Japan: Lichtjes in Osaka

Osaka (Cote House) 203), zondag 2 februari 2025

Gelukkig zit de weerman in Japan er ook wel eens naast! De straat voor het hotel is nog nat wanneer ik het kokende water in de vroegte van deze ochtend op de gemalen koffie giet. De hemel is nog grijs met hier en daar al een stukje blauw als voorteken dat het een mooie dag gaat worden. De geur van vers gezette koffie verspreid zich door de kleine keuken op de eerste verdieping van ons hotel.
Gebakken eieren op brood met een plakje blaasham en voor mij een extra plakje kaas, die van geen kanten smaakt maar die ik ook niet wil weggooien, staan als ontbijt op klaptafel in onze kamer. Het is nog steeds een wennen aan de rustige dagen dagen die we afwisselen met een excursiedag. Het is weekend dus het zal vandaag wel erg druk zijn in en rond het “Dotonbori” gebied aan het kanaal.
De klok is elf uur nog maar net gepasseerd wanneer ik afscheid neem van Lyka en aan mijn dagelijkse wandeling begin. Op deze ochtend verbaas ik mezelf weer. Bijna alle wandelingen die ik maak gaan met de klok mee. Deze keer maak ik een rondje tegen de klok in. Je zou denken dat dat niets uitmaakt maar het is een enorm verschil in de beelden die je van de omgeving opneemt. Ik heb het al eerder gezegd: ‘Ontdekken is niet naar nieuwe bestemmingen gaan maar met nieuwe ogen kijken naar dezelfde bestemmingen!’
De glazen piramide van de “Namba Walk” zal bij iedereen beelden oproepen van het “Louvre” in Parijs. Ik weet niet welke glazen piramide de oudste is maar het lijkt me niet dat het idee is gestolen of gekopieerd. Hoewel de Japanners daar in een ver verleden bekend om waren. Op een reistijden bord bij een bushalte zie ik enkele aankondigingen met het logo van IKEA. Het iconische geel/blauw van de Scandinavische meubelgigant is al van afstand goed te zien! Met de “Google Translate” app op mijn iPhone vertaal ik de Japanse tekens naar een beter begrijpbaar Engels.

De IKEA Bus rijdt elk half uur met een pendelbus tussen IKEA Tsuruhama en Namba. Een enkele reis kost 210 yen voor volwassenen, iedere passagier ontvangt een winkelbon van 500 yen die u kunt gebruiken voor aankopen van 2.000 yen of meer.

Met deze kennis in het achterhoofd zullen we voor ons vertrek naar Thailand zeker de “IKEA Tsuruhama” met een bezoekje vereren!
Zeer weinig straten in Japan hebben (bij)namen! Ik loop langs een gebouw genaamd “2 Chome-17-3 Nishishinsaibashi, Chuo Ward, Osaka, 542-0086” Het adres is een samenstelling van de wijk, het blok, het gebouwnummer, het appartement, het buurtschap, en de stad. Het mag ingewikkeld klinken maar het laat geen ruimte voor vergissingen. In Japan houden ze nu eenmaal van punctueel en duidelijk zijn!
Zou het voor Nederland ook een goed idee zijn om alleen de postcode en huisnummer te gaan gebruiken als adres? Dan hebben die WOKE-zeurpieten en de wappies ook hun zin! Geen “Nootmuskaatweg” meer omdat dat koloniale onderdrukking uitstraalt! Probeer je eens voor te stellen hoeveel geld dat zou besparen bij de overheid?
Tijdens mijn wandeling naar het noorden richting “Umeda” passeer ik een handvol metro ingangen naar de ondergrondse metro stations. Iedereen in de stad gebruikt de metro of de fiets. Zelf ben ik een rare eend in de bijt omdat ik met plezier hele afstanden wandel door Osaka. Helaas zijn de (elektrische) fietsen op de trottoirs een plaag, en een probleem, aan het worden omdat ze geen enkele rekening houden van de verkeersrichting op straat, dat ze links moeten rijden, en de voetgangers.
Er is een grote metamorfose van de inrichting van de publieke ruime in Osaka gaande om alle tweewielers van het trottoir naar de rijbaan te verplaatsen. Of dat gaat lukken gaan we in de toekomst wel zien.
Er rijden opvallend weinig auto’s op straat in Osaka. Waar de gemotoriseerde voertuigen in onze randstedelijke gehuchten voor enorme parkeer- en milieuproblemen zorgen zijn deze problemen in Japan geheel onbekend. Doen de Japanners iets verkeerd of zouden de overdag slapende ambtenaren in onze het Stadsgebouwen een dagje op het internet ideeën moeten opdoen hoe het in andere landen is geregeld?
In een etalage onder een wolkenkrabber zie ik een elektrisch voertuig waar zelfs ik wel interesse voor zou kunnen ontwikkelen. Een leuke sportieve elektrische tweezitter voor in en om de stad. Het is een “Garaiya”, een automerk dat je ongetwijfeld nooit in de Europese Unie zal tegenkomen. Die Europese Unie heeft haar eigen regels die niemand anders in de ontwikkelde wereld begrijpt! De kaart naast de auto is verwarrend en onbegrijpelijk. Laat maar, in de EU weten ze alles beter!
Een stuk verder blijf ik wachten voor een rood verkeerslicht om over te steken en bekijk vol bewondering de moderne architectuur in Osaka. Let ook op de verkeersdruk midden in deze miljoenenstad? Er rijden veel grappige kleine autootjes rond in Japan. Dat zijn zogenaamde “Kei-auto’s”. Die kleine autootjes zouden veel problemen in Europa kunnen oplossen. Die elektrische sportauto voldoet hoogstwaarschijnlijk ook aan de eisen voor een “Kei-auto”!

De “Kei-auto” is de kleinste categorie van Japanse snelweg-legale motorvoertuigen. De term kei is een verkorting van kei-jidōsha, wat in het Engels vertaald wordt als “licht voertuig”.

Door zijn beperkte afmetingen en motorspecificaties genieten eigenaren van lagere belasting- en verzekeringstarieven, wat leidt tot lagere totale eigendomskosten. In de meeste landelijke gebieden zijn ze ook vrijgesteld van de algemene Japanse shako shōmeisho vereiste voor het bezitten van een parkeerplaats om überhaupt legaal een motorvoertuig te kunnen kopen. Aangezien parkeren op straat in Japan over het algemeen beperkt is.

Japanse autofabrikanten maken ook microvans en kei-trucks binnen deze wettelijke categorie. Kei-auto's zijn favoriet bij zowel de oudere als jongere demografie, inclusief jongeren en jonge gezinnen, vanwege hun betaalbaarheid en gebruiksgemak.

De kei- categorie werd in 1949 door de Japanse overheid gecreëerd om zowel het autobezit als de groei van de Japanse auto-industrie te stimuleren. De regelgeving werd tot 1998 meerdere keren herzien. Sinds oktober 1998 specificeert de wet consequent een maximale voertuiglengte van 3,40 meter, een breedte van 1,48 meter, een hoogte onder 2,0 meter en cilinderinhoud onder 660 cc. Een "gentleman's agreement" tussen Japanse autofabrikanten en de wetgevers stelde ook een maximaal vermogen van 63 pk (47 kW) vast.

Kei-auto's zijn sinds de jaren zestig erg succesvol in Japan. Ze vertegenwoordigden meer dan een derde van de binnenlandse verkoop van nieuwe auto's in het begrotingsjaar 2016, nadat ze in 2013 waren gedaald van een recordmarktaandeel van 40 procent. Om hun marktdominantie te verminderen, verhoogde Japan de belastingen op deze categorie in 2014 met 50%. In 2023 was de wegenbelasting bijvoorbeeld € 60,- per jaar voor een Kei-auto!

Zou hier voor de Nederlandse (r)overheid een milieuvoordeel zijn te behalen wanneer de Nederlandse “Kei-auto” in het Limburgse Born onder licentie van een Japanse autofabrikant zou kunnen worden gebouwd? Belasting verlagen in Nederland, vergeet het maar, dat gaat in ons kikkerlandje nooit gebeuren! Ze zijn dagelijks te druk met het zoeken naar nieuwe belastingen om (financiële) problemen op te lossen.
Aan de overkant van deze smalle straat begint het “Oude Osaka”. Smalle straatjes gevuld met kleine woningen/appartementen, winkeltjes en restaurantjes. Een restaurant van twaalf vierkante meter is in deze wijk geen uitzondering! En toch wordt er elke dag een inkomen bij elkaar gescharreld. In Japan werken ze niet tot het middaguur voor de belastingdienst!
Misschien zijn jullie bekend met de Netflix serie “Midnight Diner”. Mocht je in de gelegenheid zijn om de serie te bekijken dan zou ik dat zeker doen. Het echte Japan ontvouwd zich voor je ogen op het beeldscherm!
Lege biervaten die op een richel voor een restaurant wachten om te worden omgewisseld voor volle biervaten vertellen hun eigen verhaal. Twee metalen biervaten van 10 liter van twee verschillende brouwerijen in het raam voor een klein restaurant! Bedenk er maar wat bij? Het zal in ieder geval een stevige omzet zijn vanavond.
Na een eenvoudige lunch van een Zwaardvis en kip met rijst uit de supermarkt brengen we de middag op de kamer door. Een heel rustige middag waarin ik de verrassing voor Lyka van vanavond langzaam moet brengen. Alles gaat zoals ik heb gehoopt.
Het eerste dat ik moet doen is Lyka zo ver als mogelijk richting de verrassing te brengen voor het avondeten. Een Japanse kerrie met een varkens schnitzel van CoCo Ichiban is altijd lekker en Lyka stemt meteen in en vindt het een prima idee. Op deze avond kiest Lyka voor de op de linkse foto “Handmate” varkens schnitzel terwijl ik de oude bekende gewone varkens schnitzel neem. De handmate zie er op het eerste oog ook beter uit en smaakt verrassend ook beter dan de standaard schnitzel. Ik weet in ieder geval wat ik de volgende keer kies. Voor zeventien euro hebben we samen heerlijk zitten eten.
Het is ’s avonds wat fris maar zeker niet koud in Osaka. Lyka is enthousiast wanneer ze in de verte de verlichting van “Dotonburi” ziet. Mijn plan loopt op rolletjes en wanneer ik haar vraag of ze misschien nog even naar “Don Quijote”, een reusachtige drogisterij, wil glinsteren haar ogen. Die drogisterij verkoopt alles voor lichamelijke verzorging wat een vrouw gelukkig maakt.
De afwisselende architectuur van moderne en klassieke gebouwen verbaasd me nog tijdens elke wandeling door het centrum van Osaka. Het is gezellig druk op straat vanavond. We komen niet vaak buiten wanneer het donker is omdat ik geen avondmens (meer) ben.
Voor het avondeten een paar biertjes en aan mijn foto’s en verhalen werken. Na het eten wat tv kijken op mijn MacBook en de de dag is om. Ik ga graag vroeg naar bed en sta ook elke dag van de week vroeg op.
Verbaasd lopen we door het Namba station. Zodra we aan de achterkant van het station weer in de openlucht komen vallen onze monden open van verbazing. Het is nog mooier dan ik me bij daglicht heb voorgesteld.
Overal gloeien kleine lichtjes en Lyka is gelukkiger dan ooit! We zijn aangekomen bij “Namba Parks” waar de verlichting ’s avonds een toeristische attractie op zichzelf is.
De verlichting geeft je de indruk dat je bij een waterval van blauw licht staat. Het park is op de daken van van een negen verdiepingen winkelcentrum. De daken zijn zo gebouwd dat het terrassen zijn die met elkaar zijn verbonden door trappen. Architectonische schoonheid in het kwadraat.
De lichtjes wisselen regelmatig van kleur en dat maakt elke foto weer anders. Het is geen wonder dat honderden mensen elkaar staan te verdringen voor de perfecte foto van hun vrienden of partners.
We dalen weer af over de trappen waarover we naar de negende verdieping zijn geklommen. Een laatste foto bij de verlichte bomen en heesters. We zijn meer dan gelukkig aan het einde van deze gewone dag in Osaka. Japan is een bijzonder land waar ik zeker zou kunnen wonen. Lyka niet, ze neigt steeds meer naar de Filipijnen en een terugkeer naar haar thuisland. De Filipijnen is ook geen slecht land op zich maar de twintig tyfoon’s die jaarlijks voorbij komen zijn voor mij weer een grote ‘NEE’ in hoofdletters.
Hoe vaak we dit traditionele Japanse restaurant zijn gepasseerd is niet te tellen. Het is de eerste keer in de duisternis en dat maakt de laatste foto van vandaag dan toch weer extra bijzonder!
Een selfie in kamer 203 van “Cote House” die bijna twee maanden ons thuis is. Een kleine kamer, maar voldoende voor wat we dagelijks doen. Het gedeelde toilet en douche is voor ons ook geen enkel probleem. We zitten niet de hele dag in de badkamer! Kijk eens goed rond? Wij zijn op reis, niet met vakantie, het ontbreekt ons aan niets en we hebben bijna alles bij ons dat we dagelijks gebruiken.
Het is vandaag zondag en de klassieker AJAX - Feyenoord staat op het programma! Dat is een van de grootste veranderingen sinds ik op reis ben gegaan. Internet heeft de wereld verkleind en reisboeken zoals de “Lonely Planet” overbodig gemaakt. Maar live naar Nederlands voetbal kijken op je MacBook in een hotelkamer in Osaka, Japan, blijft toch wel heel erg bijzonder en een klein wonder op zich! 

Japan: Een park op het dak

Osaka (Cote House) 203), zaterdag 1 februari 2025

Het was gisteren geen beste dag. Een lichte regen bij het opstaan, enkele opklaringen waar ik gebruik van maakte om boodschappen te doen. Helaas moest ik mijn gebruikelijke wandeling van een kilometer of zeven door de straten van Osaka aan me voorbij laten gaan.
Ook op deze zaterdagochtend, de eerste dag van februari, valt er water uit de lucht. Ze noemen het hier een lichte regen maar het is voldoende water om drijfnat van te worden. Gelukkig hebben we altijd voldoende voedsel in de koelkast/vriezer, en op de kamer, om een ontbijt in elkaar te draaien en de rest van de ochtend blijf je maar zitten op de hotelkamer.
Het zijn lange dagen met muziek, foto’s en veel herinneringen van de reizen uit het verleden. Maar ook met andere zaken waar ik nooit, en dat is geen excuus, aan toe ben gekomen. Ik heb in dit regenweekend acht jaar van opgehoopte e-mails opgeruimd! En opgeruimd staat nu eenmaal netjes.
Na twee weken gaat het figuurglas, waar ik elke dag vanachter het kleine bureau tegenaan zit te kijken, me irriteren. Het ontbreken van een vrij uitzicht over de verlaten straat gaat me tegenstaan. Het geeft onbewust een zeurend, onaangenaam en ongemakkelijk gevoel in mijn hoofd. Het ontbreken van een afleiding werkt me tegen.
Het hebben van een kamer met natuurlijk daglicht is altijd nog beter dan een kamer zonder ramen! In het verleden hebben we wel eens in die goedkope kamers zonder ramen geslapen. Desondanks dat ik beter slaap in een totaal verduisterde hotelkamer ben ik daar snel van afgestapt omdat het mijn dagelijkse ritme ernstig verstoort en ik er depressief van wordt. Om het half uur loop ik een stukje naar de keuken om te kijken of het buiten alweer droog is.
Gelukkig hebben we enkele maaltijden in de diepvries liggen zodat ik niet door de regen op pad moet om boodschappen te doen. In Nederland eten we maar zelden maaltijden uit de diepvries. Alleen de Tagliatelle in roomsaus van de Lidl komt wel eens op tafel. Ik laat de moten zalm dan langzaam garen in de eenpansmaaltijd.
In Japan zijn diepvries maaltijden van een buitengewone categorie. Spaghetti, ramen, soba en een heel spectrum aan snacks zijn van een hoogstaande kwaliteit. Vandaag staan de spaghetti carbonara en de spaghetti met verschillende paddenstoelen aangevuld met brood en een salade op het menu. Een gemakkelijke, heerlijke en gezonde maaltijd.
Na de lunch heeft de straffe wind de straat al bijna droog geblazen wanneer ik aan mijn middagwandeling begin. Zonder een voorbedacht plan begin ik aan de onverwachte middagwandeling om mijn hoofd leeg te maken. Ik zou op dit moment in de tijd een zorgeloos bestaan moeten leiden maar helaas zijn er grote problemen ontstaan in Nederland. Het gaat niet zoals het zou moeten gaan en ik heb zelf helaas geen enkele invloed meer bij het oplossen van het probleem. De oplossing ligt in de handen van een ander persoon die absoluut niet wil meewerken. Het lijkt er nu zelfs op dat het probleem voorgoed onoplosbaar is geworden en nog meer problemen zal opleveren in de toekomst.
Vandaag zie ik weer een diepblauwe bus met een grote gele IKEA reclame op de zijkant door het verkeer van Osaka manoeuvreren. Wat zou dat voor een bus zijn? Zou dat een bus zijn die alleen naar de plaatselijke IKEA vestiging rijdt? Daar moet ik me maar eens in gaan verdiepen! Ik sla linksaf, dan weer een keer rechtsaf, ik loop wat rechtdoor en zonder plan dwaal ik door Osaka, in mijn hoofd zoekend naar een oplossing voor de problemen in Nederland.
Tijdens mijn zoektochten, op het internet, naar interessante bezienswaardigheden in de nabije omgeving van ons hotel ben ik bij een park op het dak van een winkelcentrum genaamd “Namba Parks” midden in het toeristengebied van Osaka terecht gekomen. Laten we dat op deze middag maar eens gaan bezoeken. Via het “Nankai Namba Station” kom ik via de eerste verdieping op de galerij die toegang geeft tot de trappen van “Namba Parks”. Deze galerijen boven het straatniveau zijn de nieuwe veilige wandelgebieden voor de voetgangers in veel grote steden in Azië. We kennen ze uit Hong Kong, Bangkok en Japan.
Het is drukker in de tuinen dan ik heb verwacht. Ik heb enkele bezoekers met “Adobe Lightroom” uit de foto’s verwijderd zodat ze de aandacht niet kunnen afleiden van de tuinen. Met elke serie trappen klim ik een verdieping hoger van het winkelcentrum. Vanzelfsprekend is er op elke verdieping een toegang naar het winkelcentrum en restaurants zijn goed vertegenwoordigd naast de terrassen in het groen. Het zijn in totaal negen verdiepingen waar op de bovenste verdieping een landschapstuin is ingericht!
Op de negende verdieping vraag ik me af hoeveel treden ik tijdens de weg omhoog heb genomen. Vijfhonderd, duizend, misschien dat ik dat ergens kan vinden. Een ding is zeker, Japan is een land van trappen en persoonsliften. Het doet me goed om te zien dat de liften alleen door mensen worden gebruikt die een mobiliteitsprobleem hebben. Dikke Japanners zijn uiterst zeldzaam in het straatbeeld. Er is zelfs een amfitheater voor liveshows, evenals ruimte voor kleine persoonlijke moestuintjes. Het is een vreemde omgeving met overal perken om je heen met tropische planten. Het moet ook monnikenwerk zijn om dit allemaal goed bij te houden wanneer alles in bloei staat.
Het zal hier in de zomer ongetwijfeld goed vertoeven zijn met je hapje en je drankje binnen handbereik. Gelukkig is het in Japan geaccepteerd om van een blikje bier in het openbaar te genieten. Overlast is in Japan zo goed als onbekend en alle Japanners nemen hun afval gedisciplineerd, in een speciaal meegebracht plastic tasje, mee naar huis. Daarom is de openbare ruimte in het land van de reizende zon erg schoon! Zwerfafval zit tussen de oren, het gebrek aan opvoeding en de cultuur waarin je bent opgegroeid. Het duurt heel erg lang om volwassen exotische dieren uit de jungle en de woestijn zindelijk te maken.
Ik heb een foto van “633 Highland” geleend om een goed overzicht van de tuinen te kunnen laten zien. Er staan hoge bomen en die hebben heel wat diepte van de grond en een natuurlijke afwatering nodig om gezond te kunnen blijven. Hier zit heel wat denkwerk in dit buitengewoon mooie stukje architectuur. Ik heb goed op de architectuur en de details gelet. Ik weet het zeker dat we samen hier een keer gaan kijken wanneer de avond is gevallen. Met een list zal ik Lyka verleiden om met me mee te gaan naar “Namba Parks”.
Ik neem natuurlijk de trappen ook weer naar beneden en passeer enkele oudere fitte Japanners. De trappen liggen in een lus over de balkongalerijen van het winkelcentrum. Zo ontstaat er een natuurlijke stroom van klimmende en dalende bezoekers die elkaar niet in de weg lopen. Ik herken enkele klimmers die me vriendelijk een knikje toewerpen wanneer we elkaar passeren en zij mij ook herkennen. Deze mensen zijn aan het bewegen en lopen de trappen in de natuurlijke groene omgeving op en neer. Traplopen is een erg goede training om gezond te blijven! Er staan zelfs traploopmachines in sportscholen over de hele wereld! Dus waarom zou je het niet gratis doen in een mooie omgeving in de gezonde buitenlucht?
Op het plein voor het “Nankai Namba Station” wemelt het van de toeristen die het goedkope Japan ook hebben ontdekt. Ze komen van over de hele wereld. Ik heb zelfs met veel Zuid-Amerikanen gesproken, voor hun is het een hele reis! Het zijn ondertussen zoveel toeristen geworden dat Japan nu regels gaat invoeren om het toerisme te beteugelen. Toerisme is leuk omdat het geld oplevert maar wanneer je eigen identiteit eronder gaat lijden dan moet je ingrijpen. Je wilt tenslotte geen multi-culti mengelmoes worden zoals veel van die eenheidsworst wereldsteden in Europa en de Verenigde Staten die zijn overstroomt met toeristen die hun stempel zijn gaan drukken op de identiteit van het gastland!
Een wilde wandeling door de, overdag, autovrije straatjes en steegjes van Namba geeft je altijd weer een zicht op dit bijzondere land en gezellige stad Osaka. Muurschildering op een zijgevel van een restaurant. De verfraaiing van de leefomgeving staat hoog in het vaandel. Het woon- en leefgenot is erg belangrijk in de publieke ruimte. Er bestaat ook sporadisch vandalisme in de vorm van de uit de Amerikaanse getto's over gewaaide “graffiti” maar die irritante “kunstvorm van de minderbedeelden” wordt door de overheid snel verwijderd en de buurt weer schoon gemaakt.
De straat in Osaka is niet smetteloos schoon maar het ziet er beter uit dan de meeste binnensteden van de hoofdsteden in Europa. Vergelijk het eens met Amsterdam? De grijze, en de twee crème kleurige boxen, rechtsonder in de foto, zijn de huishoudelijke afvalboxen van Namba. Dat ziet er toch wel wat beter uit dan de grijze kliko’s in Nederland? Zij worden dagelijks, je leest het goed, dagelijks geleegd, door vuilnisophalers van boven de zestig jaar! Het grootste probleem van de overheden is dat ze alles opnieuw zelf weer willen uitvinden in plaats van een succesvol idee van een andere overheid over te nemen!
Het weer voorspeld niet veel goeds voor vanavond dus ga ik op de terugweg naar het hotel in de Life supermarkt boodschappen doen voor onze avondmaaltijd in het hotel.
De rijst met kip, Yakisoba met varkensvlees en de salade met een sesam dressing uit de supermarkt smaken ons uitstekend. Wij zijn niet op vakantie maar wij zijn op reis. Dus wat doen wij ’s avonds na het eten? Eerst de afwas en dan genieten we van een stukje TV kijken en andere zaken die we in Nederland ook doen. Ik ben druk met de TV-serie “Justified” en geniet daar van met een koud Japans biertje binnen handbereik.
De weersvoorspelling voor morgen is wat beter dan die van vandaag maar nog steeds niet optimaal. Gelukkig hebben we voldoende tijd in Japan om af en toe ook een dagje over te slaan. We zijn deze keer in Japan om de Japanse samenleving wat dieper te ontdekken. Ontdekken is niet naar nieuwe bestemmingen gaan maar met nieuwe ogen kijken naar dezelfde bestemmingen!

Japan: Een wandeling in het Hattori Ryokuchi Park

Osaka (Cote House) 203), zaterdag 25 januari 2025

We hebben in totaal 55 dagen in Osaka, we hebben ook al veel gezien in en rond Osaka, dat houd automatisch in dat we veel hele en gedeeltelijke rustdagen hebben. Na een luie ochtend is het pas om kwart voor elf tijd voor het ontbijt!
We hebben gisteren krentenbollen gekocht in de supermarkt en die willen we vandaag wel eens proberen. De boter ligt al klaar op tafel maar wanneer ik de krentenbol doorsnijd en open vouw springen mijn ogen bijna uit de oogkassen. Wat is dat nou? Er zit al een klont boter, of margarine, in de krentenbol! We moeten er allebei hard om lachen. Ze smaken in ieder geval prima met een plakje Hollandse oude kaas.
Ik heb op de website van “All Trails” een wandeling gevonden op “Inari Hill” die weer een onderdeel is van het “Hattori Ryokuchi Park”. Wat is er leuker op een luide zaterdag in Osaka dan een middagwandeling door de natuur?
Na een ritje in de metro, die zodra die boven de grond komt veranderd in een trein, stappen we uit op het station M10. Dat is ook zoiets dat je leven een stuk gemakkelijker kan maken! Hebben jullie je wel eens afgevraagd waarom de afritten langs de snelwegen nummers hebben en de treinstations niet?
Station M10 is het “Ryokuchi-kōen Station”, ik neem aan dat jullie het nummer M10 gemakkelijker vinden dan de volledige naam?
We verlaten het station aan de westzijde en staan meteen aan de rand van het park. Ik zie in de applicatie van “All Trails” meteen in welke richting we moeten en niet veel later zijn we omringt door een bos van dikke bamboe. De koude wind uit het noorden ruist door de smalle bladeren aan de toppen van de stengels. Af en toe schuift er een wolk voor de zon en dan voelt het plotseling erg fris aan. Winter in Japan kan aangenaam zijn maar dan moeten het wel wolkeloze zonnige dagen zijn.
Een zeer rustig geasfalteerd pad slingert zich door het verlaten bamboebos. Je moet goed je best doen om te verdwalen! We moeten stevig klimmen. Dat hadden we niet verwacht want we zijn in een park midden in de stad! De rust van het bos nestelt zich ook in mijn hoofd. Mijn gedachten worden geordend en voor de kleine en grote problemen in Nederland worden passende oplossingen gezocht.
Bij een van de vele enorme parkeerplaatsen aan de rand van het park maak ik gebruik van het schone openbare toilet. Wat is eigenlijk de reden dat er geen schone openbare toiletten in Nederland zijn? Een mosaic van een oorspronkelijke houten Japanse boerderij in het district Kansai valt meteen op.
Bankjes zijn erg dun gezaaid in dit park dus val ik neer in de zon, en uit de wind, op de stoeprand om snel te kijken wat er nog meer te zien is in onze directe omgeving. Helaas is dat niet al te veel. Het zijn de kleine, gewone, dingen waar we ons op deze middag in het park mee moeten vermaken. Zoals met deze meer dan vijftig jaar oude “Mini” die is uitgebouwd zodat een kleine Japanner er rechtop staand koffie uit kan verkopen!
Op een kleine snackfood markt in het park staan er lange rijen voor de verschillende marktkramen. Lyka is al gaan kijken of er wat naar onze gading ligt waar het de moeite voor is om achter in de rij aan te sluiten. Dat is er dus niet.
Tegen de oever aan van de “Yamaga Pond” is een wandeldek gebouwd die in de zomer ongetwijfeld een mooi uitzicht geeft over de honderden bloeiende lotusbloemen. In de winter is de cirkel van het aardse leven goed duidelijk op, en in het water. De rottende dorre bladeren en zaadkelken van de afgestorven lotusplanten zijn voedsel voor de nieuwe generatie planten die in het voorjaar uit het water van de vijver omhoog komen. In de natuur wordt niets verspild.
Ik vindt het in ieder geval een winterse schoonheid van de natuur. We vervolgen onze wandeling over het grindpad dat rond de vijver loopt.
Op een zonnig grasveld zien we een handvol waterzoogdieren grazen. Het zijn in ieder geval geen bevers want ze hebben geen platte staar. Ze lijken nog het meest op otters hoewel ze daar een beetje te dik voor lijken. Ik heb het geprobeerd op te zoeken op het internet maar ook daar ben ik niet veel wijzer geworden. De speelse grazende viervoeters trekken veel bekijks en jong en oud vinden het leuk om naar de speelse kleine dieren te kijken.
Op een parkeerplaats naast het park passeren we dit mooie stukje huisvlijt. Japan heeft een samenleving die gebaseerd is op strikte sociale regels en etiquette. Iedereen, zonder enige uitzondering, behoort tot hokjes mentaliteit. Je moet bij een nette sociale groep horen! Dit creëert een vacuüm waarin veel mensen zich juist extra opzichtig gaan onderscheiden. Het uniek willen zijn spreekt zich vooral uit in het uiterlijk vertoon zoals vreemde haarmode en de opzichtige verkleedpartijen. Bestaat er wel een Japanse mode? Ja, de mode van de Manga en stripfiguren!
Maar ook voertuigen zijn een fantastisch instrument om je te onderscheiden! Dit is gewoon een klein Japans busje waar het voorpaneel van de neus is vervangen door een speelse replica van een Volkswagen Transporter. Met een fantastisch grappig resultaat!
In de jaren tachtig heb ik zelf ook nog in een gele Volkswagen Transporter T3 gereden. Een kleine veertig jaar later heb ik nog steeds warme herinneringen aan dat busje en “Kees Schutterhoef senior”, de monteur bij de “Van den Udenhout Volkswagen Garage” in Zaltbommel.
Zodra we de schuifdeuren van het “Ryokuchi-kōen Station” binnen stappen kijken we elkaar aan. We staan naast een enorme gele M, “de Gouden Bogen” zoals ik ze altijd liefkozend noemde in het verleden. We knikken elkaar toe en Lyka gaat op zoek naar twee zitplaatsen in het kleine restaurant.
We zijn net op tijd want op alle tafels staan papieren kaarthouders met meldingen waarvan ik alleen de 15:00 begrijp. Het restaurant zal vanmiddag wel zijn verhuurd voor een kinderfeestje. Ik bestel aan de counter een Big Mac menu voor 850 yen en verzonken in gedachten stap ik automatisch twee stappen naar achteren, weg van de counter, om op mijn bestelling wachten. Het is zeker een jaar geleden dat ik voor het laatst mijn tanden in een Big Mac heb gezet. Dat moet in de Filipijnen zijn geweest. In andere Aziatische landen vindt ik MacDonald’s veel te duur geworden. Deze keer is de set voor ons tweeën, dus allebei een half broodje en de helft van de Franse frietjes. Dan wordt je er ook niet dik van!
Een medewerker van de hamburgerketen wijst mij op de witte plastic bestelnummer standaard met het nummer 28 er op. Dat nummer staat ook op mijn bon. Ze verzoekt me vriendelijk om te gaan zitten omdat het eten door een medewerker zal worden geserveerd. Tijdens het wachten bereken ik wat deze “Big Mac set” in Euro’s kost. Ik moet er hard in mezelf om lachen wanneer ik de uitkomst op mijn telefoon zie staan. € 5,25 inclusief bediening en tomatenketchup. Begrijpen jullie nu ook weer hoe de mensen in Nederland kapot worden belast? En nu moet de BTW weer omhoog?
Het dubbele hamburger met Franse friet heeft ons prima gesmaakt alleen het papieren rietje in de cola was een drama. De smaak van het papier is sterker dan de smaak van de cola! Het zal zeker weer minimaal een jaar duren voordat we wat van de gouden bogen gaan eten. Op het rustige metrostation wachten we op de volgende trein. Het is geen spitsuur dus rijden er minder treinen. Het zijn er nu maar zes per uur! Tussen vijf uur en acht uur worden dat er tien per uur. Heb ik niet ergens gelezen dat het spoornet in Nederland overvol zit? Daar hebben ze in Japan geen last van.
Na een heerlijke rust op de kamer in het hotel besluiten we om vanavond niet meer de deur uit te gaan. In verband met onvoorziene weersinvloeden hebben we enkele eenvoudige diepvriesmaaltijden als noodoplosing in de vriezer op de kamer liggen. Deze plastic schaaltjes kosten minder dan drie euro per stuk en smaken uitstekend.
We zijn helaas ook min of meer verplicht om financieel een stapje terug te doen. Het loopt allemaal weer eens niet zoals ik heb gehoopt. Ik ben een geboren optimist en dan heb je dat probleem vaker dan een pessimist. Maar dat is ook reizen! Je snel aanpassen aan de nieuwe situatie en niet bij de pakken neer gaan zitten. Overleven zit in mijn bloed!
We zijn nu eenmaal in Japan en we moeten de rit uitzitten en roeien met de riemen de we hebben. We zullen niet omkomen van de honger maar enkele kostbare uitstapjes zijn voor nu op de lange baan geschoven. Het kan vanaf dit moment alleen nog maar beter worden.
En het duurt niet lang voordat het allemaal weer beter word. Ken, de eigenaar/manager van “Cote House” klopt op de deur van onze kamer. Ik ben verbaasd wanneer ik hem voor de deur zie staan. Verlegen vraagt hij me of ik interesse heb in een paar blikken bier. Natuurlijk heb ik interesse, ik ben een bierdrinker die elke dag geniet van zijn halve liter blik bier.
Enkele minuten later is hij weer terug met een plastic tasje vol met blikken bier. Hij drinkt zelf geen bier en hij ziet elke dag mijn lege blikken in de afvalbak. Vandaar. Ik bedank hem uitgebreid en zeg tegen hem dat wanneer hij een handje nodig heeft bij werk in het hotel om het weer gereed te maken voor de lente hij mij altijd kan vragen. Hoe een gewone zaterdag veranderd in een speciale zaterdag!