Filippijnen: Pech!

San Antonio (Pilar) Mamsi House, dinsdag 6 maart 2018

Dat was vanmiddag nog even een zware tegenvaller! Gelukkig heb ik altijd nog een plan B èn een plan C achter de hand. Wat is er gebeurd? Krijg ik om drie uur ’s middags te horen dat onze taxi heeft afgezegd wegens een technisch mankement aan het voertuig. Het zou best mogelijk kunnen zijn want de oude Toyota bus was al niet in een beste technische staat, maar ik heb toch mijn bedenkingen. Ik laat de onverwachte mededeling maar voor wat het is en hou mijn bedenkingen voor me. Het is nu belangrijker om zo snel als mogelijk voor morgenvroeg vervoer naar de kleine luchthaven van Legazpi te regelen.
Mijn eerste, en beste, optie is vragen of mijn Italiaanse vriend Felice ons kan brengen. Hij is de enige persoon in het dorp die we kennen met een auto. Dat moet dan wel snel gebeuren, dus moet ik meteen op pad naar zijn huis aan de andere kant van het dorp. De zon brand op mijn lichaam en dat is vandaag zelfs onaangenaam te noemen. Het zweet loopt uit mijn poriën en mijn shirt kleeft aan mijn lichaam terwijl ik door “Dog Shit Alley” loop. Ik heb de hoofdstraat van San Antonio zo genoemd omdat hier ’s morgens heel erg veel hondenstront op straat ligt en de geur in het beton van de straat is getrokken. Vooral na een regenbui is het hier niet te harden! Het is maar een paar kilometer maar de laatste kilometer is over het strand van San Antonio. Het zand schept in mijn sandalen terwijl ik op het strand van alles moet ontwijken. Hondendrollen, touwen waarmee de vissersboten verankert liggen aan het strand, Halve bomen en plastic, heel veel plastic in tientallen verschillende vormen. Visnetten, flesjes, touwen, plastic zakken, drijvers en lege jerrycans.

Dat vele plastic langs de vloedlijn zet me aan het denken over de (symbool) milieupolitiek in Nederland. Hoewel ik me heb voorgenomen om niet meer over politiek, landelijk of lokaal, te praten kan ik mijn onvrede over dit onderwerp niet meer verstoppen!

Statiegeld op blikjes en kleine flesjes.

Nadat de lokale overheden haast alle prullenbakken in de steden hebben weggesaneerd wegens vandalisme en de te hoge personeelskosten voor het periodiek legen heeft een fenomeen de kop op gestoken genaamd “Zwerfvuil”. Ik ben daar persoonlijk erg bekend mee omdat er in de binnenstad van Zaltbommel veel zwerfvuil is wegens het verkeerde afvalbeleid van de Gemeente en de AVRI, namelijk de ondergrondse container. Maar dat is weer een ander onderwerp waarin de gemeente heeft gefaald.
Dat zwerfvuil zou volgens de kenners veel minder worden wanneer er statiegeld op blikjes en kleine plastic flesjes zou worden geheven. Dus niet de producent betaald voor het opruimen van het zwerfafval maar de consument! En dat is in principe fout. De gemeente Zaltbommel heeft zich met veel trommelgeroffel ook aangesloten bij de “Statiegeldalliantie” terwijl het blik niet eens word gerecycled in de gemeente Zaltbommel! Dat moet gewoon bij het restafval. Het zou een kleine moeite zijn om ze in dezelfde zakken als het gescheiden plastic af te voeren. Het scheiden van plastic en metaal is namelijk geen hogere wetenschap.
Wanneer de heren, dames en genderneutralen in Den Haag ballen, tieten of niets in de broek of bustehouder zouden hebben dan zouden ze de verkoop van drinkwater in plastic flessen of kartonnen pakken in zijn geheel moeten verbieden in Nederland! Ons drinkwater uit de kraan is van uitstekende kwaliteit en relatief goedkoop. Denk eens aan al die brandstof voor het vervoer van gewoon water? Denk eens aan al die verpakkingsmaterialen die worden bespaard en niet meer in het milieu terecht komen? Daar valt pas profijt voor het milieu te behalen!
Als tegenprestatie zouden er overal in Nederland gratis vulpunten voor drinkwater moeten komen waar de milieu bewuste inwoners van ons land hun eigen herbruikbare fles die jaren kan worden gebruikt kunnen vullen. Dat is een win/win situatie voor Nederland en het milieu. Niet voor de frisdrank fabrikanten, dus vraag uzelf maar af wat er nu voor de Haagse politiek belangrijker is: Het milieu, uw portemonnee of de fabrikanten met hun winsten op de verkoop van gewoon drinkwater?
Een simpelere, gezondere en goedkopere oplossing is om verplicht met elke klas van de lagere scholen in de gemeente een keer per week te gaan wandelen en zwerfvuil op te ruimen. Weer of geen weer! Ze leren zo over hun omgeving, het milieu en krijgen ook nog eens wat frisse lucht binnen. We creëren daarmee de eerste generatie Nederlanders die het vuil niet zomaar op straat knikkert! Zo hebben ze dat in het schone Singapore ook aangeleerd.
En voor al die simpele groene zielen die over de plastic soep in de oceanen praten: Ik kan me moeilijk voorstellen dat statiegeld voor zestien miljoen Nederlanders enige invloed zal hebben over het afval gedrag van 395 miljoen Aziaten (Maleisië, Indonesië en de Filippijnen te samen). Die blijven gewoon alles waar ze vanaf moeten in de zee om hun heen gooien en luisteren met verbazing naar wat jullie willen bereiken. Het gaat gewoon om de poen, het is toch gewoon een verkapte belasting.
De opmerking: ‘Je moet toch ergens beginnen!’, is nog dommer dan dom en wanneer je dat niet beseft moet je uit je ivoren toren komen en/of uit de politiek stappen want je hebt geen enkel idee wat er in de wereld buiten jouw bubbel allemaal gebeurd! Want laat me duidelijk zijn: Het door ons gesorteerde plastic moet ook weer worden gesorteerd voordat het kan worden hergebruikt! Er zitten teveel soorten plastic door elkaar. Ons plastic dat onder de noemer recycling gescheiden wordt aangeboden aan de afvalverwerker wordt vaak verkocht als brandstof voor elektriciteitscentrales, hoe vreemd is dat? Wij scheiden en betalen en zij verkopen het gescheiden afval door om meer winst te behalen!

Zo, dat ben ik ook weer kwijt! Bij Felice is het zo geregeld, hij zal ons morgenvroeg naar de luchthaven brengen. Om dat te vieren wordt er een stuk “Grana Padano”, een harde Italiaanse kaas van koemelk, aangesneden en die wordt weggespoeld met een grote fles ijskoud San Miguel bier. Het is heerlijk vertoeven achter zijn huis in de schaduw van het paviljoen met het rieten dak. Het gesprek gaat half in het engels en half in het Italiaans. Af en toe grijpen we naar het woordenboek omdat we het woord beiden niet begrijpen of kunnen uitleggen. Een heerlijk einde aan deze middag.
Mijn laatste avondmaaltijd met de familie in het dorp is helaas een vloeibare. Door een handvol vreemde beslissingen eindigt de dag voor het gezin met bier en chips, en dat terwijl de koelkast nog vol ligt met vlees en groenten. Spelletjes op de telefoon en tablet hebben de voorkeur. Ik heb ook geen zin meer om te koken dus laat ik het de laatste avondmaaltijd ook maar voor wat het is. Boven de eethoek hangt een poster van “het laatste avondmaal” waarop een gebed om JC en God te danken voor wat er op tafel is gekomen. Dat maakt mijn laatste avondmaal extra bitter!
Om een uur of tien zoek ik hier in de provincie voor de laatste keer mijn bed op. De plaat schuimplastic is nu zo plat dat ik het gevoel heb dat ik op de lattenbodem slaap. Morgen heb ik weer pijnlijke heupen zoals gewoonlijk.

Mijn tijd in de provincie zit er in ieder geval op en ik denk dat ik hier nooit meer zal komen. Hoewel nooit meer een hele lange tijd is. Morgen gaan we naar de bewoonde wereld voor een heerlijke afsluiting van deze reis. Twee weken in Angeles City, een zwembad, redelijk internet, lekker eten en koude biertjes!

Filippijnen: Afscheid

San Antonio (Pilar) Mamsi House, maandag 5 maart 2018

De laatste dertien dagen vallen me veel moeilijker dan ik ooit had kunnen hopen. Na de eerste dag in de provincie zijn mijn batterijen alweer helemaal leeg. Het lange nutteloze nietsdoen gaat pijn doen. Het slechte weer, met veel regen, en met teveel mensen zonder enige privacy op een kluitje wonen valt me moeilijk. De luide non-stop spelende radio van de buurman wordt overstemd door het geluid van de tv. Vreemde onaangename kinderlijke stemmetjes van het Cartoon Network.
Het lijkt wel hoe ouder ik wordt des te meer ik op mezelf wil zijn. Het internet is slechter dan ooit en mijn enige vlucht is mijn Kobo Glo. De Cock, met Cee-Oo-Cee-Kaa, Inspecteur van In, met een Duvel binnen handbereik, en de altijd norse Harry Bosch trekken me door de ogenschijnlijke eindeloze dagen. Helaas vallen mijn ogen na een half uur vaak bijna dicht en dat moet ik wel voorkomen. Anders kan ik ’s nachts niet slapen.
In het schemerlicht van mijn beeldscherm, met een literfles koud bier binnen handbereik, schrijf ik wat er in me op komt. Die gedachten verweef ik later samen tot wat jullie nu zitten te lezen. Een op zich onsamenhangend verhaal van vlagen van verlichtende gedachten en depressieve ideeën.
Foto’s maken is ook heel erg dun geworden, ik ga niet met mijn camera lopen slepen wanneer ik van te voren al weet dat ik geen inspiratie in mijn omgeving kan vinden. Er is hier zo weinig te zien of te doen dat een mens wel gek moet worden. De wetenschap dat over enkele weken heel Europa te bezoeken is houdt me nog op de been en maakt me niet compleet gek. De kleinste dingen en zaken lijken me steeds meer dierbaar.

Toch ligt er soms tijdens mijn gebruikelijk middagwandeling naar de brug genaamd “Dawitan” (veerman), een ontsnapping die me even met mezelf laat zijn en ik weer rechtlijnig kan denken, een plaatje langs de weg! Een waterbuffel, Karbouw of je het enorme beest ook wil noemen.
Wat nog het meeste opvalt en verbaasd is dat mijn appetijt weer geheel is verdwenen. Ik heb hier in de provincie gewoon geen zin om te eten. Zelfs wanneer mijn lichaam pijn doet van de diabetes kom ik niet verder dan een snee slecht zoet wittebrood met een klein blikje sardines is tomatensaus. Het is zeker heel erg vreemd! Zodra ik mijn ogen open heb en mijn eerste kop koffie heb gedronken heb ik zin in een ontbijt van gebakken eieren. De ogen in mijn rug zijn na die maanden pijn gaan doen. Als hongerige wolven zitten ze te wachten dat ik wat te eten heb gemaakt.
Die luiheid is alleen maar toegenomen nu ook hier in deze armoedige omgeving de smartphone en de tablet haar intrede hebben gedaan. Ze zitten met z’n drieën spelletjes te spelen totdat het eten op tafel komt. Ze verwachtten ook nog dat ik ga koken! Ik lijk wat van de depressiviteit over het koken vanuit Nederland te hebben meegenomen die hier dan weer stevig is gegroeid. Ik heb zelfs geen zin meer om te koken! Laten we hopen dat die zin in Nederland weer snel terugkomt.
Ondertussen is in de Filippijnen ook de zomer gearriveerd met temperaturen tegen de dertig graden. Die dertig graden vallen nog wel mee maar de hoge luchtvochtigheidsgraad maakt het ondragelijk. De ventilator draait onafgebroken maar meer dan lucht verplaatsen doet het apparaat niet. De warme luchtstroom maakt me langzaam misselijk. Het lijkt alsof je in de warme luchtstroom van een haar föhn staat. De zon brandt onafgebroken op het donkergroene dak die op haar beurt de warmte, in de vorm van infrarood stralen, alles in het huis verwarmt. Een windvlaag jaagt een verkoelende wind door de openstaande ramen naar binnen. Helaas is het maar een vlaag en geen constante wind.
Nu het internet/spelletjes gebruik in het gezin is toegenomen is ook het eerste ongeluk door het gebruik een feit. Tijdens de sessie Facebook afgewisseld met Mahjong is er een zwerfhond naar binnen geslopen en die heeft de pan met het avondeten leeg gevreten! Jullie kunnen je wel voorstellen dat ik stond te bulderen van het lachen naast die twee beteuterde dames met de lege pan in de hand. Het ergste is nog dat ik mijn laatste makreel beschikbaar had gesteld. Ja Jan, heb je toch nog gelijk gekregen! Wat zal de familie mieren vanavond weer eens op tafel toveren?
Op de voorlaatste avond klaart mijn humeur op als het weer na een onweersbui. Morgen is het dan eindelijk de laatste dag en zit mijn verblijf in provincie er op. Terwijl ik laat op de avond naar de film “Wild Bill” op mijn MacBook kijk krijg ik zelfs trek om wat te eten. Ik stel het nog wat uit maar de trek wordt te groot en ik warm een grote knakworst op. Het hele huis ligt op een oor te slapen en ik rommel met een pan water in de keuken.
De knakworst smaakt me prima, dat is eigenlijk nog maar licht uitgedrukt, de knakworst is zelfs heerlijk, ook zonder tomatenketchup. Met een vol en behaaglijk gevoel leg ik mijn hoofd op het kussen. Nog slechts een dag! Een beetje lezen en afscheid nemen, een koffer alvast inpakken en de rest uitzoeken.

Ik had nog veel meer titels voor dit laatste verhaal uit de provincie in de Filippijnen in gedachten maar ik heb het toch maar bij “Afscheid” gehouden. “Groene vingers - deel 5” is ook een optie geweest. Maar hoe is het nu afgelopen met die groene plannen om ze te helpen met het verbouwen van gezonde groenten? Het is een complete mislukking geworden! Het enige dat er na al die weken nog overeind staat zijn twee potten met enkele chilipeper planten.

Er is op 12 januari een reactie op mijn verhaal gekomen:

Kees Marcelissen 12 januari 2018 om 11:41:00 CET

Ja, helaas. Goed verhaal, dit is de werkelijkheid in de 3e wereld. Qua groenten: mijn broer probeert in Gambia zelf groenten te kweken. Dat is uitzoeken wat in welk seizoen het doet. Een en ander doet het gewoon totaal niet. En wel alles totaal omheind met gaas en een dak erboven. En inderdaad: de 'lokale bevolking' (vriendin) eet het niet. Dat ze veel rijst eten, komt omdat rijst totaal niet vult.
Dat alles gedoemd is te mislukken, komt me ook bekend voor. Ik heb het 12 jaar lang in India geprobeerd en ook opgegeven. Kost kapitalen en je bereikt niks. Ik heb dus nou zelf kunnen ondervinden dat ontwikkelingshulp grotendeels weggegooid geld is. En ja, zodra ze gratis geld krijgen gaan ze zelf op hun achterwerk zitten. En ook daar: hoe arm ook, er staat wel een tv. En de godganse dag staat ie aan.
Enkel dat punt over geld naar huis sturen: ik ken diverse gezinnen op de Filippijnen die meerdere dochters in het buitenland hebben zitten. Die meisjes sturen dermate veel geld naar huis dat de familie kan leven in weelde, maar dan hebben ze te weinig geld om hier zelf een eigen huis te kunnen kopen met hun vriend. Ook in Thailand waar de dochters dan in Pattaya werken, hetzelfde beeld. Met 3-4 meisjes op 1 kamer moeten leven omdat de familie thuis zoveel (Te veel) geld wil hebben.

Filippijnen: Terug naar de provincie

San Antonio (Pilar) Mamsi House, donderdag 22 februari 2018

Wat heb ik vannacht slecht geslapen! Met die vreemde snuiter in mijn achterhoofd, een razende ventilator van de airconditioning, het veel te kleine bed en een nieuwe verlichting die enkele keren per minuut fel oplicht als de stroboscoop van een vliegtuig
Ik weet de titel voor mijn beoordeling op de Agoda website van het “Condotel at 150 Newport Boulevard” al: ‘Nooit meer!’ Dat zal ook geen probleem zijn want we hebben voorlopig weer tijd genoeg om een ander hotel te zoeken voordat we naar de Filippijnen komen.
Het ontbijt van de gouden bogen is goed, voedzaam en in de Filippijnen krijg je nog een fatsoenlijke kop koffie. Ik werp een snelle blik naar het kleine aanrecht in mijn kamer. Daar staat nog een stevig restant van de patat van gisterenavond. De komende twee weken zal ik ook zeker geen ‘MacDo’, zoals ze het hier noemen, meer aanraken. Ik ben gewoon erg verwend na die zes weken Thailand.
Wanneer ik voor mijn tweede, gratis hervulling wegens mijn leeftijd, koffie naar de MacDo ga wordt ik onderweg overvallen door een onaangenaam gevoel en gedachten. Ik zie een vreemde in mijn kamer door mijn spullen gaan en dat beeld bevalt me niet. Zodra mijn koffiebeker voor de tweede keer is gevuld loop ik in een versnelde pas terug naar mijn kamer die ik aantref precies zoals ik hem achter gelaten. Al die opwinding voor niets? Ik weet het nog steeds niet want ik voel me nog steeds erg ongemakkelijk. En dat terwijl ons eerste verblijf redelijk aangenaam was!
Ik kan maar geen gemoedsrust vinden en ik beslis plotsklaps om nog voordat ik mijn koffie helemaal genuttigd heb naar Terminal 3 te gaan om daar de tijd te doden. Ik laat de kamer achter in een redelijke rotzooi omdat ik me door alle gebeurtenissen niet geroepen voel om de kamer ook maar enigszins op te ruimen.
In de lift op weg naar de begane grond neem ik me voor om maar niets tegen de receptioniste te zeggen. Zij kan hier helemaal niets aan doen en zij krijgen nooit complimenten, alleen maar verwijten. Nog voordat de lift op de begane grond is aangekomen kom ik terug op mijn besluit. Terwijl ik mijn verhaal doe krijg ik het idee dat de receptioniste dit verhaal niet voor de eerste keer hoort. Mijn gedachten razen door mijn hoofd, voor deze prijs zou ik zeker een drie sterren hotel verdienen! Toch laat ik het maar voor wat het is. Ik bedank haar voor haar tijd en adviseer haar om de eigenaars van de kamer mijn weblog te lezen. Later deze reis ga ik ook proberen om 50% van de kosten terug te krijgen.
Dan is de Filippijnse taxichauffeur weer een opluchting! Voor de korte rit van het condotel naar Terminal 3 is het slechts 47 peso, ik hoef niet lang na te denken en geef de chauffeur 100 peso (€ 1,55). God bless you, en ik loop zo naar binnen. Dat verward me een beetje want ik ben normaal een grote drukte gewend in de “Cebu Pacific” terminal. Ook het inchecken gaat erg snel en een blik op mijn horloge verteld me dat het nog geen kwart voor tien is en ik al binnen ben met een boarding kaart in mijn heuptas.
Dan maar een kop koffie in het kleine restaurant waar we eerder hebben gezeten. Omgeven door communicatieloze beeldscherm verslaafden sip ik verbaasd en verbijsterd van mijn beker koffie. Ik ben de enige in het hele restaurant die niet met zijn laptop, tablet of mobiele telefoon zit te spelen. Is dit dan de toekomst? Een half gezin zit samen in stilte op vakantie alleen te zijn! Het zal wel aan mij liggen! Een ouderwetse romantische oude man die zelfs tegen een lantaarnpaal begint te praten wanneer hij op de bus staat te wachten.
Gelukkig vertrekken we deze keer van gate 119 zoals vermeld staat op mijn boarding kaart. Helaas hebben we een tiental minuten vertraging en kiest het personeel om van de gewoonlijke boarding procedure af te wijken en wild boarding toe te laten. Oude van dagen in rolstoelen worden afgewisseld door kinderen en jongeren met een chaos in het vliegtuig als gevolg. De rij in de slurf wordt langer en velen moeten wachten voordat de andere passagiers in het vliegtuig kunnen passeren. Een puzzel met een hoge moeilijkheidsgraad! Gelukkig zit ik al op mijn plaats en ligt mijn rugzak in het bagage compartiment.
Zodra de Airbus 320 van de terminal 3 wordt terug geduwd kijk ik over mijn schouder en zie dat de gehele rij achter mij nog leeg is. De passerende stewardess bevestigt dat een verhuizing geen probleem is dus nog voordat we voorwaarts gaan zit ik aan het raam en hoop stilletjes dat we landen met zicht op de Mayon vulkaan.

Het opstijgen, de vlucht en de landing duren samen iets meer dan een uur! Met de bus zou ik een uurtje of dertien onderweg zijn geweest! Dus dat is absoluut geen optie. Ik hou het beeldscherm van mijn Garmin GPS goed in de gaten en ik begrijp al snel dat de aanvliegroute overland is en ik dus al het uitzicht krijg over de Mayon vulkaan die ik hoopte te krijgen. Nog maar een maand geleden was ik erg ongerust of ik nog wel kon vliegen naar Legazpi. De Mayon was weer actief geworden en spuwde gloeiend hete lava en veel fijne as. En die vliegende as is juist heel gevaarlijk voor vliegtuigen. Het vliegverkeer heeft dagen stil gelegen. De gedachte dat ik met de bus heen èn weer terug moest stemde me niet vrolijk.

Zodra de Airbus 320 het asfalt van de landingsbaan raakt besef ik dat dit de laatste keer is dat ik op de oude luchthaven midden in de stad land. Er rust ons nu alleen nog de laatste keer opstijgen. Over anderhalf jaar moet de nieuwe luchthaven net buiten Legazpi klaar zijn. Het “Bicol International Airport” moet het begin zijn om de provinciestad klaar te stomen voor de toekomst. Hoewel het voor mij nog steeds een raadsel is welke luchtvaartmaatschappijen hier naar toe zou willen vliegen klinkt de naam in ieder geval wel erg mondiaal.
Lyka, mamsi en Benny staan al op me te wachten. Ik kan het moeilijk geloven dat ik blij ben om weer naar San Antonio te gaan. Misschien helpt de wetenschap dat het deze keer maar dertien dagen zijn een beetje aan de plotseling opkomende blijdschap? Ik heb in ieder geval niets te zoeken in de stad Legazpi, of het naastgelegen Daraga, dus wat het mij betreft kunnen we meteen naar het dorp.

Alsof de tijd heeft stilgestaan rijden we het laatste stuk over de stille doodlopende weg naar het dorp. Ik heb ook niet veel te vertellen. De grootste verrassingen komen wel wanneer ik mijn kleine koffer uitpak. Een mooi hakmes en koksmes zijn de geschenken van Jan voor mamsi. Ze is er in ieder geval heel blij mee! En dan komen de drie makrelen uit de koffer tevoorschijn. Lyka en mamsi staan ombeurten mij en dan de makrelen vreemd aan te kijken.
Lyka spreekt als eerste, ‘gerookte makreel? Uit Thailand?’
Ja, dat klopt! Er verschijnt een brede glimlach op haar gezicht en ze begint direct in het Bicol dialect aan haar moeder te vertellen wat het voor vis is. Mamsi staat tandeloos met haar mond open aandachtig te luisteren naar Lyka’s verhaal. Het duurt dus niet lang voordat de eerste gerookte makreel wordt aangesneden. Nou, die kan de goedkeuring van het hele gezin wel wegdragen. Mijn mededeling dat de andere twee makrelen eigenlijk voor mezelf zijn bedoeld wordt minder enthousiast ontvangen. Teleurgesteld druipen ze af.

Mijn kamer voor de komende twee weken is niet veel veranderd. Het is spartaans maar dat overleven we wel! Nu eerst een koud biertje want dat heb ik wel verdient!