Thailand: Vaarwel Phuket

 

Krabi (Boonsiam Hotel) 5502), donderdag 6 februari 2020

Ik ben extra gemotiveerd op deze ochtend! Zodra de wekker zich om zes uur laat horen spring ik uit bed, kleed me aan en ga naar de kleine keuken tegenover onze kamer om kokend heet water op de koffie in het filter te schenken. Ik ben vroeg, maar de beheerder is me al voor geweest. Er ligt al brood en er staan eieren naast de kleine gaskookplaat. Persoonlijk heb ik oog voor de schaal met bananen. Met een gevulde koffiepot en twee bananen loop ik terug naar kamer 3. Binnen zitten heeft geen zin dus neem ik plaats op het zitje voor de kamer.
Om kwart voor zeven maak ik, zoals afgesproken, Lyka wakker. Ook Lyka is opvallend snel uit de veren. Het waarom laat zich raden. We willen zo snel mogelijk weg van dit eiland. Een nacht is genoeg voor ons! Terwijl Lyka haar rugzak inpakt loop ik naar de 7-11 om de gebruikelijke tosti’s voor ons ontbijt te halen. Slechts 39 baht (€ 1,25) voor ons tweeën, dat is toch een koopje? In het hotel wacht meer koffie om wakker te worden. Mijn inpakken gaat automatisch en ik ben binnen vijf minuten klaar. De motor wordt naar een plaats dichterbij onze kamer gereden en komt tot stilstand op een plekje waar we gemakkelijk kunnen bepakken. De getatoeëerde Zweed kijkt geïnteresseerd toe. We nemen afscheid en ik start de motor.
‘Snel weg hier!’, giert er door mijn hoofd. En dat snel weg blijkt een probleem. Zelfs om half acht is het al erg druk op de weg met mensen die zich allemaal hebben verslapen en als maniakken rijden om enkele seconden achterstand in te halen. Spelen met je leven omdat je vijf minuten langer op bed bent blijven liggen! Een bekend verschijnsel bij de luie Thai. Zonder af te stappen, en te pauzeren, gooi ik de tank van de Honda Phantom vol bij een groot tankstation en we gaan vol gas weer verder. Meestromen met dezelfde snelheid als de maniakken is het veiligst.

En dan, na tachtig lange minuten hyper geconcentreerd rijden, is er eindelijk de rust van een strand aan de noordkant van Phuket. We hebben het overleeft! We houden hier de eerste pauze en eten de bananen en drinken het laatste restje koffie. Op een steenworp afstand rijden er honderden minibusjes met hoge snelheid voorbij. Zij zijn de slagaders van de toerisme industrie, vol met toeristen tussen Phuket, Khao Lak, Surat Thani, Hat Yai, Krabi, Koh Larn en Trang, een bron van inkomsten die langzaam aan het opdrogen is. De westerlingen komen niet meer naar Thailand omdat het veel te duur is geworden en met de mondiale uitbraak van het Coronavirus zijn ook de aankomsten van Aziaten tot een plotselinge stilstand gekomen.

Lyka maakt zonder dat ik het weet een foto wanneer we over de brug “het eiland Phuket” verlaten.
‘Vaarwel Phuket’, spreek ik zachtjes in mezelf terwijl we over de brug rijden.
Ik weet voor 99,99% zeker dat ik hier nooit meer zal komen. Er zijn veel betere, en goedkopere, plaatsen in Thailand om je tijd door te brengen met zand, zee en een koud drankje. We moeten nog een stevig eind over de vierbaans snelweg totdat we eindelijk op provinciale wegen terecht komen. De rust keert terug en het verkeer neemt significant af.

Het landschap veranderd in het voor Krabi zo kenmerkende “Karst Lime Mountains”. Het is schitterend om over haast lege wegen door dit landschap te kunnen rijden. Het valt me wel op dat er zeer veel controles onderweg zijn. Politiecontroles waarbij alleen automobielen, toeristen in korte broeken en Thai zonder helm worden gecontroleerd. Mijn witte gezicht met de brede glimlach lijkt altijd de reden om ons direct te gebaren dat we door mogen rijden.

Een groep Birmezen bovenop een verse oogst van oliepalm vruchten zwaaien uit volle macht naar de passerende buitenlander met het kleine donkere vrouwtje achterop. Mooie anonieme ontmoetingen in een nog mooier landschap.

Het Boonsiam Hotel in Krabi is een zeer aangename verrassing voor de prijs die we moeten betalen. Slechts 400 baht (€ 12,13) is een koopje. Het is zelfs nog aangenamer wanneer we beseffen dat we hier twee nachten zullen verblijven. De eerste keer sinds ons vertrek uit Nangrong hoeven we morgen niet onze rugzakken in te pakken.
We brengen de middag in alle rust door en komen tot ontdekking dat het internet ècht aan de heel slechte kant is! De verbinding wordt steeds verbroken en dat maakt communiceren met banken en dergelijke heel erg moeilijk. Ook met het verwerken van de foto’s blijkt het haast ondoenlijk om de foto te “geotaggen”, dat is de coördinaten waar de foto is genomen in het digitale bestand plaatsen. Uiteindelijk ga ik maar op zoek naar een 7-11 voor wat drinken en snacks voor de komende twee dagen in te slaan.

Recht tegenover de 7-11 zie ik het “Hayatee Halal Restaurant”. De menukaart op de muur lijkt me goed dus daar komen we voor het avondeten terecht. Noedels in sojasaus met kip, gebakken rijst met kip en garnalen met broccoli voor de weggeefprijs van 180 baht! Dat zijn wel andere prijzen dan in Phuket en het is voor ons direct de bevestiging dat we de juiste keuze hebben gemaakt! Morgenvroeg doen we rustig aan waarna we een rondje langs de stranden van Krabi gaan maken.

Thailand: Phuket, de parel van de Andaman Zee

 

Rawai Beach - Phuket (OYO 450 Rawai Studios Resort) 3), woensdag 5 februari 2020

Een hotelkamer is uiteindelijk een hotelkamer! Om eerlijk te zijn maakt het me helemaal niets uit waar ik ’s morgens wakker word. Dat ik wakker word is veel belangrijker. Als eerste steek ik de stekker in het stopcontact om het water voor de koffie op te warmen. Dat was toch wel heel vriendelijk van de receptioniste om de waterkoker aan ons beschikbaar ten stellen.

Ik neem meteen plaats op het balkon om een bakkie koffie te drinken en zie de lucht achter de bergrug langzaam verkleuren. Ik voel me niet helemaal opgelucht, slecht bericht van de advocaat, dus zal ik het over een andere boeg moeten gooien. We zien wel!

Direct maar even het onbestaande hotel van een beoordeling voorzien zodat ze misschien toch nog wakker worden bij Agoda. Erg worden natuurlijk duizenden kamers per dag geboekt maar een fout als deze zou toch sneller opgemerkt moeten worden? Op mijn telefoon blijkt in ieder geval dat er nog geen geld is afgeschreven voor de overnachting.

We bepakken ons stalen paard en steken de straat over naar de 7-11 voor het ontbijt. Twee tosti’s, vier Singha soda, een flesje water en een cola voor onderweg. Zodra de tosti’s zijn verdwenen stappen we op en rijden weer naar het zuiden.
Het is nog heerlijk koel en er is weinig verkeer op de weg. Nog steeds rubberbomen en oliepalmen aan beide zijden van de weg. We worden verwend met een mooi stuk langs de zee maar dan gaan we toch weer de binnenlanden in. Ik zoek in mijn geheugen naar herinneringen naar aanknopingspunten van zes jaar geleden. Niets, helemaal niets komt er boven! Ben ik aan het dementeren? Zijn mijn herinneringen verdrongen door de problemen met de gemeente. In trance slingeren we over de mooie wegen van zuid Thailand. We ervaren dat we nu wel heel dicht bij het islamitische zuiden van Thailand komen. Nu is dat voor mij geen probleem want ik hou van het Aziatische Halal eten.

Onderweg stoppen we voor een pauze bij een oude vrouw die kleine noten van de betelpalm verwerkt. Met een simpele snijmachine knipt ze de noten in tweeën waarna ze in de zon worden gedroogd. Wanneer ze droog genoeg zijn komt het vruchtvlees los uit de schil en krijgt het vruchtvlees een tweede rode in de zon. Ik heb geen idee wat het opbrengt want het lokale dialect ligt mijlenver van het kolen thais waarvan ik me in de afgelopen twintig jaar meester heb gemaakt.

Het is maar een kleine honderddertig kilometer voor vandaag dus kunnen we ons veroorloven om nog maar eens een verlaten strand te bezoeken. “Bor Dan Beach” lijkt ontsnapt aan de hebzucht van de lokale bevolking en de rijke investeerders uit het noorden. Ik moet eerlijk zijn dat ik de aantrekkingskracht van een strook zand aan zout water niet kan begrijpen. Ik vindt het mooi om even naar te kijken maar dan ben ik er ook klaar mee.
Het gesprek met een Oostenrijks stel leert me dat Nederland niet het enige land is met een immigranten probleem. Zij denken er ook over na om Oostenrijk over een paar jaar de rug toe te keren. Omgekeerde immigratie? Niemand weet wat ons te wachten staat maar voorzover ik het aanzie zullen er veel babyboomers voorgoed Europa gaan verlaten. Veel varkens maken de spoeling nu eenmaal dun.

Zodra we de brug naar Phuket hebben gepasseerd zijn we meteen in een andere wereld en dat is goed te merken. We worden direct geconfronteerd met een levensgroot reclamebord waarop duidelijk wordt gemaakt dat de Thaise Boeddhisten niet blij zijn met de westerse toeristen, of beter gezegd, de manier waarop de westerlingen de afbeelding van de Boeddha gebruiken of met de Lord Boeddha omgaan.

De volgende zestig kilometer laten het drukke verkeer in Bangkok verbleken. Iedere verkeersdeelnemer is rijp voor het gekkenhuis en bij gebrek aan toeristen lijkt hard rijden meer geld voor de taxi’s en motortaxi’s op te leveren. Voor een moment vraag ik me af of het “OYO 450 Rawai Studios Resort” wel op de aangegeven plaats zal liggen. Ik heb het vertrouwen in dat OYO gebeuren een beetje verloren!
Het “OYO 450 Rawai Studios Resort” is een oase in het vluchtige Phuket. Een brede brandgang, aangekleed met palmen en zitjes, vormt een gebied waaraan een stuk of twaalf kamers liggen. Het is mooi, schoon en op het eerste moment ook rustig. We blijven niet voor lang op de kamer! Het is tijd voor de lunch want de zestig kilometer spitsuur op weg naar ons hotel heeft veel meer tijd gekost dan verwacht.

We bekijken de menukaart en krijgen meteen de bevestiging waar Phuket berucht om is. De prijzen liggen hier aardig wat hoger dan in de noordelijkere badplaatsen van Thailand. Velen schrijven het toe aan de relatief rijkere Scandinaviërs die hier vroeger de stranden bevolkten. Andere schrijven het toe aan de onstuitbare hebzucht van de Thai die de prijzen blijven opdrijven totdat iedereen is vertrokken en er niemand meer komt.
Twee balletjes gebakken vegetarische rijst, een vegetarische papaja salade en een klein flesje sodawater voor 340 baht, zeg maar tien euro. Daar wordt ik niet blij van! We zijn tenslotte maar een dag op Phuket dus zal ik het verder zonder klagen ondergaan en onder voorbehoud accepteren.

Na de smakeloze lunch wandelen we langs de vervallen promenade van Rawai-Beach. We wandelen sàmen over de vervallen promenade! Waar is iedereen? Er zijn maar zeer weinig toeristen uit welk werelddeel dan ook te bekennen. De weinige blanke gezichten die we zien zijn lokalen, dat stralen ze uit. Dat herken je wel na een paar jaar in het verre oosten te hebben doorgebracht. Om de tien meter worden we aangesproken met: ‘Boat Island?’, de gezichten van de werkeloze kapiteins spreken boekdelen, er is wanhoop af te lezen. We proberen er aan te ontsnappen want we kunnen niet de hele wereld op onze schouders nemen!

Op de verlate pier ontmoeten we een engels echtpaar dat een foto van ons samen maakt. Phuket dus! We zullen best wel op de verkeerde plaats zijn geweest, en op het verkeerde moment, maar voor mij staat op dit moment al vast dat ik nooit meer een bezoek aan Phuket zal brengen. Ik ben er nu al helemaal klaar mee!

Na de gebruikelijke siesta aan het einde van de middag gaan iets vroeger als gewoonlijk op pad voor het avondeten. Misschien hebben geluk en kunnen we een mooie zonsondergang zien aan de baai van Rawai. Helaas is er door de bewolking helemaal geen zonsondergang. Wel een gepeperde rekening van 580 baht, drie kleine bordjes en twee flessen bier (€ 16,95). Goedkoop voor Nederlandse begrippen, dat wel, maar dan hoef je ook geen tickets te kopen! Wellicht is het daarom zo stil?
Tijdens onze maaltijd heb ik het terras van de buren, een Seafood Restaurant, goed kunnen observeren. In de ruim anderhalf uur dat we daar met z’n tweeën hebben gezeten heb ik precies “nul komma nul” klanten gezien. Jullie kunnen je voorstellen hoe wanhopig de gezichten van het personeel en de uitbater van het restaurant staan. Er moet tenslotte toch verse ingrediënten worden ingekocht en de huur moet worden betaald! Over die eerste maak ik mij zorgen. Phuket zit er op en ik kijk nog wat tv en drink een biertje van de 7-11 in de tuin van het hotel. Phuket was een waardevolle ervaring die ik niet snel zal vergeten! Maar die naam “de parel van de Andaman Zee” is uit een ver verleden òf van een blinde, er is hier op Rawai-Beach weinig moois of idyllisch te vinden.

Thailand: Een verdwenen hotel

 

Khao Lak (Riverside Guesthouse) 1), dinsdag 4 februari 2020

Het opstaan was deze ochtend een nachtmerrie! De dwangbevelen van de gemeente Zaltbommel zijn gearriveerd. Gelukkig werkt de regel en wetgeving van de overheid ook een beetje met de burger mee! Volgens de dwangbevelen zouden ze op 31 januari zijn gearriveerd en ik heb precies tot 2 februari de tijd om bezwaar te maken. Dat zal een beetje moeilijk worden dus heb ik gelijk maar een advocaat geïnformeerd die hopelijk aan de slag kan met wat er allemaal is misgegaan bij de afdeling belastingen van de de gemeente Zaltbommel.
John van Opstal en J.R. Steenbergen kunnen hun borst in ieder geval nat maken. Ik rol niet op mijn rug en bied de gemeente Zaltbommel mijn hals aan om te worden doorgesneden. Wethouder Kees Zondag is ook opvallend stil in dit langlopende geschil. Terwijl ik al mijn klachten degelijk heb onderbouwd met veelal officiële documenten van de gemeente, of aan de gemeente verbonden instellingen, heb ik nog nooit een degelijke motivering van de gemeente ontvangen waarom ze de besluiten hebben genomen.
Op zoek naar heet water voor de koffie gaat het om tien over zes niet veel beter. De in het Thais klagende en scheldende kok is geen echte hulp. Uiteindelijk gaat de warmwater pot aan en een kwartier later schenk ik het eerste hete water op de snelfiltermaling in het filter. Hij kijkt me afkeurend aan en hervat zijn klagen en schelden.
Mijn hersenen draaien op volle toeren! Het kan toch niet zo zijn dat het grote onrecht dat mij wordt aangedaan ook nog eens rechtmatig is? Wanneer dit zo is dan hebben we als maatschappij gefaald en zijn we reddeloos verloren en overgeleverd aan de machtswellust van de (lokale)overheden! Het wordt tijd voor anarchie en een beeldenstorm!
Ondertussen is Lyka ook wakker en we drinken in stilte samen koffie.
‘Is er iets mis?’, vraagt ze.
Ze weet dat ik weer een bericht heb ontvangen en ze probeert me te steunen. Helaas is dat niet zo gemakkelijk. En dat weet ze ook. Dus gaan we maar in alle stilte ontbijten!

Het klagen en vloeken heeft plaatsgemaakt voor een zwijgende kok die het ontbijt zelf met een gezicht op onweer serveert, we moeten wel eerst de ontbijtvouchers overleggen terwijl hij ons al een tiental keer uit de kamer schuin tegenover het kleine restaurant waar het ontbijt wordt geserveerd heeft zien komen. Gelukkig zet ik de problemen voor een moment van me af en probeer ik van het ontbijt te genieten, met twee sneetjes geroosterd brood die nog in de broodrooster stonden terwijl ik deze foto’s nam.
Ik controleer de nieuwe, èn de oude, benzineslang nog een keer en alles lijkt in orde. Een kort bezoek aan de 7-11 voor een voorraadje sodawater voor onderweg en dan gaan we op pad over de lelijke Highway nummer 4 richting Phuket. Hoewel het landschap met haar groene bergen best aantrekkelijk is heb ik andere dingen aan mijn hoofd dan de schoonheid van het zuidwesten van Thailand. We stoppen elke vijftig minuten om tien minuten pauze te nemen. Gelukkig wordt de soep nooit zo heet gegeten als hij wordt opgediend! Misschien valt het wel mee met die dwangbevelen? Er worden wel meer fouten gemaakt! Een voorzichtige glimlach van opluchting verschijnt er op mijn gezicht en ik kan weer genieten van het reizen op de oude motor.

We reageren op een van die bruine borden langs de weg die richting een strand wijzen. Wij rijden door mangrove bossen op de moddervlakten aan de Andaman Zee. Er moeten mooie, door de toeristen onontdekte, stukjes strand zijn maar voor deze keer is het te ver naar mijn zin. Na een kilometer of tien draaien we om omdat ik een unheimlich gevoel krijg van de Tsunami waarschuwingen langs de weg. Zinloze borden in mijn belevingswereld, het is nu eenmaal moeilijk om hard voor een naderende locomotief uit te rennen. Het is alweer vijftien jaar geleden dat de dodelijke tsunami de Indische Oceaan over rolde en ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren toen ik het hoorde en waar ik was. Snel verder, het kippenvel rolt over mijn rug naar boven.  

Een stuk verder doen we een nieuwe poging om een leeg strand te vinden en nu komen we op een schitterend verlaten strand! Zo ziet het paradijs er waarschijnlijk uit.
‘Mooi plekkie!’, roepen we in koor alsof we in de oude camper zitten.
We houden meteen pauze en genieten van de rust en het uitzicht. We hebben niet ver meer te gaan en kunnen deze middag gebruik maken van de extra tijd om wat zaken in te lopen.
De laatste kilometers van deze rit maken me aan het twijfelen of ik wel het juiste routepunt in de GPS heb gezet. Het verkeersbord wijst namelijk de andere kant op dan mijn Garmin. Ik kies voor de Garmin en op de plaats waar ik het routepunt het gezet is er geen “OYO Koh Lak Resort” in velden of wegen te bekennen. We rijden nog een rondje maar komen geen steek verder. Uiteindelijk gaan we bij de "Intrara pearl factory” naar binnen om te vragen of zij wellicht wat meer over onze slaapplaats voor de komende nacht weten. Het kan namelijk ook een nieuw hotel zijn dat nog niet zo bekend is!
Wanneer een ander westers stel met hun zoon zich ook binnen melden omdat ze het “OYO Koh Lak Resort” niet kunnen vinden weet ik zeker dat het niet aan mij ligt! We bellen met Agoda maar worden verbonden met een call-center in India en dat schiet niet echt op! De man aan de andere kant van de lijn, waar ik al snel medelijden mee krijg, ziet namelijk dezelfde informatie op zijn beeldscherm als wij. Hij heeft met enige zekerheid nog nooit van de plaatsen gehoord waar wij het over hebben. Ondertussen hebben we al meer dan een uur verloren met die flauwekul dus kiezen we er maar voor om op zoek te gaan naar een andere slaapplaats.

En zo komen we bij het “Riverside Guesthouse” terecht. Een klassieke naam uit het rugzak tijdperk, alleen zijn de prijzen nu wel heel anders. Het blijkt een prima guesthouse alleen wat duurder dan het oorspronkelijke hotel, maar dat is niet anders! Ook Romon Kraft en zijn vrouw en zijn zoon hebben intrek genomen in het guesthouse. Zij zijn nog steeds net zo verbaasd als wij!

In het restaurant tijdens de zeer verlate lunch denk ik na over wat er zo allemaal verkeerd kan zijn gegaan. En dan zie ik het in een keer op de beeldschermafdruk van van oude iPhone. De positie op de kaart van het “OYO Koh Lak Resort” strookt niet met het adres in het adresraam. Dat geeft aan dat het in “Prachuap Khiri Khan” is en dat is al gauw een 500 kilometer naar het noordoosten!
Romon heeft ondertussen contact opgenomen met Booking.com en ik heb Agoda.com aangeschreven. De communicatie met Agoda gaat aardig snel maar er komen geen concrete antwoorden. Het blijft dus afwachten.
Terwijl ik de mogelijkheden van de dwangbevelen over de ten onrechte opgelegde aanslagen, die zijn nu onherroepelijk omdat de gemeente weigerde de door mij aangevoerde argumenten te onderzoeken en te verbeteren! Dat is voor de gemeente kassa dus kun je als burger verwachtten dat de gemeente zeker niet meewerkt. Het is toch niet te geloven dat een ambtenaar die te lui is om een klacht van de burger te onderzoeken in het gelijk wordt gesteld omdat de termijn tijdens zijn winterslaap is verlopen? Een ambtenaar van de gemeente Zaltbommel overtuigen van zijn ongelijk is moeilijker dan een moslim te bekeren tot het jodendom!

De tijd is omgevlogen en het wordt nu echt tijd voor het avondeten. Lyka gaat voor de rode Thaise kerrie met varkensvlees en ik kies de noedels met varkensvlees. Het smaakt me beter dan ik had verwacht na alle problemen van gisteren en vandaag. Gelukkig voelen we ons gezegend dat we dit allemaal mogen beleven en kunnen we ondanks alle problemen met de gemeente nog steeds van elkaars gezelschap genieten.
Om half elf klopt Romon op de deur om te vragen of ik misschien zin heb in een biertje bij de 7-11. Oude backpacker tijden herleven met een grote koude Beer Chang in hand op de stoep voor de 7-11. De tijd vliegt om en ik ben pas om half twaalf weer op de kamer. Snel naar bed want ik wil morgen weer om zes uur op. “Eind goed, al goed”, laten we maar hopen.