijen die allemaal wat te maken hebben met de zee om ons heen. Indrukwekkend en inspirerend!
Na nog een kleine zaal met schilderijen staan we bij de achterdeur die uitkomt op een park aan de zee. Geen hekken en geen controle, gewoon vrij in- en uitlopen. Het cruiseschip dat Busan bezoekt is een bonus. Hoeveel mensen zouden zich daar aan boord bevinden?
We gaan weer naar binnen en zien recht voor ons een model van een Koreaans schip. De schaal is moeilijk vast te stellen maar een blik op de maat van de deuren aan dek lijkt het mij 1:2,5. Van hout natuurlijk want in deze periode van de geschiedenis, zonder overbevolking, was de aarde nog bedekt met dichte bossen van verschillende boomsoorten.
Er gaat een roltrap naar de verdieping boven ons en voordat we naar het aquarium gaan bekijk ik eerst het Mobile kunstwerk aan het plafond. Het draait langzaam rondjes als een zeilschip op zee. Erg mooi!
Door een plexiglas tunnel in een aquarium lopen is altijd indrukwekkend. Ik moet voor een moment in mezelf lachen. Lyka kijkt mij verbaasd aan.
‘Waar denk ik aan?’, vraag ik haar.
Lachend antwoordt ze: ‘Aquarium in Sisaket!’
Precies! Elke keer wanneer we onze vriend Jan in Sisaket bezoeken gaan we naar het aquarium in Sisaket. Het blijft mooi maar het blijven ook wilde dieren die je niet kan sturen. Ik heb geluk wanneer Lyka mijn foto neemt onder twee verschillende roggen. Het wil mij maar niet lukken en na de kleinere aquaria te hebben bekeken wagen we nog een laatste poging aan de buitenkant van het aquarium. Gelukkig lijkt het nu wel ergens op.
Er volgen een paar zalen met lichtshows die de wereld onder de golven projecteren. Het lijkt alsof de vissen je voelen aankomen want bij elke stap schieten ze bij je weg in het virtuele water. Een koraalrif met tientallen gekleurde vissen lijkt heel echt.
Heel echt zijn ook de kinderen die een uitje hebben naar het museum. Om te leren en om te respecteren. Nationalisme in Patriottisme zijn in Korea gelukkig nog geen vieze woorden. Daarvoor zijn de Koreanen te lang onderdrukt door de Chinezen en de Japanners. In Korea zijn deze twee woorden synoniem voor trots op je land en je eigen volk. De twintig à vijfentwintig zevenjarigen, schat ik, lachen ons toe, zwaaien naar ons en lachen allemaal breeduit. Het is geen gemengde schoolklas, ze zijn allemaal Koreaans. Net zoals de klassen op school in het Nederland van de jaren zestig helemaal Nederlands waren.
‘De zee geeft en de zee neemt’, is een klassieke uitdrukking die de meedogenloze maar ook rijke aard van de zee symboliseert. Het drukt de eeuwenoude haat-liefdeverhouding tussen de mens (voornamelijk vissers- en kustgemeenschappen) en het water uit.
Maar niet alleen in ons kikkerlandje aan de Noord- en Zuiderzee. Religie is altijd een houvast geweest voor de zeegaande matrozen, vissers en achterblijvers op het land. De vijf Boeddha’s op het bovenstaande schilderij geven bescherming aan de matrozen en soldaten op de oorlogsbodems. De eenvoudige inkt op papier schildering maakt een bijzondere diepe indruk op mij.
In het verleden waren gewone gebruiksvoorwerpen stukjes kunst waar verzamelaars en antiquairs nog steeds van smullen. Hoe kwam een meubelmaker ooit op het idee om een stukje van platte schelp te gebruiken als decoratie in een van zijn kasten of kisten? Draken in paarlemoer ingelegd op hardhouten scheepskabinetten zijn heerlijk om te zien. Gelakt met natuurlijke harsen waarvan de recepten in de loop van de geschiedenis verloren zijn gegaan.
Chinees porselein is natuurlijk al eeuwen gewaardeerd en het Delfts Blauw is niets anders dan een gestolen recept uit het oriëntale China.
Twee houten visjes trekken mijn aandacht. Is het kunstmatig aas of speelgoed voor de kinderen die opgroeien om in de voetsporen van hun vaders, de vissers, te treden.
We betreden een zaal met “moderne navigatie instrumenten”, het is goed want het heeft met de zee te maken. Het oude navigeren, met een touw met knopen voor de snelheid, een touw met knopen voor de diepte voor de boeg en de sterrenhemel als kaart voor de windrichtingen. Wat voel ik een medelijden voor de mobiele telefoon zombies van deze generatie!
In de volgende zaal staan we oog in oog met de modellen van beroemde zeeschepen van de Europese handelaren die rijkdom en voorspoed naar Azië brachten. Niet van de Europese kolonialisten zoals het linkse tuig dat noemt. In deze tijd was handel drijven een kunst, en bijna een wetenschap, waar beide partijen beter van werden.
Er is een aparte zaal ingericht voor de handelswaar die in Korea op de schepen werd geladen of gelost. Porselein en zijde uit China verwisselde van eigenaar en werd geruild voor goud en ivoor uit Afrika. De VOC, de Vereenigde Oostindische Compagnie, was een belangrijke handelspartner voor de landen in het verre Oosten.

De VOC werd in 1602 opgericht als de Generale Vereenichde geoctrooieerde Compagnie. Ze was destijds de eerste naamloze vennootschap met vrij verhandelbare aandelen en zou uitgroeien tot het grootste handelsbedrijf ter wereld. De VOC wordt vaak genoemd als het eerste bedrijf dat in meerdere landen vestigingen had. De VOC creëerde een handelsnetwerk tussen de diverse handelsposten in de Aziatische regio. Deze intra-Aziatische handel zorgde vele jaren voor grote winsten. De VOC sloot daartoe naar believen contracten af met lokale heersers. Later werd met steun van de VOC en de Staten-Generaal de West-Indische Compagnie (1621–1792) opgericht naar het voorbeeld van de VOC.

Er rest ons nog een ding. En er moet zelfs voor betaald worden! Dat verbaast ons wel. Wij zien het als een donatie voor de geweldige middag in dit interessante museum. Het is een 5D poppenfilm over een mannetje dat een baby dinosaurus op een eiland uit de klauwen van een vleesetende dinosaurus red.
De stoelen schudden en schokken, windvlagen blazen in onze gezichten, spetters water vliegen om ons heen en door de speciale bril lijkt het dat de personages soms wel heel dicht bij je komen. Een leuke afsluiting van een leuke dag in het: National Maritime Museum of Korea
Na een korte rustpauze op de hotelkamer rest ons nog de volgende heerlijke Koreaanse avondmaaltijd. Vanavond kiezen voor de hartige Koreaanse pannenkoek, de Dongrae pajeon, speciaal uit deze regio. Vanzelfsprekend nemen we beiden de Bibimbap en die van mij komt in een Dolsot. Dat betekend geserveerd in een loeihete aardewerk kom.
De maaltijd wordt omringt door vele kommetjes Banchan. Het ene banchan nog lekkerder dan de andere. We kijken verbaasd naar de twee gebakken visjes die we niet hebben besteld. Bij navraag verteld de vriendelijke oude vrouw dat ze “Service” van het restaurant zijn. Nog maar een koud Cass biertje dan. Een heerlijk einde aan een mooie dag.

Een bezoek aan het museum geeft weinig tekst maar wel veel foto’s. Ik hoop Dat het toch een interessant verhaal is. Wat we morgen gaan doen bespreken we voor het slapen gaan onder het genot van een ijskoud biertje op de hotelkamer.

Zuid-Korea: Pijn in de spieren

Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 11 mei 2026

Het was een fantastisch mooie wandeling gisteren, dat is zeker. Op deze maandagochtend moet ik wel een zware tol betalen. Ik wordt wakker met benen zo hard als kolommen van basalt. Het is de prijs voor de roem en de overschatting van je eigen kunnen. Mijn lichaam wordt steeds ouder en mijn geest denkt nog steeds dat ik meer aankan dan mijn lichaam kan verdragen. Ik zal de oplopende leeftijd moeten accepteren en er mee moeten leren leven.
Ik loop met benen recht als staken naar de badkamer om mijn blaas te legen. Sinds ik ben gaan druppelen na het plassen plas ik altijd zittend, net als in het vliegtuig. De laatste druppels hebben dan wat meer tijd om de plasbuis te verlaten en de vloer voor het toilet blijft droog.
Langzaam zak ik door mijn knieën, met een stekende pijn in mijn bovenbenen, om op de bril te gaan zitten. Heb ik mijn lichaam zo hard gegeseld gisteren op die heuvel? Je kan het niet eens een berg noemen! Mijn korte gesprek met de Koreaanse wandelaar van vierenzeventig jaar schiet door mijn hoofd. Ik heb meer lichaamsbeweging nodig.
De verse koffie wordt gezet en ik begin aan mijn dagelijkse bezigheden. Eerst een halve tablet tegen mijn diabetes en dan een slok koffie. Mijn laptop gaat open en de boekhouding is als eerste aan de beurt. Budgetteren, of beter gezegd de financiën goed in het zeil houden, is belangrijk wanneer je voor langere tijd op reis bent. Wij bevinden ons niet in een positie dat we geld over de balk kunnen gooien.
‘Geef geld uit waar het nodig is en bespaar geld waar het kan!’, is een ongeschreven wet voor de reiziger.
Eerst nog even naar de foto’s kijken en het laatste stukje (her)schrijven over de reis naar deze leuke stad in dit fantastische land.
Deze reis kies ik voor een andere opzet voor de verhalen. Ik wil me niet meer koste wat het kost vasthouden aan de volgorde. Dat maakt dat ik weken ga achterlopen en nog verhalen schrijf over het land dat we al lang hebben verlaten. Ik sla gewoon dagen over die ik later weer invul. Ik heb gemerkt dat de lezers die volgorde helemaal niet belangrijk vinden.
Lyka snurkt zachtjes in het bed naast mij. De eerste nachten was het vreemd om alleen in bed te liggen. Na drie nachten is het comfortabel om gescheiden te slapen. Het was een ongeluk tijdens het boeken en om eerlijk te zijn heb ik er wel tegenop gekeken. Nu zijn we het er samen over eens dat we in de toekomst vaker gescheiden willen slapen wanneer we op reis zijn.
Zodra Lyka wakker is gaat ze op zoek naar de koffie en ik begin aan het ontbijt. Gewoon op de hotelkamer, bruine boterhammen met oude kaas, Koreaanse Spam of leverpastei. Mooier kan de eerste maandag in Busan niet beginnen.
Een van de zaken die zeker zijn veranderd in achtentwintig jaar reizen is de manier waarop je met je vuile was omgaat. De vaak kostbare wasservice in guesthouses, hostels en hotels zijn er nog maar met mondjesmaat of helemaal op maat voor de zakenreiziger. Inclusief het strijken van de pantalons, overhemden en stropdassen.
Niets van dat voor ons. Wij gaan gewoon samen naar de wasserette. Mijn Kobo e-reader en een verse beker koffie gaan mee. Eerst een briefje van ₩ 10.000 in de wisselautomaat en met de ₩ 500 munten in de hand moet het allemaal in orde komen. De nieuwste generatie wasmachines hebben allemaal een ingebouwde wasmiddel en wasverzachter toevoeging. Je hebt dus niets meer nodig! Al ons wasgoed in de machine en negen muntjes in de gleuf, draaien maar.
Na 35 minuten is het programma klaar en verkassen we het vochtige wasgoed van de wasmachine naar de enorme droger. Een jongeman voor ons haalde een geurdoekje uit de automaat boven de geldwisselaar. Dat doen wij dus ook. Acht muntjes in de gleuf en de klok veranderd in 30 minuten. Een half uurtje later staan we de was op te vouwen en is ook deze wekelijkse taak weer tot een goed einde gebracht.
Terug op de kamer vraagt Lyka wat de plannen voor vandaag zijn.Niet veel, dat is zeker! Ik ben allang blij wanneer ik de pijnlijke spieren in mijn benen een beetje los kan lopen.
‘Dan gaan we eerst naar UNIQLO!’, roept ze.
Een prima idee want dat jasje dat we hebben gezien is een goede aanvulling voor de reiskleding. Het is een ademende, waterafstotende windvanger, een prima combinatie voor noodgevallen die ook nog eens kan worden opgerold en ingepakt in een bijgeleverd etui.
Zelf ben ik er nog niet helemaal uit of ik ook zo’n jasje wil hebben. Er is een onverwacht lichtpuntje. In Korea kun je op vertoning van je paspoort meteen de 10% BTW van je aankoop terugkrijgen! En dat loopt harder, en sneller, op dan je denkt.
‘Vanavond is mijn eerste biertje gratis!’, lach ik Lyka toe.
Het is al een uur geweest en mijn benen voelen nog net zo stijf als toen ik om half zeven uit bed kwam. Het is het juiste moment voor een Gimbap lunch op het bankje voor het restaurant in de zon. We beginnen met de tonijn Gimbap. Het is een gezonde lekkernij die gemakkelijk weg hapt. We kijken elkaar aan en de tweede wordt de kimchi variant. Kimchi, ingelegde Chinese kool, zuurkool met pit, je haat het of je kan het altijd eten. Lyka en ik behoren ik tot de tweede categorie. Zeker wanneer we in Korea zijn!
We gaan dwalen door de straten van Nampo-gil. Het is er aangenaam voor een winkelbuurt. De straten zijn versiert met kunstwerken en het verkeer wordt maar met mondjesmaat toegelaten. Een soort van verstandige middenweg tussen een voetgangerszone en een verkeersader. Een winkelstraat voor voetgangers die ook de ondernemers het beste moet geven.
Nu ik dit schrijf besef ik mij dat er maar heel weinig gewoon verkeer is. Negentig procent van het verkeer is langzaam vooruit kruipende taxi’s en bezorgers voor de winkels.
De felgekleurde, in neonverlichting ondergedompelde, Bong Bong Shop’s springen in het oog. Je kan er bijna een op elke hoek van de straat vinden. Wij kennen de machines als de ouderwetse hijskraantjes op de kermissen van vroeger. De prijzen hier zijn de honderden verschillende poppetjes die iedereen verzameld. Het zijn veelal figuren uit Aziatische tekenfilms. Vaak worden ze in beperkte oplages gemaakt zodat ze veel geld waard kunnen worden!
We gaan richting het BIFF plein. Dat staat voor: “Busan International Film Festival”. De winkelstraten zijn rustig en aan het einde van de straat is er bijna altijd een groene heuvel. Die heuvels maken de stad zo aangenaam om in te verblijven.
Naast het Biff plein ligt de grootste verse vismarkt van Busan, dus het is niet vreemd dat hier ook een grote concentratie is van visrestaurants. Overal staan enorme aquaria met het leven uit het heldere zeewater. Van slakken tot palingen en vooral veel garnalen en schaaldieren.
Veel zeedieren staren je aan en voor een moment moet ik denken aan de sneeuwvlokjes in de westerse wereld die geen dieren, of andere onderdelen van dierlijke oorsprong willen eten. Vegetarisch eten is in het verre oosten tot een kunst verheven. Veganistisch eten komt alleen voor in de Westerse gestichten waar de bewoners in dwangbuizen lopen.
‘Er lopen er meer los dan er vastzitten!’, zei mijn grootmoeder altijd.
Het wegdek onder ons is belegd met bronzen tegels met voet- en handafdrukken van bekende Aziatische filmsterren. We hebben er zo snel geen westerse filmsterren kunnen ontdekken. We vragen ons af of ze in Korea wel op Westerse filmsterren zitten te wachten!
De omgeving van het Biff plein staat ook bekend om haar (overprijsde) Koreaanse straatvoedsel. Natuurlijk is het in toeristengebieden altijd wat duurder. De kosten liggen nu eenmaal ook hoger. Toeristen kijken niet zo nauw en geven hun geld wat gemakkelijker uit. Wij dus ook.
Lyka gaat voor een spies van kippenvlees met dikke stukken lente-ui. Die spies wordt met een brander op temperatuur gebracht en met een lik zoete saus van een kwast kunnen we happen. Het smaakt ons goed maar het is niets bijzonders. Gewoon een nieuwe ervaring en een nieuwe herinnering in Busan.
Het is al vier uur geweest en het wordt tijd dat we terug naar het hotel gaan. Ik wil zeker even douchen, een hete douche om de spieren te stimuleren, en wat rusten. Op weg naar het hotel ga ik even zitten terwijl Lyka een winkel bezoekt. We zijn pas vier dagen in Busan maar het voelt aan alsof we hier al weken verblijven. Een beetje het Osaka gevoel van vorig jaar. Het weer is ook heel aangenaam. Blauwe luchten en onder in de twintig graden Celsius in de middag. ’s Nachts daalt het kwik tot een graad of twaalf, een heerlijke temperatuur om onder een dik dekbed te slapen.

Na het douchen zoek ik mijn plaatsje voor de GS 25 op om rustig en alleen een biertje te drinken. Voor veel mensen is alleen drinken een taboe. Voor mij niet! Ik geniet van elk slokje en de wereld om mij heen. Mijn gedachten ordenen zich vanzelf en vaak daalt er een rust in mij neer.
Vandaag ben ik van de Cass afgestapt en probeer een ander merk. Het is mij niet gelukt om “Hite Beer”, het bier dat ik vaak tijdens ons vorige bezoek aan Zuid-Korea dronk, te vinden. Misschien is het helemaal uit markt gehaald? Vandaag is het “Kelly Beer”, het adverteert met de slagzin: ‘Gebrouwen met 100% echte malt!’
En dat is ook te proeven. Het komt veel dichter bij de Duitse lagers dan de bieren die tot wel 30% rijst toevoegen tijdens het brouwen Er volgt een tweede en derde halve liter blik terwijl het alledaagse Busan rustig aan mij voorbij trekt.
Een nieuwe avond betekend vaak ook een nieuw restaurant. We maken de kringen om ons hotel steeds groter. Ook vanavond blijven we nog in de straat om de hoek ons hotel. De grote foto’s in de etalage zijn duidelijk en de prijzen zijn uitstekend.
Er is helemaal niemand in het restaurant op dit tijdstip en dat is meestal een slecht teken. We geven het restaurant toch maar het voordeel van de twijfel. Soep met Bulgogi Beef voor Lyka en Octopus in pittige saus voor mij. Het bier is koud maar de bijgerechten zijn vandaag erg beperkt.
Er zit zo weinig rundvlees in de soep dat het als vegetarische soep zou kunnen worden verkocht. In mijn gerecht zit alleen in plakjes gesneden rijstcake en geen enkel stukje octopus.
We eten wat we binnen willen krijgen en verlaten deze, eerste en hopelijk laatste, teleurstelling. We weten altijd dat het elke avond kan gebeuren maar toch komt het altijd onverwacht, morgen beter! Morgen wordt er regen voorspeld dus gaan we een museum bezoeken.