Thailand: Regelmaat

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 506), zondag 6 oktober 2024

Ik weet niet of het door mijn leeftijd komt maar ik hou steeds meer van regelmaat in mijn leven. Die regelmaat begint ’s morgens wanneer, ook op reis in den verre, om zes uur het alarm afgaat. Eerst naar het toilet, dan de stekker van de gisteren al gevulde waterkoker in het stopcontact, mijn medicijnen voor de diabetes met enkele slokken water naar binnen, mijn MacBook opstarten, kokend water opschenken, mijn email bekijken en eventueel reageren, een tweede keer kokend water opschenken, Facebook bekijken, een ijsklont in de kokend hete koffie en de dop op mijn Japanse Starbucks drinkbeker draaien, de eerste slok koffie van de dag, mijn financiën bekijken, een verhaal dat ik schrijf controleren en verbeteren, de dag is weer begonnen.
Het zijn de dagelijkse rituelen die mij regelmaat in mijn leven geven. Waarom ik het zo doe is voor mij ook een groot raadsel maar ik hou er nu eenmaal van om op gepaste tijden dezelfde handelingen te verrichten. Het geeft me zekerheid en ook innerlijke rust. Lyka ligt nog achter me op het bed heerlijk te slapen. Ook zij heeft haar eigen regelmaat die niet altijd met mijn regelmaat gelijk in de pas loopt. Het is voor mij de regelmaat dat wij samen niet regelmatig hetzelfde doen en willen.
Na het eten van de tosti’s, de hardgekookte eieren en wat happen van de dubbele varkensburger is het voor mij tijd voor mijn ochtendwandeling. Ik vind het heerlijk om te wandelen in de relatieve koelte van de ochtend maar belangrijker is de rust van de vroege ochtend in de stad die tot de kleine uurtjes feest heeft gevierd.
In “Soi Bongkhot” zijn er nog enkele openlucht restaurants open waar afterparty's bezig zijn. De bas dreunt onafgebroken en voelt als lichte stompen in mijn maag. Tafel naast tafel omringt door jongeren die zo blauw als een tientje ’s morgens om negen uur Thaise whisky zitten te drinken of hun leven ervan af hangt. Zonder zorgen en geen wolkje aan de lucht.
Ik stap rustig verder richting “Pattaya Thai” en verbaas me over de verdwaalde eenzame blanke buitenlanders die op dit vroege tijdstip al in een lege bar achter grote flessen bier zitten, al dan niet vergezeld van een bierpul gevuld met ijsklonten. Zelf drink ik ook graag bier maar het gebeurt maar heel zelden dat ik voor drie uur ’s middags achter een koude klets zit.
Een stukje verder staat een oude vrouw Thaise ontbijtjes te bakken in een van sloophout opgetrokken keet. Ze gooit de ingrediënten in de enorme wok die tot ongekende hitte is opgestookt. De gasbrander blaast de helder blauwe vlammen die de buitenkant van de wok likken. Voor haar stalletje staan enkele motorfietsen van GRAB bestuurders op de bestellingen te wachten. Mijn adem wordt afgesneden door de dampen van de chilipepers en knoflook. Dit werkt net zo goed als de traangas granaten van de Mobiele Eenheid.
We slaan rechts af richting “Beach Road” en het eerste dat opvalt is het toch wel erg drukke verkeer op dit vroege tijdstip. Het is verkeer dat centraal Pattaya verlaat, dat is ook opvallend. Het verkeer in Pattaya is sowieso verschrikkelijk. Dat is dan ook de reden dat ik mijn motor bijna nooit meer gebruik in Pattaya. En wanneer wij over een tijdje vertrekken voor onze tocht op de motor naar het noorden dan verlaten we al voor zeven uur ’s morgens de drukte van deze stad om de drukte voor te zijn.
Het oversteken van “Second Road” is altijd een linke bezigheid! Het verkeer komt van drie kanten en zeer weinig tot geen motorrijder houdt zich aan de verkeersregels en/of de verkeerslichten. Daarnaast hebben de Thaise automobilisten hun eigen interpretatie van het gele verkeerslicht. In Thailand betekend een geel verkeerslicht: “Snel gas geven dan hoeven we niet zo lang in de zon te wachten voor het rode licht!” Tenzij er een politieagent met zijn bonnenblok op wacht staat. Een klein stukje verder begroet ik een paar motorbike-taxi’s die na enkele dagen gewend zijn aan mijn vroege verschijning.
Een ruime tweehonderd meter verder kom ik bij het eerste rustpunt van mijn ochtendwandeling. Op een rand van de stoep voor de 7-11 geniet ik van de stilte om mij heen en mijn eerste flesje sodawater. Ik controleer mijn email nog een keer en ook de financiën aan het thuisfront worden gecontroleerd. Dan ben ik klaar met mijn communicator. Het is sinds onze aankomst in Thailand geen telefoon meer omdat ik er niet meer mee kan bellen. Op reis koop ik alleen simkaarten met data omdat ik geen behoefte heb aan telefoongesprekken in het buitenland. Alle communicatie gaat per email of Whatsapp! Vandaar dat het sinds enkele dagen de communicator is geworden.
Mijn flesje water is leeg en ik knijp mijn handen tot een stevige vuist. De weerstand in de gewrichten en weefsels van mijn hand geeft aan of de waterhuishouding in mijn lichaam goed is. De drie koppen koffie die ik ’s morgens drink zijn erg lekker maar niet zo goed voor de waterhuishouding. Koffie is namelijk volgens hele volksstammen vochtafdrijvend en daarom drink ik vaak ook een flesje water wanneer ik ’s morgens koffie drink. Mijn gewrichten en weefsel voelen wat stroef en stijf aan dus moet ik vandaag een extra flesje water tot me nemen.
Ik steek de zo goed als verlaten “Beach Road” over en verbaas me over de leegte van het voetpad waarover ik naar het begin van “Beach Road” ga wandelen. Het is pas zes oktober en het zo naar uitgekeken “High Season” moet nog beginnen maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het maar zelden zo rustig heb gezien in Pattaya, in welk seizoen dan ook. Het begint er op te lijken dat zelfs de vaste bewoners deze stad na de Covid-19 samenzwering voorgoed hebben verlaten. Dat het ook hier in Pattaya steeds duurder wordt ik zeker een van de oorzaken. Je pensioen is ergens anders in Thailand soms wel anderhalf keer zoveel waard. Dan maar zonder zee en strand.
Op het punt waar “South Pattaya Road” zich aan de “Beach Road” verbind maak ik een selfie met het lege strand op de achtergrond. Ook zo’n vreemde regel van de ambtenaren op het gemeentehuis? Er mogen geen parasols en strandstoelen meer dichtbij de branding staan. Die ruimte is nu voor toeristen vrijgehouden zodat de toeristen die zich levendig willen verbranden in de felle tropenzon genoeg plaats hebben. Het zal zeker zijn ingesteld met de beste bedoelingen maar uiteindelijk zijn er alleen maar slachtoffers. De toeristen èn de strandstoel verhuurders zijn er allemaal niet zo heel blij mee.
Ik slenter door naar het einde, of beter gezegd het begin, van Beach Road en begroet andere wandelaars die ik na enkele ochtendwandelingen herken. Ook zij zijn mensen van regelmaat omdat ik ze elke ochtend ontmoet en begroet. Snel nog een flesje water gekocht bij de 7-11 naast “Gullivers Restaurant” en dan weer even zitten.
Het duurt nooit lang totdat er iemand naast je komt zitten en een gesprek met je aanknoopt. Vaak is het politiek, waar ik niets meer mee heb, of over religie, waar ik nog minder mee heb. Vaak luchtten ze hun hart over vriendinnen en andere onmogelijke zaken die ze zelf hebben meegemaakt. Ik hoor maar zelden verhalen die ik nog niet gehoord of zelf ervaren heb. Na zo’n klaagzang komt er altijd ongeloof in me boven. Wanneer je het hier niet naar je zin hebt, of je haat je leefomgeving, dan vertrek je toch? Ook zijn er mensen die gewoon over van alles en nog wat praten, zoals George, een aardige kerel die ook voor langere tijd op reis is en veel plaatsen wil bezoeken. De kunst is om niet in details te treden en elkaar uit te horen. Hoe oppervlakkiger het gesprek is des te beter is de verstandhouding.
Een warm afscheid van George en terug richting het hotel. Nu de tafels en stoelen voor mijn favoriete 7-11 zijn verdwenen blijf ik op de boulevard lopen waar ik naast “Central” een andere 7-11 heb gevonden waar ik mijn derde flesje sodawater drink. Vanaf hier heb ik drie opties om bij het hotel te komen. De afstanden van de omwegen zullen niet veel van elkaar verschillen maar het zijn wel drie totaal verschillende omgevingen. Het hangt een beetje van de tijd af voor welke optie ik kies. Ruim drie uur na mijn vertrek klop ik op de deur van onze kamer. Ik heb er weer ruim tien kilometer opzitten. Het was een heerlijke ochtendwandeling.
Thailand is hoofdzakelijk rijst, soms rijst noedels of instant noedels en gelukkig ook spaghetti. Ook voor de lunch heb ik een regelmaat waarbij ik de rijst, noedels en spaghetti afwissel, net als de vis, kip en varkensvlees. De gebakken spaghetti met knakworst samen met de gegrilde kipfilet en de pittige dipsaus zijn winnaars. Het lunchen in het Big C warenhuis is altijd goed en eerlijk geprijsd. Een mooie lunch voor € 2,29.
Met een verpakking “Som Oh”, de grote Aziatische Pomelo, keren we huiswaarts. Dat klinkt vreemd maar ons hotel en de omgeving voelen ècht als een thuis. We zijn heel erg blij dat we in de toekomst hier weer veel tijd kunnen doorbrengen. De middag verloopt rustig en langzaam. Ik snoep van het licht bittere maar toch ook zoete vruchtvlees van de “Som Oh”. Beschrijf mijn gedachten en filosofeer over het verleden en onze toekomst.
Mijn boek komt tevoorschijn en ik lees totdat mijn oogleden zwaar beginnen te worden. Ik knijp mijn ogen een uurtje dicht en geniet van de koele bries uit de airconditioning die zoals altijd op 27 graden staat.
Vijf uur is een richttijd in Thailand omdat vijf uur het tijdstip is dat de 7-11 weer alcohol mag verkopen. Het is vandaag zondag, onze eerste zondag van deze reis, en dat betekend dat we niet uit eten gaan. We blijven heerlijk op de kamer om samen wat bier te drinken en te eten. De vijf grote flessen bier zijn snel gehaald en ze smaken me uitstekend op het balkon in de schaduw en uit de wind. De twee pizza’s van “The Pizza Company” zijn besteld en worden om zeven uur in het hotel bezorgd.
Het weerbericht heeft regen voorspelt maar er is vandaag nog geen druppel gevallen. Gaat dat nog veranderen? Ik denk het wel! De lucht kleurt donker grijs en in de verte zie ik de eerste bliksem de wolken oplichten. Het is nog zo ver weg dat je de donder nog niet kan horen maar dat gaat zeker veranderen. Ik neem mijn kans waar en loop nog een keer naar de 7-11 voor drie grote flessen Beer Leo zodat we vanavond zeker niet te kort hebben.
Ik voel op de terugweg naar het hotel de eerste druppels regen op mijn gezicht en nu is er ook de donder te horen. Het onweer, en het noodweer, komt rap dichterbij. Dat is de regelmaat en de kracht van de natuur die zich niet laat temmen door de Timmermansen van deze tijd met hun belastingen!
De sluizen van de hemel openen zich met een brute kracht die je alleen maar in de tropen kan ervaren. Je kan door de regen niet verder dan een honderd meter van je af kijken. Het is de letterlijke muur van water die op je afkomt en die je omsluit. In de rest van de wereld wordt er gesproken over millimeters neerslag maar in de tropen gaat het over centimeters en decimeters, voor de jongeren onder jullie: een decimeter is tien centimeter. De straten van Pattaya veranderen in wild-water rivieren waar het prima kajakken zou zijn. Maar niet voor de pizza bezorgers! Om half zeven krijg ik een bericht op mijn telefoon dat onze bestelling is geannuleerd wegens het slechte weer en een gebrek aan pizza bezorgers. Da’s niet zo mooi!
Ik ben niet voor een gat te vangen en bestel meteen online dezelfde pizza’s om om acht uur te worden bezorgd. Het gaat prima en binnen enkele seconden heb ik de bevestiging van mijn bestelling weer op het beeldscherm van mijn communicator staan. Buiten heeft het personeel van ons hotel de taak op zich genomen om het verkeer om te leiden want een eindje verderop in Soi Bongkhot staat het water, volgens zeggen, een meter hoog en dat is niet bevorderlijk voor de brommers en personenauto’s.
Om tien voor acht sta ik netjes beneden te wachten op de pizza bezorger wanneer ik op mijn telefoon opnieuw een annulering ontvang voor mijn bestelling. Ik ben meer dan teleurgesteld en ben zelfs een beetje boos over de slechte service. Het is nu weer droog en ook de lucht klaart weer op. Ik snel naar boven en bestel nu voor de derde keer vandaag de twee pizza’s voor de prijs van een. Opnieuw ontvang ik een snelle bevestiging maar deze keer heb ik niet echt de verwachting dat de pizza’s ook daadwerkelijk zullen worden bezorgd.
Dat laatste blijkt een onnodige negatieve gedachte. Om iets voor negen uur verschijnt de pizza bezorger onder aan de lift en wij kunnen eindelijk eten. Zoals elke zondag in Thailand zijn de pizza’s overheerlijk en zeker met een ijskoude fles bier erbij. Waar we ook zijn in Thailand, we proberen de zondag altijd als pizzadag in ere te houden. Ook dat is regelmaat! Net als morgenvroeg de koude pizza punten voor het ontbijt.

Thailand: Installeren

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 603), zaterdag 5 oktober 2024

Het was een heerlijke dag vandaag. Om zes uur liet de iPhone zich horen en fris als een hoentje verliet ik het warme bed naar de koelte van de airconditioning. Eerst naar het toilet, dan de waterkoker aan, de medicijnen innemen en niet veel later het kokende water op de gemalen koffie laten lopen. De geur van verse koffie vult de kamer en Lyka draait zich met zachte kreungeluiden nog een keer om terwijl ik plaats neem op het balkon en kijk naar de lichte bewolking waar de zon nog steeds achter schuil gaat.
Na de gebruikelijke tosti en een hardgekookt ei neem ik een andere route voor de ochtend wandeling van vandaag. Ik loop deze keer een eindje om omdat ik een kijkje wil nemen naar het hotel waar we woensdag over een week naartoe moeten verhuizen. Ik heb onze reisplannen namelijk aangepast en we verblijven nu tien dagen langer in Pattaya om onze tocht op de motor naar het noorden van Thailand beter te kunnen voorbereiden.
De eerste stappen richting het “The Corner Lodge” hotel zijn op onbekend terrein. De verwachte 500 meter blijkt bijna een kilometer te zijn en dat moet ik dan twee keer tellen wanneer we ’s avonds bij de Captain’s Bar gaan eten. Het hotel ziet er prima uit, er zijn wat restaurants en een 7-11 in de omgeving maar het is voor mijn gevoel toch wat te ver weg van de lichtjes van Pattaya. Zeker ’s avonds in het donker.
Terwijl ik langs de South Pattaya Road richting het strand loop denk ik na over mijn opties. Ik heb zoveel boekingen gemaakt voor deze reis dat ik niet meer uit mijn hoofd weet welke voorwaarden er aan de boeking van “The Corner Lodge” hotel verbonden zijn. Straks tijdens mijn eerste drinkpauze aan de boulevard maar eens kijken.
Met het onafscheidelijke flesje sodawater aan mijn zijde open ik mijn iPhone en zoek de boeking op. Deze was nog gemaakt bij booking.com en is vandaag tot middernacht gratis te annuleren. Door de inmenging van de Nederlandse overheid, die steeds meer Stalinistische trekjes begint te vertonen, is booking.com nu vaak (een stuk) duurder dan Agoda,com. Het mag duidelijk zijn dat ik om deze reden ben overgestapt naar de goedkopere van de twee.
Ik stel de zoektermen en de data in en tot mijn verbazing is het “Nakorn Siam Boutique Hotel” nu wel beschikbaar op de gezochte data en zelfs ook nog enkele dubbeltjes per nacht goedkoper dan het “The Corner Lodge” hotel. Ik hoef niet lang na te denken over deze logische beslissing. Eerst boek ik dezelfde kamer waar we nu gebruik van maken, met een beetje geluk hoeven we zelfs niet eens naar een ander kamer te verhuizen. Daarna annuleer is de kamer waar ik geen gebruik meer van wens te maken. En dat allemaal binnen enkele minuten, gewoon op mijn mobiele communicator. Mooi toch?
De wandeling langs Beach Road wordt vervolgd en ik realiseer me hoe bevoorrecht ik ben om hier te mogen wandelen in het flauwe ochtendzonnetje en genietend van het lichte zeebriesje dat een heerlijke verkoeling brengt. Hoewel het pas de tweede ochtend is dat ik hier wandel zie ik al bekende gezichten. Een voorzichtige groet die later deze week waarschijnlijk zal veranderen in een meer uitbundige begroeting.
Een tweede flesje water is gekocht bij de 7-11 en aan het einde van Beach Road, voor het “Dusit Thani” Resort neem ik plaats op een betonnen richel. Het duurt niet lang voordat er een leeftijdgenoot bij mij komt zitten en een gesprek aanknoopt. Ik wacht in eerste instantie af welke richting het gesprek opgaat, zoet of zuur.
Deze eerste falang, Thais voor blanke buitenlander, blijkt een echte Henkie. Hij gaat met een gestrekt been voor het zuur en het bitter. Een klaagzang over van alles en nog wat valt me ten deel. Een waterval van woorden en klachten over zijn ervaringen en zijn verblijf in dit mooie land. Hij verteld me niets dat ik nog niet weet of reeds heb gehoord maar wat ik wel anders ervaar nu ik nog maar enkele dagen in Pattaya ben. Zijn geklaag begint bij het ontbijt ’s morgens tot aan het matras waar hij ’s avonds op slaapt. Er wordt werkelijk niets overgeslagen en er is ook helemaal niets positiefs aan Pattaya en Thailand.
Ik knik instemmend op zijn geklaag en zeg zachtjes in mezelf: ‘Waarom ben je dan nog hier?’
Zodra hij klaar is met zijn klaagzang kijkt hij mij indringend aan en verwacht van mij bijval voor zijn negatieve beelden en negatieve gedachten over Pattaya en Thailand. Hij is zichtbaar teleurgesteld dat ik er anders over denk.
‘Hoe lang ben je hier?’, is zijn laatste wapen dat hij in de strijd kan gooien.
‘Twee dagen!’, antwoord ik met een brede glimlach in de wetenschap dat nu de waarschuwing gaat komen.
‘Wacht maar! Over een paar dagen denk je wel anders!’, hij staat geagiteerd op en neemt meteen afscheid zodra hij voelt dat ik het niet met hem eens ben. Ook dat is Pattaya, klagende oude eenzame mannen.
Ik vervolg mijn wandeling naar mijn derde rustpunt en daar staat me een onaangename verrassing te wachten. De stoelen en tafeltjes zijn verdwenen. Het was hier altijd heerlijk uitrusten in de schaduw met een koud flesje sodawater en zicht op de ingang naar “Soi Bhua Khao”.
Navraag in de 7-11 maakt het probleem onmiddellijk zichtbaar. De stoelen werden steeds vaker voor langere periodes ingenomen door Thai, waarschijnlijk zwervers, en toeristen die niets in de winkel kochten en zelfs zo brutaal waren om hun elders gekochte flesje water hier op te drinken. De eigenaar van de 7-11 heeft er dus een einde aangemaakt en zoals altijd moeten de goede onder de kwaden lijden.
De lucht veranderd langzaam van kleur en wordt met de minuut donkerder. Het lijkt er nu echt op dat de regen elk moment kan komen. Het is tijd om snel richting het hotel te gaan. Ik bel met Lyka of ze genoegen neemt met een verse magnetron maaltijd van de 7-11.
‘Anything!’, is haar antwoord.
Met een rijst en een rode kerrie voor Lyka en voor mij een spaghetti pad krapow ben ik net voor de regen binnen. Vanaf het bed zien we de regen op Pattaya neerdalen. Het eten smaakt ons goed en de suikervrije cola smaakt zoet. Dit is ook Thailand op haar best!
In mijn hoofd heb ik een lijst met taken die ik in de eerste week in Thailand moet afhandelen. Niet noodzakelijk maar wel stellig moet afhandelen.
Hoog op die lijst staat: “Ophalen van de rugzakken.”
Hoe zit dat? Eenvoudig, wanneer je net als wij vaak naar dezelfde bestemming vliegt en ook nog eens in dezelfde stad, en deze keer ook hetzelfde hotel, verblijft is het onzinnig, en met het oog op het milieu onverantwoord, om elke keer dezelfde dingen mee heen en weer te nemen. Onze rugzakken staan bij een vriendin in de opslag, tegen een kleine vergoeding natuurlijk, en zijn gevuld met spullen die wij in Nederland absoluut niet nodig hebben maar in Thailand zeker weer gebruiken. Denk aan de motorhelmen en sommige kleding die we alleen op de motor in Thailand dragen. Ook wat elektronica en opladers en dergelijke.
Ik ben al bij de kapster geweest voor de gebruikelijke knipbeurt en ze weet dat ik een dezer dagen de twee rugzakken kom ophalen. De planning is dat we in het begin van deze reis nog een korte motortocht gaan maken door Thailand om vrienden te bezoeken en het èchte Thailand te ervaren. Van het oude Thailand, dat ik ken van vijf en twintig jaar geleden, is niet heel veel meer over maar plaatsen bezoeken die met het openbaar vervoer moeilijk zijn te bereiken geeft nog enige voldoening. Een ontmoeting met gelijk denkende is nooit ver weg. Meestal zijn het fietsers die een lange tocht maken. Totaal anders dan wij op de motor maar vaak ook veel jonger dan ik.
Voor het ophalen van de rugzakken is er maar een hindernis en dat is de jaloerse Schotse vriend van de kapster. Hij kan het maar moeilijk verkroppen dat wij al 23 jaar bevriend zijn en zo gemakkelijk met elkaar omgaan. Elke keer wanneer ik de kapsalon betreed, of het nu is voor een knipbeurt of wat anders, wordt hij korzelig wat mij dan weer een onaangenaam gevoel geeft. Ik vindt het ook een beetje zielig voor de kapster die zich dan weer gaat verontschuldigen voor het gedrag van haar vriendje.
Dus vanmiddag is het zo ver. Op een afstand kan ik al zien dat het Schotse vriendje niet op de bank voor de kapsalon zit te lezen. Eenmaal binnen is het al snel duidelijk dat hij niet thuis is en ik als een wervelwind de trappen op vlieg naar de zolder om de twee rugzakken te halen. Weer terug in de kapsalon is de opluchting ook van het gezicht van de kapster af te lezen. We zijn beide opgelucht dat hij niet thuis is. Een vreemde en ongemakkelijke situatie.
Ze vraagt ook meteen maar wanneer de koffers komen. Tja, een of twee dagen voor ons vertrek komen de vier, twee grote en twee kleine, koffers deze kant op. Die worden weer opgehaald wanneer we ons gaan voorbereiden op onze volgende bestemming buiten Thailand. Dan gaan de koffers weer mee op reis.
We moeten samen om deze hachelijke situatie lachen. Hoe moeilijk kan het zijn om te accepteren dat een oude huisvriend van je vriendin tegen betaling een beetje van zijn bagage bij je op zolder zet? Voor sommigen jaloerse mensen is dat dus heel moeilijk.
De rugzakken gaan op de hotelkamer open, er zitten kleine cijfer-hangsloten op, en ik leg de inhoud op het bed. We zijn allerminst verbaasd over wat er zo allemaal tevoorschijn komt maar we zijn wel verblijd dat we de twee kaasschaven eindelijk in ons bezit hebben. Morgen hebben we Hollandse oude kaas op brood!
Later deze week, of in de komende dagen, ga ik onze rugzakken inpakken met de spullen die ik verwacht de komende 29 dagen nodig te hebben. Na de omzwervingen op de motor, met de bus en trein naar Bangkok en Ayuthaya, schakelen we weer over op de koffers voor de twee volgende bestemmingen buiten Thailand.
Na deze heerlijke rustige zaterdag gaan we, na een paar biertjes bij Nikom Court, eten bij de Captain’s Bar en het blijft vanavond bij een kleinigheidje. Ik bestel de altijd lekkere kip met cashewnoten en Lyka een gebakken rijst met garnalen. Na het eten geef ik me weer volledig over aan de serie “The Tunnel”. Een van de betere Brits/Franse detectives over de avonturen van twee recherche teams aan beide zijden van het kanaal.
Wat is het reizen toch een heerlijk aangename bezigheid!

Thailand: Een verschrikkelijke jetlag

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 603), vrijdag 4 oktober 2024

Om 00:47 zit ik rechtop in bed en na vier uur slapen zit er geen vezel meer in mijn lichaam die aan rust toe is. Ik vraag me hardop af of het wel een goed idee is geweest om vroeg naar bed te gaan. Maar wat hadden we anders kunnen doen? Een uur of drie tegen de slaap vechten?
Ik strompel de trap af naar de begane grond en realiseer ik me dat de 7-11 na middernacht geen alcohol meer mag verkopen. De Thai kunnen zich moeilijk inhouden en dronkenschap verstoort de economie. Daarom heeft de regering heel lang geleden ingevoerd dat er alleen op bepaalde tijden alcohol in de winkels mogen worden verkocht. Het is eigenlijk een wassen neus omdat het alleen om officiële winkels gaat die een vergunning hebben. Alle papa en mama winkels in Thailand hebben geen vergunning dus valt er weinig in te trekken wanneer de regels worden overtreden.
Gelukkig hoef ik niet op zoek naar een kleine winkel omdat de nachtwaker nog druk is met het maken van rolletjes met daarin tien munten van een baht. Deze rolletjes worden dan door iedereen gebruikt zoals een muntstuk van tien baht. Hij heeft een sleutel van de koelkast en is altijd bereid om nog wat omzet te genereren. Opgelucht neem ik de lift naar de zesde verdieping met twee ijskoude flessen Beer Leo in de hand.
De relatieve koelte van de nacht is uitnodigend en niet veel later zit ik op het balkon te genieten van het uitzicht in het donker en een koud biertje. Het voelt alsof ik nooit ben weggeweest! De laptop wordt opgestart en de eerste worden van deze reis worden elektronisch in enen en nullen opgeslagen. Dit is het echte leven en de afgelopen zes maanden lijken niet te hebben plaatsgevonden. Het voelt alsof ik nooit in Nederland ben geweest.
Na de twee biertjes voel ik me toch wel weer loom en probeer ik nog wat slaap te pakken. Morgen vroeg op en mezelf door de dag slepen tot een uur of tien ’s avonds. Dan zou het ritme toch wel weer op zijn plaats moeten zijn.
Het slaapmutsje heeft zijn werk gedaan en zodra de wekker om zes uur afloopt zet ik hem uit en draai me weer om. Een klein uur later zet ik voor de eerste keer koffie met mijn laatste aanwinst. Een opvouwbare roze waterkoker van 700 ml. Precies genoeg water om een beker met kokend hete overheerlijke Hollandse koffie te vullen. Mijn voordeel?
Financieel is dat twee euro per dag maar het belangrijkste is dat ik ’s morgens niet voor dag en douw op pad hoef naar de 7-11 voor koffie. Alles gaat precies zoals ik heb verwacht en niet veel later zit ik te genieten van mijn eerste beker koffie terwijl Lyka nog geniet van het medium harde matras en haar hoofdkussen.
Ik probeer van alles en nog wat om mijn bioritme gelijk te zetten met Thailand maar mijn hoofd en lichaam willen niet meewerken. Het tijdsverschil speelt mij parten en hoe ouder je bent des te meer je er last van kan hebben. Schrijven lukt niet dus laat ik het maar voor wat het is. Forceren is nooit goed maar zeker niet wanneer je probeert je gevoelens en gedachten over te brengen naar anderen.
Mijn meisje is ook niet helemaal op haar gemak wanneer ze ontwaakt. Ze is met geen riek te voeren! Ze ruikt de koffie en zoekt naar de koffiebeker. Het eerste slokje gaat in ieder geval goed naar binnen. Er verschijnt zelfs een glimlach op haar mond. Na het tweede slokje veranderd die in een brede glimlach en op dat moment weet ik dat we weer met elkaar in verbinding staan. Het is alsof Thailand weer ons thuis is! Laten we hopen dat dit nog lang zo blijft.
Ons eerste ontbijt is een oude bekende die we nog vaak zullen ontmoeten. Twee tosti’s, twee hardgekookte eieren een broodje met een dubbele hamburger en een banaan. Een winnaar voor twee euro persoon! Maar het is ook een duidelijk signaal dat het in Thailand in de afgelopen zes maanden ook een stuk duurder is geworden. De tijd van “Leven als een god in Frankrijk voor een AOW’tje” zijn hier nu ook verleden tijd! Je zal toch wel aanvulling in de vorm van een pensioen of spaargeld moeten hebben. Het is in Thailand niet zo duur als in Nederland maar het is zeker ook niet meer goedkoop!
Op de eerste dag in ‘den verre’ moeten we groot inkopen bij de goedkoopste supermarkt in de stad. Het is hier gelukkig niet zo dat er niets te koop is dus worden zaken als tandpasta en shampoo hier groot ingekocht. De een plus een gratis is een prima begin om een beetje op de kosten te besparen. De kar vult zich langzaam met benodigdheden voor de komen weken en zelfs maanden.
Het fruit is in ieder geval flink in prijs gestegen maar het ziet er nog steeds appetijtelijk uit, en we moeten aan de vitaminen denken. We lopen langs de afdeling met de bereide etenswaren en de gebakken vis, vlees en Thaise gerechten, ze zien er allemaal nog even heerlijk uit.
Het is te vroeg voor de lunch dus ga ik eerst nog maar een wandeling maken. Erg ver kom ik niet want nog voordat ik op de begane grond kom openen de sluizen van de hemel zich. Vette druppels kletteren op het plaatstalen dak van het restaurant naast het hotel.
‘Nog even wachten?’, dat heeft geen nut, dan maar weer naar boven.
Een halfuurtje later is het zo goed als droog. Tijd om te gaan wandelen. Ik kijk er naar uit om over een paar weken samen met Louise mijn ochtendwandeling te gaan doen. Samen is toch weer anders dan alleen. Het valt meteen op dat de ondernemingsdrang en bouwzucht op de vooravond van het “high season” op ongekende hoogte is aangekomen. Pattaya veranderd zo snel dat je soms de volgende dag het restaurant waar je gisteren hebt gegeten niet meer kan vinden.
Mijn eerste halte is de oude vertrouwde 7-11 aan de “Beach Road” waar ik geniet van mijn koude sodawater en uitkijk over de baai met daarachter de golf van Thailand. De straat is nog nat en het verkeer is opvallend stil. Er liggen voor mijn gevoel opvallend veel werkeloze speedboten die geen toeristen kunnen vinden om ze naar het koraaleiland “Koh Larn” te brengen. Het zal de komende weken en maanden wel weer wat drukker worden.
De klok tikt en het is voor mijn gevoel al te laat om mijn gebruikelijke wandeling af te maken. De gebruikelijke route wordt ingekort en ik kies ervoor om door “Mike Shopping Mall” te lopen om mijn rondje een stevig stuk in te korten. In “Soi Diana” valt het meteen op dat het een eenrichtingsverkeer straat is geworden. Het is een stuk veiliger omdat je als wandelaar niet meer van alle kanten door motorfietsen wordt aangevallen.
Bij “Nikom Court” werp ik een blik naar binnen en zie geen enkele bekende tussen de weinige klanten. Een kort telefoontje met Lyka en de lunch voor vandaag staat ook vast. We halen een stokbrood met tonijnsalade bij de Subway, met sla, rode ui en veel zwarte olijven. We laten het ons goed smaken met een ijskoud flesje Coke Zero erbij. De gevulde magen maken slaperig en onze lichamen geven zich zonder tegenstand over aan de slaap. Een middagdutje in een warm land is een ingebakken gewoonte.
Met het slaapzand nog in de ogen neem ik plaats op het balkon. De regen hangt nog in de lucht. Iedereen praat over het regenseizoen dat dit jaar wel heel erg lang duurt. Onderweg hoor ik de Thai klagen dat er zo weinig toeristen zijn omdat het maar blijft regenen. Geen enkele Thai begrijpt dat je een vakantie weken en maanden vooruit plant. Het is moeilijk om na een paar uur een voorstelling te maken over de hoeveelheid toeristen die in Pattaya zijn. Voor nu heb ik wel andere dingen aan mijn hoofd.
Een van die dingen is een koude fles “Beer Leo” in de kleine koelkast op de kamer. Die koelkast goed gevuld houden is een van de prioriteiten voor de eerste dagen in Thailand. Mijn MacBook komt tevoorschijn en er verschijnen weer woorden op het scherm. Mijn hoofd voelt als een zolder die langzaam wordt leeg geruimd. Als een huis dat wordt ontruimd wanneer de laatste bewoner voorgoed is vertrokken.
Ik denk heel af en toe nog wel eens aan Nederland maar ik ben geestelijk niet meer in Nederland. Zodra ik geen behoefte meer heb aan het schrijven geef ik me over aan de novelle “De Vlinderkus” van Cees van Ede. Een heerlijk boekje over jeugdliefde en de onschuldigheid van een jeugdliefde. Het verhaal brengt me terug naar een van mijn eigen vakantieliefdes op het strand van Noordwijk. Paula Spaargaren was haar naam en ik ben haar nooit vergeten.
Na drie grote flessen bij Nikom Court gaan we voor de eerste avondmaaltijd van deze reis naar Piet van de “Hungry Gorilla”. Piet is zoals altijd uitbundig en meer dan vriendelijk. Malee is er ook en het is een gezellig weerzien. De karbonade met patat smaakt ons goed. Wat ook hier opvalt is de leegte in het restaurant. Waar is iedereen? Zijn ze nog onderweg? Vragen die de komende dagen, of beter gezegd weken, zullen worden beantwoord.
Met deze reis is er een nieuw tijdperk ingegaan met de elektronica voor onderweg. Op de valreep heb ik nog een tweede Google Chromecast HD kunnen kopen die we komende dagen gaan opstarten om gewoon tv te kunnen kijken in de hotelkamers. We hebben het dan wel regelmatig te druk om alle ervaringen en indrukken te verwerken maar af en toe ontspannen met een film of een tv-serie is ook lekker.
Om half elf kruipen we onder de dekens. De airconditioning op 27 graden en de oogjes dicht. Ik heb het gelukzalige gevoel dat ik morgen om zes uur weer fris opsta.

Aan het einde van dit verhaal zie ik dat ik in 2024 alweer meer dan duizend foto’s heb gepubliceerd in mijn verhalen. Ik moet er zelf om lachen want ik weet dat ik het met veel plezier doe en dat het delen van mijn gevoelens en gedachten met de lezers van mijn weblog op prijs wordt gesteld.