Thailand: Koffie

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 9 oktober 2019

Het klinkt wellicht als een vreemde titel voor een verhaal maar het is voor mij zeker geen onbelangrijke. Met alle zeer oude kaas voor de Nederlanders en chocolade voor de Filippinos heb ik deze keer ook vier kilo snelfiltermaling koffie voor mezelf uit Nederland meegebracht naar het verre oosten. Waarom? Dat laat zich toch wel gemakkelijk raden! Nu ik in de nazomer van mijn leven ben aangekomen let ik veel meer op de details van mijn dagelijkse leven. Voor ons vertrek had ik me al voorgenomen om nooit meer “Nescafé oploskoffie” te drinken en ik ben zeker van plan om me daaraan te houden.

Elke ochtend doe ik een verwoede poging om op zeven uur op te staan. Meestal lukt dat wel maar de afgelopen week heb ik ook wel eens tot half tien op bed gelegen. Mijn depressies spelen nog steeds op. Na de snelle gang naar het toilet is de volgende stap elke ochtend water koken voor de koffie. De geur van de snelfilter maling doet me goed en ook de geur van het mengsel van gemalen koffie en water zet mijn neusgaten wijd open.
Daar ligt de oorzaak van mijn anders denken! Sinds de operatie aan mijn neuspoliepen heb ik weer reuk en veel meer smaak. Ik had die operatie veel eerder moeten forceren maar ik kreeg geen toestemming van de behandelende specialist. Ik moest volgens hem eerst maar een paar jaar dure neusdruppels gebruiken. Die hebben bij mij dus nooit geholpen, sterker nog, probeer maar eens met een rugzak op reis te gaan wanneer je medicijnen gebruikt die in een koelkast dienen te worden bewaard?

Vooral hier in Thailand is elke markt en elke maaltijd een feest voor je zintuigen. Het is een mengel van smaken en geuren die ieder mens tot een hogere staat van verrukking zou moeten brengen. We doen niet veel bijzonders in Pattaya maar wat we wel doen is zo goed mogelijk eten naast het genieten van onze dagelijkse vers gezette koffie bij het ontbijt.
Terugdenkend aan de afgelopen weken komen er bij ons maar weinig momenten boven die we als hoogtepunten zouden kwalificeren. Eigenlijk is het nog erger! We willen gewoonweg niet meer in Pattaya zijn. We weten niet meer wat we ’s avonds moeten gaan doen. We hangen wat rond in de kamer en kijken tv op de iPad.

Na bijna twee weken hetzelfde middagritueel van een paar koude biertjes gevolgd door een simpele maaltijd krijgen we een verrassing die het begin van onze reis een stuk leuker maakt. Kenny en Am, die vijf jaar geleden de bar hebben verlaten, duiken onaangekondigd op. Oude verhalen, koude bieren en heel veel lachen. Ik heb er aan het einde van de avond een paar teveel op maar dat mag de pret niet drukken. Zo wordt een avond in het uitgestorven Pattaya plotseling toch nog aangenaam.

Een van de zaken die wel zijn verbeterd in Pattaya is dat er nu fatsoenlijke wasserettes overal opduiken. 10 Kg wasgoed kun je zelf voor nog geen drie euro wassen en drogen, internet is gratis en het is er haast elke dag druk. Net na de middag blijkt de beste tijd te zijn. De meeste Thai die in de entertainment werkzaam zijn zijn op dit moment in een diepe slaap.

Dan is er ook nog een ervaring die je je haast niet kan voorstellen wanneer je nooit in Thailand bent geweest. In een van de grootste winkelcentra van Pattaya kiezen we ervoor om een Thaise lunch in een restaurant, in plaats van in een foodcourt, te eten. Het duurt al opvallend lang voordat we de menu’s voor ons krijgen. We begrijpen niet waarom want we kunnen niet zeggen dat vandaag overdreven druk is in het restaurant.
Maar wanneer we dan eindelijk onze keuze’s hebben gemaakt en de serveerster loopt met onze bestelling naar de keuken gaat er toch nog iets fout. Ze komt terug met een menu en wijst nadrukkelijk op de drumstick die naast de groene Thaise kerrie op de foto staat. Lyka en ik kijken elkaar verbaasd aan. Samen proberen we deze puzzel op te lossen zonder dat de serveerster ook maar een woord zegt.
Rustig en op zachte toon probeer ik in mijn kolen Thais uit te vinden of het hele gerecht niet meer besteld kan worden of dat de drumstick niet meer op voorraad is. Uit de woorden van de serveerster maak ik op dat ze de drumstick kunnen vervangen door een gebakken ei. Wij knikken allebei tevreden  en niet veel later komt de door mij bestelde salade van glasnoedels met zeevruchten op tafel. Een omelet met varkensvlees en een brok kleefrijst maken deze traditionele Thaise lunch compleet. Het water loopt me in de mond en met veel smaak begin ik te eten. Wachten heeft namelijk geen zin in Thailand omdat je nooit weet wanneer het volgende gerecht wordt geserveerd.
Dan komt de serveerster weer terug met het opengeslagen menu en ze wijst opnieuw nadrukkelijk naar de drumstick op het plaatje en opnieuw maken wij uit haar gebaren op dat deze niet meer geserveerd kunnen worden. Wij kijken elkaar aan en ik leg opnieuw op een beheerste en zachte toon in kolen Thais uit dat ze dan alleen maar de groene kerrie mogen serveren.
Ik ben al halverwege mijn gerecht wanneer Lyka besluit om toch maar met mij mee te eten. Het smaakt haar, ondanks dat het erg pittig is, ook goed. Vanuit de keuken is er geen leven meer te bespeuren. Er is geen kok meer aan de andere kant van het glas te zien, ook de serveerster lijkt opgelost in de lucht. De kassière staat intussen ongeïnteresseerd naar haar telefoon te staren. We kijken elkaar verbaasd aan en zijn het er nu wel over eens dat Lyka’s groene kerrie niet meer zal worden geserveerd.
We rekenen af en jawel hoor, van de groene kerrie is geen spoor op de kassabon te bekennen. Een typisch geval van Thais gezichtverlies dat je alleen maar kan ontlopen door weg te kruipen!    

Nog maar wat bordjes die we de afgelopen week langs hebben zien komen. Vanavond is de overgebleven kaas en chocolade voor de Filippijnen in de koelkast van het “Boxing Roo Hotel” verdwenen, morgen gaan we op reis naar het platteland van Thailand, ook wel “de Isaan”genoemd. Hier gelden weer heel andere regels dan in het door toeristen geregeerde Pattaya. Hier stuit je ook op authentieke en exotische gerechten waar geen toerist zich aan zou durven te wagen.

Thailand: Een aaneensluiting van maaltijden

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), vrijdag 4 oktober 2019

De eerste week zit er alweer op en ik kan niet zeggen dat wel veel meer hebben gedaan dan een beetje rond gehobbeld en lekker gegeten. Het is vooral grappig, en soms ook een beetje droevig, maar ik zie na twintig jaar nog steeds dezelfde taferelen. Deze stad van de zonden blijft aantrekkelijk voor mensen van allerlei allooi.
Op de stoeprand zit een Thaise vrouw die krokodillentranen huilt met daaroverheen gebogen de troostende “Falang” die medelijden krijgt met zijn nieuwe vriendin. Zij gaat deze strijd 100% zeker winnen en daarmee gaat ze ook haar zin krijgen. Hij realiseert het zich waarschijnlijk zelf nog niet maar hij is vanaf dit moment reddeloos verloren als een vlieg die in een spinnenweb gevangen zit. De spin zal hem leegzuigen totdat er geen druppel financiën meer in hem zit. Daarna laat ze hem vallen en staat er alweer een volgend slachtoffer op haar te wachten. Het blijft fascinerend om te zien!

’s Morgens sta ik zo vroeg als mogelijk op, meestal is dat om een uur of zeven. Wanneer de lucht nog redelijk fris is en het moordend drukke verkeer nog op gang moet komen. Vanaf het balkon kijk ik over de haast lege 3rd road. De eerste zelf gezette verse koffie bij de hand. Wat kan een zorgeloos leven toch mooi zijn. Af en toe komen de problemen met de gemeente Zaltbommel in mijn gedachten bovendrijven maar dan probeer ik ze weer snel te onderdrukken. Na tien maanden op antwoorden te hebben gewacht ben ik er eerlijk gezegd deze reis wel klaar mee!
 

Op het lege brede zandstrand van Pattaya staat een pas getrouwd stel en maakt trouwfoto’s van zichzelf. Hoewel het mooie plaatjes oplevert kan ik me een meer romantische omgeving voorstellen.        

De echte hoogtepunten van onze eerste week in Pattaya stonden op de tafel voor ons. Hoewel het niet echt goedkoop meer is is de kwaliteit van het eten nog steeds bovengemiddeld. Geen enkele maaltijd viel tot nu toe tegen.

In en rond Pattaya schieten de nieuwe winkelcentra als paddestoelen uit de grond. De ene nog groter dan de andere. Nog luxer en nog duurder terwijl geen enkele vastgoed ontwikkelaar zich afvraagt wie deze absurde hoge prijzen in de winkels kan betalen. Dat neemt niet weg dat het laatst opgeleverde winkelcentrum “Terminal 21” meer weg heeft van een toeristenattractie. Volle bussen met schoolkinderen uit de provincie komen naar dit winkelcentrum als hoofddoel van hun schoolreisje. De twee echte vliegtuigen die voor de deur staan zullen daar ongetwijfeld hun steentje aan bijdragen.  

Eenmaal binnen in de koelte van de airconditioning in Terminal 21 worden de bezoekers van het ene naar het andere thema geworpen. Een Disneyland voor de kooplustigen en financiële onafhankelijken. Overal moeten we in de rij staan om een plaatje te kunnen schieten met de opgestelde attributen die de bezoekers duidelijk hun aandacht voor het winkelen ontnemen.
Ook hier kan ik zeggen dat er haast niets te doen is de winkels. Het personeel hangt ongeïnteresseerd aan de toonbank of achter de kassa. Alle ogen gericht op hun heilige smartphone. Helemaal afgestompt van de werkelijkheid om zich heen.
Ik heb deze week al veel gelezen in de Thaise pers over de plannen van de regering om het afkalvende toerisme in Thailand nieuw leven in te blazen. De Europese en Amerikaanse toeristen die Thailand hebben gemaakt tot wat het nu is zijn niet meer welkom. Zij zijn volgens de machthebbers te kritisch. Na het Russische debacle worden nu de poorten wagenwijd opengezet voor Chinezen en Indiërs. De nieuwe Aziatische rijken moeten de van het toerisme afhankelijke Thai financieel komen redden. Ik ben nog steeds benieuwd maar ik vrees dat deze eens zo glinsterende stad hetzelfde lot is beschoren als Atlantic City in de Verenigde Staten. Afgebrokkeld chroom blijkt nu eenmaal moeilijk te herstellen.
We hebben nog een weekje Pattaya te gaan waarna een korte rondreis door de Isaan gaan maken. Het zal weer wennen worden met de rugzak maar aan de andere kant wil ik het ook niet missen.

Thailand: In een stervende stad

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zaterdag 28 september 2019

Dit had niemand kunnen bedenken! Ik ben gewoon helemaal in de war. Ik heb geen idee welke dag het is, gelukkig weet ik nog wel waar ik ben. We moeten eerst op pad om zaken in te kopen die we bewust niet hebben meegebracht of die we niet meer mee konden nemen door het gewicht of afmeting.
De tosti’s van de 7-11 voor het ontbijt zijn nog steeds winnaars en zij stillen de eerste trek voordat ik naar de supermarkt ga om broodjes, vleeswaren en boter te kopen. Tijdens de korte wandeling zie ik al de eerste verschillen met twee jaar geleden maar ook veel dat onveranderd is gebleven. Pattaya 3rd road kan ik bij wijze van spreken geblinddoekt oversteken en ook op de Pattaya Tai is er niet van enige drukte te spreken. De grote touringcars die anderhalf jaar geleden als een optocht achter elkaar reden zijn helemaal uit het straatbeeld verdwenen. Met drie broodjes, een ons gekookte ham en een pakje van 200 gr roomboter ben ik ongeveer € 11,70 armer. Ik hou mezelf maar een beetje voor de gek dat de boter voldoende is voor de komende twee weken, maar dan toch. De toon van het verhoogde prijspijl in Thailand is gezet. Waar ik tijdens mijn vorige bezoek nog 36 baht voor een euro kreeg is dat nu 33 baht. Een verschil van 10% zonder dat de prijsverhogingen zijn doorberekend.
De broodjes smaken er niet minder om! Na het ontbijt gaan we op stap naar de Big C aan de Pattaya Klang, een een-stop winkeloplossing voor alles en nog wat. Ons doel is een koffiekan met een glazen binnenfles die de koffie lang warm houd. De assortiment is, zoals verwacht, niet erg groot maar daartegen bevalt de luxe koffiekan ons ook beter dan verwacht. Morgenochtend kunnen we dus zelf een lekker bakkie koffie zetten en behoord de “Nescafé oploskoffie” voorlopig weer tot de verleden tijd.

Nu we hier toch zijn en het al half twee is besluiten we in het enorme foodcourt van de Big-C een bordje rijst te eten. 40 baht (€ 1,25) is dan ook weer een prijsje waar je om moet lachen. We merken meteen de tegenstrijdigheden in de prijzen van voedsel. Gelukkig kunnen wij zonder moeite overschakelen naar een Thaise levenswijze en zo de dagelijkse kosten onder controle houden.
Na de terugkeer in het hotel ga ik meteen door want ik moet nog een paar dingen voor mezelf en Lyka inkopen. Ik wandel rustig door de smalle soi’s richting het strand. Een troosteloos beeld ontvouwt zich voor mijn ogen. Zoveel leegstand heb ik in twintig jaar nog nooit in Pattaya gezien. Een kwart van de gebouwen staat leeg, te huur of te koop. Voor de restaurants staat veelal wanhopig personeel te roepen naar potentiële klanten. Binnen zie ik niemand in het gedempte licht en dat schakelt gelijk een alarm in. Lage omzetten maken de voorraden twijfelachtig omdat er in Thailand maar weinig wordt weggegooid. Drie hoogseizoenen achter elkaar kunnen de ramp die zich hier afspeelt niet meer afwenden.
Op de 2nd road is het gewoon stil! Ik kijk op mijn horloge, het is toch echt zaterdagmiddag half vier. Waar is iedereen? In Zaltbommel is het op een zaterdagmiddag drukker dan hier. In het land van de glimlach is die glimlach nu nergens meer te bekennen. De trottoirs langs de eindeloze rijen massage salons zijn ook leeg. In koor klinkt een kilometer lang: ‘Massaaaage?’. Ook hier klinkt de wanhoop in de kakofonie van stemmen omdat deze mensen vaak de broodwinners zijn voor hun gezin of familie op het platteland.

Op weg naar Tuk-Com loop ik over een stuk trottoir dat ik nog nooit leeg heb gezien. Hier kopen de Thai op weg naar hun werk hun lunch of diner. Dit stukje trottoir was altijd een hindernisbaan, nu loopt er helemaal niemand. Ik ben tegelijkertijd bedroefd en verbaasd. Een simkaart voor 1-2-Call en een verlengsnoer met verdeeldoos, dat bij terugkeer in het hotel maar voor de helft blijkt te werken. Terugbrengen heeft geen zin want voor buitenlanders is hier sinds mensenheugenis het “garantie tot de deur” systeem in werking gesteld.

Ons avondeten schiet er bij in omdat we nog steeds doodop zijn. De vermoeidheid eist haar tol en Lyka gaat even liggen. Zelf vecht ik tegen de slaap, het blijkt een ongelijke strijd. Rond half elf schieten we hongerig wakker. We eindigen de dag zoals we die zijn begonnen, met eten uit de 7-11. Deze keer een magnetronmaaltijd, de bekende “Pad Krapow” die jullie nog wel vaker voorbij zullen zien komen. Met gevulde magen gaan we snel weer onder de wol in de hoop morgen geheel van de vermoeiende reis hersteld te zijn.