Thailand: Ons laatste vertrek uit het Hua Lamphong treinstation

Si Saket (Boonsiri Boutique Hotel) 411), woensdag 18 januari 2023

Sinds maandag hebben we een nieuw ontbijt ritueel.
Het Thaise krentenbrood is in de 7-11 vervangen door gesneden krentenbollen maar die smaken er niets minder om! Krentenbollen met oude kaas zijn altijd een favoriet van me geweest. Net als een eeuwigheid geleden het zware zuurdesem notenbrood met oude kaas en honing van Henke van Zwol.
Kwart voor vijf is een duivels tijdstip om tijdens je vakantie uit je bed te komen. Maar wij zijn niet op vakantie, wij zijn op reis en vandaag hebben we een verplaatsing die vroeg opstaan vereist. Het is niet anders en ‘wat moet, dat moet!’ Gisterenavond hebben we al de meeste spullen ingepakt en enkele voorbereidingen voor ons vertrek getroffen. Lyka kan nog heel even blijven liggen terwijl ik naar de 7-11 ga voor de voor mij onmisbare beker koffie.
Eenmaal terug in de kamer maak ik mijn vrouw wakker en met de nauwkeurigheid van een militaire operatie verdwijnt alles, op de juiste plaats, in mijn rugzak. Nadat ik twee keer de kamer, en badkamer, heb geïnspecteerd stuur ik Lyka voor de laatste inspectie. Ook die bevestigd dat we alles hebben. Check, check en cross-check heette dat toen ik nog in het leger zat. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het iets over half zes is, een mooie tijd. Alles verloopt naar wens. Vandaag, met mijn volle bepakking, neem ik voor de afwisseling wel de lift vanaf de zesde verdieping naar de begane grond.
De nachtwacht staat al op me te wachten om de sleutel in ontvangst te nemen en mij de 300 baht borg terug te betalen voor de sleutelkaart. Ik neem uitgebreid afscheid van hem en precies op dat moment verschijnt er een zilverkleurige Toyota voor de ingang van het hotel. Het kan niet anders dat dat onze taxi is. Precies op tijd!
Ik wil nog maar een keer vermeldden dat de taxiservice van Narin in een woord “geweldig” is. Mocht je ooit vervoer nodig hebben in Thailand neem dan contact met Narin op!
Zoals gebruikelijk in Thailand is het stervenskoud in de taxi. De chauffeur zelf draagt een dikke sweater terwijl wij in dunne katoenen kleding gestoken zijn. Ik denk nog een moment om er over te klagen bij de chauffeur maar uiteindelijk laat is het maar voor wat het is. Ik heb geen zin om deze lange dag met een probleem te beginnen. Ik sip van mijn warme koffie en kijk naar buiten hoe enorm veranderd Thailand is.
Ook aan de zuidzijde van Bangkok, langs de “Bang Na Expressway”, is er heel veel bijgebouwd. Thailand is klaar voor de wereldwijde depressie! En daarmee bedoel ik eigenlijk dat Thailand die depressie niet zo hard gaat voelen als Europa. Hier is geen CO2 en stikstof. Hier tellen alleen het eigen volk en Amerikaanse dollars, bij voorkeur in grote stapels.
Na 145 kilometer en ruim drie uur staan we in de vertrekhal van een architectonisch juweel in Bangkok. Het majestueuze ”Hua Lamphong Treinstation”. Het is op 25 juni 1916, dus bijna 107 jaar geleden geopend. Ik sta met mijn mond een klein stukje open om me heen te kijken. De meeste winkeltjes zijn al gesloten en de meeste verkopers verhuisd. Ik zie overal herinneringen om me heen, met veel verschillende mensen waar er enkele ook al niet meer onder ons zijn.
Ik denk daar de laatste tijd veel aan, mijn laatste ademtocht. “Le Grand Départ!” Wanneer zou die komen, hoeveel geld zal ik nog op de bank hebben? Ben ik te zuinig geweest in mijn aardse leven? Had ik nog meer werelden kunnen zien en ontdekken? Wat gebeurt er met al die spullen die mij dierbaar zijn? Hoe moet ik zelf in de nabije toekomst omgaan met spullen die me dierbaar zijn of misschien alleen maar dierbaar lijken?
Brahma, Vishnu en Shiva intrigeren me steeds meer. Ik moet me daar maar eens in gaan verdiepen. Mijn bezoek aan Nepal heeft mijn leven al in een andere richting gestuurd. Misschien moet ik maar weer eens naar India gaan! Die gevoelens doe ik wel in een ander verhaal uit de doeken!
Ik heb me voorgenomen om enkele, dus bewust niet te veel, sfeer foto’s te maken. Het is vandaag namelijk officieel de laatste dag dat er vanaf hier treinen vertrekken naar alle uithoeken van Thailand. Morgen wordt het nieuwe “Bang Sue Grand Station” in gebruik genomen. Vandaar de titel van dit verhaal. Een enorme transport tempel waar treinen, stadsbussen en intercity bussen bij elkaar komen. Ik krijg een brok in mijn keel en pik met mijn wijsvinger een traantje weg. In 1999 stond ik hier voor het eerst in de rij voor een plaatsbewijs.
Zoals veel mannen heb ik een zwakte voor spoor en treinen. Zelf heb ik in een ver verleden zelfs vijf jaar aan het spoor gewerkt. Het fascineert me nog steeds en ik kijk altijd even of ik geen gevaarlijke gebreken aan de rails kan ontdekken. Een tik die ik nooit meer kwijt raak.
Om precies acht uur ’s ochtends stopt de wereld in Thailand! Iedereen stopt met wat hij aan het doen is en staat stil wanneer het volkslied wordt gespeeld. Een eerbetoon aan het moederland en aan de koning van Thailand.
Ik wil hier geen politieke lading aan geven want dan voelen de WOKE-sneeuwvlokjes zich weer onprettig. Ik durf het hard op te zeggen, want volgens het Kaagmens, het mens is 100% zeker genderneutraal, van D(ictatuur)66 en GroenLinks ben ik een zure rechts-extremistische oude man. Dan mag het wel, ondanks dat een zwart schaap niet WOKE is is het in dit geval wel welkom! ;)
In elk Nederlands klaslokaal een Nederlandse vlag en een foto van de koning aan de muur. Voor de aanvang van de lessen het Wilhelmus!
Dan de treinen! Ik kan niets zeggen over het land van herkomst of fabrikant maar ze zijn allemaal diesel-elektrisch en dat zware geronk met de dikke zwarte rookpluimen maakt altijd wat in me los. Je voelt de zuigers in de cilinders en in je maag heen en weer gaan. Jammer dat de kinderen in Nederland dit nooit meer aan de levende lijve zullen voelen. Daar kan geen filmpje op de tablet op de sofa tegen op!
Ik maak nog een iconische foto van mijn Lyka. Een rugzakartiest tegen wil en dank maar gelukkig ziet ze ook wel het nut ervan in. De drie koningen van Thailand boven de uitgangen naar de perrons. Twee zijn er ondertussen heilig en die derde zal hard moeten werken om het respect van de Thaise bevolking te kunnen verdienen.
Dan begint het wachten op trein 71 die ons in acht en een half uur naar Si Saket zal brengen. Negen minuten voor het geplande vertrek rolt de Zuid-Koreaanse, of Japanse, trein het station binnen. De trein is leeg dus we kunnen meteen naar onze stoelen.
En nu wordt het lachen! Zoals altijd bij elk vertrek van een bus of een trein hebben de passagiers moeite om hun plaatsbewijs te begrijpen. In Thailand heeft iedere reiziger een aangewezen zitplaats en de wagons hebben een eigen nummer. Er worden dus geen zitplaatsen verkocht die er niet zijn, net als in Nederland! De stoelendans is nog volop in beweging wanneer de trein in beweging komt en voor ons begint nu de lange zit, op harde banken. Ik schuif het raam open om de rijwind me wat af te laten koelen.
De twee buitenlanders die dom spelen moeten er uiteindelijk ook aan geloven. De conducteur maakt ze duidelijk dat ze staanplaatsen hebben en de twee Thai zitplaatsen. Het eerste stukje naar Ayuthaya is nu eenmaal altijd zo!
De militaire regering van Thailand heeft enkele jaren geleden ervoor gekozen om de infrastructuur van het tweede wereld land grondig te vernieuwen. De generaals, niet democratisch gekozen, zijn daarvoor in zee gegaan met de grootmacht: China. Ook niet erg democratisch! Maar is het verbazingwekkend dat niet alleen de democratie goed werkt?
Er worden hier zonder enig overleg of tussenkomst van publieke politieke partijen spoorlijnen aangelegd waar “Green Deal Frans” helemaal opgewonden van zou worden. Een dictatuur heeft dan ook haar voordelen? Ik mag dat zeggen. Ik ben hier. In Nederland de democratie bekritiseren staat gelijk aan je sociale doodvonnis! Maar ja, Generaals en Chinezen kennen geen CO2 en stikstof. Die willen alleen vooruitgang zonder een rem erop!
Een bericht van Rijkswaterstaat dat meer van de helft van de bruggen, kunstwerken en viaducten in Nederland op korte termijn moet worden vervangen of ingrijpend gerenoveerd maar dat er geen geld voor is. Het doet mij denken aan een democratisch derde wereld land waar oude mensen ’s avonds in hun eigen ontlasting moeten slapen en er hele groepen van de bevolking in de kou zit en niets te eten hebben!
De trein in Thailand, het blijft lachen. Met 60 Km/u door het saaie landschap. Het oneindige kedeng, kedeng, van de stokoude wagons op het nog oudere spoor. Maar ook dit romantische reizen zal over enkele jaren zijn verdwenen en razen supersnelle Chinese treinen over de nieuwe sporen. Ik kan me gelukkig prijzen dat ik dit allemaal met mijn eigen ogen heb gezien en meegemaakt.
Een eenzame Boeddha op het platteland breekt het monotone beeld van de oneindige rijstvelden. Boeren worden hier nog gewaardeerd omdat ze het volk voeden. In de trein gebeurd er maar weinig. Ook de hele kudde verkopers van voedsel en koele dranken is opgedroogd. Hun korte bezoek is zo dun geworden dat de schoonmaker van de trein die taak erbij heeft genomen. Ja, u leest het goed! In Thailand heeft elke trein een eigen schoonmaker die elk uur zijn ronde door de trein maakt. Hij haalt de rotzooi op, maakt de toiletten schoon en dweilt af en toe de vloer van de wagons. Een werkwijze die de dikbetaalde managers van de Nederlandse Spoorwegen in Nederland te duur vinden!
Wanneer er eindelijk na vijf uur reizen een verkoopster met maaltijden langskomt kijken we elkaar bedenkelijk aan. Een handvol doorzichtige bakjes met een elastiekje er om. Maar hebben we een keuze? We delen het bakje gebakken noedels samen dat gewoon niet slecht maar ook niet bijster goed is. Het vult, dat telt! De volgende verkoopster heeft nog Ba Pao in de aanbieding en die gaan ook allebei naar binnen! We zijn gevuld en we redden het wel tot Si Saket.
Het verbaasd ons dat de machinist van de trein de ruim vijf en twintig minuten vertraging aan het einde van onze reis nog heeft ingelopen. Er zijn nog maar enkele minuten van over zodat we bijna op de geplande tijd bij het “Boonsiri Boutique Hotel” arriveren.
Helaas is onze gebruikelijke kamer 413 niet beschikbaar dus kiezen we voor de kamer er naast. Hebben we wat te klagen voor ongeveer elf euro per nacht? We zijn blij dat we in een stuk en goed geluimd na ongeveer 665 kilometer zijn gearriveerd. Na dertien en een half uur zitten hebben we wel houten konten!
Lyka heeft nog voldoende energie om naar de avondmarkt te gaan. Ik voel me wat minder. Ik heb vanaf het middaguur zitten hoesten en dat hoesten ging steeds moeilijker! Ik voel een koorts opkomen. Koude rillingen rollen af en toe over mijn lichaam. Toch geef ik aan Lyka’s wensen toe, ik moet proberen om wat gezonds te eten om deze zware keelontsteking te bestrijden.
Op de avondmarkt, naast het treinstation, lopen we geheel onverwacht ook nog Jan tegen het lijf. Ik voel de koorts hoger worden en mijn appetijt recht evenredig afnemen. Ik heb zelfs geen zin in een biertje! Ik stuur Lyka met wat geld op pad om eten te kopen. Het resultaat mag er zijn voor vier euro! De geur van de Thaise gerechten maakt dat er wat water in mijn mond loopt. Ik krijg een lichte trek. Lyka voert me af en toe een hapje totdat mijn lijf zegt dat het voldoende is. Twee slokjes bier vanavond, meer niet, ik moet van die keelontsteking af die ik al sinds de Filipijnen bij me draag. Een pakje Tiffy, Thaise paracetamol met een extra toevoeging, moet me de nacht door slepen. Morgen hebben we een relatief rustige dag dus hoop ik weer een beetje fit te zijn.

Thailand: Weekend

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 602), zondag 15 januari 2023

Na alle belevenissen van onze eerste twee dagen in Pattaya zijn we blij dat het allemaal weer goed is gekomen. Gelukkig heb ik de meeste zaken die belangrijk waren kunnen afhandelen en ik heb alweer een handvol oude vrienden ontmoet en ook heerlijk en gezellig bier mee gedronken.
De gebruikelijke tosti’s ham/kaas met zwarte koffie smaken ons ’s ochtends weer als vanouds en om eerlijk te zijn denk ik dat we tijdens dit bezoek niet aan een Engels ontbijt toe gaan komen. Het is zaterdag dus is het weekend, ook voor ons.
En hoe kunnen we het weekend beter beginnen met een lunch van de lekkerste “Massaman kip (kerrie)” die ik ooit in mijn leven heb gegeten? Een zoete gele kerriesaus op basis van kokosnoot en specerijen uit het verre India die uit het zuid-westelijke gebied van Thailand komt. Van Ranong tot aan Satun is deze overheerlijke kerrie te verkrijgen. Mocht je ooit in Zaltbommel komen vraag dan aan Kim van het Thaise Restaurant “Kim’s Kitchen” of ze het voor je wil bereiden. Je zal er wel op moeten wachten, de kip heeft namelijk wat tijd nodig.
Nadat ik een kort gesprek heb gevoerd met de manager van het “Dang Dum Pattaya Restaurant” gaan we richting het strand. Wat we daar aantreffen verbaasd ons eigenlijk niets. Er ligt een verdwaalde toerist op zijn handdoek of onder een parasol op een ligstoel. Ik vraag me af waar de dagjesmensen uit Bangkok zijn. In een ver verleden wisten de inwoners van Bangkok de drukkende warmte van de stad vaak te ontvluchten naar de dichtbij gelegen badplaatsen. Het mag duidelijk zijn dat elke Thai de gevolgen voelt van het wegblijven van de (Westerse) toeristen. Iedereen eet mee van de eindeloze stroom toeristen die dagelijks zouden moeten arriveren.
Maar het is teleurstellend, en ook bedroevend, dat zoveel hardwerkende mensen hun hele hebben en houden tijdens de Covid-19 pandemie zijn kwijtgeraakt. Om ons steentje bij te dragen koopt Lyka een verse kokosnoot om het vruchtwater door een rietje te kunnen drinken. De verkoopster is zichtbaar blij en de tien baht fooi wordt ook heel erg gewaardeerd.
We maken er een stevige wandeling van en Lyka’s schoenen geven zelfs een paar blaren op haar voeten. “Soi Post Office” is ook nog steeds een slagveld. We proberen herkenningspunten te vinden maar we kunnen er maar heel weinig vinden. De “Pinocchio Bar” van grote Rini lijkt in het niets opgelost. En dat vinden we erg jammer omdat we daar nog heel veel leuke herinneringen aan hebben.
Om aan geven hoe ingrijpend de Covid-19 pandemie voor Pattaya is geweest en hoeveel schade ze heeft aangericht zien we wanneer we oog in oog komen te staan met “Tim-Bar”! Of beter gezegd, Tim-Bar is ook van de aardbodem verdwenen. Om de hoek zien we nog meer schade! Ook het nieuwe “Tim-Hotel” heeft een nieuwe naam en een nieuwe eigenaar gekregen. Ik weet dat de wereld aan veranderingen onderhevig is maar wanneer instituten zoals Tim-Bar na tientallen jaren verdwijnen wordt ik daar heel droevig van.
Vanzelfsprekend gaan we een paar biertjes drinken bij Nikom Court en vanavond zijn er helemaal geen bekenden. Het bier is koud en goedkoop dus we komen de tijd wel door. Het valt me nu pas op dat er geen muziek wordt gespeeld. Generlei muziek, en dat ik maar goed ook want muziek zou een reden voor problemen kunnen zijn.
We besluiten tijdens het bier drinken dat we het nieuwe restaurant van Piet, de “Hungry Gorilla” maar eens moeten gaan proberen. Op weg naar het restaurant passeren we de “Areca Lodge” en deze keer is onze vriend Winas wel aan het werk. Het is moeilijk voor te stellen dat het drie jaar geleden is dat we hem voor het laatst hebben gezien! Maar bij echte vriendschap is dat geen probleem. We kennen elkaar al meer dan twintig jaar. Het voelt alsof je gisteren van elkaar afscheid hebt genomen.
Piet, en nog een paar andere bekende Nederlanders zijn in de “Hungry Gorilla” aanwezig. Onderweg hebben we al besproken dat we de specialiteiten van de dag nemen. Voor Lyka varkensvlees en voor mij een kip Cordon-Bleu. Het smaakt fantastisch zoals ik al meer dan twintig jaar gewent ben wanneer ik bij Piet of Malee ga eten.
Onze dag zit er alweer op en op de kamer drink ik nog een koude grote Beer Leo en kijk een aflevering van “City on a Hill”. Ik kan niets anders zeggen dat ik het reisgevoel alweer terug heb maar we geven nog steeds teveel geld uit. Het budgetteren moet nog een beetje worden verfijnt, anders worden onze reizen in de toekomst onbetaalbaar!

Vanzelfsprekend heeft ook Lyka tijdens deze reis haar momenten. Zondagmiddag heeft ze afgesproken met twee Filipijnse vriendinnen die ze ook alweer drie jaar niet heeft gezien. In Angeles City en op de luchthaven in Manilla heeft ze nog wat voedsel voor de meisjes gekocht. Natuurlijk etenswaar die in Thailand moeilijk te verkrijgen zijn of exorbitant duur zijn door de Thaise belasting.
De meiden zijn blij om elkaar weer te zien en genieten van elkaars gezelschap en goed eten. Met z’n drieën in een ver vreemd land maar toch niet verloren.
Ik geniet van mijn tijdelijke vrijheid en de eenzaamheid op het balkon. Een lichte bries zorgt voor wat verkoeling. Een beetje lezen, een beetje muziek luisteren en een beetje nadenken over de toekomst. Een onzekere toekomst? Oorlogen en depressies? Wie kunnen we nog vertrouwen? Onze regering en onze overheid is onbetrouwbaar geworden. Kunnen jullie daar nog wat aan doen? Ik ben bang van niet. De politiek en de overheid zijn verrot tot op het bot! Ik ga me er in ieder geval nooit meer mee bemoeien. Ook het lezen van de krant maakt me steeds weer een beetje depressief. Ik ga Nederland maar mijden, dat lijkt me de beste oplossing.
Wandelen in de zon is het beste medicijn tegen depressies. Dus ik trek mijn sandalen aan en ga op stap. Ik kies voor een hele lange ronde langs ook weer enkele oude vrienden. Maar het belangrijkste is toch wel mijn lunch van glas noedels met heel veel groente! Ik heb al meerdere keren vermeld. Nog geen twee euro! Daar kun je tegenwoordig in Nederland nog geen sauszijnenbroodje voor kopen!
Na het samenzijn met de meiden ontmoeten we Frans en Lilly bij Nikom Court. Het is een gezellig samenzijn. We halen wat herinneringen op en bespreken de toekomst. Die voor iedereen onzeker is nu de internationale politiek van de realiteit is los geslagen en op de oorlogstrommels slaan.
Ook de zondag komt tot een einde en we gaan bij “Malee House" eten. Thai eten wel te verstaan. Een dagje zonder patat kan wel. Lyka gaat voor de gebakken rijst met garnalen en Ananas, zelf kies ik voor de oude bekende Pad Krapow met een omelet. Het smaakt ons goed en nadat we afscheid van Malee hebben genomen gaan we richting ons hotel. We ontspannen nog wat na deze drukke dag en nemen ons voor om het morgen maar eens rustig aan te doen.

Thailand: Vrijdag de dertiende

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 602), vrijdag 13 januari 2023

Op deze vrijdagochtend worden we dus wakker in de derde hotelkamer in evenveel dagen! Opnieuw voel ik me wat verdwaalt. Gelukkig duurt het niet lang. Het eerste wat me opvalt is de aangename rust en de relatieve duisternis door de dikke verduisterende gordijnen. Er is in ieder geval nagedacht over dit hotel! Het kost zes euro per nacht meer dan het vertrouwde “Boxing Roo” maar de kwaliteit is er ook naar. Alleen de digitale beltoon van de lift zou moeten worden uitgezet. Die is ’s nachts wel erg luid.
De 7-11 is om de hoek en de koffie die wordt gezet van echte vers gemalen koffiebonen is van zeer hoge kwaliteit. Met twee flesjes soda water en een grote beker koffie ga ik rond zeven uur achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om de eerste foto’s van de dag te verwerken.
Om tien voor half negen zit ik al bij de kapper in de stoel. Een bijzondere kapper, of beter gezegd, kapster. We kennen elkaar al bijna 23 jaar! Zij was mijn eerste kapster in Pattaya en sindsdien heeft er nooit iemand anders aan mijn haar gezeten in Thailand.
Het was een heerlijke en ook vruchtbare reünie. We hebben samen plannen gesmeed voor komende winter. Want natuurlijk hebben we plannen om ook de komende winter de stookkosten te ontvluchten en een paar maanden naar de tropen te verkassen. We kunnen waarschijnlijk een kamer bij haar huren voor een schijntje vergeleken bij wat je voor een hotel kwijt zou zijn. Ik kan alleen maar hopen dat de Thaise regering geen vreemde dingen in haar hoofd haalt met visums en de opkomst van een nieuwe Covid-19 variant.
Opnieuw kiezen we voor een lunch in het food court van de Big C en zeg nou eerlijk, voor twee euro kan je je toch geen bult vallen? Pittig varkensvlees in rode curry met gebakken kousenband en kip met verse gember! Wat is het eten hier toch heerlijk en gezond! En het blikje cola voor minder dan vijftig cent brengt je toch in verlegenheid?
We doen nog wat kleine boodschappen in de enorme supermarkt op de eerste verdieping en pinnen meteen nog maar 10.000 baht. Het is pas vrijdag maar de bodem van mijn portemonnee is alweer in zicht! Het uitgeven gaat sneller dan we hadden verwacht. Misschien lopen we later nog wel wat in. Het leven in de provincie is nu eenmaal altijd wat goedkoper. Voor een moment sta ik stil bij het koffie terrasje waar ik altijd koffie dronk met Pieter Aarden. Helaas ook niet meer onder ons maar de mooie en leuke herinneringen zullen me nog lang bijblijven.
Met een grote bak verse ananas en een paar flesjes sodawater binnen handbereik ga ik in de middag nog wat schrijven en herschrijven. De rode JBL-go3 doet haar werk uitstekend en ik luister alleen nog maar naar mijn eigen muziek. Ik heb de Nederlandse NPO, de propaganda machine van D(ictatuur)66 helemaal afgezworen. Linkse propaganda en WOKE geleuter van hersenloze en onopgeleide malloten! Dus, vanmiddag is het Jeff Beck middag! Een rocker met grote ballen! Mag hij rusten in vrede.
Voor het bierdrinken maak ik nog een ommetje en ik verbaas me nog steeds over de enorme torens die er de afgelopen drie jaar in Pattaya zijn gebouwd. Allemaal appartementen! Linksboven is de foto van het “Edge Central Pattaya” dat op de locatie van de “Diana Inn” is gebouwd. Rechtsboven zijn drie enorme torens van het nieuwe “The Base, Central Pattaya” appartementen complex. Tussen Soi Diana Inn en Soi Honey Inn.
Waar ik me ook over verbaas is dat ik door het dagelijkse wandelen de pijn van de beklemde zenuw in mijn rechter bil haast niet meer voel. En dat is een heel fijne gewaarwording! Zo zie je maar dat wandelen overal goed voor is.
Ik zoek een plekje aan een tafel want alle stoelen “aan het raam” zijn al vroeg ingenomen door de beroepsdrinkers. Zij beginnen om half twee ’s middags al aan hun middagdienst om de grote flessen bier leeg te lurken!
Er komen plotseling drie plaatsen vrij aan het raam vrij en ik bedenk me geen moment. Een uurtje aan het raam is altijd leuk en interessant. Het observeren van het langzaam voorbij trekkende verkeer is een geliefde bezigheid terwijl je geniet van je extra goedkope grote fles Leo Bier. Zeg nou zelf? Een klein flesje bier aan de overkant voor 80 baht of een grote fles bier aan deze kant voor 70 baht? Dat is toch een eenvoudige keuze?
Het is vandaag vrijdag en we willen onszelf verwennen. Er lijkt aardig wat volk op de been in Soi Diana maar de barretjes zijn beangstigend leeg. Er zijn veel oorzaken voor dit zakelijke ongemak. Maar wat zeker ook niet helpt is dat 99% van de meisjes van plezier naar het beeldscherm van hun telefoon zit te staren.
Als papegaaien roepen ze om de paar minuten automatisch en zonder zelf te beseffen wat ze roepen: ‘Hello, Welcome!’ Zonder op te kijken van het beeldscherm!
De clientèle voor deze meisjes die hoofdzakelijk uit dikke oude mannen met kale hoofden bestaat heeft van nature een hekel aan die moderne apparatuur. Het liefste zouden de meisjes, die tegenwoordig gemiddeld ruim boven de veertig jaar zijn, doorgaan met gekleurde balletjes kapot schieten tijdens de daad waarvoor ze worden betaald. De zaken gaan dus niet zo best en op het platteland lijden ze honger.

Een veelgehoorde grap langs de straten is tegenwoordig: ‘Ben je al bij Grootmoeder-a-go-go geweest?’

De leeftijd van de danseressen in de gesloten A-go-go’s schijnt ook omhoog te zijn geschoten! Helaas kan ik daar niets zinnigs over zeggen omdat ik zeker al meer dan vijf jaar niet in zo’n A-go-go ben geweest. Maar de grap die rondgaat zegt alles!
We kiezen natuurlijk voor de gebakken vis met de zoetzure pittige dipsaus, asperges met garnalen en speciaal voor mij een bordje friet. En het is heerlijk! Een, voorlopig laatste, opmerking over de inflatie in Thailand. Dit kost, inclusief drie drankjes, wel 24 euro. Dat is dus niet goedkoop te noemen? Het is ook duidelijk meer dan voor de Covid-19 pandemie. Onze dag zit er alweer op. Morgen een nieuwe dag met een nieuwe afspraak.