Japan: Met de snelheid van een wervelwind

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

We hebben al een fantastisch mooie dag achter ons en de grootste verrassing voor Lyka moet nog komen. We zijn nu op weg naar het JR-station van Kyoto en voordat we daar aankomen hebben we nog een heel bijzondere bezienswaardigheid te bezoeken. Het loopt al tegen vier uur en het wordt nu toch wel wat frisser. Ik heb ook al trek maar we moeten eerst nog mijn programma voor vandaag afwerken.
Onze laatste culturele ontmoeting is met de Higashi Hongan-ji. Het oostelijk Klooster van de “Oorspronkelijke Gelofte” is een van de twee belangrijkste afdelingen van Jōdo Shinshū in Japan en daarbuiten.
Als eerste staan voor de Chokushimon, de Chrysanten Poort die werd gebruikt door het personeel en de boodschappers uit alle hoeken van Japan. Het is een eeuwenoud indrukwekkend houten bouwwerk.
Was het eerste houten bouwwerk al imposant dan wordt het teniet gedaan door het volgende bouwwerk. De Sanmon van Higashi Hongan-ji, de hoofdpoort van het klooster is van een onbeschrijfbare schoonheid en een groot heiligdom binnen de Japanse cultuur.
De poort geeft toegang tot het enorme binnenterrein van het Higashi Hongan-ji klooster. Higashi Hongan-ji werd in 1602 gesticht door de shōgun Tokugawa Ieyasu toen hij de sekte in tweeën splitste (Nishi Honganji was de andere) om haar macht te verminderen. De tempel werd voor het eerst op zijn huidige locatie gebouwd in 1658. Ik laat de data op mij inwerken en vraag me af waar in Nederland ik monumentale bouwwerken van deze culturele waarde en data kan vinden.
In het midden staat de Goei-dō, waar een beeld van Shinran is gehuisvest. Een houten bouwwerk dat de adem uit je longen zuigt. De hal is een van de grootste houten constructies ter wereld, met een lengte van 76 meter, een breedte van 58 meter en een hoogte van 38 meter. De huidige hal werd gebouwd in 1895!
Ik wordt een beetje verdrietig omdat ik het kloostercomplex met haar mooie houten gebouwen tijdens dit bezoek niet helemaal kan bezichtigen en onderzoeken. We moeten proberen om nog een dag te vinden om hier terug te komen. Ik weet in mijn achterhoofd dat het moeilijk zal worden omdat het einde van ons mooie verblijf in Japan met rasse schreden dichterbij komt.
Mijn nieuwsgierigheid drijft mij naar binnen in het hoofdgebouw. Lyka heeft geen zin om haar sportschoenen uit te trekken dus betreed ik de indrukwekkende gebedshal van de Higashi Hongan-ji alleen. De kolommen die de zware houten constructie dragen zijn gemaakt uit een enkele stam van een ongetwijfeld speciale den die alleen in Japan voorkomt. Het is de eenvoud in het kwartdraad die de schoonheid van die bouwwerk draagt.
Ongelikte toeristen maken foto’s van de lokale bevolking die in gesprek zijn met de hogere geesten. Zelf maak ik ook die foto’s maar met een hart vol met respect omdat mijn gevoel tegenwoordig ook sterk naar die filosofie neigt. In mij groeit een mix van het Boeddhisme, Hindoeïsme en nu ook het Taoïsme, Zen en het Shintoïsme.
De op de Tatame matten geknielde Japanners houden zich aan strenge regels van respect en waardering. Voor een moment wordt ik een van hen en betuig mijn respect aan de Boeddha achter de met rijstpapier beplakte deuren.
Ik Ik zweef over de tatami matten van natuurlijke vezels en wordt niet opgemerkt door de mensen om mij heen. Het is bijna vier uur en twee in zwart geklede monniken schuiven de met rijstpapier beklede deuren dicht. Het gaat geruisloos! Zoals het lawaai van een slak op de vlucht voor een roofdier.
Vanaf de veranda ontdek ik een bronzen beeld met een dak erboven. Het is helaas al vier uur geweest en we moeten nu echt naar het station om de trein terug naar Osaka te nemen!
Het bronzen beeld is een zogenaamde Drakenfontein. Uit zijn bek spuit schoon grondwater dat gebruikt wordt om de handen van de gelovigen te reinigen. Het is het afscheid van ons korte bezoek aan het Higashi Hongan-ji klooster.
Op een stenen brug over een smalle gracht neem ik een foto van Lyka met het oude en het moderne Japan in een foto. De gebouwen van het Higashi Hongan-ji klooster en de Nidec Kyoto Tower in de verte.
Achter de Nidec Kyoto Tower ligt ons laatste doel in Kyoto voor vandaag. We gaan nu op weg naar een verrassing voor Lyka die ik de hele dag voor haar heb moeten verbergen.
De Nidec Kyoto Tower een onderdeel van een gebouw waarin ook een hotel is gevestigd. Het is een van die dingen die mij niet echt trekken. Betalen om de hoogte in te gaan om naar de stad onder je te kijken is niet echt bijzonder. Wel wanneer het bouwwerk zelf een bijzonder bouwwerk is. Taipei 101 is daar een schoolvoorbeeld voorbeeld van.
Voor de toegang van het JR-Kyoto Station dwalen mijn gedachten af naar 2009. Toen stond ik hier met mijn goede vriend Tettje van Malsen. Ik herinner mij de Pachinko speelhal en het sushi restaurant met de lopende band aan de achterkant van het station. Helaas kunnen we daar niet gaan eten omdat ons budget het niet toelaat.
De problemen met de Bastiaanse/Heijnen van nummer 13 worden met de dag groter. Een appartement kopen en gedwongen lid zijn van een VvE, vergeet het maar! Het is een onuitputtelijke bron van ellende.
Ik geniet voor een moment van mijn herinneringen en ik ben dankbaar dat ik al zoveel heb mogen ervaren en zoveel heb mogen zien in Azië. Het treinstation is een architectonisch kunstwerk dat ondenkbaar is in de snel veranderende westerse wereld. Dan wordt ik een beetje bedroefd omdat de wereld waarin ik ben opgegroeid niet meer bestaat omdat ze is overwoekerd door invasieve exoten.
Ik volg Lyka gedwee omdat ze tegenwoordig vaak het initiatief neemt en daarmee mij veel werk uit handen neemt. We moeten rechtdoor omdat Lyka denkt dat we met Japan Rail richting Osaka gaan. Ze is meer dan verbaasd wanneer ik linksaf sla. Ze kijkt mij aan vol ongeloof. Het duurt niet lang totdat het kwartje is gevallen!
Het kopen van kaartjes voor de Shinkansen is moeilijker dan ik had verwacht. Er zijn heel veel verschillende keuzes voor de manier waarop je in de Shinkansen reist. Er zijn ook verschillende klasse, daarnaast kun je kiezen voor een gereserveerde zitplaats of zelf een onbezette stoel vinden in de 25 meter lange wagons voor de niet gereserveerde stoelen. Al die keuzes hebben verschillende prijzen. Ik moet dus goed opletten voordat ik mijn Wise kaart in de automaat steek om af te rekenen!
De gedachte aan de Shinkansen brengt me naar de trein die ik als kind zag in een boek of magazine. Een trein die sneller kon dan alle treinen die in Europa en Amerika reden! De Shinkansen Series 0 is voor elke spoorfanaat de ultieme geboorte van de hoge snelheidstrein. Het is de wilde schoonheid van de eenvoud!
Net als vijftien jaar geleden is het bijna geruisloos binnenrijden van een Shinkansen N700-serie een onvergetelijke ervaring. De hoge snelheidstrein is het toppunt van techniek in het kwadraat. Net als vroeger de Japanse mini elektronica van Sony en de huidige horloges van Seiko en Casio.
Op een ander perron staat een Shinkansen N700-serie te wachten op haar vertrek. Ik gebruik de vrouwelijke vorm omdat de schoonheid alleen kan worden vergeleken met een vrouwenlichaam. Strak en rond in een oogverblindende combinatie.
Onze niet gereserveerde zitplaatsen hebben een groot voordeel ten opzichte van de gereserveerde zitplaatsen. Wij zijn niet aan een specifieke trein verbonden met haar vertrektijd! Zolang we maar vandaag met de trein reizen. De Shinkansen N700-serie treinen blijven aankomen en vertrekken. Elke zes minuten vertrekt er een Shinkansen N700-serie naar Osaka en een naar Tokio vanuit Kyoto!
‘Nog een, dan gaan we!’, lacht Lyka me toe.
Het niet gereserveerde treinstel is zo goed als leeg! Dat kan ook niet anders wanneer er tien tot twaalf treinen in een uur vertrekken naar je bestemming. Waarom zou je de ruim 500 kilometer gaan vliegen?
Japan is ook niet bekend met korting, reispassen of andere vormen van besparing op de ritprijs. Het gaat strikt op treinsoort, Nozomi, Hikari of Kodama. Daarna met een gereserveerde zitplaats of een niet gereserveerde zitplaats, de prijs staat vast en is voor iedere passagier hetzelfde!
Voor ¥ 1.450 (€ 9,35) per persoon is het een bijzondere afsluiting van deze lange mooie dag in Kyoto. Ik moet nog even naar het toilet. Kijk eens goed? Denk nu aan het laatste toilet dat je in Nederland in de trein of op een station hebt bezocht?
We glijden met de snelheid van een wervelwind, 228 Km/u, over de stalen rails door het Japanse landschap. De veertig kilometer tussen Kyoto en Osaka zijn binnen veertien minuten afgelegd. Het is een bijzondere ervaring!
Nu nog een half uurtje in de metro en we zijn terug in Cote House.
Ons budget voor vandaag is ruimschoots uitgegeven. We lopen ook tegen de grenzen aan van ons totale budget dus kiezen we voor een eenvoudige avondmaaltijd. Er is voldoende keuze in de Life Supermarkt. Vandaag wordt het diepvries! In de kleine gemeenschappelijke keuken van het Cote House bak ik eerst gyoza gevuld met varkensvlees, natuurlijk drink er een koud biertje bij.
De diepvries Fugetsu yakisoba aangevuld met verse groenten is een succes. Voor nog geen zes euro hebben we heerlijk zitten eten. We zijn het er samen snel over eens, we gaan het een paar dagen rustig aan doen.

Japan: Groot, groter, grootst…

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 23 februari 2024

Na de delicate pruimenbloesem gaan we verder naar de volgende attractie in Kyoto en deze is van een afmeting die ons doet duizelen. Waar Japan voor velen bekend is geworden met delicate elektronica die elk jaar steeds kleiner werd gaan we nu naar een keizerlijk onderkomen van astronomische afmetingen dat nog steeds wordt gebruikt als keizerlijk onderkomen wanneer de keizerlijke familie in Kyoto verblijft!
Er vallen af en toe nog dikke druppels uit de wolken maar gelukkig is het het grootste gedeelte van de tijd droog. Japan is het land van de verkoop automaten en met enige verbazing sta ik naar een automaat staren die vers vlees bevat! Kun je je het voorstellen dat je bij de slager een pondje speklappen uit de automaat trekt? Vreemde mensen die Japanners!
We zijn dus op weg naar de “Kyoto Gyoen National Garden”. Een grote groene rechthoek midden in het centrum van Kyoto. Nu ik dit verhaal aan het schrijven ben haal ik de afmetingen op van Google Maps en die afmetingen zijn werkelijk duizelingwekkend.

• De rechthoek van de “Kyoto Gyoen National Garden” is ongeveer 760 bij 2650 meter.
• Dat is, ook ongeveer, 2.014.000 vierkante meter!
• Om dat in een begrijpelijk beeld om te zetten: Meer dan 260 voetbalvelden groot!

Over de waarde van de grond in het midden van het centrum wil ik niet beginnen want in Japan hebben ze gelukkig nog wel respect voor de keizer, zijn voorouders en nakomelingen. Niemand klaagt over zijn vermogen.
Ik hoop dat deze foto voldoende zegt over de omvang en afmetingen waar we mee te maken krijgen in de “Kyoto Gyoen National Garden” waar het “Kyoto Keizerlijk Paleis” zich bevind. Dit is een onbewerkte foto! Het is hier onvoorstelbaar ruim, schoon en er is geen andere levende ziel te zien.
Voordat we het keizerlijk paleis bezoeken neem ik eerst nog een foto van de vele poorten die in de buitenste muur van het paleis zitten. Dit is de “Gishu-mon Gate”. Het mag duidelijk zijn dat er serieus werk van is gemaakt om de keizer te behagen en te beschermen.
De toegang is gratis voor deze attractie. Nadat we een kleine poort speciaal voor toeristen/bezoekers zijn gepasseerd wordt ons meteen in niet mis te verstane woorden duidelijk gemaakt dat we hier absoluut geen foto’s mogen maken van de complexe systemen die het keizerlijk paleis bewaken. Dit kleine stukje erf van het paleis is belangrijk voor de veiligheid van de keizerlijke familie. We worden gescreend met behulp van een dozijn camera’s die om ons heen zijn opgehangen. Privacy wetgeving? Waarschijnlijk niet! Hoeveel Japanners zitten ons nu te bekijken, en hoeveel systemen doorzoeken data bestanden op onze gezichten, op zoek naar aanwijzingen dat we iets slechts in ons hoofd hebben?
We passeren de eerste controle zonder problemen. De man in een uniform kijkt mij doordringend in de ogen. Hij speurt in mijn gedachten naar mogelijke slechte bedoelingen. Dan krijgen we een pamflet in het Engels waar de regels voor ons bezoek aan het keizerlijke paleis duidelijk zijn vermeld. Het is ons duidelijk wat we mogen maar nog duidelijker wat we niet mogen doen tijdens de gecontroleerde rondleiding.
Van de volgende bewaker krijgen we gekleurde geplastificeerde labels aan een lint om de nek gehangen om ons ook op afstand duidelijk zichtbaar te maken tot welke groep we behoren. Elke groep, met een steeds wisselende kleur, bestaat uit een vastgesteld aantal deelnemers en daar word absoluut niet van afgeweken! De labels zijn genummerd en bij het verlaten zullen ongetwijfeld alle labels opnieuw worden gecontroleerd of de groep nog compleet is.
De rondleiding, onder de strenge ogen van een gids, begint pas wanneer alle gekleurde geplastificeerde labels om de nek van een persoon zijn gehangen. Strenge regels en veel protocol, welkom in de georganiseerde wereld van Japan. Hier is niets aan het toeval overgelaten.
De gids geeft het signaal dat de groep compleet is en als een kudde schapen worden we door de herder, de gids, door de eerste poort over een enorme met grind bedekte binnenplaatsen geleid. Ik loop voor een enkel moment voor de gids uit om zo min mogelijk mensen in mijn foto’s te hebben. Het duurt niet lang voordat de gids mij vriendelijk, autoritair en duidelijke voor de andere bezoekers berispt. We moeten allemaal achter de gids blijven en luisteren naar wat hij in het Chinees, Japans en slecht Engels heeft te vertellen.
Vanaf dit punt kunnen de foto’s bewerkt zijn met “kunstmatige intelligentie” om de andere schapen van de kudde, inclusief de gids, te laten verdwijnen. Lyka loopt hier met ongeveer tien andere schapen! “Adobe Lightroom” wordt met elke update beter en is een goed stuk gereedschap voor elke fotograaf die zichzelf een beetje serieus neemt!
Lyka loopt hier voor de “Shin-Mikurumayose (New Carriage Porch)” langs.
We lopen achter de gids aan van binnenplaats naar binnenplaats. De ene binnenplaats nog groter dan de ander en elke poort die we passeren is een poortgebouw met een eigen naam. Deze rode poort met witte muren heet “Ueki-mon (Right Gate)”. De enorme leegte om ons heen laat een diepe indruk achter. Ik vraag me af waarom alles zo enorm groot en leeg is. Waarom deze enorme open binnenplaatsen? Er zijn ook enkele kleinere poorten in de muur die ongetwijfeld door de bewakers en het personeel worden gebruikt.
De “Kenrei-mon Gate (gate for Emperor)” is een van de belangrijkste poorten in de buitenste muur. De naam van de poort zegt genoeg en wat de gids allemaal in slecht Engels sputtert kan me op dit moment niet meer boeien. Voor mij lijkt het tot nu toe op een rondleiding langs de poorten van het keizerlijk paleis. Het is niet oninteressant maar het is ook niet wat we hebben verwacht.
Er wordt ons een blik gegund op een van de paleizen binnen de hoge muren van het “Kyoto Gyoen National Garden” complex. Vanaf een afstand kijken we naar een enorm houten paviljoen in traditionele Japanse architectuur omringt door een perfect geharkte Japanse tuin van een fijn lichtgrijs grind.
Nu valt het kwartje! Wat we tot nu toe gezien hebben heeft geen enkele blinde hoek waar een persoon die kwaad in de geest heeft zich kan verschuilen. Elke verstoring van het perfect geharkte grind verraad een indringer die iets mogelijk iets kwaads in de zin heeft. Eenvoudig maar doeltreffend!
Een detail van een kozijn met twee draaideuren, vergeet niet dat draaideuren speciaal waren in het oude Japan, schuifdeuren waren en zijn nog steeds de norm. Het “Shunkoden (Imperial Sanctuary)” is dan weer een architectonische parel met veel goud op donker hout in een perfecte omgeving.
Ook bij het “Seiryoden (Inner Palace)” moeten we op afstand blijven. In een hoekje, omringt door een afscheiding van stalen posten met een touw ertussen gespannen, van een andere perfect geharkte grind tuin mogen we enkele minuten genieten van de historie van Kyoto.
De enorme houten paviljoens zijn erg indrukwekkend maar de details van het “Seiryoden (Inner Palace)” zijn nog indrukwekkender.
Een eindeloze reeks paleizen en tuinen, allemaal met exotische poëtische namen, trekken aan ons voorbij terwijl onze interesse met elke stap verder afneemt en we eigenlijk zo snel als mogelijk naar de uitgang willen. Helaas kan dat niet want de kudde is in zijn geheel vertrokken en moet ook weer compleet aan de uitgang worden afgeleverd. Er mag niemand ontbreken!
Ik verdiep me in de details van de paleizen. In mijn visioenen zie ik de Japanse werklieden gepassioneerd en vereerd bouwen aan het paleis voor de hooggeëerde keizer en zijn gezin. Duizelingwekkende mooie details in deze eeuwenoude houten gebouwen.
Een brug over een langzaam stromende beek en een lange galerij zonder enig meubelstuk. Nergens een donker hoekje om je te verstoppen. Hier is echt over alles nagedacht in een ver verleden. De kudde begint stilletjes te morren en de gids ontvangt de signalen dat we er genoeg van krijgen. Het was interessant maar we hebben er langzamerhand allemaal genoeg van.
Met elke stap komen we dichterbij de uitgang. Vanzelfsprekend komen we ook hier weer de bloeiende “Ume”, de pruimenbloesem, tegen. De pruimenbloesem geeft wat kleur aan het einde van ons bezoek aan het keizerlijk paleis van Kyoto.
Een dik aangeklede bewaker, inclusief mondkapje, klopt me op de schouder en ik heb eerst geen enkel idee welke regel ik heb overtreden.
Hij wijst naar mijn blote kuiten en zegt: ‘Winter in Kyoto en jij draagt een korte broek!’, gevolgd door een bulderende rollende lach.
Ik kijk hem recht in de ogen en wacht een moment met mijn antwoord om de spanning een beetje op te voeren.
Terwijl ik met mijn gebalde vuist op mijn borst klop, op de plaats waar mijn hart zit, antwoord ik resoluut: ‘Samoerai!’
Hij kan zijn oren niet geloven en trots steekt hij twee duimen op. Hij is zichtbaar trots dat een buitenlander binding heeft met de cultuur van zijn Japan.
Het laatste paviljoen dat we tijdens deze rondleiding passeren is het "Omima (Palace for Rites and Rituals)”. Dit paviljoen is zeer speciaal omdat dit het enige gebouw is waar we kunst in de vorm van wandschilderingen hebben gezien.
Onze rondleiding zit er op en voor de dagploeg van de bewakers zit het werk er ook op. Het is bijna half vier en het is tijd om naar het treinstation van Kyoto te gaan. We hebben nog zeker een uur en een kwartier met de trein te gaan en dan nog een stukje te lopen voordat we in het hotel zijn. Het was in ieder geval een mooie en informatieve dag in Kyoto.