Nederland: Een schuddende camper

Zaltbommel (Achter het huis), woensdag 7 april 2021

Gisteren was het maandag. Een gewone maandag voor mij maar 2e paasdag voor Nederland. De klimaatridders waren in de pers en sociale media helemaal warm van het extreem koude weer. Een van de koudste paasdagen sinds de weergegevens worden bijgehouden. “Een van”, maar niet “de”, die bewuste datum werd niet gemeld. En sinds we weten dat de cijfers in de archieven van het KNMI in het verleden zijn bijgesteld, om welke reden dan ook, ben ik erg kritisch over de cijfers en weerrecords die dagelijks worden gebroken. Maar voor die kleine groep is het weer aangetoond dat de wereld niet opwarmt maar het klimaat veranderd? 
Ook op deze dinsdagochtend jagen vlokken sneeuw rond de camper, afgewisseld met periodes met zon die de accu onder de zitbank oplaad en zo de koelkast aan de gang houd. Ik schrijf vandaag nog steeds over Bangkok. Bangkok in een lockdown, tenminste, zo lijkt het. Mijn gedachten drijven weg naar het warme kleverige klimaat en de pittige maaltijden en snacks die je het zweet laten uitbreken. Dat zweet werkt verkoelend, net als een grote fles Leo Bier.

Het is me niet gelukt om gisteren het verhaal helemaal af te maken en te publiceren. Het is dus woensdagochtend 06:18 en het is stervenskoud in de woonkamer. Buiten jaagt een sneeuwstorm alsof het midden januari is. Met een mok hete koffie en mijn kont tegen de centrale verwarming probeer ik wat op te warmen.

Ik loop virtueel door mijn foto’s en ga op zoek naar herinneringen in mijn geheugen. Ook tussen de foto’s komen hele vlagen uit gelukkigere tijden terug. Zou ik net als Mark Rutte het verkeerde herinneren of zijn mijn herinneringen de waarheid? Ik weet het niet, maar ik ben wel tevreden met mijn verhaal over een mooie dag in Bangkok in een tijd voor het Corona virus. Laten die tijden maar snel terugkeren!

Vandaag publiceer ik het verhaal van 24 januari 2020, net voor de corona crisis.

 

Thailand Gong Xi Fa

Veel plezier.

Nederland: Teva’s en Crocs

Zaltbommel (Achter het huis), zaterdag 3 april 2021

De weken werden maanden en nu zijn we al meer dan een jaar verder. Het medicijn is erger dan de kwaal. Nederland op slot voor 25 doden per dag door een virus terwijl de slachtoffers van achtergestelde medische zorg voor kanker en hart- en vaatziekten anoniem en ongenummerd onder de zoden verdwijnen.
Al vanaf augustus 2020 verzet ik steeds weer de bakens in de toekomst voor wanneer we weer op pad met de camper gaan. Steeds halen we die bakens in en moeten we nog langer thuis blijven. Aan de horizon van de toekomst staat alweer het volgende baken klaar. 18 april is die volgende datum. Gaat het dan lukken? Zeker niet! Frankrijk heeft alles op slot tot 1 mei, dus dat is dan alweer het volgende baken. 

Mijn Teva sandalen staan werkeloos in de camper en omdat ik me rot verveel heb ik er maar een paar Crocs bijbesteld voor rond de camper. Wanneer ik denk aan de toekomst zie ik het zwaar in. Frankrijk is alweer op slot en ook Duitsland is volledig stuurloos. Ze kunnen nog geen uitweg vinden uit een papieren zak, laat staan uit deze door hun zelf bedachte crisis.
Inderdaad, ik denk dat het een uit de hand gelopen experiment is. Niet medisch, want dat virus waart ècht wel rond, maar een bestuurlijk en organisatorisch experiment. Vooral het debacle met het vaccineren en de behandeling van de vaccins zal voor altijd herinnerd worden.
De grootste klappen moeten nog komen! Gelukkig bevinden wij ons in een situatie waar we ons weinig zorgen over hoeven te maken. Zodra de grenzen open gaan zullen wij weer vertrekken en de draad van het reizen oppakken. En voor nu? Het verhaal van donderdag 23 januari 2020 in Bangkok, Thailand. In een ver verleden toen alles nog goed was.

Thailand: Nieuwe schoenen

Veel plezier.

Nederland: Levendige beelden

Zaltbommel (Achter het huis), vrijdag 26 maart 2021 

De hele week ben ik bezig geweest met de foto’s en de verhalen van 2020, het “Corona jaar” zoals het hoogstwaarschijnlijk de geschiedenis in zal gaan. Helemaal niemand weet het meer, begrijpt het nog of heeft enig idee wanneer deze flauwekul zal eindigen. Ik zeg nadrukkelijk flauwekul omdat dat de richting is waarheen het probleem zich langzaam heen schuift. Mijn verbazing ging de afgelopen week hoofdzakelijk over het kijken naar foto’s en direct weten waar en wat. Alsof het vandaag is gebeurt! Een flinke rij enen en nullen vormen een plaatje op mijn beeldscherm en ik herinner me haast alles. Of dat nu een jaar of een half jaar geleden is. Ik vindt dat heel wonderbaarlijk omdat ik dat ook bij foto’s van heel lang geleden heb!
Vandaag het laatste verhaal van een serie over een weekje naar België aan het einde van juli 2020. Ik voel me geestelijk steeds beter en kan alleen maar hopen dat we weer snel met de camper op pad kunnen. Dus tot dan schrijf ik verhalen uit het verleden.

Het verhaal heet: België: Langs de Maas