Japan: Minō Waterval

Osaka (Cote House) 406), woensdag 14 februari 2024

Het eerste deel van woensdag 14 februari 2024.

Bij terugkomst in het hotel vandaag kijk ik tegen 297 foto’s aan die ik moet verwerken. Mag ik dan zeggen dat het vandaag een geslaagde dag is geweest? De aanloop naar deze dag was een hele vreemde. Ik had de “Katsuō-ji” tempel al eens eerder op het internet gezien en mijn interesse ging uit naar de lange wandeling door een kloof, met halverwege een waterval, door een bosrijke omgeving op weg naar de Boeddhistische tempel. Ruim zeven kilometer bergopwaarts zou moeilijk aan Lyka te verkopen zijn?
Mijn verbazing is te begrijpen toen mijn meisje gisteren begon over een tempel in de bergen met veel rooie poppetjes. Tsjinga, of misschien B.I.N.G.O! Het idee moest toch met enige voorzichtigheid worden behandeld want ik verwacht dat ze niet wist van de wandeling naar de tempel. We bespraken het idee samen zodat het duidelijk was dat deze dag voor ieder wat wils had. En we waren het er snel over eens! Ondanks de lange wandeling gaan we vandaag naar de “Katsuō-ji” tempel.

De weersvooruitzichten bepalen al een paar dagen mede ons programma. Lyka en ik zijn het er ook al helemaal over eens dat we niet 28 dagen vol gas elke dag op pad kunnen. Daarom gaan we zeker de intensieve en drukke dagen afwisselen met “rustdagen”. Ik kan ondanks mijn 64 jaar best nog wel wat hebben maar soms speelt de vermoeidheid me toch wel enige parten.
‘De geest zegt ja en het lichaam zegt nee’, ik neem aan dat dit een bekend verschijnsel is bij reizigers van mijn leeftijd, of ouder. Ik moet nu meteen denken aan Henk en Gerda Siteur die ook weer onderweg zijn deze winter. ‘Het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan’, alleen kruipt het bloed wat langzamer.
We gaan voor de tweede keer tijdens ons bezoek aan Osaka op weg met de trein. Een prima, schoon en goedkoop vervoermiddel. Hoor je me Wouter Koolmees? Voor € 3,25 zitten er een uur in een schone trein en stappen twee keer over! De eerste overstap is op het Umeda treinstation.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Station Umeda (梅田駅, Umeda-eki) is een spoorweg- en metrostation in de wijk Kita-ku in de Japanse stad Osaka. Het wordt uitgebaat door de Hanshin, Hankyu (beide private spoorwegmaatschappijen) en de Metro van Osaka. Het station heeft in totaal 15 sporen en behoort tot de grootste en drukste stations van Japan. In totaal maken dagelijks meer dan tweeënhalf miljoen mensen gebruik van het station (exclusief de stations Osaka, Nishi-Umeda, etc.)

We kijken onze ogen uit. De efficiëntie in Japan is van een ongekende klasse en tot in de puntjes geperfectioneerd. Het in en uitstappen gaat in alle rust en zonder enige wrijving. Respect en verdraagzaamheid zijn alom aanwezig. We moeten zelfs nog een keer overstappen en ook dit overstappen is een hele belevenis. De deuren van de trein gaan allemaal tegelijk aan dezelfde kant open om de passagiers te laten uitstappen. De conducteur of machinist, wie is me niet helemaal duidelijk, kijkt op een beeldscherm mee en zodra hij zich ervan heeft overtuigd dat iedereen is uitgestapt sluit hij de deuren weer en opent hij aan de andere kant de deuren. De reizigers stappen in alle stilte en vol van respect weer in en zoeken een zitplaats zonder te rennen of te duwen. Ellebogen zijn niet erg zinvol in de Japanse samenleving!
Na gebruik te hebben gemaakt van de kraakheldere gratis openbare toiletten op het station van “Minō” stappen we naar buiten de zonnige dag in. Direct op het stationsplein staan er al wegwijzers voor de toeristen in verschillende talen. Ook het Chinees en het Koreaans zie je vaak om je heen, maar wel iets meer dan het Engels. Gelukkig hebben we Google Translate op de telefoon waarin de camera subiet het Japanse schrift vertaald naar het Engels.
Binnen enkele minuten bevinden we ons in de kloof die aan het einde een waterval heeft die de bron voor het water in de beek door de kloof is. We kijken onze ogen uit. Dit is het klassieke Japan met de stijlvolle houten huisjes. Een houten huis is aardbeving bestendig! Misschien een idee om in Groningen alleen nog maar houten huizen te bouwen?
Alles om je heen is tot in de puntjes van de perfectie uitgevoerd. Of het nu om putdeksels, standbeelden of tuinen en wegen gaat. Het ontbreken van dissonanten versterkt je innerlijke rust tijdens de wandeling.
Nog niet bekomen van de rust en de natuurlijke schoonheid in de kloof van de Minoh rivier staan we enkele honderden meters verder bij de eerste tempel van de dag. De weg, en de rivier, naar de waterval snijdt het tempelterrein van de “Ryuan-ji” tempel in tweeën. Ik kom woorden te kort wanneer ik dit onder woorden wil brengen. Mijn gevoelens zijn subjectief en vluchtig als een schaduw.
Laat ik vanaf dit moment maar onze foto’s laten spreken met hier en daar aangevuld met een uitleg. Een foto zegt meer dan duizend woorden. Woorden die ik steeds moeilijker kan vinden om uit te drukken wat ik om me heen zie en wat ik voel.
Naast een gravel pad staat een wegwijzer met de mededeling dat dit pad omhoog gaat naar een punt met een uitzicht. Het duurt even voordat we het er over eens zijn maar uiteindelijk stappen we toch het steile pad op. Het pad slingert en slingert zich langs de berghelling omhoog totdat we opnieuw bij een standbeeld komen.
Het mag een verrassing heten dat het uitzicht al sinds jaar en dag wordt weggenomen door de kruinen van de bomen in de kloof. Misschien was het in een ver verleden een mooi punt maar voor nu was het een zware beklimming dus neem ik even de tijd om wat uit te rusten.
We dalen weer af naar de asfalt weg en dat afdalen is een stuk zwaarder op de losse gravel dan het stijgen. Elke stap moet worden gecontroleerd om niet te vallen of niet geblesseerd te raken. Onderweg passeren we een bordje dat de Nederlandse politiek zich eens ten harte moest nemen: “Verboden de dieren te voederen, ze worden afhankelijk van het voer dat u geeft!” Terug op het asfalt vervolgen we onze weg naar de waterval.

De Minō waterval is 33 meter hoog en staat op de lijst van Japans mooiste watervallen. Dat is goed te begrijpen want de waterval ligt in een mooie rustige omgeving.
Het is er wel veel drukker dan verwacht. Er liepen niet zoveel mensen met ons mee door de kloof naar de waterval. Maar dat komt omdat er nog een tweede toegangsweg is vanaf een enorme parkeerplaats hoger op de heuvel.
We eten een broodje dat we vanochtend gekocht hebben in de “Life-Supermarkt” en drinken een flesje warme groene thee, uit een van de vele automaten, in de zon en bereiden ons voor op de laatste etappe naar de “Katsuō-ji” tempel.
Het vervolg van de weg naar de tempel is saai te noemen. Eerst een steile klim naar autoweg 43 en dan diezelfde geasfalteerde autoweg 43 volgen tot we bij de tempel zijn. Net voor de tempel zie ik bij een bushalte dat er hier elk uur een bus vertrekt naar het treinstation van Minō. De prijs voor een enkele reis is hoger dan die voor de treinreis van Namba naar Minō. We zijn blij dat we straks weer gewoon dezelfde weg naar beneden terug gaan lopen.

Bekijk hier alle foto’s van onze reis naar Japan in 2024.

Japan: Dinsdag de dertiende

Osaka (Cote House) 406), dinsdag 13 februari 2024

Na de lange dag van gisteren is de onverwachte rustdag vandaag op zijn plaats. Natuurlijk ben ik wel gewoon om zeven uur opgestaan en heb enkele van mijn dagelijkse bezigheden vervuld. De supermarkten zijn hier zeven dagen in de week al vroeg open en nadat ik mijn ochtendwandeling voor de inkopen heb gedaan bedenk ik een nieuw ontbijt voor Lyka en mezelf.
Het gesneden witbrood in Japan is fantastisch en komt in drie verschillende diktes gesneden. Er zitten tien, acht of zes sneden in een half wittebrood. Ik kies voor de middelste optie van acht sneden. Ik klop drie eieren met een scheutje water, het geheim van de kok, en bak een omelet in de hapjespan op de inductiekookplaat. In de (room)boter natuurlijk want margarine vertrouw ik in Azië niet. Ze voegen hier van alles en nog wat toe aan het beroerde ongezonde mengsel van plantaardige vetten en oliën. Twee ronde plakjes ham er op en ik kan van een goed en smakelijk ontbijt spreken.
Terug in de keuken, om de pan schoon te maken, wordt ik aangesproken door een broodmagere tengere jonge vrouw met een vreemd accent.
‘Hello, good morning, I’m vegan!’
“Oh, good morning, I’m Johnnie!’
Ik wrijf de pan schoon met keukenrol schoon en plaats hem terug op de inductiekookplaat. Daarna was ik het gebruikte bestek, borden en messen af met ruim stromend water. Ik heb een hekel aan afwasmiddel omdat het weinig toevoegt aan de reiniging en eigenlijk alleen maar vervuilend is. Een keukendoek om ze af te drogen is er niet dus zet ik alles in het afdruiprek om te droegen.
Ik voel dat haar ogen mij volgen en er kruipt een onaangenaam gevoel over mijn ruggengraat omhoog naar mijn hoofd.
Zodra ik omkijk brabbelt ze: ‘Ik ben vegan!’, in het Engels.
‘Ja, je vertelde mij net dat je Megan bent, ik ben Johnnie!’
‘Mijn naam is niet Megan, die is Lucia en in ben vegan! Ik wil geen pannen en keukengereedschap gebruiken die besmet zijn met dierlijke producten! Wij vermijden van het gebruik van dierlijke producten volledig!’
De manier waarop ze steeds luider tegen me gaat praten en haar hooghartige toon vallen bij mij niet in goede aarde!
‘Kun je misschien wat duidelijker zijn wat je nu precies wil want ik heb nog andere dingen te doen vandaag?’
In een waterval van woorden wordt me te verstaan gegeven dat ik alles in de keuken met veel afwasmiddel en water moet poetsen en schrobben totdat zij er de volle honderd procent zeker van is dat er geen dierlijke restanten zijn achtergebleven op het keukengereedschap.
Ik ben verbaasd, oprecht verbaasd, voor een moment sta ik met mijn mond vol tanden en heb geen enkel idee wat te zeggen tegen zoveel onzinnige onredelijkheid.
‘Ik neem aan dat je naar school bent geweest Lucia?’, ze knikt verbaasd.
‘Ik neem aan dat je op school hebt geleerd dat mensen, primaten zijn, dat we behoren tot het dierenrijk, tot de stam gewervelden en de klasse zoogdieren?’, haar ogen werden met elk woord uit mijn mond groter.
‘Jullie veganisten vermijden het gebruik van dierlijke producten volledig? Daar kan ik alleen maar blij om zijn want dat betekend indirect dat jullie je ook niet overgeven aan vleselijke genoegens en daardoor jullie jezelf ook niet voortplanten! Mijn advies: Gebruik je eigen keukengereedschap en bestek op reis zodat je honderd procent zeker weet dat ze klinisch schoon zijn!’, mijn woorden moeten klinken als kanonschoten in haar idealistische kleine hoofd, ze is zichtbaar van slag.
Ik vervolg mijn betoog zonder haar de mogelijkheid te geven iets terug te zeggen, ’Veganisme is het nieuwe WOKE halal zoals ook de mohammedanen ons willen onderdrukken door geen varkensvlees meer te eten en het overal in de publieke ruimtes te verbannen en te verbieden. Doe wat je niet kan laten maar laat mij met rust, en vertel me niet te doen wat jij denkt en nastreeft!’
Het huilen staat haar nader dan het lachen. Ik knik vriendelijk en ga terug naar de kamer. Tja, het is vandaag dinsdag de dertiende, je hebt van die dagen wanneer je onderweg bent.
Met deze vreemde ontmoeting in mijn achterhoofd is het moeilijk om mijzelf te concentreren op het schrijven dus kies ik er maar voor om lekker te gaan wandelen onder een waterig lentezonnetje. Zoals eerder gemeld is Osaka een stramien van rechte lijnen waarin het haast onmogelijk is om te verdwalen. Allemaal rechtdoor en drie keer rechts, of linksaf, en je bent weer terug bij het hotel.
Tijdens de wandeling zuig ik de indrukken van Japan op zoals een dweil het water tot zich neemt. Het is een vreemde wereld waar ik in terecht ben gekomen. Links en rechts zijn er steeds nieuwe zaken die ik even moet laten bezakken om later te kunnen relativeren.
Een zwarte “Honda Rebel 500”, met een wel hele mooie zadeltas, brengt warme gevoelens in me boven. Er roept nog steeds een zacht stemmetje in me dat ik er ook een moet kopen. Een klein flesje warme groene thee verwarmd me van binnen een beetje, er blaast een frisse oostenwind door de straten. Niet te koud maar wel fris! De wollen muts voelt nog steeds als een goede investering.
Na een kort overleg met Lyka ben ik nog een keer naar de supermarkt gegaan. Onze financiële situatie is niet ècht rooskleurig maar we moeten ons er wel doorheen kunnen slaan. Af en toe bezuinigen is niet wenselijk maar wel de ideale oplossing. Lunch en het avondeten komen vandaag uit de magnetron om wat geld te besparen voor morgen.
Met de kleine problemen in mijn hoofd is een fout, of een verkeerde inschatting, snel gemaakt. In een moment van een onbezonnen opwelling koop ik een verpakking van vier Bapao’s. Overtuigd van mijn onmetelijke wijsheid verzuim ik met “Google Translate” de ingrediënten te lezen. Ik zie al aan de verpakking dat het twee verschillende smaken moeten zijn omdat ze verschillen in hun verschijning.
En dat klopt! Nadat ik ze alle vier in de magnetron heb opgewarmd is mijn lunch bij de eerste hap al een tegenvaller. Persoonlijk vindt ik de zoete rode sojabonen pasta misselijk makend. Lyka zit heerlijk te happen van het zoete broodje, net als gisteren in Nara. Mijn volgende hap in het andere gestoomde broodje is wel een winnaar! Een mengsel van smaken van varkensvlees, lente ui en een vleugje verse gember strelen mijn tong en mijn gehemelte. Voor een moment verschijnt de magere vegan in mijn gedachten. Ik ruil mijn hele broodje met de rode bonenpasta tegen het halve broodje met varkensvlees. Dan maar een keer wat minder eten!
Na een middag van onderzoeken op het internet en plannen maken voor de rest van ons verblijf in Japan is het al snel tijd voor een paar koude kletsen uit de 7-11 en een Japanse magnetronmaaltijd uit de supermarkt. Deze combinatie van gerechten, de takoyaki en de okonomiyaki zijn beide zeer geliefd in Osaka, met de heerlijke dikke noedels van de yakisoba kost ongeveer € 2,65 per maaltijd! Tel daar nog een salade van bijna € 2,00 bij op en wie durft er dan nog te zeggen dat Japan duur is?
Onze onverwachte rustdag zit er op en ik ga nog even naar de badkamer. We verblijven namelijk in een hotel met een gedeelde douche en toilet. Dit is heel normaal voor de goedkopere hotels in Japan. Tenzij je vijftig euro per dag meer wil betalen voor je eigen douche en toilet.
En wie loop ik tegen het lijf? De vegan Lucia! Ze ziet er niet gelukkig, en zeker niet gezond, uit. Ze heeft duidelijk iets op haar heupen met een blik van een Jehova getuige in haar ogen.
‘Ik heb er eens goed over nagedacht wat je vanochtend tegen me hebt gezegd!’
Ik knik vriendelijk en wacht op de preek die mij moet gaan overtuigen.
‘Er is niets mis met mensen die vegan zijn!’
Ik knik opnieuw vriendelijk, ‘Maar is er dan wat mis met mensen die carnivoor zijn en stevige hoeveelheden vegan bier drinken? Net als ik!’
‘Bier is niet vegan! Daar zitten resten in van levende organismen!’, snuift ze als een wild dier.
Ik sta perplex, echt waar!
‘Is een schimmel een dier, een plant of wat anders? En een krop sla, op welk moment is die precies klinisch overleden volgens een veganist?’
Ik bespeur opnieuw onzekerheid in haar houding en ze twijfelt aan haar eigen filosofie.
Ze hakkelt: ‘Planten hebben geen gevoel!’, met een triomfantelijke glimlach.
‘Gaat het voor een veganist nu over of iets leeft of over de pijn die ze mogelijk voelen?’
Ze is duidelijk van slag en verlaat zonder afscheid te nemen hoofdschuddend de keuken. Ze zal nog wel een tijdje verder gaan met haar kruistocht tegen vegetariërs, carnivoren en omnivoren. Maar dat ze gaat slagen om de wereld te verbeteren lijkt mij nog steeds twijfelachtig.
Ondertussen zijn de plannen voor morgen gemaakt. Het wordt een mix van natuur en cultuur met een stevige wandeling als basis.

Japan: Todai-ji - Nara

Osaka (Cote House) 406), maandag 12 februari 2024

Dit verhaal is het vervolg van: maandag 12 februari 2024 Japan: Hertjes

Wij komen dus achterom bij de “Todai-ji”.

Het verhaal van de “Todai-ji” begint in het jaar 728 wanneer keizer Shomu de opdracht geeft om een Boeddhistisch tempelcomplex te bouwen in Nara. Dit decreet vertegenwoordigde een poging om Chinese tempels uit de veel bewonderde Tang-dynastie te imiteren. Todaiji staat bekend om de Nara Daibutsu, ook bekend als "De Grote Boeddha van Nara", een afbeelding van de Boeddha Birushana. De huidige Boeddha werd gerepareerd na aanzienlijke schade te hebben opgelopen in 1692. Onder leiding van abt Shunjobo Chogen (1121-1206) werden in 1180 talrijke structuren in Todaiji herbouwd op de manier van de zuidelijke Song-dynastie van China.

Aan de houten buitenbuur is meteen af te leiden wat voor een enorm houten gebouw er zich binnen deze muren moet bevinden. Het is hier aan de achterkant nog heel erg rustig en met elke schrede komen we een stap dichter bij de drukte.
De toegang voor de hal met daarin de grote bronzen Boeddha, de “Nara Daibutsu”, bedraagt 600 yen (€ 3,75) per persoon. Wanneer hebben we deze prijzen in Europa voor ons culturele erfgoed gezien?
Vanaf de veranda, een stukje voorbij de kassa’s, kijk je naar de enorme omvang van het houten gebouw dat de laatste keer in 1709, na een enorme brand, is herbouwd. Dit gebouw is ongeveer 30% kleiner dan het oorspronkelijke huis voor de grote Boeddha. Met de afmetingen van 57 meter (187 voet) lang, 50 meter (160 voet) breed en 49 meter (161 voet) hoog mag je het gerust zeer indrukwekkend noemen. Om deze afmetingen te visualiseren voor mensen die niet zo goed zijn in het denken in meters: Het vloeroppervlak is groter dan de helft van een modern voetbalveld en het gebouw is even hoog als een moderne flat van twaalf verdiepingen. Tot 1998 was het 's werelds grootste houten gebouw. Dat is dus ook zeer indrukwekkend te noemen!
We zijn er in al onze bescheidenheid stil van geworden. Zelfs de enorme hoeveelheden toeristen op de brede laan naar de tempel kunnen niets van de grootheid van de “Todai-ji” wegnemen. Een gebruikelijke selfie moet natuurlijk worden gemaakt.
Vanaf de eerste veranda kijk je omhoog naar het hout. Veel hout, met ongekende nauwkeurigheid gezaagd, gebeiteld en geschaafd totdat het precies in elkaar past en de enorme druk van het eigen gewicht verdeeld op het hout onder zich. Ook in Japan was de boog nog niet bedacht om de druk gelijkmatig te verdelen. Hier wordt veel het contragewicht principe toegepast. Waardoor een gebouw bijna twee keer zo zwaar kan worden.
Rechts naast de ingang staat een houten beeld uit de 18e eeuw. Het is “Binzuru” (Pindola Bharadvāja), Pindola was een van de zestien discipelen van de Boeddha. Pindola was een meester in veel bovennatuurlijke krachten. Aan dit beeld wordt toegewezen dat wanneer je over het lichaamsdeel van het beeld wrijft waar je zelf problemen mee hebt de problemen door de Pindola worden weggenomen.
Zijn houten ogen lijken je na driehonderd jaar nog steeds te volgen. Het is spiritueel en bovennatuurlijk.
Eenmaal binnen sta je voor de enorme bronzen Boeddha. Een foto doet haar tekort. Daarom vermeld ik ook deze keer de afmetingen.

Afmetingen van de Daibutsu, De tempel geeft de volgende afmetingen voor het standbeeld

Hoogte: 14,98 m (49 ft 2 in), Gezicht: 5,33 m (17 ft 6 in), Ogen: 1,02 m (3 ft 4 in),
Neus: 0,5 m (1 voet 8 in), Oren: 2,54 m (8 ft 4 in).
De schouders van het standbeeld zijn 28 meter breed en er zijn 960 zes krullen bovenop het hoofd.
De gouden halo van de Birushana Boeddha is 27 m (87 ft) in diameter met 16 afbeeldingen elk 2,4 m (8 ft) hoog.

Onlangs werd met behulp van röntgenfoto's een menselijke tand ontdekt, samen met parels, spiegels, zwaarden en juwelen in de knie van de Grote Boeddha; dit wordt verondersteld de relikwieën van keizer Shomu te zijn. Het standbeeld weegt 500 ton (500.000 kilo).

Het is de onnatuurlijke stilte in het enorme houten gebouw die het bezoek nog indrukwekkender maakt. Het lijkt onmogelijk om niet in stilte naar het enorme bronzen beeld te blijven kijken. Zelfs de kleinste kinderen zijn binnen zo stil als een muis.
De houten pilaren van dit gebouw zijn enorm. Er zijn in de bossen van Japan nog steeds van deze enorme levende woudreuzen te vinden. En die bossen en bomen worden beschermd zodat ze in de toekomst weer kunnen dienen waar ze voor groeien in de natuur. Het bouwen van tempels en altaren.
Je voelt je nederig en nietig door de enorme omvang van de ruimte om je heen en de grootsheid van de voorwerpen om je heen. Zoals de bijna vier meter hoge gouden nok versiering die ook op het houten gebouw staan. Kijk een stukje verder nog een keer naar het houten gebouw? Dan realiseer je je pas goed hoe groot dit houten gebouw is.
Overal om je heen staan houten en bronzen beelden die druipen van de symboliek. Je schuifelt langzaam met de stroom zwijgende toeristen en geïnteresseerden mee. Het is zeer indrukwekkend. Iedereen is er stil van.
Tegen de achterwand van het gebouw staat een maquette van het heiligdom in originele afmetingen en met de twee verdwenen pagodes met de zeven daken. Het is natuurlijk op schaal en niet iedereen kan driedimensionaal denken en zien. Vijfhonderd jaar geleden moet het voor elke passerende vreemdeling nog indrukwekkender zijn geweest dan vandaag de dag.
Een laatste blik op de “Daibutsu”, een afscheid, maar hopelijk geen vaarwel. Lyka en ik zijn het er over eens dat we hier bijna zeker nog wel een keer komen wanneer we weer in Osaka of Kioto verblijven.
Een Argentijn maakt voor ons een foto voor het familiealbum. Gelukkig staat de “Todai-ji Kondo Hakkaku Toro” de bronzen achtkantige lantaarn er ook goed op. In een omgeving als dit is alles, en ook alles, heilig en heeft na ruim 1.300 jaar haar eigen verhaal.
We verlaten de “Todai-ji” door de enorme houten “Todai-ji Namdaimon”, de grote zuidelijke poort. Bijna alle indrukken van vandaag razen nog door mijn hoofd. Ik heb vandaag zoveel gezien en gevoeld dat mijn hersenen van vier en zestig jaar oud er moeite mee hebben om het allemaal te verwerken, op te slaan en vast te houden.
Er zullen in de toekomst ongetwijfeld veel momenten zijn dat ik zelf de foto’s weer moet bekijken en deze verhalen lezen omdat de mooie herinneringen in mijn grijze massa verloren zijn gegaan of op de verkeerde plaats opgeslagen. Voor een dag als deze doen we het, Reizen, niet iedereen zal ooit deze inspanning en de drang om te reizen voelen, en deze ervaringen moeten verwerken. Ga reizen? Je komt rijker terug dan dat je van huis bent vertrokken!
De vijver met daarin het sprookjesachtige “Ukimido” paviljoen is helaas drooggemalen voor onderhoud. Een rede te meer om hier nog eens naar toe te gaan. Een laatste foto met een van de honderden tamme hertjes en onze mooie dag in Nara zit er bijna op.
Het is nog geen half twee en we gaan de weg terug naar Osaka aan. We hebben nog niets gegeten dus we moeten op zoek naar een betaalbare maaltijd in een toeristen stad. Dat kan een veel moeilijkere opdracht zijn dan dat het op het eerste oog lijkt. Zodra we het park verlaten worden we geconfronteerd met grote posters van noedels in de ramen van de restaurants. Veel zijn er zonder prijzen maar die posters die wel een prijs tonen laten zien dat de prijs voor een lunch in een van deze restaurants niet binnen ons budget past. Dus we gaan verder richting het treinstation van Japan Rail.
In de straat richting het station passeren we een enorme lange gedisciplineerde rij wachtenden toeristen en Japanners. We hebben geen idee waarop ze staan te wachten totdat we aan het einde van de rij komen. Er worden hier de traditionele Japanse snack “Mochi” gemaakt. “Mochi” is een Japans rijstcakeje gemaakt van mochigome rijst. Het zijn een soort cakejes van gestoomde Japanse kleefrijst in pastelkleuren met vaak een ronde vorm. Mochi is een zeer populaire wagashi en wordt vaak geserveerd met matcha.
Lyka wil ze dolgraag proberen en neemt plaats aan het einde van de lange rij. Iedereen wacht beschaafd op zijn of haar beurt. Tijdens het wachten verken ik de andere eetgelegenheden verder in de straat. Ik kom niet verder dan een gesloten Turkse Kebab verkoper en een klein stalletje waar de Takoyaki wordt verkocht.
Deze “Mochi” hebben de zoete rode bonenvulling waar ik zo van gruwel dus sla ik Lyka’s aanbod af en bestel twaalf takoyaki. Die twaalf balletjes gevuld met octopus vullen je meer dan je denkt. Na zes van die balletjes ben ik in ieder geval verzadigt. Ook Lyka vecht met de laatste twee omdat ze al een mochi naar binnen heeft gewerkt. Ik help haar met het laatste octopus balletje en zodra die verdwenen is lopen we verder naar het station.
Het kopen van de vervoersbewijzen is een fluitje van een cent en eenmaal door de poortjes is het perron ook snel gevonden. Daar komt de eerste trein, een groene deze keer, en dat zou onze trein moeten zijn. Helaas, ik vertrouwde het al niet dus vraag ik aan de machinist of dit onze trein is.
‘Osaka Namba’ kan ik niet zeggen, alleen ‘Osaka’ omdat er misschien wel honderd treinstations zijn in en om Osaka!!
Ik laat hem mijn treinkaartje zien met het bedrag dat we hebben betaald en hij knikt begrijpend. De machinist kijkt naar zijn horloge en dan naar het bord met de vertrektijden boven het perron. Hij steekt twee vingers op als teken dat we de tweede trein moeten hebben.
Ondertussen heb ik al wel begrepen dat de treinen niet voor niets een andere kleur hebben. De kleur van de trein is een extra aanwijzing zodat de passagiers in een oogopslag kunnen zien dat het hun trein is.

Tijdens het wachten besluit Lyka om haar laatste Mochi te nuttigen met een flesje warme groene thee. Het kan maar op zijn!
En zo gaat deze mooie drukke dag als een nachtkaars uit. We zijn te lui om de deur uit te gaan en we eten enkele boterhammen met kaas en ham als avondmaaltijd. We zijn beiden erg vermoeid en liggen nog voor negen uur op bed. Wat zal morgen ons brengen?

Bekijk hier alle foto’s van onze reis naar Japan in 2024.