Filippijnen: Eten!

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), vrijdag 9 maart 2018

Het is pas de tweede ochtend dat we hier samen wakker worden. Toch kan ik het al goed merken. Ik ben niet depressief of moe meer en mijn heupen doen geen pijn wanneer ik uit bed stap. Het is pas zeven uur en mijn lichaam schreeuwt om voedsel. Een gevoel dat ik de afgelopen twee weken niet heb gekend. Lyka slaapt nog rustig door terwijl ik me aankleed en me gereed maak om naar de McDo te lopen om een grote koffie te halen. Voor slechts 44 peso (€ 0,68) krijg ik zelfs twee grote koffie, de tweede is namelijk gratis op vertoon van je kassabon en de lege beker! Zo heeft recyclen ook voor mij zin!
Op het terras voor onze kamer geniet ik van de opkomende zon en de rust die hier ’s morgens rond het zwembad hangt. Negentig procent van de gasten ligt nog te slapen na een avond stappen en een halve nacht ketsen. Het gerochel van Lyka, als een Chinese zeeman, kondigt haar ontwaken aan. Een slechte gewoonte vind ik zelf maar helemaal geaccepteerd in de Filippijnen. Hier is het gewoon de luchtwegen reinigen. Ze moet nog even wakker worden en de ochtendrituelen op het internet uitvoeren. Dat geeft mij nog voldoende tijd om die tweede, gratis, beker koffie bij de gouden bogen op te halen. Terwijl ik op de “free refill for senior citizens” sta te wachten denk ik voor een moment aan de Nescafé bij de McDonald’s in Thailand en vraag me af. Hoe dom kan een hoge bestuurder van zo’n enorm groot bedrijf zijn?

Terug aan de rand van het zwembad is het tijd om te bestellen en het wordt een oude bekende favoriet. Het “Aussie Breakfast” wordt besteld en we weten nu al dat het niet de enige keer tijdens dit verblijf zal zijn. Ik geniet en mijn lichaam sterkt met elke hap aan. Vanaf onze aankomst hebben we van het eten genoten. Gelukkig hoeven we niet meer te lijden. Tenminste, Lyka moet op dieet in Nederland dus zullen onze lunches na terugkomst een stuk somberder zijn.
Zwemmen, afdrogen, opdrogen, lezen, zwemmen, afdrogen, opdrogen, lezen, zwemmen, afdrogen, opdrogen en lezen. Zo vervliegt de tijd. Er is geen haast en er is geen stress, alleen genieten van de welverdiende vakantie. Rond half een gaan we richting de “SM City Clark”, een enorm winkelcentrum met veel winkels en evenveel restaurants. De keuze is enorm.

We hoeven niet lang na te denken over wat onze lunch zal zijn. We hebben hier samen onderweg over gesproken en lang naar uitgekeken. Het wordt de Bibimbap van “Seoul Bibimbap”. Met extra varkensvlees zitten we samen voor nog geen vijf euro te eten. Voor diegene die niet weten hoe het werkt: De bovenste foto is hoe het wordt geserveerd en de onderste hoe je het moet eten. Je schept zelf alles op je gloeiend hete gietijzeren bord door elkaar.
Na de lunch zoek ik mijn vrienden op om samen een kop koffie te drinken in de koelte van het winkelcentrum. Buiten is het ondertussen drukkend warm geworden en er hangt onweer in de lucht. Om eerlijk te zijn kun je hier elke middag onweer verwachten. Hoge temperaturen plus een hoge luchtvochtigheidsgraad geeft bij elkaar opgeteld een stevig onweer.

Nog voor de eerste druppels vallen zitten we weer samen aan het stille zwembad. We zijn de enige die er vanmiddag gebruik van maken. De meeste hotelgasten zitten al in de girly bars te genieten van de happy hour prijzen of ze liggen nog op hun kamer te wachten totdat de lichtjes van “Fields Avenue” weer aan gaan.
Om vijf uur komt de serveerster mijn eerste biertje van de dag brengen. Ik heb er niet om gevraagd maar ze weet dat ik begin met bier drinken zodra het happy hour om vijf uur is begonnen. De kleine flesjes zijn nog een beetje onwennig en ik moet bij elke slok nadenken dat ik kleine slokjes neem. Het boek “De Cock en de dansende dood” van Appie Baantjer zuigt me het verhaal in en ik wil weten wie de moordenaar is. Het is niet gemakkelijk om het eboek neer te leggen wanneer Lyka bij me aan tafel komt zitten. Het is ondertussen al donker en het happy hour is ten einde.
We verkassen naar de voorkant van het hotel waar we samen gezellig een biertje drinken en bespreken waar we deze avond willen gaan eten. Het gesprek duurt niet lang en de keuze valt op het “Yi San” Koreaans Restaurant tegenover ons hotel. Helaas is het er op deze vrijdagavond erg druk, er staan zeker dertig klanten buiten te wachten totdat ze aan de beurt zijn.
We kijken elkaar aan en zeggen in koor: ‘Ergens anders eten?’
Dat ergens anders is niet veel verder weg. Het Koreaanse “Manchoo Kutsar“ Restaurant is een stuk luxueuzer dan het Yi San maar het is er ook een stuk rustiger.

Nadat we besteld hebben komen de verrassingen op tafel! De porties zijn veel groter dan we gewend zijn. Mijn aardappel noedels zijn gewoonweg hemels. De bijgerechten zijn ook heel goed en ook Lyka’s pittige varkensvlees op rijst is niet te versmaden! De gefrituurde mandu maken de heerlijke maaltijd compleet. De grootste verrassing moet eigenlijk nog komen! Wanneer de rekening wordt gepresenteerd kan ik mijn ogen niet geloven. De hele maaltijd inclusief twee biertjes kost ons slechts 950 peso (€ 14,95).
We zitten bomvol en zijn een beetje slaperig geworden van al dat eten. Het mag dan wel vrijdag zijn maar ik heb na het eten geen zin meer om op stap te gaan. Aan het zwembad, met een koud biertje binnen handbereik, duik ik weer in mijn boek. Ik ben benieuwd hoe het verhaal met Inspecteur de Cock afloopt en wie de moordenaar nu werkelijk is. Zodra de moord is opgelost zoek ik mijn bed op waar Lyka al ligt te slapen. Het is een paar minuten over half tien. Dat lijkt vroeg, maar morgen om zeven uur zit ik weer aan het zwembad.
In bed denk ik nog enkele minuten na over de heerlijkheden die ik vandaag heb genuttigd en de heerlijkheden die ik de komende dagen waarschijnlijk nog ga nuttigen. Wat is reizen zonder lekker eten? Afzien! Dat afzien valt dan wel weer te dragen wanneer je zeker weet dat aan het einde van je avonturen heerlijk eten en koude bieren op je wachten.

Filippijnen: Vakantie!

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), woensdag 7 maart 2018

Wanneer om zeven uur de wekker in mijn oude iPhone 4S afloopt voel ik me een stuk slechter dan ik had kunnen hopen. Het ontbreken van enig vast voedsel van betekenis op mijn laatste dag in de provincie van de Filippijnen heeft haar tol geëist en ik ben een lichamelijk wrak. Ook geestelijk ben ik na al die maanden van mentaal misbruik niet echt gezond meer. Maar vandaag zijn we eindelijk verlost en dat is de gedachte die me deze laatste dag op de been houd.
Eerst maar een kop koffie en dan inpakken. Van Lyka hoef ik, zoals gewoonlijk, niet veel hulp te verwachten. Zij heeft haar eigen agenda met haar eigen prioriteiten. Het inpakken gaat een stuk langzamer dan ik had verwacht. Ik probeer voor deze korte verplaatsing naar Angeles City de kleine koffer in de grote te vervoeren. Aan gewicht blijft het dan wel hetzelfde maar we hebben een koffer minder om mee te zeulen.
Wanneer ik de puzzel eindelijk heb opgelost komen er nog meer spullen tevoorschijn die ook mee moeten. En daar ben ik niet zo blij mee! De grote koffer gaat weer open en de kleine koffer gaat er weer uit. Ik gooi de spullen in het gapende gat dat de kleine koffer heeft achter gelaten en sluit de grote koffer weer. Zo, klaar is Kees! Nog een tweede kop koffie.
Door alle opschudding, en de lage bloedsuikerspiegel, is mijn humeur tot onder het vriespunt gedaald. Korzelig als ik kan zijn snauw ik alles en iedereen af die te dicht bij me in de buurt komt. Ook dat gedrag draagt niet bij aan een herinnering van een  waardig afscheid. Het afgesproken tijdstip van vertrek komt steeds dichterbij en ik heb nog steeds niets gegeten. Zodra ik om tien voor negen klaar ben met het inpakken hoef ik ook niets meer te eten. Ik heb mijn buik helemaal vol van deze situatie en ik wil zo snel als mogelijk vertrekken.
We horen Felice al in de verte toeteren als teken dat hij elk moment voor de deur van het kleine huisje zal arriveren. Mamsi begint zachtjes te huilen. Ik kijk het met erbarmen aan en vraag me af waarom, ze gaat weer slechtere tijden tegemoet wanneer wij zijn vertrokken, of heeft ze spijt dat ze ons niet zo goed heeft verzorgt als ze had kunnen doen? We zullen het antwoord hoogstwaarschijnlijk nooit weten. De drie koffers en de twee rugzakken verdwijnen achter in de kleine terreinwagen en we omhelzen elkaar voor de laatste keer als afscheid. Het valt me op dat Lyka niet heel erg emotioneel is, zoals ik al dacht te voelen lijkt het voor haar ook een verlossing. We zwaaien uit het raam van de auto en zonder achterom te kijken verlaten we San Antonio. Het zal nu wel een lange tijd duren voordat we hier weer terug zullen komen.
Het vizier is alleen nog naar voren gericht en vanaf nu hebben we nog twee weken vakantie in de Filippijnen! Tijdens de lange rit naar Legazpi besef ik dat er hier in de buurt in de laatste zeven jaar weinig tot niets is verandert. Veel mensen leven nog steeds langs de weg in bamboe hutten bedenkt met palmbladeren. Hier en daar staat er wel een onafgewerkt stenen huis maar ik vraag me af of die ooit zullen worden afgebouwd. De Filippijnen gaan dan misschien als land wel voorwaarts in de een en twintigste eeuw maar voor veel mensen gaat die vooruitgang veel te langzaam en komen de normaalste zaken in het leven veel te laat. Velen zitten vanavond achter een groot bord rijst met verder helemaal niets! Het stemt me een beetje treurig. Zodra we op de hoofdweg komen veranderd ook het beeld langs de weg. De bebouwing wordt moderner en het is goed te zien dat er door de rijken stevig wordt geïnvesteerd in de toekomst. Dat investeren zal de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter maken.
Om tien voor tien staan we dan al voor de incheck balie van “Cebu Pacific”, het vliegtuig van tien uur is nog niet eens vertrokken en er is enige paniek achter de balie dat wij nog met het gereedstaande vliegtuig mee moeten. De bagage is al in het vliegtuig geladen en bij het aanschouwen van onze drie koffers komt er een manager in hoge snelheid op ons af. Ik stel hem meteen gerust dat wij van de tien over twee vlucht zijn.

De 37 kilogram bagage valt binnen de vooraf gekochte 40 kg en nog voor tien uur zitten we op een stoel naar elkaar in een lege vertrekhal te kijken. De pech van gisteren in combinatie met de hulp van Elma en Felice geeft ons ruim vier uur te wachten tot ons vertrek met het vliegtuig naar Manila! En dat is een hele zit zonder enig vertier. Ik maak eerst nog maar een foto van de Mayon vulkaan!
Ik haal mijn Kobo ereader tevoorschijn en de eerste anderhalf uur vliegen om. Er is een last van me afgevallen, de door Lyka gekochte club sandwich smaakt me, ondanks de vreemde samenstelling, prima. Er begint weer suiker door mijn bloedbaan te stromen en ik ga me steeds beter voelen. Mijn humeur klaart nog verder op en de tijd verstrijkt zonder dat ik me ook maar een moment verveel.

Helaas is het vliegtuig een half uur vertraagt en die laatste dertig minuten wachten kruipen langzaam voorbij, zeker wanneer er dan ook nog eens ruim de tijd wordt genomen om de passagiers aan boord te laten gaan. Tijdens de korte vlucht denk ik nog eens vluchtig aan wat me allemaal in de afgelopen maanden is overkomen. Het is water onder de brug, het is gebeurd en voorbij, gedane zaken nemen geen keer!
Gelukkig staat de taxichauffeur op de afgesproken plaats op ons te wachten. We laten er in ieder geval geen gras over groeien en binnen tien minuten zitten we in de auto die nog wel even bij een Mac-Drive naar binnen moet. We hebben weer trek en delen een dubbele cheeseburger met elkaar. Ik heb vandaag al meer vast voedsel binnen gekregen dan de afgelopen drie dagen bij elkaar!
Het duurt een dik uur voordat we Manila hebben verlaten. Manila, een vreemde maar interessante wereldstad waar heel rijk en heel arm naast elkaar leven. Op een rotonde naast een moderne torenflat bivakkeert een gezin op smoezelige matrassen en de kinderen kruipen rond in hun blote kont. Zij hebben niets, en zullen waarschijnlijk ook niets tijdens hun leven krijgen. Zij zijn veroordeeld tot een leven vol met armoede. Heel anders dan de vluchtelingen die dagelijks over zee naar Europa komen!

In het “Walkabout Hotel” wordt ik met mijn voornaam begroet en de gereserveerde kamer is klaar om betrokken te worden. Bij het zien van het zwembad krijg ik een nog grote vakantiegevoel. Toch is er ook nog een klein probleem. Mijn lichaam is een beetje van slag en ik heb weer eens geen trek om te eten, ook niet na een paar biertjes. Lyka begrijpt het gelukkig en slaat de avondmaaltijd ook over. We komen tot overstemming om wanneer ik later weer op de kamer terug kom er misschien nog een keer bij de gouden bogen wat te eten wordt gehaald.

Angeles City, de een houdt er van de ander heeft er een hekel aan. Voor mij, geen van beiden, ik observeer en geniet van het geboden schouwspel. Ik heb geen mening meer over hoop, want daar is het hier vol mee, “HOOP”. Mijn oude bar is verhuisd naar de buren en blijkt nu een schoonheidssalon te zijn die ook flesjes bier verkoopt. Voor € 0,95 zit ik aan een ijskoude te genieten van de optocht die onafgebroken langs me heen trekt.

Filippijnen: Pech!

San Antonio (Pilar) Mamsi House, dinsdag 6 maart 2018

Dat was vanmiddag nog even een zware tegenvaller! Gelukkig heb ik altijd nog een plan B èn een plan C achter de hand. Wat is er gebeurd? Krijg ik om drie uur ’s middags te horen dat onze taxi heeft afgezegd wegens een technisch mankement aan het voertuig. Het zou best mogelijk kunnen zijn want de oude Toyota bus was al niet in een beste technische staat, maar ik heb toch mijn bedenkingen. Ik laat de onverwachte mededeling maar voor wat het is en hou mijn bedenkingen voor me. Het is nu belangrijker om zo snel als mogelijk voor morgenvroeg vervoer naar de kleine luchthaven van Legazpi te regelen.
Mijn eerste, en beste, optie is vragen of mijn Italiaanse vriend Felice ons kan brengen. Hij is de enige persoon in het dorp die we kennen met een auto. Dat moet dan wel snel gebeuren, dus moet ik meteen op pad naar zijn huis aan de andere kant van het dorp. De zon brand op mijn lichaam en dat is vandaag zelfs onaangenaam te noemen. Het zweet loopt uit mijn poriën en mijn shirt kleeft aan mijn lichaam terwijl ik door “Dog Shit Alley” loop. Ik heb de hoofdstraat van San Antonio zo genoemd omdat hier ’s morgens heel erg veel hondenstront op straat ligt en de geur in het beton van de straat is getrokken. Vooral na een regenbui is het hier niet te harden! Het is maar een paar kilometer maar de laatste kilometer is over het strand van San Antonio. Het zand schept in mijn sandalen terwijl ik op het strand van alles moet ontwijken. Hondendrollen, touwen waarmee de vissersboten verankert liggen aan het strand, Halve bomen en plastic, heel veel plastic in tientallen verschillende vormen. Visnetten, flesjes, touwen, plastic zakken, drijvers en lege jerrycans.

Dat vele plastic langs de vloedlijn zet me aan het denken over de (symbool) milieupolitiek in Nederland. Hoewel ik me heb voorgenomen om niet meer over politiek, landelijk of lokaal, te praten kan ik mijn onvrede over dit onderwerp niet meer verstoppen!

Statiegeld op blikjes en kleine flesjes.

Nadat de lokale overheden haast alle prullenbakken in de steden hebben weggesaneerd wegens vandalisme en de te hoge personeelskosten voor het periodiek legen heeft een fenomeen de kop op gestoken genaamd “Zwerfvuil”. Ik ben daar persoonlijk erg bekend mee omdat er in de binnenstad van Zaltbommel veel zwerfvuil is wegens het verkeerde afvalbeleid van de Gemeente en de AVRI, namelijk de ondergrondse container. Maar dat is weer een ander onderwerp waarin de gemeente heeft gefaald.
Dat zwerfvuil zou volgens de kenners veel minder worden wanneer er statiegeld op blikjes en kleine plastic flesjes zou worden geheven. Dus niet de producent betaald voor het opruimen van het zwerfafval maar de consument! En dat is in principe fout. De gemeente Zaltbommel heeft zich met veel trommelgeroffel ook aangesloten bij de “Statiegeldalliantie” terwijl het blik niet eens word gerecycled in de gemeente Zaltbommel! Dat moet gewoon bij het restafval. Het zou een kleine moeite zijn om ze in dezelfde zakken als het gescheiden plastic af te voeren. Het scheiden van plastic en metaal is namelijk geen hogere wetenschap.
Wanneer de heren, dames en genderneutralen in Den Haag ballen, tieten of niets in de broek of bustehouder zouden hebben dan zouden ze de verkoop van drinkwater in plastic flessen of kartonnen pakken in zijn geheel moeten verbieden in Nederland! Ons drinkwater uit de kraan is van uitstekende kwaliteit en relatief goedkoop. Denk eens aan al die brandstof voor het vervoer van gewoon water? Denk eens aan al die verpakkingsmaterialen die worden bespaard en niet meer in het milieu terecht komen? Daar valt pas profijt voor het milieu te behalen!
Als tegenprestatie zouden er overal in Nederland gratis vulpunten voor drinkwater moeten komen waar de milieu bewuste inwoners van ons land hun eigen herbruikbare fles die jaren kan worden gebruikt kunnen vullen. Dat is een win/win situatie voor Nederland en het milieu. Niet voor de frisdrank fabrikanten, dus vraag uzelf maar af wat er nu voor de Haagse politiek belangrijker is: Het milieu, uw portemonnee of de fabrikanten met hun winsten op de verkoop van gewoon drinkwater?
Een simpelere, gezondere en goedkopere oplossing is om verplicht met elke klas van de lagere scholen in de gemeente een keer per week te gaan wandelen en zwerfvuil op te ruimen. Weer of geen weer! Ze leren zo over hun omgeving, het milieu en krijgen ook nog eens wat frisse lucht binnen. We creëren daarmee de eerste generatie Nederlanders die het vuil niet zomaar op straat knikkert! Zo hebben ze dat in het schone Singapore ook aangeleerd.
En voor al die simpele groene zielen die over de plastic soep in de oceanen praten: Ik kan me moeilijk voorstellen dat statiegeld voor zestien miljoen Nederlanders enige invloed zal hebben over het afval gedrag van 395 miljoen Aziaten (Maleisië, Indonesië en de Filippijnen te samen). Die blijven gewoon alles waar ze vanaf moeten in de zee om hun heen gooien en luisteren met verbazing naar wat jullie willen bereiken. Het gaat gewoon om de poen, het is toch gewoon een verkapte belasting.
De opmerking: ‘Je moet toch ergens beginnen!’, is nog dommer dan dom en wanneer je dat niet beseft moet je uit je ivoren toren komen en/of uit de politiek stappen want je hebt geen enkel idee wat er in de wereld buiten jouw bubbel allemaal gebeurd! Want laat me duidelijk zijn: Het door ons gesorteerde plastic moet ook weer worden gesorteerd voordat het kan worden hergebruikt! Er zitten teveel soorten plastic door elkaar. Ons plastic dat onder de noemer recycling gescheiden wordt aangeboden aan de afvalverwerker wordt vaak verkocht als brandstof voor elektriciteitscentrales, hoe vreemd is dat? Wij scheiden en betalen en zij verkopen het gescheiden afval door om meer winst te behalen!

Zo, dat ben ik ook weer kwijt! Bij Felice is het zo geregeld, hij zal ons morgenvroeg naar de luchthaven brengen. Om dat te vieren wordt er een stuk “Grana Padano”, een harde Italiaanse kaas van koemelk, aangesneden en die wordt weggespoeld met een grote fles ijskoud San Miguel bier. Het is heerlijk vertoeven achter zijn huis in de schaduw van het paviljoen met het rieten dak. Het gesprek gaat half in het engels en half in het Italiaans. Af en toe grijpen we naar het woordenboek omdat we het woord beiden niet begrijpen of kunnen uitleggen. Een heerlijk einde aan deze middag.
Mijn laatste avondmaaltijd met de familie in het dorp is helaas een vloeibare. Door een handvol vreemde beslissingen eindigt de dag voor het gezin met bier en chips, en dat terwijl de koelkast nog vol ligt met vlees en groenten. Spelletjes op de telefoon en tablet hebben de voorkeur. Ik heb ook geen zin meer om te koken dus laat ik het de laatste avondmaaltijd ook maar voor wat het is. Boven de eethoek hangt een poster van “het laatste avondmaal” waarop een gebed om JC en God te danken voor wat er op tafel is gekomen. Dat maakt mijn laatste avondmaal extra bitter!
Om een uur of tien zoek ik hier in de provincie voor de laatste keer mijn bed op. De plaat schuimplastic is nu zo plat dat ik het gevoel heb dat ik op de lattenbodem slaap. Morgen heb ik weer pijnlijke heupen zoals gewoonlijk.

Mijn tijd in de provincie zit er in ieder geval op en ik denk dat ik hier nooit meer zal komen. Hoewel nooit meer een hele lange tijd is. Morgen gaan we naar de bewoonde wereld voor een heerlijke afsluiting van deze reis. Twee weken in Angeles City, een zwembad, redelijk internet, lekker eten en koude biertjes!