België: Rijp op het gras

Péruwelz (bij een park), zaterdag 17 november 2018

De binnenwand aan het kop van de alkoof voelt op deze eerste ochtend vochtig aan. Gelukkig weten we uit ervaring wat dat betekend! Het is erg koud buiten en we moeten dat water uit onze adem en van het koken met een doekje opnemen voordat er staand water voor in de alkoof ontstaat. Het laagje kurk heeft wel geholpen maar heeft het probleem niet weg genomen. Tien voor half acht klim ik stijfjes langs de ladder naar beneden. Elke keer lijkt het een stukje moeilijker te gaan en mijn knieën steeds meer te protesteren.

Ik zet de pan met de ballen gehakt van het gas om de mdf plaat van het achterraam te nemen. Die plaat heeft de plaats van het rolgordijn ingenomen dat steeds moeilijker oprolt en daardoor van een luxe naar een probleem is geschoven. De ballen gehakt ruiken heerlijk en ik kijk op dit vroege tijdstip al uit naar ons avondeten. Balletjes gehakt zijn het lekkerst na een nachtje in de jus en daarom heb ik ze gisteren al gemaakt!

Een dikke laag rijp op het gras bevestigd mijn vermoedens. Het was een zeer koude eerste nacht in het Vlaamse land. Wat is wijsheid? Naar de kust, omdat het daar van nature altijd enkele graden warmer is, of gewoon recht op ons doel af door Vlaanderen en Frankrijk.
Met een ongemakkelijk gevoel kruip ik in de cabine en bemerk nu het ijs op de voorruit voor het eerst op. Dan is het nog kouder geweest dan ik heb gedacht. Geen rijp op het raam maar ècht een dun laagje ijs! Een kort schietgebed voordat ik de sleutel in het contactslot omdraai. Enkele seconden later komt de oude dieselmotor tot leven. Hij knort en bromt als een oude kater van drieduizend kilo.
Ik kan mijn geluk niet op. Helaas ben ik nog steeds een beetje depressief van de ellende met de gemeente Zaltbommel. Dan denk ik altijd dat alles tegen zal zitten en dat het pad van mijn leven geplaveid zal zijn met een oneindige aaneenschakeling van problemen en tegenslagen.
Binnen in het leefgedeelte is het ondertussen lekker warm en gaat de koffie op het gas. Lyka is wakker geworden van het knorren de motor en kijkt vreemd op van de semi witte wereld om ons heen. Voor haar is het de eerste prioriteit voor een foto voor familie en vrienden in de tropen. De meesten kennen ijs alleen van blokjes die in hun drankjes drijven.
Na de ons bekende en aansterkende uitsmijter ham/kaas brengen we alles in gereedheid om weer te vertrekken. In de  leefruimte moet alles naar de vloer en andere lage plaatsen worden verhuisd zodat ze tijdens het rijden geen ongeleide projectielen te worden. Gelukkig hebben we al langer ervaring samen en voelen elkaar naadloos aan.

Onze eerste bestemming voor vandaag is een kasteel in Vlaanderen genaamd “Kasteel van Ooidonk”. Via via heb ik dat kasteel op de website van het Vlaams toeristenbureau gevonden. Er ligt ook een aantrekkelijke wandeling van een kleine acht kilometer rond dat kasteel. Hoewel het buiten schitterend weer is, met een mooie stralende zon is het ook gelijktijdig ijskoud. We hebben geen afspraken gemaakt, we zien wel hoe het komt wanneer we daar zijn.
Bij aankomst blijkt alles rond het kasteel gesloten! Van die wandeling zal dus ook weinig terecht komen, het is veel kouder dan je vanachter de voorruit zou verwachten. Als eerste  kook ik nog snel een pannetje tomatensoep met verse groenten voor de lunch. Een stevige  kop soep gaat er met deze lage temperaturen altijd in!

Zodra de soep klaar is kunnen we naar buiten om het kasteel vanaf een afstand te bewonderen. Zoals eerder vermeld, het kasteel is gesloten en er staat een grote kraan en enkele wegenbouwmachines om alles weer klaar te maken voor het nieuwe seizoen. Dan rijden we maar weer naar het zuiden door het Vlaamse land. Overal zijn er wegwerkzaamheden en de lintbebouwing langs de doorgaande wegen maken de snelheidsbeperkingen tot een kralensnoer van 30, 50, 70 en 90 Km/u. En dat is best wel vermoeiend in combinatie met een laagstaande zon die ons voortdurend recht in het gezicht schijnt!

Na twee keer op een parkeerplaats, een langs het spoor en een naast een kerk, stil te hebben gestaan en de plaats voor de nacht te hebben afgekeurd komen we via een app in de iPhone op een parkeerplaats in Péruwelz achter een park uit. Verhard, verlicht en het lijkt een rustige wijk. Dat zou het voor vanavond moeten doen.
Zodra de camper voor de nacht is geïnstalleerd beginnen mijn taken voor de avond. Aardappels schillen, kaas en salami snijden, olijven serveren en nadat alles op tafel is gekomen trekt Lyka een flesje rode wijn open.
Wij zijn klaar voor de zaterdagavond! De zon veranderd van okergeel, via oranje naar haast donkerrood door de kruinen van het bos naast onze parkeerplaats. Mijn MacBook komt tevoorschijn en ik ga nog even ontspannen met de foto’s en verhalen van deze dag op weg naar het zuiden.

Rode kool met aardappelen en een balletje gehakt. Het is ouderwets lekker eten maar in de camper op een zaterdagavond ergens aan de grens met Frankrijk is het smullen!
Na het toetje, en tijdens de koffie bekijk ik de mogelijkheden voor morgen. De weersverwachting is goed dus kies ik ervoor om naar de kust te gaan. Vlakbij het dorpje Mers-les-Bains, aan de Atlantische kust, begint een route die ik twee jaar geleden heb geprepareerd. Dat is mooi meegenomen!
Twee afleveringen van “Castle Rock” naar een verhaal van Stephen King en onze avond zit er op. Buiten is het muisstil en koud. Binnen snort de kachel die nu op een lagere stand gaat omdat slapen in de warmte nu eenmaal niet ons ding is.

België: Drie, twee, een, Start!

Ranst (aan het kanaal), vrijdag 16 november 2018

Zes weken later dan we in het begin van het jaar hadden gepland zijn we vandaag eindelijk vertrokken naar het zuiden. Voor hoe lang? Daar hebben we geen idee van! Het kan zo maar gebeuren dat we er genoeg van hebben of dat een tegenslag de oorzaak is van een snelle terugkeer.
De weersverwachting maakt ons in ieder geval duidelijk dat de nachtvorst net op tijd komt. We gaan proberen om die nachtvorst in ieder geval voor te blijven. Ook rijden we niet volgens routeboekjes maar gewoon een rechte lijn. De eerste etappes gaan van Zaltbommel over de kortste weg naar Caen, laten we hopen dat we nu wel droog weer hebben in Normandië, dan recht naar beneden naar La Rochelle met de enorme Duitse onderzeeboot installaties en dan recht op Lourdes aan. Daar zien we wel, met behulp van de weersvoorspellingen of het Noord- of Oost-Spanje wordt. Volgens de navigatie een kleine 1.500 Kilometer, Daar zijn we dus wel even zoet mee!
Met een lichte pijn in de buik verlaten we rond tien uur Zaltbommel. Die vertrekpijn heb ik al zolang ik reis en ik weet na al die jaren dat die pijn ook nooit meer zal verdwijnen. Het is het natuurlijke gevoel van de angst voor het onbekende. Voor wat er allemaal voor ons ligt. De avonturen, de tegenslagen, de mooie plaatsen en de vurige conflicten in de kleine camper. Een lange tijd met z’n tweeën op tien vierkante meter is niet altijd gemakkelijk!
De inkoop van extra bier laten we maar voor wat het is! Overal is bier te koop en lands drank en spijs zijn ook een avontuur op zich. We lachen naar elkaar voordat ik uitstap om de tank met diesel te vullen. Gisteren zijn alle levensbelangrijke vloeistoffen van de oude dame gecontroleerd. Deze reis is maandagochtend controle en onderhoud en vrijdag LPG-gas tanken. Net na Vught wordt er al gestopt en eten we ons verlate ontbijt. Uitsmijter ham/kaas op dubbel volkoren vult goed!    

Onze eerste halte ligt bij Chaam aan de grens met België. Wandelroute 888805 van route.nl met als titel “Boswachterspad Smokkelroute” is een kleine zeven kilometer door het grensgebied.

Treed in de voetsporen van de smokkelaars en bewandel de grens tussen België en Nederland op dit boswachterspad over de Strijbeekse Heide in Noord-Brabant. In augustus kleurt de heide paars, al heeft een wandeling rondom het eiland in Goudberg elk jaargetijde iets magisch. 

De grens tussen Nederland en België is hier aangegeven met witgeverfde betonnen palen!
Na de wandeling drinken we voor het vertrek eerst een kop thee met een paar koekjes.  Het was heerlijk fris tijdens de wandeling en de thee verwarmt onze lichamen. Door alle opwinding is de lunch overgeslagen en we moeten toch wel iets eten om de trek die tijdens de wandeling is ontstaan te stillen,

Onze wandeling voor morgen blijkt dan ook nog eens te ver weg om vandaag naar toe te rijden dus kiezen we voor een plaatsje onder Antwerpen aan een kanaal. We kunnen alleen maar hopen dat het een rustig plaatsje is. Mocht dat niet zo zijn dan kunnen we altijd nog het dorp inrijden want naast de kerk is er ook een mooie parkeerplaats.

Koken in de camper zal ook wel weer even wennen worden! Zeker nu we thuis in Zaltbommel de koelkast helemaal hebben leeggemaakt en bijna alles wat eetbaar is naar de camper hebben gesleept! Vanavond is het dus aardappelen met bloemkool en een schnitzel. Zonder saus maar wel met jus omdat we morgen ballen gehakt eten.
Het is buiten helder weer dus verwachten ik een koude nacht. Het zal niet de eerste en ook niet de laatste zijn van deze reis, maar het is wel een aanwijzing dat we snel richting het zuiden moeten!

Nederland: We zijn er bijna klaar voor!

Zaltbommel, zaterdag 10 november 2018

De regen tikt al vroeg op het dak en mijn gehemelte voelt aan als een oude hondenriem. Over de smaak maar te zwijgen maar ik voel instinctief dat ik me gisterenavond na de vier Duvels de abdijkaas en de salami nog goed heb laten smaken. Ik schuif het gordijn een beetje open en voel de koude aan mijn gezicht. De door onze lichamen uitgestraalde warmte is heerlijk blijven hangen in de alkoof achter de nieuwe dikke gordijnen.
Het klinkt als duizenden vogeltjes die met hun snaveltjes op het dak tikken en met lichte tegenzin klim ik uit de alkoof. Als eerste werp ik een blik op de meterkast van de accu. 12 Volt, 0,2 Ampère en een smiley zonder glimlach met de mond als een rechte streep. Onder deze donkere omstandigheden is dit de indicatie dat we voor de komende nacht een camping moeten opzoeken om de accu weer een keer met de acculader helemaal vol te laden. Het gebrek aan zon overdag is ook te merken met twee zonnepanelen op het dak.
We zijn maar vijf en tachtig kilometer van huis en op de laatste testrit voor de reis naar het zuiden. Voor mijn gevoel veel te laat in het jaar maar twee jaar geleden waren we ook pas in november vertrokken! In plaats van de camping wordt het vanavond dus ons vertrouwde bed thuis in Zaltbommel.
Mijn hoofd zit een beetje vast en rolt moeilijk over mijn schouders. Die vervelende nekpijn is er nog steeds al heb ik soms het gevoel dat het verbeterd. Midalgan Extra Heet moet het klusje maar klaren. En veel bewegen! Ik rol zoveel met mijn hoofd dat een Indiër zichzelf er voor zou schamen. De koffie klaart me een beetje op terwijl buiten de eerste auto’s met aanhangers langsrijden om het afval in de kleine milieustraat van Vorselaar te lossen.
Voor een moment denk ik aan de kleine verschillen tussen Nederland, Duitsland en België. Vooral het afval wordt overal anders bekeken, hier in België zijn er prullenbakken in overvloed terwijl je in Duitsland geen enkele openbare prullenbak meer kan vinden. In Nederland brengen we het gewoon terug naar de supermarkt waar haast altijd een grote vuilnisbak voor de deur staat.
Een tweede koffie en het notitieblok dat voor me op tafel ligt is alweer aardig gevuld. “Wat niet te vergeten!”, staat er met grote letters boven aan de bladzijde. Maar op de langsbank liggen enkele spullen die de komende reis thuis blijven. Op zich is er niet veel verschil tussen het reizen met een rugzak of met een camper. Je hebt beperkte ruimte dus zal je veel overwegingen moeten maken wat je wel èn wat je niet wil meenemen!
Zodra Lyka beneden is en haar troepen op het internet inspecteert probeer ik voorzichtig om het geplande ontbijt van eieren, braadworsten en witte bonen in tomatensaus om te zetten naar een krentenbol met oude kaas. Mijn lichaam werkt even niet mee na die vier Duvels. Gelukkig is ze het er gelijk mee eens en het is zelfs nog beter dat ze voorstelt om onder het rijden te eten. En daar kan ik me ook wel in vinden.
Tijdens een droge periode verkassen we van de woonruimte naar de cabine en niet veel later rijden we door het schitterende Vlaamse herfstlandschap. Mijn verlichting is zelfs aan en dat hebben we niet vaak meegemaakt! Een krentenbol met kaas en de vijftien jaar oude Australische koffiebeker binnen handbereik.
Onderweg bespreken we het lijstje nog maar een keer en er worden ook weer spullen toegevoegd en weggestreept. Hoewel ik het me nog zo had voorgenomen om het niet te doen blijk ik toch aardig veel lang houdbare etenswaren te hebben ingekocht. Ik maak maar een grapje dat de we hele camper moeten leegeten!
En daar is de Bommelse Toren. De volgende keer dat we die weer zien opdoemen zal het hopelijk al 2019 zijn! Onze laatste testrit is een succes en zonder problemen verlopen. Nog enkele dagen en we zijn op weg naar het zuiden. Maar nu eerst kibbeling halen bij Adrie Bronk op de markt!