dinsdag 14 januari 2020

Filippijnen: Het einde van de kaas

Sun Valley Angeles Golf Course

Angeles City (Walkaround Hotel (Poolside 1), dinsdag 14 januari 2020

Daar zitten we dan, op de laatste dag van ons verblijf in de Filippijnen, om kwart over acht aan het zwembad in de brandende zon. Het gevoel dat in me overheerst brengt me terug naar mijn beste dagen op de middelbare school. Ik sluit mijn ogen en verdwaal in de verste uithoeken van mijn herinneringen.
‘Morgen boeken ophalen op school!’, zegt mij grootmoeder aan de ontbijttafel.
Ik kijk op van mijn bord en vraag verbaasd, ‘morgen al?’
Mijn grootvader kijkt emotieloos maar ook een tikje geïrriteerd op uit het Brabants Dagblad, een gratis exemplaar, want ik ben al sinds jaar en dag krantenbezorger om een extraatje te kunnen verdienen.
‘Ja, hier heb je de brief van school!’
En dat was dan de zomervakantie van 1976. Waar was de tijd gebleven sinds we het schoolterrein van de MAVO aan de Schoolstraat hadden verlaten en een zee van tijd en vrijheid voor ons hadden gehad. De afgelopen weken van de zomervakantie waren de beste van mijn leven geweest. Er leek geen einde aan het mooie weer te komen en volgens het KNMI was er zelfs sprake geweest van een heuse hittegolf.
We hadden eindeloos gezwommen in “het Zandgat”, we waren dronken geweest van lauw bier, maar ook van zoete verliefdheid. Er waren vreemde meisjes verovert, harten èn eeuwige beloftes gebroken. Maar een ding stond al die mooie weken als een paal boven water. Alles is eindig en daarachter wacht de keiharde werkelijkheid van een volgende episode in je leven.

De laatste twee weken zijn bijzonder goed geweest. Twee deuren verderop aan het zwembad was voor twee weken een Australiër genaamd Peter neergestreken. We schelen maar enkele jaren in leeftijd en we zaten bijna altijd op dezelfde golflengte. De eerste weken van ons verblijf in Balibago verliet ik maar weinig de avondrust van het zwembad, maar de laatste twee weken gingen we haast elke avond samen op pad. Peter heeft een enorme vriendenkring in Angeles City en dat maakte elke avond erg interessant.
Sun Valley Angeles Golf CourseSun Valley Angeles Golf Course
We zijn met enkele vrienden op excursie geweest naar de “Clark Airforce Base” waar nu een internationale luchthaven, een commercie centrum en enkele golfbanen zijn gerealiseerd. Het was een zeer interessante dag die veel informatie opleverde over het hoe en wat, en de geschiedenis, van de oude luchtmacht basis. We bezochten een Koreaans golf resort waar het al snel duidelijk werd dat Europeanen niet echt welkom zijn.
Koperen draad knutsel kunstChileens kanonKoperen draad knutsel kunst
Ook het Clark museum was een aangename verrassing. Niet dat de Filippijnen veel geschiedenis of cultuur kennen maar de bevolking is inventief, positief, opportunistisch en dus proberen ze van elke situatie het beste te maken. Zo ook van het draaien met koperdraadjes om verdroogde stukken boom. Het is op de Filippijnen tot een officiële kunst verheven waar ik toch wel verbaasd naar stond te kijken.
We eindigden halverwege de middag op ongeveer een kilometer van “Walking Street” (Fields Avenue) in een bar waar we de koude San Miguel bieren ons goed lieten smaken. Ik heb geen idee hoeveel bars en gogo-bars we die middag en avond hebben bezocht maar mijn lichaam was de volgende dag enorm van slag.
Helaas arriveerden er ook weer een handvol brieven van de gemeente Zaltbommel. En wat het ergste is: Ik verbaas me niet meer over de inhoud! Zelfs op de meest simpele meerkeuze vragen krijg ik hele bloemlezingen als antwoord die aan het einde niets meer met mijn oorspronkelijke vraag van doen hebben. Na ruim vijftien jaar strijd is er nog maar een keuze: doorgaan tot het absolute einde en tot gerechtigheid heeft gezegevierd. Ik weiger gemeentelijke belasting te betalen voor objecten die niet bestaan!
Broodje kaas
En voor die lezer die zich afvraagt wat de titel met dit verhaal te maken heeft: Gisteren hebben we onze laatste broodjes met de uit Nederland meegebrachte kaas belegd. De kaas is op dus het wordt tijd om weer naar een volgend hoofdstuk van deze reis te gaan.

maandag 30 december 2019

Filippijnen: De edele kunst van het niets doen, deel 2

2019-12-23_102302headblogw Angeles City (Walkaround Hotel (Poolside 1), maandag 30 december 2019

Terugkijkend naar het jaar 2019 en in het bijzonder december 2019 kan ik alleen maar verbaasd zijn hoe snel dit jaar èn december voorbij zijn gekropen. Zonder enig gevoel van snelheid kabbelden de dagen, de problemen met de gemeente Zaltbommel en de voor de Nederlanders en Filippino’s zo drukke maand december voorbij.
Meer dan twintig vrienden, kennissen en ook een familielid van mij hebben in het afgelopen jaar het huidige voor het eeuwige verwisseld. Het heeft niet veel gescheeld of ik had ook zelf op de eerste dag van 2019 het eeuwige begroet! Ik ben een onschuldig slachtoffer geworden van onverklaarbaar geweld. Deze laffe aanval, midden in de nacht in onze woonkamer, speelt mij nog parten en de gevolgen zitten mij nog steeds dwars. Ik slaap slecht, heb concentratie problemen en ben bang in grote mensenmassa’s.
De aanvallers, door drugshandelaren aangestuurde druggebruikers en kansloze Nederlanders lopen nog vrij rond. De politie heeft geen tijd en de handhaving mag van de verantwoordelijke ambtenaar op het gemeentehuis van de gemeente Zaltbommel niet handhaven. De Japanse duizendknoop wordt doodgezwegen in de tuinen van de oude binnenstad. Is de lokale overheid nog wel te vertrouwen?
Christmas Eve with the familyChristmas Eve with the family
Maar nu terug naar de rust van het verre Filippijnen! In het katholieke Filippijnen is kerstmis met grote zekerheid het belangrijkste christelijke feest van het jaar. Voor mij, religie is niet heel belangrijk voor me, is het wel heel belangrijk om ervoor zorg te dragen dat mijn lieve vrouw, haar moeder en haar familie een onvergetelijk kerstfeest hebben zonder dat ik daar zelf een hoofdrol in speel. Ik leg mij neer met een kleine bijrol. Jullie moeten begrijpen dat mijn schoonfamilie een andere taal èn een ander lokaal dialect spreken. Zodra ik daarbij aanwezig ben moet het hele gezin inclusief de kleinkinderen een andere taal, het engels, gaan spreken. Dat is me een beetje teveel dus houdt ik me bij voorkeur afzijdig zodat ze heerlijk in hun eigen taaltje kunnen brabbelen.
Oliebollen avondOliebollen
In de aanloop naar de feestdagen en het nieuwe jaar vul ik de dagen met “de edele kunst van het niets doen”. Ik begin het zelfs leuk te vinden! Niets doen. Ik breng wat tijd door met landgenoten die hier vast verblijven en een “oliebollen avond” hebben georganiseerd. Een paar weken tussen de Nederlanders in den verre en iedereen begrijpt dat het door de politiek zo vurig gewenste integreren van immigranten een wassen neus is! Nederland is op zo’n avond dichterbij dan in Nederland zelf. Het over de grens, ver van je geboortegrond, zijn versterkt alleen maar het gevoel wie, wat je bent, waar je vandaan komt, wat je denkt en wat je liefhebt.
Er waren ook mindere zaken, helaas! Het management van het hotel is overgedragen aan een paar Koreanen die er absoluut niets van begrijpen. Een hotel runnen is een speciaal vak dat zeker niet onderschat dient te worden. De nieuw aangestelde manager spreekt geen woord engels en dat maakt het bijzonder moeilijk in een hotel waar 80% van de gasten Australisch of Europees zijn en niemand van het personeel Koreaans spreekt.
Het leid dan ook tot de meest gevaarlijke en ongemakkelijke situaties. Enkele dagen hadden we het gevoel dat we op een bouwplaats waren. Klokslag negen uur begonnen de slijpschijven te draaien en de lassers met hun dagelijkse werkzaamheden. De laspistolen en slechte verlengsnoeren gevaarlijk dicht bij de rand van het zwembad. De mensen voor het onderhoud begonnen de kamers aan het zwembad naast ons opnieuw te decoreren in kleuren die het dragen van een zonnebril ook ’s avonds rechtvaardigen en het gehele meubilair kreeg een laag witte verf. Gelukkig konden we tussen alle werkzaamheden af en toe toch nog een duik in het verkoelende water nemen.  
Pork noodle soupFriet met satéSizzling PorkMongolian Chicken
Als er een ding opvallend is verbeterd in de Filippijnen dan is het het eten in Angeles City. We hebben tijdens dit bezoek dan ook meer tijd dan gewoonlijk om nieuwe voedselbronnen te vinden. Aangespoord door de ontspoorde menukaart opgesteld door de Koreaanse eigenaar en het ontbreken van het door ons zeer gewaardeerde dagmenu gingen we elke avond op pad.
Take away GimbapBami met kip
Pizza werd via de laptop besteld en ook afhaalmaaltijden uit restaurants in de buurt stonden regelmatig op de tafel voor onze kamer aan het zwembad. Koreaanse gimbap en moslim halal noedels hadden onze voorkeur.
Middag snack: Apple Pie
De rustige middagen aan het zwembad, NPO-radio2 via de JBL-go2 op de achtergrond, met af en toe een appeltaartje bij de koffie en enkele lichte werkzaamheden op mijn MacBook. Morgen is het de laatste dag van het jaar! Het zal niet moeilijk zijn om dit slechte jaar te overtreffen. Voorlopig houdt ik mij gedeinsd zodat de strafzaak tegen mij zal zijn geseponeerd. Ook hoop ik dat de ruim dertien jaar slepende zaak tegen de gemeente Zaltbommel eindelijk wordt opgelost. Dat is mijn enige voornemen voor 2020!

Tot volgend jaar!

maandag 23 december 2019

Filippijnen: Wij wensen u een fijne kerst en een gezond 2020

Oliebollen Angeles City (Walkaround Hotel (Poolside 1), maandag 23 december 2019

Het is zeker geen gemakkelijk jaar geweest. Toch geven we de hoop nog niet op dat we volgend jaar alle problemen voorgoed achter ons kunnen laten!
Fijne feestdagen
Lyka en Jielus wensen alle lezers van “TravelsandTroubles” een fijne kerst en een fantastisch maar vooral een gezond 2020.
Copyright/Disclaimer