Maleisië: Een lunch in Het nieuwe Chinatown

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), zondag 19 februari 2023

Vandaag moet het dus gaan gebeuren! De foto’s van Lyka met de lichtjes. Ondanks dat het weerbericht tegen ons is ga ik er toch van uit dat Pluvius ons gunstig is gestemd. Ik heb een plan en dat ga ik in alle stilte en met militaire precisie uitvoeren. Lyka weet van niets. Eerst zijn er de nu bekende broodjes met een beker koffie in de “Sunway Putra Mall”. Ze smaken ons uitstekend en Lyka gaat ook nog even kijken in de verschillende winkels. Daar ligt hoogstwaarschijnlijk de sleutel tot mijn succes! Het winkelen van mijn vrouw zonder dat ze wat koopt.
Ze heeft ook deze keer weer niets gekocht dus gaan we ondanks het nog vroege tijdstip met de monorail op pad naar het station “Imbi”. Naast het station ligt het enorme “Berjaya Times Square”. Dat is een winkelcentrum dat zelfs niet in Kuala Lumpur zelf wordt geëvenaard. Ik durf geen aantallen te noemen over hoeveel verschillende winkels maar een winkelcentrum met onder haar dak een heel amusement park inclusief een achtbaan geeft toch wel duidelijk aan hoe groot het is.
Ik slenter met Lyka langs eindeloze rijen winkels met dezelfde smakeloze en uitzichtloze kleding. Oubollige kleding voor oude vrouwen en jonge moslimmeisjes in een smakeloze mix. Sexy kleding voor Chinezen en Indiërs. Op zo’n moment in een groot winkelcentrum realiseer je je dat je eigenlijk in een surrealistische religieuze wereld terecht bent gekomen. En de mode? Ik weet het niet, daar heb ik geen kijk op. Maar Lyka kan in ieder geval niets van haar gading vinden en dat moet genoeg zeggen.
We verlaten het winkelcentrum via de zijuitgang en gaan op weg naar het “Pudu Plaza” winkelcentrum in het nieuwe Chinatown. Het is onderweg allemaal heel herkenbaar. Ik loop er na al die jaren nog steeds zo naar toe. De groen/oranje oprit van de parkeergarage heeft een opknapbeurt gehad en ook het Pudu Plaza is van een nieuwe laag verf voorzien. Maar beiden helpen ons niet op onze missie. Het Chinese theehuis op de eerste verdieping van het Pudu Plaza oogt nog hetzelfde maar de uitbater en het menu zijn veranderd. Geen grote BBQ Pork Bapao meer. Da’s jammer, want die waren heel erg lekker met een beker zwarte thee. Ook het tweede Chinese restaurant aan de achterzijde kan ons niet helpen. Dat is nu waarschijnlijk de opslagplaats voor de supermarkt in de kelder.
Tijden veranderen nu eenmaal en we moeten door of we willen of niet! En dan, plotseling, zo maar gewoon langs de straat een tentje dat alleen maar “Rice Crispy Pork” serveert. En die knapperige speklappen zijn sappig en lekker! We hebben al ruim twee weken geen varkensvlees meer gegeten en dan smaakt het nog beter. Voor RM 7 (€ 1,50) een bordje hebben we niets te klagen. We zitten niet vol maar dat is ook niet de bedoeling. De smaak en de kwaliteit gaat boven de kwantiteit!
Op weg naar “Sungei Wang Plaza” voelen we de eerste druppels van de door de weerman beloofde regen. We kunnen nog net droog binnen komen in het winkelcentrum voordat Pluvius de regen in alle hevigheid op Kuala Lumpur loslaat. Ik zie twijfels op Lyka’s gezicht maar ik weet vandaag niet van opgeven. Het zal, en moet, vandaag allemaal goed komen!
We brengen de regentijd door met Donuts en koffie. Met dit weer zoekt iedereen binnen een plaatsje dus het is niet gemakkelijk een zitplaats te vinden. De medewerker van “Dunkin’ Donuts” is echter onverbiddelijk! Niets gekocht, dan ga je maar ergens anders zitten! En zo krijgen wij toch snel een tafeltje. Heerlijke koffie met een “Bavarian” Donut.
Tussen twee buien door ontsnappen we via Lot 10 naar het uiterst luxueuze winkelcentrum “The Pavilion”. Dit winkelcentrum is hier met maar een reden in het achterhoofd gebouwd. Hier moeten de rijke olie-Arabieren uit de Perzische Golf met hun, van top tot teen in zwarte tenten gestoken, vrouwen en dochters hun honger naar extreem dure en zeldzame designer kleding en accessoires stillen. Parels voor de zwijnen! Hier wordt alleen gekocht om het kopen en de westerse mode niet gewaardeerd. Hier wordt gekocht omdat het kan en niet omdat het nodig is. Decadentie in het kwadraat van een volk dat zeventig jaar geleden nog in tenten in de woestijn woonden en neerkijkt op de mensen om hun heen.
De bloemfontein gaat het vandaag niet worden met de lichtjes aan dus moet Lyka genoegen nemen met een foto in het daglicht. Er vallen opnieuw dikke druppels uit de haast zwarte lucht en wij stormen naar binnen bij het “Pavilion”. Net als al die andere honderden mensen!
Ik zoek met vele anderen een plaatsje op de granieten trap en wacht af. We laten de tijd langs ons heen glijden. Een snoer van momenten dat nooit meer langskomt en voorgoed in het verleden verdwijnt. We hebben nog drie uur te gaan en buiten regent het als bij de Bijbelse zondvloed.
Heel af en toe passeert er een duidelijk geïrriteerde arabier met zijn gevolg. Dikke kinderen, jongens want de jonge meisjes zijn ook in het zwart ingepakt, lijken de mode te zijn in het Midden-Oosten. Maar die blikken in hun ogen. Die minachting die ze uitstralen naar de Kafirs, de ongelovigen, om zich heen!
Ik zie ze denken terwijl ze naar ons kijken: ‘Wie zijn die mensen?’
En nu weet ik ineens ook waar minister “het Kaagmens” die vraag heeft geleerd! Natuurlijk op die gezellige dansavonden met Palestijnse terroristen en andere foute corrupte Arabieren. Na een Foxtrot met Yasser Arafat en een glaasje gekoeld vers geperst granaatappelsap.
Sprong ze daar ook op de tafel, trok haar rok omhoog om de aanwezige mannelijke besneden gasten een blik op haar sexy enkels te gunnen, en riep ze: ‘Ik ga voor jullie regelen in Nederland!’
Een wolf in schaapskleren en veel gevaarlijker dan alle rechtse Kamerleden van Nederland bij elkaar! Beschuldig een ander om zelf in de luwte te komen!
We gaan nu echt richting de “Petronas Twin Towers”. Het is nog een stevige wandeling en de regen is nog niet het minste afgenomen. Beneden ons splijten de auto’s de plassen op de straat als boten op de zee. Er valt nog steeds heel veel water. We gaan het gewoon proberen en we zien wel hoe ver we komen.
Toen we hier in 2011 waren was er gestart met de bouw van enorme wandel galerijen boven de straten tussen Bukit Bintang en het KLCC. Die zouden nu toch wel klaar zijn? En ja hoor, zonder een druppel regen op ons hoofd lopen we van het Pavilion winkelcentrum naar het KLCC winkelcentrum onder de Petronas torens. Het mag een modern wonder heten.
De regen heeft natuurlijk ook nog steeds haar nadelen. De foodcourt in het KLCC zit tot aan de rand vol en er lopen tientallen, zo niet meer dan honderd, mensen rondjes in een moderne stoelendans om het eerste tafeltje dat vrij komt in te nemen. Daar gaan wij dus niet aan mee doen. Mijn oplossing is eenvoudig, kipnuggets met franse frietjes van de gouden bogen. Snel naar buiten om onder een afdakje samen de geïmproviseerde avondmaaltijd te nuttigen. Ik noem dat noodvoedsel! Het doel rechtvaardigt alle middelen.
Om iets over half zeven gaat de regen over in de drop! Lyka blijft onder het afdakje terwijl ik even ga kijken vanwaar ik straks de foto’s moet maken. Mensen komen langzaam uit het KLCC en maken van de onverwachte periode van droogte gebruik om hun foto’s te maken. Daarna verdwijnen ze weer. Wij zijn hier voor foto’s van de Petronas Torens met de lichtjes. Dus hebben nog wat tijd te gaan.
De klok tikt verder en de regen gaat over in een zware motregen. Of eigenlijk meer een natte wind! We komen steeds dichterbij de zonsondergang en het weer wordt ook langzaam beter. We kijken elkaar hoopvol aan en plotseling gaat de LED-verlichting, die op de torens is gericht, aan. Het moment voor ons om snel in actie te komen voordat de tuin met de fonteinen voor de Petronas Twin Towers wordt overlopen door gelijkdenkenden.
Dit is ‘m dan, de foto waar we de hele dag langzaam naar toe hebben gewerkt. Missie geslaagd en zonder gewonden. Lyka blij en ik opgelucht.
Het blijft ook na vijf en twintig jaar een imposant gezicht dat zijn gelijke in de wereld bijna niet kent.
We gaan voldaan richting de monorail en ook de KL-Tower laat zich met verlichting van haar mooiste kant zien. Ik heb het allemaal al zo vaak gezien maar dit maakt het absoluut weer de moeite waard om Kuala Lumpur te bezoeken.
Zien we er blij uit? We zijn beiden zeer gelukkig dat het uiteindelijk toch allemaal is gelukt. En als dank voor onze onverzettelijkheid krijgen we de verlichte torens ook nog te zien met de toppen in de wolken. Wat een schitterend einde aan deze mooie en productieve dag.

Maleisië: Sjokken

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), zaterdag 18 februari 2023

Na het debacle van gisterenavond is de moraal op deze zaterdagochtend niet erg hoog. Er wordt uitgeslapen en de teleurstelling van gisteren word weggewerkt met wel vier bekers sterke zwarte koffie. Er worden in stilte nieuwe plannen gesmeed in de twee hoofden in onze hotelkamer. We zijn beiden teruggetrokken in onze eigen gedachten. Dan komt de vonk die het het brandbare mengsel van hoop en wensen ontsteekt. We gaan in gesprek met elkaar om een oplossing te zoeken voor de gewenste foto’s met de lichtjes. Al snel komen we tot een compromis en kunnen we op pad voor ons zeer verlate ontbijt.
Op loopafstand is de “Sunway Putra Mall”, een gezellig winkelcentrum voor het gewone volk met een goede mix van winkels en eetgelegenheden. In dit winkelcentrum is ook een broodjeswinkel van de keten “Bread History” waar we in Penang ’s morgens ook altijd broodjes kochten. Per persoon twee broodjes met de bekende knakworsten van kippenvlees en een grote beker “Coffee Americano” van een klein koffiewinkeltje. Daar zitten we dan met onze monden en hoofden vol in stilte te eten en te genieten van ons ontbijt.
Ik geef mijn ogen goed de kost en probeer te analyseren welke groep van de Maleisische bevolking het dragen van een mondkapje, ik vind de rechte vertaling van het Engelse woord facemask, “gezichtsmasker” een veel mooier woord, heeft afgezworen. Het is voor mij al snel duidelijk! Van de drie bevolkingsgroepen die Maleisië telt zijn de moslims van de regeringspartij veruit de grootste groep die nog een gezichtsmasker dragen. Daar zijn ze “Putrajaya” hoogstwaarschijnlijk heel erg blij mee. Heel af en toe komt de discussie weer op gang om volledige gezichtsbedekking voor moslimvrouwen in te voeren en te verplichten. De islamitische jeugd heeft daar weinig trek in en neigt steeds meer richting de Chinese oppositie om meer vrijheden te verwerven. De meerderheid van de islamieten in het parlement is geen zekere zaak meer! Ze staan klaar om de onderdrukking en de onzinnige regels van het het islamitische juk af te werpen.
Naast de “Sunway Putra Mall” is het “PWCT-station” van de “LRT Sri Petaling Line” die ons naar het centrum, China Town, van Kuala Lumpur brengt. We gaan wandelen, en plaatsen opzoeken die in mijn herinneringen nog leven.
Na een stukje met een shuttle-bus wegens werkzaamheden aan het spoor komen we terecht op het LRT-station van “Masjid Jamek”. Om de hoek ligt het iconische grasveld genaamd “Dataran Merdeka”. Overal in Maleisië dwepen ze nog met dat “Merdaka”, de onafhankelijkheid van de Maleisische Sultanaten het Verenigd Koninkrijk.
Maar aan die onafhankelijkheid uit 1957 zit ook een zure kant voor de Maleisiërs. In 1963 sluit Singapore zich samen met Sabah en Sarawak aan bij de Maleisische Federatie. Op 9 augustus 1965 wordt het overwegend Chinese Singapore echter weer uit de federatie verbannen en word het een onafhankelijke republiek. Het wordt tevens lid van het Britse Gemenebest. Iedereen weet dat dat Singapore geen windeieren heeft gelegd. Monetair zijn ze gesplitst een op een, nu staat de score 1 Singapore Dollar is 3,3 Ringgit Malaysia!
Ik heb het al vaker gevraagd: ‘Noem een islamitisch land zonder olierijkdom met een bloeiende economie?’ Die is er niet!
Aan dat grasveld ligt het oude parlementsgebouw. nog steeds een magneet voor de toeristen omdat de meeste oude gebouwen al slachtoffer zijn geworden van de sloopkogel.
Op de hoge vlaggenmast en het altijd populaire “I love KL” na is er weinig meer te zien. Dus we sjokken verder langs de voor mij o zo bekende plaatsen.
De magie van de iconische moskee “Masjid Jamek” is verloren gegaan door de hoogbouw op de achtergrond. De moskee had zo maar een attractie kunnen zijn in “de Efteling”, voordat politieke correctheid en WOKE-ism het Nederlandse denken vertroebelde.
Muurschilderingen zijn nu populair door het heel Maleisië, tenminste, zo lijkt het. Ze kleden de vele, in slechte staat verkerende, oude gebouwen nog een beetje aan en geven extra kleur aan de omgeving. Ik zie het graag zolang ze maar niet worden misbruikt voor de Maleisische politieke agenda!
Ondanks dat het nog niet zo heel lang geleden is dat we hebben ontbeten stappen we toch binnen bij “Restoran Yusoof dan Zakhir”, een fossiel dat alle slechte economische tijden en zelfs een pandemie heeft overleefd. Alleen maar omdat het eten er bijzonder goed is en ook nog eens eerlijk geprijsd. Prijzen voor de lokale bevolking en niet de gebruikelijke toeristenprijzen op een locatie als deze!
Een eenvoudige lunch voor twee personen bestaand uit twee keer een Garlic Naan en voor ons samen een Chicken Masala. Inclusief een blikje frisdrank, 100+, voor RM 17 (€ 3,65). Dan kookt er toch niemand meer thuis? Of neemt een broodtrommeltje mee in zijn tas naar zijn werk?
We sjokken langs Jalan Pudu waar lang geleden de “Puduraya Bus Terminal” was gevestigd. Het gebouw is de sloophamer bespaard gebleven maar de infrastructuur er omheen is nu helemaal dood en begraven. De guesthouses, goedkope hotels en eetgelegenheden waar de vermoeide (bus)reizigers, en Kris en ik, zo graag kwamen zijn allemaal verdwenen. Alles uit naam van de vooruitgang.
We gaan verder richting het stervende “Bukit Bintang”. Ik herken weinig meer van de omgeving en dat is ook niet zo verwonderlijk. We passeren een enorme open vlakte die tijdelijk dienst doet als publieke betaalde parkeerplaats. Hoe lang zal het nog duren voordat hier de bouwmachines verschijnen en er een nieuwe wolkenkrabber zal verrijzen? Dat zal wel niet zo lang meer duren want de oliedollars van de Nationale Bank klotsen tegen de plinten aan en er worden leningen verstrekt tegen zeer lage rentes. De islamitische olielanden willen elkaar naar de kroon steken. Een kostbare race naar de ondergang?
Op Jalan Imbi stappen we op de monorail die ons naar Chow Kit brengt waar een rustige middag is gepland. We verlaten het hotel alleen nog maar om te gaan eten bij de het restaurant tegenover ons hotel.
Twee bordjes met rijst, een met kip kerrie en een met kip rendang. Het is weer fantastisch zoals we gewend zijn. We genieten van elke hap en dromen dat dit ons leven voor de toekomst zal zijn. Zorgeloos in een ver warm land en elke dag lekker eten. Zal onze AOW voldoende zijn om hier een fatsoenlijk leven te hebben?
Maar hebben we nog wel een toekomst? Onze politieke leiders hebben het grote pokerspel genaamd “Economie” sinds de jaren zestig meegespeeld uit onze naam. Maar nu de hoogste stapels betaalpenningen met de hoogste bedragen voor de medespelers, en volgens het westen de verkeerde medespelers, op tafel staan blijkt het westen een slechte verliezer. Is de hele energie transitie een verzinsel om de rijke olielanden buitenspel te zetten? Zouden jullie terugvechten wanneer je bestaansrecht in gevaar komt?
Met geld is alles te koop! En olielanden hebben veel geld dus het kopen van (kern)wapens is slechts een kwestie van tijd. Die olielanden staan veelal ook samen in de islamistische hoek, dus die worden het al snel eens met elkaar. Samen met Rusland en China zou dat zo maar een heel erg sterk blok kunnen zijn. Zijn zij in staat om ons economisch dood te knijpen?
Of staan we aan de vooravond van een derde wereldoorlog? Er zijn voldoende landen met foute leiders in de wereld die bereid zijn om hun volk te laten sterven voor hun twijfelachtige idealen. Het wordt nog erger, het volk is ook bereid om te sterven voor de twijfelachtige idealen van hun foute leiders!
Een totale oorlog die de wereld in puin achterlaat is de juiste voedingsbodem voor een wederopbouw-economie waar de puissant rijken alleen maar rijker van zullen worden, en het gehele spectrum aan politieke idealen weer tot leven worden gewekt. Gaat Nederland een gender neutrale LGBTQIA+ bataljon in roze pakjes en regenboog tankjes naar het front sturen? We hebben ons in slaap laten sussen en kunnen niet eens meer de Bijenkorf in Amsterdam beschermen! We hebben de poort wagenwijd open gezet en er is een hele kudde paarden van Troje binnengelaten. Tot aan de hoogste posten van ons binnenlandse bestuur! De politiek in Nederland is het zicht op de harde realiteit helemaal kwijt. Dit kan gewoon niet eindigen in een gelukkig einde!

Maleisië: Lichtjes

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), vrijdag 17 februari 2023

Ik zit alweer vroeg achter mijn MacBook en verbaas me nog steeds hoe goed ik slaap nu ik minder ben gaan drinken. Ik hou het sinds Penang op twee blikken per avond en dat bevalt me prima. Soms wel een “Royal Stout” en en “Carlsberg Lager”! Maar het zijn twee blikken.
De koffiezakjes zijn ook nog steeds een winnaar! Ik denk veel na hoe ik die in Thailand kan krijgen wanneer we in de toekomst weer die kant op gaan. De koffie smaakt me uitstekend en ik probeer wat plannen te maken om op deze vrijdag te gaan doen. We hebben een van de grootste trekpleisters rond Kuala Lumpur, de “Batu Caves”, al weggestreept omdat het lijkt dat de weg ernaar toe met het openbaar vervoer een stuk moeilijker is geworden. Daar zien we dus maar van af! We hebben geen zin in hoofdbrekers en moeilijke puzzels.
We zitten redelijk vroeg aan het ontbijt van “Roti Canai” en Lyka komt met het idee om vanavond naar de “Bloemenfontein” voor het “The Pavilion” Winkelcentrum te gaan en daarna naar de “Petronas Twin Towers” om foto’s te gaan maken met de lichtjes aan.
Ik vind het allemaal prima want dit is een reis die anders is dan de reizen die we al hebben gemaakt. Dit is een reis die is gebouwd rond meer ontspanning dan normaal. Dit is een reis waarin we ons gedragen zoals we thuis in Nederland doen, we voelen ons ook als thuis in het hotel. Niets dwangmatig maar gewoon de hele dag ontspannen en alles wat we doen en zien op zo’n dag is mooi meegenomen.
Vandaag is een van die dagen dat ons eten extra in het middelpunt staat. We hebben tijdens een van onze wandelingen een Pakistaans restaurant langs de straat ontdekt waar ze vroeg in de middag verse kebab’s staan te maken in de brandende Tandoori oven. Verser kan het natuurlijk niet! En die kebab’s moeten we maar eens gaan proberen.
We zoeken een tafeltje in de schaduw aan de straat omdat het in Maleisië nu eenmaal normaal is om buiten te eten. De drie runder-kebab lijken verdomd veel op Hollandse frikadellen wanneer ze worden geserveerd en daar moeten we samen erg hard om lachen. Wanneer de “Naan broden” op tafel komen zijn we nog veel meer aangenaam verrast. Er is zoveel aandacht aan besteed dat het Naan brood meer op een pizza lijkt dan elke Naan die we tot nu toe in Maleisië hebben gegeten.
Met de gevulde magen gaan we ons op de kamer voorbereiden op deze belangrijke avond. Een beetje schrijven, een beetje lezen, een stevige hoeveelheid isotoon vocht aan het lichaamsvocht toevoegen en alles voorbereiden voor een zorgeloze avond. Er is een kleine kans op regen dus laten we er het beste van hopen?
Om een uur of half zeven nemen we de monorail naar “Bukit Bintang” waar ik nog een paar dingen uit een ver verleden wil opzoeken en bezoeken. Het vertrouwde “Fortuna Hotel” blijkt gesloopt te zijn maar het guesthouse “Remy’s Place” waar ik vroeger met Kris sliep, Duncan was de Zuid-Afrikaanse manager/eigenaar, is nog steeds open onder een andere naam en de meisjes van lichte zeden bemannen om de beurt ook nog steeds de opgang naast het guesthouse.
We zijn nog niet zo erg lang op Bukit Bintang wanneer Lyka de eerste druppels voelt. Geen gewone druppels, hele dikke zware regendruppels! We zoeken een plaats om te schuilen, net als de rest van de bezoekers van Bukit Bintang. De regen stopt weer net zo snel als ze is gekomen. Ik kijk mijn ogen uit op Bukit Bintang. Dit is absoluut niet het Bukit Bintang dat ik me herinner.
Shoarma is de nieuwe rage op de wereldberoemde straat, met spiesen op de gril die zeker dertig tot veertig kilo wegen. Ik tel binnen enkele minuten meer dan tien stalletjes waar ze shoarma verkopen. Zijn er wel zoveel klanten? Vragen wij ons hard op af.
Voor de rest is er de afgelopen tien jaar een karaktermoord op “Bukit Bintang” gepleegd. Veel ongezellige hoogbouw heeft de gezellige karakteristieke winkeltjes met het marktgevoel volledig weggedrukt. De twee enorme uitgangen van de ondergrondse zijn mijn inziens ook helemaal op de verkeerde plaats gebouwd. Nare betonnen dozen zonder enig karakter. “Sungei Wang Plaza” leeft nog wel maar ligt op de intensive care. Ik denk dat het hier nooit meer goed komt en dat er een nieuwe gezellige winkelstraat voor onafhankelijke toeristen ergens in een buitenwijk het van “Bukit Bintang” zal gaan overnemen.
En dan komt de regen terug! En niet zo’n klein beetje ook! Met hetzelfde geweld als enkele tientallen minuten geleden. We besluiten in afwachting van het einde van de regenbui te gaan eten in de kelder van het “Lot 10” winkelcentrum. Hier aten we meer dan twintig jaar geleden al. En het foodcourt is nog steeds goed en druk bezocht. Wat is hier het geheim? Ze verkopen varkensvlees in het islamitische Maleisië. Een zeldzaamheid die veel Chinese klanten trekt. De “Hokkien Mee” is heerlijk en bevat helaas kip maar ook uitgebakken vet spek. Na de maaltijd zijn we benieuwd wat we buiten boven de grond zullen aantreffen.
Via het Japanse “Isetan” warenhuis gaan we naar de voetgangersbrug die Lot 10 met het station “Bukit Bintang” van de monorail verbind. Op het platform voor de loopbrug zien we letterlijk de bui al hangen! Dat gaat hem vanavond niet meer worden. De lucht is donkergrijs tegen het zwart aan. We zien de bliksem maar horen geen donder. Gelukkig hebben we morgen, zondag en maandagavond nog voor de foto’s van de lichtjes. Ik kijk Lyka diep in haar ogen om haar gevoelens te peilen. Ze twijfelt, ik zie een grote teleurstelling, maar uiteindelijk besluit ze om de lichtjes maar de lichtjes te laten. Morgen beter!
Zodra we in de monorail wegrijden neemt de regen zienderogen af. En niet zo’n beetje ook! Bij het “Chow Kit” station aangekomen is de grond niet eens nat. We kijken elkaar verbaasd aan maar weten ook dat we vanavond niet meer teruggaan. Hemelsbreed zijn we minder dan twee kilometer verwijderd van het hart van de regenbui. Dat kan zomaar in de “Klang Valley”. De regen is onbetrouwbaar in een land met een regenwoud.
Ik koop op weg naar onze kamer nog snel een paar blikken bier in de “KK mini-markt” op de hoek en poseer met de lichtjes van de “Petronas Twin Towers”. Lyka is nog steeds teleurgesteld maar ik weet zeker dat het nog goed komt voordat we Kuala Lumpur verlaten. Proost!